Adhyaya 27

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಾರದನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಣಿ ಹೇಳಿದಳು: “ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.”

Verse 2

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्

“ಸುವರ್ಣ, ಮಣಿ-ರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ವಿಧವಿಧವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳು—ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇನ್ನೂ ಯಾವುದಾದರೂ ದುರ್ಲಭವಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನೂ.”

Verse 3

राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः

ರಾಣಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು— “ಭದ್ರೇ, ಇದನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡಲಿ; ಜೀವನವೃತ್ತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿರುವ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡು।”

Verse 4

वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्

“ನಾವು ಸರ್ವಸಂಪನ್ನರು; ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.” ಎಂದು ಕೇಳಿ ರಾಣಿ ಆಗ ವೇದ-ವೇದಾಂಗಪಾರಗರೆಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿದಳು।

Verse 5

आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्

ಅವಳು ದರಿದ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ದಾನಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು; ನಾರದನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ— ಸೌಭಾಗ್ಯವರ್ಧಕವಾದ ಆ ದಾನವನ್ನು— ಅವಳು ಯಥಾವಿಧಿ ನೆರವೇರಿಸಿದಳು।

Verse 6

तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्

“ಆ ದಾನದಿಂದ ಹರಿ-ಶಂಕರರು ಸದಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ರಾಣಿ ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ನಾರದನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 7

राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम

ರಾಣಿ ಹೇಳಿದಳು— “ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ನೀಡಿದ ದಾನವು ನನ್ನ ಪತಿಯ ಕ್ಷೇಮ-ಧರ್ಮಾರ್ಥವೇ. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ಬಾಣನೇ ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಿರಲಿ.”

Verse 8

नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्

ಹೇ ತಾತ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಬಾಣನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಬೇರೆ ದೇವತೆ ಇಲ್ಲ. ಆ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ನನ್ನ ಪತಿ ಶತ ಶರದಗಳು (ನೂರು ವರ್ಷ) ಜೀವಿಸಲಿ.

Verse 9

नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನು ದೇವತೆಯಂತೆ ಪೂಜಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ನಾನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದೆ.

Verse 10

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्

ಹೇ ಮಾನದ! ಈಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಭರ್ತಾರನ प्रति ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ, ಈಗ ನೀನು ಹೋಗಿ ನಮಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ನೀಡು.

Verse 11

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः

‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾರದನು ಅವಳಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು, ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ. ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆದು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದನು.

Verse 12

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत

ವಿಪ್ರನು (ನಾರದನು) ಖೇಚರರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದನು. ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಭರ್ತಾರನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದರು, ಹೇ ಭಾರತ.

Verse 13

विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः

ನಾರದನ ಮೋಹದಿಂದ ಮರುಳಾದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವರ್ಣಹೀನರಾಗಿ, ಕಾಂತಿಯಿಲ್ಲದವರಾದರು।

Verse 27

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—ಇದು ವಿಭಾಗ/ಖಂಡವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಪದವಾಗಿದೆ।