Adhyaya 40

Verse 1

वेन उवाच । नित्यदानफलं देव त्वत्तः पूर्वं मया श्रुतम् । नैमित्तिकस्य दानस्य दत्तस्यापि हि यत्फलम्

ವೇನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ! ನಿತ್ಯದಾನದ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ನೀಡುವ ನೈಮಿತ್ತಿಕ ದಾನದ ಫಲವೇನು ಎಂದು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 2

तत्फलं मे समाचक्ष्व त्वत्प्रसादात्प्रयत्नतः । महातृप्तिं न गच्छामि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

ಅದರ ಫಲವನ್ನು ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿರಿ—ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ. ಕೇಳುವ ನನ್ನ ಶ್ರದ್ಧೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ; ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

Verse 3

विष्णुरुवाच । नैमित्तिकं प्रवक्ष्यामि दानमेव नृपोत्तम । महापर्वणि संप्राप्ते येन दानानि श्रद्धया

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ನಾನು ನೈಮಿತ್ತಿಕ ದಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಮಹಾಪರ್ವ ಬಂದಾಗ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದಾನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ದಾನವೇ ಅದು.

Verse 4

सत्पात्रेभ्यः प्रदत्तानि तस्य पुण्यफलं शृणु । गजं रथं प्रदत्ते यो ह्यश्वं चापि नृपोत्तम

ಸತ್ಪಾತ್ರರಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನಗಳ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು. ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಯಾರು ಆನೆ, ರಥ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಯನ್ನೂ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 5

स च भृत्यैस्तु संयुक्तः पुण्यदेशे नृपोत्तमः । जायते हि महाराज मत्प्रसादान्न संशयः

ಆ ನೃಪೋತ್ತಮನು ತನ್ನ ಭೃತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪುಣ್ಯಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಓ ಮಹಾರಾಜ! ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 6

राजा भवति धर्मात्मा ज्ञानवान्बलवान्सुधीः । अजेयः सर्वभूतानां महातेजाः प्रजायते

ಅವನು ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ, ಜ್ಞಾನವಂತನಾದ, ಬಲವಂತನಾದ, ನಿಜವಾದ ಸುಧಿಯ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳಿಂದಲೂ ಅಜೇಯನಾಗಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 7

महापर्वणि संप्राप्ते भूमिदानं ददाति यः । गोदानं वा महाराज सर्वभोगपतिर्भवेत्

ಓ ಮಹಾರಾಜ! ಮಹಾಪರ್ವ ಬಂದಾಗ ಯಾರು ಭೂಮಿದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಗೋদানವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಮಹಾಸಮೃದ್ಧಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

ब्राह्मणाय सुपुण्याय दानं दद्यात्प्रयत्नतः । महादानानि यो दद्यात्तीर्थे पर्वणि पात्रवित्

ಅತಿಪುಣ್ಯಶೀಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು. ಪಾತ್ರಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ತೀರ್ಥದಲ್ಲೂ ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲೂ ಮಹಾದಾನ ಮಾಡುವವನು ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 9

तेषां चिह्नं प्रवक्ष्यामि भूपतित्वं प्रजायते । तीर्थे पर्वणि संप्राप्ते गुप्तदानं ददाति यः

ಅವರ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ಅದರಿಂದ ರಾಜ್ಯತ್ವವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪರ್ವಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಯಾರು ಗುಪ್ತದಾನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು (ರಾಜ್ಯ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

निधीनामाशुसंप्राप्तिरक्षरा परिजायते । महापर्वणि संप्राप्ते तीर्थेषु ब्राह्मणाय च

ನಿಧಿಗಳ ಶೀಘ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿ ತಪ್ಪದೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಾಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ—ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದಿಂದಲೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ/ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೂ.

Verse 11

सुचैलं च महादानं कांचनेन समन्वितम् । पुण्यं फलं प्रवक्ष्यामि तस्य दानस्य भूपते

ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳೂ ಚಿನ್ನವೂ ಸೇರಿರುವ ಮಹಾದಾನ—ಹೇ ಭೂಪತೇ—ಆ ದಾನದ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 12

जायंते बहवः पुत्राः सुगुणा वेदपारगाः । आयुष्मंतः प्रजावंतो यशः पुण्यसमन्विताः

ಅನೇಕ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ—ಸುಗುಣಿಗಳು, ವೇದಪಾರಂಗತರು. ಅವರು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯರು, ಸಂತಾನಸಂಪನ್ನರು, ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರು.

Verse 13

विपुलाश्चैव जायंते स्फीता लक्ष्मीर्महामते । सौख्यं च लभते पुण्यं धर्मवान्परिजायते

ಮತ್ತೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಪುಲ ಫಲಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಖವೂ ಪುಣ್ಯವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮವಂತನು (ಸಂತಾನ) ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

महापर्वणि संप्राप्ते तीर्थे गत्वा प्रयत्नतः । कपिलां कांचनीं दद्याद्ब्राह्मणाय महात्मने

ಮಹಾಪರ್ವವು ಬಂದಾಗ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಣಾಲಂಕೃತ ಕಪಿಲಾ ಗೋವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 15

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि दानस्य च महामते । कपिलादो महाराज सर्वसौख्यान्प्रभुंजति

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಆ ದಾನದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ರಾಜನೇ, ಕಪಿಲಾ ಗೋ ದಾನದಿಂದ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 16

यावद्ब्रह्मा प्रजीवेत्स तावत्तिष्ठति तत्र सः । महापर्वणि संप्राप्ते अलंकृत्य च गां तदा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾಪರ್ವ ಬಂದಾಗ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೋವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 17

कांचनेनापि संयुक्तां वस्त्रालंकारभूषणैः । तस्य दानस्य राजेंद्र फलभोगं वदाम्यहम्

ಸ್ವರ್ಣ, ವಸ್ತ್ರ, ಅಲಂಕಾರ, ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಆ ದಾನದ ಫಲಭೋಗವನ್ನು, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನಾನು ಈಗ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 18

विपुला जायते लक्ष्मीर्दानभोगसमाकुला । सर्वविद्यापतिर्भूत्वा विष्णुभक्तो भवेत्किल

ದಾನ ಮತ್ತು ಸತ್ಭೋಗದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಅಪಾರ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಸರ್ವವಿದ್ಯೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

विष्णुलोके वसेन्मर्त्यो यावत्तिष्ठति मेदिनी । तीर्थं गत्वा तु यो दद्याद्ब्राह्मणाय विभूषणम्

ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಆಭರಣವನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಭೂಮಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಅವನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगानिन्द्रेण क्रीडते सह । महापर्वणि संप्राप्ते वस्त्रं च द्विजपुंगवे

ಅಪಾರ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅವನು ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾಪರ್ವ ಬಂದಾಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 21

दत्त्वान्नं भूमिसंयुक्तं पात्रे श्रद्धासमन्वितः । मोदते स तु वैकुंठे विष्णुतुल्यपराक्रमः

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ಭೂಮಿಯೊಡನೆ ಅನ್ನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದವನು, ವಿಷ್ಣುಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

सवस्त्रं कांचनं दत्त्वा द्विजाय परिशांतये । स्वेच्छया अग्निसदृशो वैकुंठे स वसेत्सुखी

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ವಸ್ತ್ರಗಳೊಡನೆ ಚಿನ್ನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಅವನು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಗ್ನಿಸಮಾನ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

सुवर्णस्य सुकुंभं च घृतेन परिपूरयेत् । पिधानं रौप्यं कर्तव्यं वस्त्रहारैरलंकृतम्

ಉತ್ತಮ ಚಿನ್ನದ ಕುಂಭವನ್ನು ತುಪ್ಪದಿಂದ ತುಂಬಬೇಕು. ಅದರ ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ಬೆಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮಾಡಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 24

पुष्पमालान्वितं कुर्याद्ब्रह्मसूत्रेण शोभितम् । प्रतिष्ठितं वेदमंत्रैस्तं संपूज्य महामते

ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಪವಿತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರದಿಂದ ಶೋಭಿತಗೊಳಿಸಿ, ವೇದಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಅದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 25

उपचारैः पवित्रैश्च षोडशैः परिपूजयेत् । स्वलंकृत्य ततो दद्याद्ब्राह्मणाय महात्मने

ಪವಿತ್ರ ಷೋಡಶ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 26

षोडशैव ततो गावः सवस्त्राः कांस्यदोहनाः । कुंभयुक्ताश्च चत्वारो दक्षिणां च सकांचनाम्

ನಂತರ ಹದಿನಾರು ಹಸುಗಳು—ವಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕಂಚಿನ ದೋಹನಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ—ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಕುಂಭಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಚಿನ್ನಸಹಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 27

तथा द्वादशका गावो वस्त्रालंकारभूषणाः । पृथग्भूताय विप्राय दातव्या नात्र संशयः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಹಸುಗಳು—ವಸ್ತ್ರ, ಅಲಂಕಾರ ಮತ್ತು ಭೂಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ—ನಿಯೋಜಿತ (ಪೃಥಕ್) ವಿಪ್ರನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 28

एवमादीनि दानानि अन्यानि नृपनंदन । तीर्थकालं सुसंप्राप्य विप्रावसथमेव च

ಹೇ ನೃಪನಂದನ, ಇದೇ ರೀತಿಯ ಇತರ ದಾನಗಳನ್ನೂ—ತೀರ್ಥಕಾಲವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪಡೆದು—ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಾಸಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೂ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 29

श्रद्धाभावेन दातव्यं बहुपुण्यकरं भवेत् । विष्णुरुवाच । विष्णुमुद्दिश्य यद्दानं कामनापरिकल्पितम्

ಶ್ರದ್ಧಾಭಾವದಿಂದ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು; ಅದು ಬಹುಪುಣ್ಯಕರವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ಫಲಕಾಮನೆಯಿಂದಲೂ ಕಲ್ಪಿಸಿ ನೀಡುವ ದಾನವಾದರೂ…

Verse 30

तस्य दानस्य भावेन भावनापरिभावितः । तादृक्फलं समश्नाति मानुषो नात्र संशयः

ಆ ದಾನದ ಭಾವದಿಂದ ಹಾಗೂ ಅದೇ ಧ್ಯಾನ-ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಪರಿಪೋಷಿತನಾಗಿ, ಮನುಷ್ಯನು ತದ್ರೂಪ ಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 31

अभ्युदयं प्रवक्ष्यामि यज्ञादिषु प्रवर्तते । तेन दानेन तस्यापि श्रद्धया च द्विजोत्तम

ಯಜ್ಞಾದಿ ಪವಿತ್ರ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ‘ಅಭ್ಯುದಯ’ ಎಂಬ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ದಾನದಿಂದಲೂ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದಲೂ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, (ಫಲ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ).

Verse 32

प्रज्ञावृद्धिं समाप्नोति न च दुःखं प्रविंदति । भोगान्भुनक्ति धर्मात्मा जीवमानस्तु सांप्रतम्

ಅವನು ಪ್ರಜ್ಞಾವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಯೋಗ್ಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

ऐंद्रांस्तु भुंक्ते भोगान्स दाता दिव्यां गतिं गतः । स्वकुलं नयते स्वर्गं कल्पानां च सहस्रकम्

ಆ ದಾತನು ಐಂದ್ರಸಮಾನ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ದಿವ್ಯಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ಕುಲವನ್ನೂ ಸಹಸ್ರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

एवमाभ्युदयं प्रोक्तं प्राप्तं तेषु वदाम्यहम् । कायस्य च क्षयं ज्ञात्वा जरया परिपीडितः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಐಶ್ವರ್ಯೋದಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು. ಈಗ ಅದರ ನಂತರವಾದುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ದೇಹಕ್ಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಜರೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವನು ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು.

Verse 35

दानं तेन प्रदातव्यमाशां कस्य न कारयेत् । मृते च मयि मे पुत्रा अन्ये स्वजनबांधवाः

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ದಾನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು—ಯಾರು ಇತರರಲ್ಲಿ ಆಶೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸದೆ ಇರುವರು? ನಾನು ಮರಣಿಸಿದರೂ ನನ್ನ ಪುತ್ರರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಸ್ವಜನಬಂಧುಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

कथमेते भविष्यंति मां विना सुहृदो मम । तेषां मोहात्प्रमुग्धो वै न ददाति स किंचन

“ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸುಹೃದರು ಹೇಗೆ ಇರುವರು?” ಎಂದು ಅವರ ಮೇಲಿನ ಮೋಹದಿಂದ ಮರುಳಾಗಿ ಅವನು ಏನನ್ನೂ ದಾನಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 37

मृत्युं प्रयाति मोहात्मा रुदंति मित्रबांधवाः । दुःखेन पीडिताः सर्वे मायामोहेन पीडिताः

ಮೋಹಾತ್ಮನು ಮರಣವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ; ಮಿತ್ರರು ಬಂಧುಗಳು ಅಳುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಮಾಯಾಜನಿತ ಮೋಹದಿಂದ ತಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

संकल्पयंति दानानि मोक्षं वै चिंतयंति च । तस्मिन्मृते महाराज मायामोहे गते सति

ಅವರು ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಅವನು ಮರಣಿಸಿದಾಗ, ಮಾಯಾಮೋಹವು ಆವರಿಸಿದರೆ,

Verse 39

विस्मरंति च दानानि लोभात्मानो ददंति न । योऽसौ मृतो महाराज यमपंथं सुदुःखितः

ಲೋಭಗ್ರಸ್ತರು ದಾನಧರ್ಮವನ್ನು ಮರೆತು ದಾನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥವನು, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಮರಣಾನಂತರ ಯಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने चत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪಂಚಪಂಚಾಶತ್-ಸಹಸ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದ ನಲವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 41

कस्य पुत्राश्च पौत्राश्च कस्य भार्या नृपोत्तम । संसारे नास्ति कः कस्य तस्माद्दानं प्रदीयते

ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಯಾರ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಪೌತ್ರರು, ಯಾರ ಪತ್ನಿ? ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರೂ ಯಾರವರಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 42

ज्ञानवता प्रदातव्यं स्वयमेव न संशयः । अन्नं पानं च तांबूलमुदकं कांचनं तथा

ವಿವೇಕಜ್ಞಾನವಿರುವವನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು—ಅನ್ನ, ಪಾನ, ತಾಂಬೂಲ, ನೀರು ಹಾಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವರ್ಣವೂ.

Verse 43

युग्मं वस्त्रं च छत्रं च स्वयमेव न संशयः । जलपात्राण्यनेकानि सोदकानि नृपोत्तम

ವಸ್ತ್ರಗಳ ಜೋಡಿ ಮತ್ತು ಛತ್ರವೂ—ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದ—ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅನೇಕ ಜಲಪಾತ್ರಗಳು, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ!

Verse 44

वाहनानि विचित्राणि यानान्येव महामते । नानागंधान्सकर्पूरं यमपंथ सुखप्रदे

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಅಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ವಾಹನಗಳು—ಅತಿಶಯ ಶೋಭನ ಯಾನಗಳು—ನಾನಾವಿಧ ಸುಗಂಧಗಳೂ ಕರ್ಪೂರವೂ ತುಂಬಿ, ಯಮಪಥವನ್ನು ಸುಖಪ್ರದವಾಗಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 45

उपानहौ प्रदातव्ये यदीच्छेद्विपुलं सुखम् । एतैर्दानैर्महाराज यमपंथं सुखेन वै

ಯಾರಾದರೂ ಅಪಾರ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಪಾದುಕಾ/ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೇ ಮಹಾರಾಜ! ಇಂತಹ ದಾನಗಳಿಂದ ಯಮಪಥವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಖವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತದೆ.

Verse 46

प्रयाति मानवो राजन्यमदूतैरलंकृतम्

ಹೇ ರಾಜನ್! ಮಾನವನು ಯಮದೂತರಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ—ಅಂದರೆ ಅವರ ಸಂಗಡ ಹಾಗೂ ಅವರ ವಲಯದಲ್ಲಿ—ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.