तारकवधोत्तरं देवस्तुतिः पर्वतवरप्रदानं च / Devas’ Hymn after Tāraka’s Slaying and the Bestowal of Boons upon the Mountains

Verse 1

ब्रह्मोवाच । निहतं तारकं दृष्ट्वा देवा विष्णुपुरोगमाः । तुष्टुवुश्शांकरिं भक्त्या सर्वेऽन्ये मुदिताननाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ತಾರಕನು ಹತನಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವರುಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಾಂಕರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಇತರರೂ ಹರ್ಷಮುಖದಿಂದ ಸ್ತೋತ್ರಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದರು।

Verse 2

देवा ऊचुः । नमः कल्याणरूपाय नमस्ते विश्वमंगल । विश्वबंधो नमस्तेऽस्तु नमस्ते विश्वभावन

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಕಲ್ಯಾಣಸ್ವರೂಪನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿಶ್ವಮಂಗಳನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿಶ್ವಬಂಧುವೇ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ; ವಿಶ್ವಭಾವನನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 3

नमोस्तु ते दानववर्यहंत्रे बाणासुरप्राणहराय देव । प्रलंबनाशाय पवित्ररूपिणे नमोनमश्शंकरतात तुभ्यम्

ಹೇ ದೇವಾ! ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನ ಸಂಹಾರಕನೇ, ಬಾಣಾಸುರನ ಪ್ರಾಣಹರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪ್ರಲಂಬನಾಶಕನೇ, ಪವಿತ್ರಸ್ವರೂಪನೇ—ಹೇ ಶಂಕರತಾತ, ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 4

त्वमेव कर्त्ता जगतां च भर्त्ता त्वमेव हर्त्ता शुचिज प्रसीद । प्रपञ्चभूतस्तव लोकबिंबः प्रसीद शम्भ्वात्मज दीनबंधो

ಹೇ ಶುಚಿಜಾ! ನೀನೇ ಸಕಲ ಲೋಕಗಳ ಕರ್ತಾ ಮತ್ತು ಭರ್ತಾ; ನೀನೇ ಸಂಹಾರಕ—ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ಈ ಪ್ರಪಂಚವು ನಿನ್ನ ಲೋಕದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ; ಹೇ ಶಂಭುಪುತ್ರ, ದೀನಬಂಧು, ಕರುಣೆ ತೋರು.

Verse 5

देवरक्षाकर स्वामिन्रक्ष नस्सर्वदा प्रभो । देवप्राणावन कर प्रसीद करुणाकर

ಹೇ ದೇವರಕ್ಷಕ ಪ್ರಭು, ಹೇ ಸ್ವಾಮೀ! ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ದೇವಪ್ರಾಣಾವನಕರ, ಕರುಣಾಕರ! ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು, ದಯೆ ತೋರು.

Verse 6

हत्वा ते तारकं दैत्यं परिवारयुतं विभो । मोचितास्सकला देवा विपद्भ्यः परमेश्वर

ಹೇ ವಿಭೋ, ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ! ನೀನು ಪರಿವಾರಸಹಿತ ತಾರಕ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ; ಆಗ ಸಕಲ ದೇವರುಗಳು ವಿಪತ್ತಿನಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರು.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुतः कुमारोऽसौ देवैर्विष्णुमुखैः प्रभुः । वरान्ददावभिनवान्सर्वेभ्यः क्रमशो मुने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಮುನಿಯೇ! ವಿಷ್ಣುಪ್ರಮುಖ ದೇವರಿಂದ ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಪ್ರಭು ಕುಮಾರನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ನೂತನ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 8

शैलान्निरीक्ष्य स्तुवतस्ततस्स गिरिशात्मजः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा प्रोवाच प्रददद्वरान्

ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿ ಗಿರೀಶನ ಪುತ್ರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ನಂತರ ಮಾತಾಡಿ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 9

स्कन्द उवाच । यूयं सर्वे पर्वता हि पूजनीयास्तपस्विभिः । कर्मिभिर्ज्ञानिभिश्चैव सेव्यमाना भविष्यथ

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು— “ನೀವು ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳೂ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ಪೂಜ್ಯರಾಗುವಿರಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ಮನಿಷ್ಠರು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದಲೂ ಗೌರವದಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವಿರಿ.”

Verse 10

शंभोर्विशिष्टरूपाणि लिंगरूपाणि चैव हि । भविष्यथ न संदेहः पर्वता वचनान्मम

ಹೇ ಪರ್ವತನಂದಿನಿ! ನನ್ನ ವಚನದಿಂದ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಶಂಭುವಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪಗಳೂ ಹಾಗೂ ಲಿಂಗರೂಪಗಳೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವು.

Verse 11

योऽयं मातामहो मेऽद्य हिमवान्पर्वतोत्तमः । तपस्विनां महाभागः फलदो हि भविष्यति

ಈ ಹಿಮವಾನ್—ನನ್ನ ಮಾತಾಮಹ, ಪರ್ವತೋತ್ತಮ—ಇಂದು ಮಹಾಭಾಗ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗೆ ಫಲ (ಸಿದ್ಧಿ) ನೀಡುವವನಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆಗುವನು.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे स्वामिकार्तिकचरितगर्भितशिवाशिवचरितवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ಕುಮಾರಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಾಮಿ ಕಾರ್ತಿಕೇಯಚರಿತದಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಿತ ಶಿವ ಹಾಗೂ ಅಶಿವಚರಿತ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ದ್ವಾದಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 13

इदानीं खलु सुप्रीत्या कैलासं गिरिशालयम् । जननी जनकौ द्रष्टुं शिवाशंभू त्वमर्हसि

ಈಗ ನೀನು ಹರ್ಷಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ—ಗಿರೀಶನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ—ಹೋಗಿ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯಾದ ಶಿವಾ ಮತ್ತು ಶಂಭುವರನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡು; ಅದು ನಿನಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा निखिला देवा विष्ण्वाद्या प्राप्तशासनाः । कृत्वा महोत्सवं भूरि सकुमारा ययुर्गिरिम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಹೇಳಿ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಮಹಾ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿ, ಕುಮಾರರೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು.

Verse 15

कुमारे गच्छति विभौ कैलासं शंकरालयम् । महामंगलमुत्तस्थौ जयशब्दो बभूव ह

ವಿಭವಶಾಲಿ ಕುಮಾರನು ಶಂಕರನ ಆಲಯವಾದ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಮಹಾಮಂಗಳ ಉದಯವಾಯಿತು; “ಜಯ” ಎಂಬ ಜಯಧ್ವನಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮೊಳಗಿತು।

Verse 16

आरुरोह कुमारोऽसौ विमानं परमर्द्धिमत् । सर्वतोलंकृतं रम्यं सर्वोपरि विराजितम्

ಆ ಕುಮಾರನು ಪರಮ ವೈಭವಯುಕ್ತ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿದನು—ಅದು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಮನೋಹರ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 17

अहं विष्णुश्च समुदौ तदा चामरधारिणौ । गुह मूर्ध्नि महाप्रीत्या मुनेऽभूव ह्यतंद्रितौ

ಓ ಮುನಿಯೇ! ಆಗ ನಾನು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಚಾಮರಧಾರಿಗಳಾಗಿ ನಿಂತು, ಮಹಾಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗುಹ (ಕುಮಾರ)ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಅಲಸದೆ ಚಾಮರವನ್ನು ಬೀಸಿದೆವು.

Verse 18

इन्द्राद्या अमरास्सर्वे कुर्वंतो गुहसेवनम् । यथोचितं चतुर्दिक्षु जग्मुश्च प्रमुदास्तदा

ಆಗ ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲ ಅಮರರು ಗುಹ (ಕುಮಾರ)ನಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ಸೇವಾ-ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 19

शंभोर्जयं प्रभाषंतः प्रापुस्ते शंभुपर्वतम् । सानंदा विविशुस्तत्रोच्चरितो मंगलध्वनिः

“ಶಂಭೋರ್ಜಯ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಶಂಭುಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಆನಂದದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಮಂಗಳಧ್ವನಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದರು.

Verse 20

दृष्ट्वा शिवं शिवां चैव सर्वे विष्ण्वादयो द्रुतम् । प्रणम्य शंकरं भक्त्या करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

ಶಿವನನ್ನೂ ಶಿವೆಯನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಂಡು ವಿಷ್ಣುವಾದಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸಿದರು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ವಿನಮ್ರರಾದರು.

Verse 21

कुमारोऽपि विनीतात्मा विमानादवतीर्य च । प्रणनाम मुदा शंभुं शिवां सिंहासनस्थिताम्

ವಿನೀತಾತ್ಮನಾದ ಕುಮಾರನೂ ವಿಮಾನದಿಂದ ಇಳಿದು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಸಿಂಹಾಸನಸ್ಥಿತರಾದ ಶಂಭು-ಶಿವನಿಗೂ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಗೂ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 22

अथ दृष्ट्वा कुमारं तं तनयं प्राणवल्लभम् । तौ दंपती शिवौ देवौ मुमुदातेऽति नारद

ನಂತರ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಆ ಕುಮಾರನನ್ನು ಕಂಡು, ಓ ನಾರದಾ, ಆ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಗಳು—ಶಿವನೂ ಅವರ ದೇವಿಯೂ—ಅತಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 23

महाप्रभुस्समुत्थाप्य तमुत्संगे न्यवेशयत् । मूर्ध्नि जघ्रौ मुदा स्नेहात्तं पस्पर्श करेण ह

ಮಹಾಪ್ರಭುವು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು. ಹರ್ಷಭರಿತ ಸ्नेಹದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಘ್ರಾಣಿಸಿ (ಚುಂಬಿಸಿ), ಕೈಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 24

महानंदभरः शंभुश्चकार मुखचुंबनम् । कुमारस्य महास्नेहात् तारकारेर्महाप्रभोः

ಮಹಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ಕುಮಾರನ ಮುಖವನ್ನು ಚುಂಬಿಸಿದನು; ತಾರಕಾಸುರನ ವೈರಿ ಆ ಮಹಾಪ್ರಭುವಿನ ಮೇಲಿನ ಮಹಾಸ್ನೇಹದಿಂದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 25

शिवापि तं समुत्थाप्य स्वोत्संगे संन्यवेशयत् । कृत्वा मूर्ध्नि महास्नेहात् तन्मुखाब्जं चुचुम्ब हि

ಶಿವೆಯೂ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಮಹಾಮಾತೃಸ್ನೇಹದಿಂದ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಅವನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಚುಂಬಿಸಿದಳು.

Verse 26

तयोस्तदा महामोदो ववृधेऽतीव नारद । दंपत्योः शिवयोस्तात भवाचारं प्रकुर्वतोः

ಹೇ ನಾರದ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಆನಂದವು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಗಳಾದ ಶಿವನು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿ ಪವಿತ್ರ ದಾಂಪತ್ಯಧರ್ಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಆಚಾರ-ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 27

तदोत्सवो महानासीन्नानाविधिः शिवालये । जयशब्दो नमश्शब्दो बभूवातीव सर्वतः

ಶಿವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆ ಉತ್ಸವವು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದುದಾಯಿತು; ನಾನಾವಿಧ ವಿಧಿಗಳು ನೆರವೇರಿದವು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ಜಯ’ ಮತ್ತು ‘ನಮಃ’ ಎಂಬ ಘೋಷಗಳು ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದವು।

Verse 28

ततस्सुरगणास्सर्वे विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । सुप्रणम्य मुदा शंभुं तुष्टुवुस्सशिवं मुने

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳೂ, ಹೇ ಮುನೇ, ಶಂಭುವಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆನಂದದಿಂದ ಆ ಶುಭ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 29

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव भक्तानामभयप्रद । नमो नमस्ते बहुशः कृपाकर महेश्वर

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡುವವನೇ! ಹೇ ಕೃಪಾಕರ ಮಹೇಶ್ವರ, ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 30

अद्भुता ते महादेव महालीला सुखप्रदा । सर्वेषां शंकर सतां दीनबंधो महाप्रभो

ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ನಿನ್ನ ಮಹಾಲೀಲೆಯು ಅದ್ಭುತ; ಅದು ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಹೇ ಶಂಕರ, ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಭು, ನೀನು ಸಜ್ಜನರ ಹಿತೈಷಿ ಮತ್ತು ದೀನರ ಬಂಧು-ಆಶ್ರಯ.

Verse 31

एवं मूढधियश्चाज्ञाः पूजायां ते सनातनम् । आवाहनं न जानीमो गतिं नैव प्रभोद्भुताम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾವು ಮೂಢಬುದ್ಧಿಯವರೂ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದೇವೆ; ಪೂಜೆಯ ಸನಾತನ ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆವಾಹನಕರ್ಮವನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ನಿಜವಾದ ಬೋಧದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಪರಮ ಗತಿ ಹಾಗೂ ಫಲವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 32

गंगासलिलधाराय ह्याधाराय गुणात्मने । नमस्ते त्रिदशेशाय शंकराय नमोनमः

ಗಂಗಾಜಲಧಾರಾರೂಪನಾದ, ಸರ್ವಾಧಾರನಾದ, ಗುಣಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾದ ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರ ಶಂಕರನೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 33

वृषांकाय महेशाय गणानां पतये नमः । सर्वेश्वराय देवाय त्रिलोकपतये नमः

ವೃಷಭಚಿಹ್ನಧಾರಿ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಗಣಗಳ ಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸರ್ವೇಶ್ವರ ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ತ್ರಿಲೋಕಪತಿಯಾದ ರಕ್ಷಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 34

संहर्त्रे जगतां नाथ सर्वेषां ते नमो नमः । भर्त्रे कर्त्रे च देवेश त्रिगुणेशाय शाश्वते

ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ಸರ್ವಸಂಹಾರಕ, ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ದೇವೇಶ, ನೀವೇ ಭರ್ತಾ ಮತ್ತು ಕರ್ತಾ; ತ್ರಿಗುಣಾಧೀಶ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 35

विसंगाय परेशाय शिवाय परमात्मने । निष्प्रपंचाय शुद्धाय परमायाव्ययाय च

ಆಸಕ್ತಿರಹಿತನಾದ ಪರೇಶ್ವರ ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಆತನು ನಿಷ್ಪ್ರಪಂಚ, ಪರಮಶುದ್ಧ, ಪರಮ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಯನು.

Verse 36

दण्डहस्ताय कालाय पाशहस्ताय ते नमः । वेदमंत्रप्रधानाय शतजिह्वाय ते नमः

ದಂಡಹಸ್ತನಾದ ಕಾಲಸ್ವರೂಪನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪಾಶಹಸ್ತನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವೇದಮಂತ್ರಗಳ ಪ್ರಧಾನ ತತ್ತ್ವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶತಜಿಹ್ವಾ ಪ್ರಭು, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 37

भूतं भव्यं भविष्यच्च स्थावरं जंगमं च यत् । तव देहात्समुत्पन्नं सर्वथा परमेश्वर

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ! ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ, ಭವಿಷ್ಯ—ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮವೆಲ್ಲವೂ—ಸರ್ವಥಾ ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ದೇಹದಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ.

Verse 38

पाहि नस्सर्वदा स्वामिन्प्रसीद भगवन्प्रभो । वयं ते शरणापन्नाः सर्वथा परमेश्वर

ಹೇ ಸ್ವಾಮೀ! ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ಭಗವನ್ ಪ್ರಭೋ! ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ! ನಾವು ಸರ್ವಥಾ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತರು.

Verse 39

शितिकण्ठाय रुद्राय स्वाहाकाराय ते नमः । अरूपाय सरूपाय विश्वरूपाय ते नमः

ಶಿತಿಕಂಠ ರುದ್ರನೇ, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ಕಾರಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನು ಅರೂಪನೂ, ಸರೂಪನೂ, ವಿಶ್ವರೂಪನೂ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 40

शिवाय नीलकंठाय चिताभस्मांगधारिणे । नित्यं नीलशिखंडाय श्रीकण्ठाय नमोनमः

ನೀಲಕಂಠನಾದ ಶಿವನಿಗೆ, ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದವನಿಗೆ, ನಿತ್ಯ ನೀಲಶಿಖಂಡದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಶ್ರೀಕಂಠನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 41

सर्वप्रणतदेहाय संयमप्रणताय च । महादेवाय शर्वाय सर्वार्चितपदाय च

ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ನಮಿಸಲ್ಪಡುವ ದೇಹವಿರುವವನಿಗೆ, ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ ನತವಾದವನಿಗೆ, ಮಹಾದೇವ ಶರ್ವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಅರ್ಚಿಸಲ್ಪಡುವ ಪಾದಗಳಿರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 42

त्वं ब्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः । आत्मा च सर्वभूतानां सांख्यैः पुरुष उच्यसे

ನೀನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮ; ರುದ್ರರಲ್ಲಿ ನೀನು ನೀಲಲೋಹಿತ. ನೀನೇ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮ, ಸಾಂಖ್ಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ‘ಪುರುಷ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 43

पर्वतानां सुमेरुस्त्वं नक्षत्राणां च चन्द्रमा । ऋषीणां च वशिष्ठस्त्वं देवानां वासवस्तथा

ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಸುಮೇರು; ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ. ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ವಶಿಷ್ಠ; ದೇವರಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ನೀನೇ.

Verse 44

अकारस्सर्ववेदानां त्राता भव महेश्वर । त्वं च लोकहितार्थाय भूतानि परिषिंचसि

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ‘ಅ’ ಎಂಬ ಆದ್ಯಬೀಜಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಸಮಸ್ತ ವೇದಗಳಿಗೆ ನೀನೇ ತ್ರಾತನಾಗಿರು. ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಭೂತ-ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸದಾ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಸಿಂಚಿಸಿ ಪೋಷಿಸಿ ಧರಿಸುತ್ತೀಯೆ.

Verse 45

महेश्वर महाभाग शुभाशुभनिरीक्षक । आप्यायास्मान्हि देवेश कर्तॄन्वै वचनं तव

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ, ಶುಭಾಶುಭವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವವನೇ! ಹೇ ದೇವೇಶ, ನಿನ್ನ ಸೇವಕಕರ್ತರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ಬಲಪಡಿಸು; ನಿನ್ನ ವಚನವೇ ನಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆ.

Verse 46

रूपकोटिसहस्रेषु रूपकोटिशतेषु ते । अंतं गंतुं न शक्ताः स्म देवदेव नमोस्तु ते

ಸಾವಿರಾರು ಹಾಗೂ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೂ ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲು ನಾವು ಅಶಕ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಹೇ ದೇವದೇವ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वाखिला देवा विष्ण्वाद्या प्रमुखस्थिताः । मुहुर्मुहुस्सुप्रणम्य स्कंदं कृत्वा पुरस्सरम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಸ್ತುತಿಸಿ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಮರುಮರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ಕಂದನನ್ನು ಮುಂಚೆ ಮಾಡಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.

Verse 48

देवस्तुतिं समाकर्ण्य शिवस्सर्वेश्वरस्स्वराट् । सुप्रसन्नो बभूवाथ विजहास दयापरः

ದೇವರ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಸ್ವರಾಟನಾದ ಶಿವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ನಂತರ ದಯಾಪರನಾಗಿ ಆನಂದದಿಂದ ನಗಿದನು.

Verse 49

उवाच सुप्रसन्नात्मा विष्ण्वादीन्सुरसत्तमान् । शंकरः परमेशानो दीनबंधुस्सतां गतिः

ಆಗ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಂಕರನು—ದೀನಬಂಧು, ಸಜ್ಜನರ ಶರಣು—ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನ ಹಾಗೂ ಶಾಂತ ಹೃದಯದಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 50

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा वाक्यं मे शृणुतादरात् । सर्वथाहं सतां त्राता देवानां वः कृपानिधिः

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಹರೇ! ಹೇ ವಿಧಾತಾ! ಹೇ ದೇವರೆ! ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಜ್ಜನರ ರಕ್ಷಕನು; ನಿಮಗೆ ದೇವರಿಗೆ ಕೃಪಾನಿಧಿ.

Verse 51

दुष्टहंता त्रिलोकेशश्शंकरो भक्तवत्सलः । कर्ता भर्ता च हर्ता च सर्वेषां निर्विकारवान्

ಶಂಕರನು ದುಷ್ಟಹಂತ, ತ್ರಿಲೋಕೇಶ್ವರ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ. ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕರ್ತಾ, ಭರ್ತಾ, ಹರ್ತಾ ಆದರೂ ನಿರ್ವಿಕಾರನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 52

यदा यदा भवेद्दुःखं युष्माकं देवसत्तमाः । तदा तदा मां यूयं वै भजंतु सुखहेतवे

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಿಮಗೆ ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುವುದೋ, ಆಗಾಗ ಸುಖಹೇತುವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಭಜಿಸಿರಿ।

Verse 53

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तस्तदा देवा विष्ण्वाद्यास्समुनीश्वराः । शिवं प्रणम्य सशिवं कुमारं च मुदान्विताः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ಮುನೀಶ್ವರರು, ಶಿವನನ್ನು ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕುಮಾರನಿಗೂ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಆನಂದದಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರು।

Verse 54

कथयंतो यशो रम्यं शिवयोश्शांकरेश्च तत् । आनन्दं परमं प्राप्य स्वधामानि ययु र्मुने

ಓ ಮುನೇ, ಶಿವನೂ ಶಂಕರನೂ ಹೊಂದಿರುವ ಆ ಮನೋಹರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 55

शिवोपि शिवया सार्द्धं सगणः परमेश्वरः । कुमारेणयुतः प्रीत्योवास तस्मिन्गिरौ मुदा

ಆಗ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಶಿವನು ಕೂಡ ಶಿವೆಯೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಡನೆ, ದಿವ್ಯ ಕುಮಾರನ ಸಹಿತ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆನಂದಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದನು.

Verse 56

इत्येवं कथितं सर्वं कौमारं चरितं मुने । शैवं च सुखदं दिव्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ಇಂತೆ, ಓ ಮುನೇ, ಕುಮಾರನ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿವ್ಯವೂ ಸುಖಪ್ರದವೂ ಆದ ಶೈವ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ?