Adhyaya 36

Verse 1

सुनीथोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा

ಸುನೀಥನು ಹೇಳಿದನು—ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿದೆ; ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವೆನು—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ।

Verse 2

साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्

ಹೇ ಪುಣ್ಯವತೀ, ನಾನು ಈಗಲೇ ಹೋಗುವಂತೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ನೀಡು. ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ರಂಭಾ ಆ ದೃಢಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ತ್ರೀಯೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 3

कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्

ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ? ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಈಗಲೇ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ನನ್ನ ದೂತಿಯಾಗಿ ಹೋಗು।

Verse 4

एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता

ಅವಳು ರಂಭೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಸುಲೋಚನೆ ರಂಭೆಯೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಕನ್ಯೆ ರಂಭೆಯೂ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು।

Verse 5

करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी

ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡುವೆನು—ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ಓ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ರೂಪ-ಯೌವನಸಂಪನ್ನೆ, ನಾನು ಸದ್ಭಾವದಿಂದ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವೆನು.

Verse 6

मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्

ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ವರಾನನೆ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು—ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮ—ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದಳು.

Verse 7

मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते

ಮತ್ತು ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯ ಮೇರುವಿನ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಸುಂದರ ಕಂದರಗಳಲ್ಲಿ—ನಾನಾ ಧಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಾನಾ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 8

देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते

ಅದು ದೇವವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅನೇಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ದೇವವೃಂದಗಳಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 9

मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी

ಅದು ಮನೋಹರವಾಗಿಯೂ ಅತಿಸುಂದರವಾಗಿಯೂ, ಶೀತಲ ಛಾಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಚಂದನ ಮತ್ತು ಅಶೋಕ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ, ಯೌವನವಂತ ವೃಕ್ಷಗಳು ಮಧುರವಾಗಿ ನಗುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 10

दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना

ಅವಳು ದೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೂಢಳಾಗಿ, ಸರ್ವ ಶೃಂಗಾರಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ; ಗಾಢ ನೀಲ ಕೌಶೇಯ ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಸುಮುಖಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 11

बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅವಳು ಬಂಧೂಕಪುಷ್ಪವರ್ಣದ ಕಂಚುಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು; ಆ ಬಾಲೆ ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿ, ಅವಳ ಕೈಗಳು ವೀಣಾವಾದನ ಮತ್ತು ತಾಳ ಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 12

गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा

ಅವಳು ಸುವರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಮೋಹಕವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಆ ಮನೋಹರ ಸಖಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಬಾಲೆ ಅತ್ಯಂತ ರಮಣೀಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 13

अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्

ಅಂಗನು ಪುಣ್ಯವಾದ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಿ; ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಹೀನನಾಗಿ ಜನಾರ್ದನ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 14

स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्

ಅವನು ಆ ಮಧುರ, ಸುವರ, ಮನೋಹರ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು—ತಾಳ-ಮಾನ ಹಾಗೂ ಯುಕ್ತ ಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು—ಅದು ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತಿತ್ತು।

Verse 15

ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ಧ್ಯಾನಭಂಗಗೊಂಡ ಆ ತೇಜಸ್ವಿ ಮಾಯಾಮಯ ಗೀತದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದನು. ತಕ್ಷಣ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು ಮರುಮರು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು.

Verse 16

जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಚಲಿತವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು. ದೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ವೀಣಾದಂಡದಲ್ಲಿ ಕೈಗಳು ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತನು.

Verse 17

हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः

ಅವಳು ನಗುತ್ತ ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಮುಖ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ. ಆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಅವಳ ಗೀತದಿಂದಲೂ ರೂಪದಿಂದಲೂ ಮೋಹಿತನಾದನು.

Verse 18

तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः

ಅವಳ ಲಾವಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮನ್ಮಥನ ಶರದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು, ಋಷಿಪುತ್ರನಾದ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವು.

Verse 19

प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्

ಅತಿಮೋಹದಿಂದ ಅವನು ಪ್ರಲಾಪಿಸುತ್ತ ಮರುಮರು ಜಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಬೆವರು, ನಡುಕು ಮತ್ತು ದಾಹತಾಪ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 20

मुह्यन्निव महामोहैर्ग्लानश्चलितमानसः । वेपमानस्ततस्त्वंगो दूयमानः समागतः

ಮಹಾಮೋಹಗಳಿಂದ ಮರುಳಾದವನಂತೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕ್ಲಾಂತವಾಗಿ ಅಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ದೇಹ ಕಂಪಿಸುತ್ತ, ಒಳಗಿನಿಂದ ದಹಿಸುತ್ತ, ಅವನು ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಮೀಪಿಸಿದನು.

Verse 21

तामालोक्य विशालाक्षीं मृत्युकन्यां यशस्विनीम् । अथोवाच महात्मा स सुनीथां चारुहासिनीम्

ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿಯಾದ, ಯಶಸ್ವಿನಿಯಾದ ಮೃತ್ಯುಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹಾತ್ಮನು ಮಧುರಹಾಸಿನಿ ಸುನೀತೆಗೆ ಆಗ ಹೇಳಿದನು.

Verse 22

का त्वं कस्य वरारोहे सखीभिः परिवारिता । केन कार्येण संप्राप्ता केन त्वं प्रेषिता वनम्

ಹೇ ವರಾರೋಹೇ! ಸಖಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವ ನೀನು ಯಾರು, ಯಾರ (ಮಗಳು ಅಥವಾ ಪತ್ನಿ)? ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರು ಕಳುಹಿಸಿದರು?

Verse 23

तवांगं सुंदरं सर्वमत्र भाति महावने । समाचक्ष्व ममाद्यैव प्रसादसुमुखी भव

ಈ ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸರ್ವಾಂಗವೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ತಿಳಿಸು; ಪ್ರಸನ್ನಮುಖಿಯಾಗಿ ಕೃಪೆಯಿಂದಿರು.

Verse 24

मायामोहेन संमुग्धस्तस्याः कर्म न विंदति । मार्गणैर्मन्मथस्यापि परिविद्धो महामुनिः

ಮಾಯಾಮೋಹದಿಂದ ಮರುಳಾಗಿ ಅವನು ಅವಳ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಮಹಾಮುನಿಯೂ ಮನ್ಮಥನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 25

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामतेः । नोवाच किंचित्सा विप्रं समालोक्य सखीमुखम्

ಮಹಾಮತಿಯ ಇಂತಹ ಗಂಭೀರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮತ್ತೆ ಸಖಿಯ ಮುಖವನ್ನೂ ಅವಲೋಕಿಸಿದಳು।

Verse 26

रंभां च प्रेरयामास सुनीथा संज्ञया सखीम् । समुवाच ततो रंभा सादरं तं द्विजं प्रति

ಆಮೇಲೆ ಸುನೀತಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಸಖಿ ರಂಭೆಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದಳು; ತದನಂತರ ರಂಭಾ ಆ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಸಾದರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 27

इयं कन्या महाभागा मृत्योश्चापि महात्मनः । सुनीथाख्या प्रसिद्धेयं सर्वलक्षणसंपदा

ಈ ಕನ್ಯೆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ; ಮಹಾತ್ಮ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಪುತ್ರಿಯೂ ಹೌದು. ‘ಸುನೀತಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿ, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 28

पतिमन्विच्छती बाला धर्मवंतं तपोनिधिम् । शांतं दांतं महाप्राज्ञं वेदविद्याविशारदम्

ಆ ಬಾಲೆ ಪತಿಯಾಗಿ ಧರ್ಮವಂತನಾದ, ತಪೋನಿಧಿಯಾದ, ಶಾಂತನಾದ, ದಾಂತನಾದ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ, ವೇದವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದನಾದ ಪುರುಷನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 29

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामुनिः । तामुवाच ततस्त्वंगो रंभामप्सरसां वराम्

ಇಂತಹ ಗಂಭೀರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಮುನಿಯು, ಅಪ್ಸರಸರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ರಂಭೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಆಗ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 30

मया चाराधितो विष्णुः सर्वविश्वमयो हरिः । तेन दत्तो वरो मह्यं पुत्राख्यः सर्वसिद्धिदः

ನಾನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು—ಸರ್ವವಿಶ್ವಮಯನಾದ ಹರಿಯನ್ನು—ಆರಾಧಿಸಿದೆನು. ಅವನು ನನಗೆ ವರವಿತ್ತನು: ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಪುತ್ರ.

Verse 31

तन्निमित्तमहं भद्रे सुतार्थं नित्यमेव च । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य कन्यामेकां प्रचिंतये

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಮತ್ತು ಸದಾ ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಮಹಾ ಪುಣ್ಯ-ತಪೋವೀರ್ಯವಿರುವ ಒಬ್ಬನ ಒಂದು ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿರಂತರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 32

सदैवाहं न पश्यामि सुभार्यां सत्यमीदृशीम् । इयं धर्मस्य वै कन्या धर्माचारा वरानना

ನಿಜವಾಗಿ, ಇಂತಹ ಸుభಾರ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಇವಳು ಧರ್ಮನ ಕನ್ಯೆ—ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾದ, ಶ್ರೇಷ್ಠಮುಖಿ.

Verse 33

मामेवं हि भजत्वेषा यदि कान्तमिहेच्छति । यं यमिच्छेदियं बाला तं ददामि न संशयः

ಈ ಬಾಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಬಯಸಿ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸಿದರೆ, ಅವಳು ಯಾವ ಪತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೋ ಅವನನ್ನೇ ನಾನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 34

अदेयं देयमित्याह अस्याः संगमकारणात् । एकमेवं त्वया देयं श्रूयतां द्विजसत्तम

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—‘ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮವಾಗುವ ಕಾರಣದಿಂದ, ಅದೇಯವಾದುದನ್ನೇ ದೇಯವೆಂದು ಕೊಡಬೇಕು.’ ‘ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ಇದೊಂದನ್ನೇ ನೀಡು; ಕೇಳು, ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ.’

Verse 35

रंभोवाच । विप्रेंद्र त्वं शृणुष्वेह प्रतिज्ञां वच्मि सांप्रतम् । एषा नैव त्वया त्याज्या धर्मपत्नी तवैव हि

ರಂಭೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳು; ನಾನು ಈಗ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇವಳು ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಅವಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು.

Verse 36

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने षट्त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಪವಿತ್ರ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 37

स्वहस्तं देहि विप्रेंद्र सत्यप्रत्ययकारकम् । एवमस्तु मया दत्तो ह्यस्या हस्तो न संशयः

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವಂತೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತವನ್ನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಾಗಿ ಕೊಡು. ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ—ನನ್ನಿಂದಲೇ ಇವಳ ಹಸ್ತಪ್ರದಾನವಾಗಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 38

सूत उवाच । एवं संबधिकं कृत्वा सत्यप्रत्ययकारकम् । गांधर्वेण विवाहेन सुनीथामुपयेमिवान्

ಸೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವ ಬಂಧವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವನು ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹ ವಿಧಾನದಿಂದ ಸುನೀತೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 39

तस्मै दत्वा सुनीथां तां रंभा हृष्टेन चेतसा । सा तां चामंत्रयित्वा वै गता गेहं स्वकं पुनः

ಅವನಿಗೆ ಸುನೀತೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ ರಂಭೆ ಹರ್ಷಚಿತ್ತದಿಂದ, ಅವಳಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ಹೋದಳು.

Verse 40

प्रहृष्टचेतसः सख्यः स्वस्थानं परिजग्मिरे । गतासु तासु सर्वासु सखीषु द्विजसत्तमः

ಹರ್ಷಿತಚಿತ್ತರಾದ ಸಖಿಯರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಆ ಸಖಿಯರೆಲ್ಲ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು.

Verse 41

रेमे त्वंगस्तया सार्धं प्रियया भार्यया सह । तस्यामुत्पाद्य तनयं सर्वलक्षणसंयुतम्

ರಾಜ ಅಙ್ಗನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದನು. ಆಕೆಯಿಂದ ಅವನು ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 42

चकार नाम तस्यैव वेनाख्यं तनयस्य हि । ववृधे स महातेजाः सुनीथातनयस्तदा

ಅವನು ಆ ಪುತ್ರನಿಗೆ ‘ವೇನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟನು. ಆಗ ಸುನೀತೆಯ ತನಯನಾದ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದನು.

Verse 43

वेदशास्त्रमधीत्यैव धनुर्वेदं गुणान्वितम् । सर्वासामपि मेधावी विद्यानां पारमेयिवान्

ಅವನು ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಗುಣಸಂಪನ್ನ ಧನುರ್ವೇದವನ್ನೂ ಕಲಿತನು. ಅವನು ಮೇಧಾವಿ; ಸರ್ವ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾದನು.

Verse 44

अंगस्य तनयो वेनः शिष्टाचारेण वर्तते । स वेनो ब्राह्मणश्रेष्ठः क्षत्त्राचारपरोऽभवत्

ಅಙ್ಗನ ಪುತ್ರ ವೇನನು ಶಿಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆ ವೇನನು ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಪರನಾದನು.

Verse 45

दिवि चेंद्रो यथा भाति सर्वतेजःसमन्वितः । भात्येवं तु महाप्राज्ञः स्वबलेन पराक्रमैः

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಸರ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು ತನ್ನ ಸ್ವಬಲ ಹಾಗೂ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ದೀಪ್ತಿಮಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

चाक्षुषस्यांतरे प्राप्ते वैवस्वतसमागते । प्रजापालं विना लोके प्रजाः सीदंति सर्वदा

ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರವು ಕಳೆದಿಟ್ಟು ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರವು ಬಂದಾಗ, ಪ್ರಜಾಪಾಲಕನಿಲ್ಲದೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ಸದಾ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 47

ऋषयो धर्मतत्त्वज्ञाः प्रजाहेतोस्तपोधनाः । व्यचिंतयन्महीपालं धर्मज्ञं सत्यपंडितम्

ಧರ್ಮತತ್ತ್ವಜ್ಞರಾದ, ತಪೋಧನದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರಾದ ಹಾಗೂ ಪ್ರಜಾಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಋಷಿಗಳು ಧರ್ಮಜ್ಞನೂ ಸತ್ಯಪಂಡಿತನೂ ಆದ ರಾಜನ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿದರು।

Verse 48

तं वेनमेव ददृशुः संपन्नं लक्षणैर्युतम् । प्राजापत्ये पदे पुण्ये अभ्यषिंचन्द्विजोत्तमाः

ಅವರು ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಸಮರ್ಥನಾದ ವೇನನನ್ನೇ ಕಂಡರು; ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯಪದದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಅವನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು।

Verse 49

अभिषिक्ते महाभागे त्वंगपुत्रे तदा नृपे । ते प्रजापतयः सर्वे जग्मुश्चैव तपोवनम्

ಓ ರಾಜನೇ, ಆಗ ಅಙ್ಗಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾಭಾಗ ನೃಪನು ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದ ನಂತರ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ತಪೋವನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 50

गतेषु तेषु सर्वेषु वेनो राज्यमकारयत् । सूत उवाच । सा सुनीथा सुतं दृष्ट्वा सर्वराज्यप्रसाधकम्

ಅವರೆಲ್ಲರು ತೆರಳಿದ ನಂತರ ರಾಜ ವೇನನು ರಾಜ್ಯಪಾಲನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಸುನೀಥೆ, ಸಮಸ್ತ ರಾಜ್ಯಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾದ ತನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು.

Verse 51

विशंकते प्रभावेण शापात्तस्य महात्मनः । मम पुत्रो महाभागो धर्मत्राता भविष्यति

ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಶಾಪದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಭಯಪಟ್ಟು ಅವಳು ಮನದಲ್ಲಿ—‘ನನ್ನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ ಪುತ್ರನು ಧರ್ಮರಕ್ಷಕನಾಗುವನು’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದಳು.

Verse 52

इत्येवं चिंतयेन्नित्यं पूर्वपापाद्विशंकिता । धर्मांगानि सुपुण्यानि सुताग्रे परिदर्शयेत्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಪೂರ್ವಪಾಪಫಲದ ಭಯದಿಂದ, ತನ್ನ ಪುತ್ರನ ಮುಂದೆ ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯವಾದ ಅಂಗಗಳನ್ನು (ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು) ವಿವರಿಸಬೇಕು.

Verse 53

सत्यभावादि कान्पुण्यान्गुणान्सा वै प्रकाशयेत् । इत्युवाच सुतं सा हि अहं धर्मसुता सुत

“ಸತ್ಯಭಾವ ಮೊದಲಾದ ಪುಣ್ಯಗುಣಗಳನ್ನು ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ—“ಮಗನೇ, ನಾನು ಧರ್ಮನ ಪುತ್ರಿ” ಎಂದು ನುಡಿದಳು.

Verse 54

पिता ते धर्मतत्त्वज्ञस्तस्माद्धर्मं समाचर । इत्येवं बोधयेन्नित्यं पुत्रं वेनं तदा सती

“ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಧರ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸು.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಸತೀ ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ವೇನನಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 55

मातापित्रोस्तयोर्वाक्यं प्रजायुक्तं प्रपालयेत् । एवं वेनः प्रजापालः संजातःक्षितिमंडले

ಪ್ರಜಾಹಿತದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ವಚನವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪ್ರಜಾಪಾಲಕನಾದ ವೇನನು ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು.

Verse 56

सुखेन जीवते लोकःप्रजाधर्मेणरंजिताः । एवं राज्यप्रभावं तु वेनस्यापि महात्मनः

ಪ್ರಜಾಧರ್ಮದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟರಾದ ಜನರು ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಿದರು. ಇಂತಹದೇ ರಾಜ್ಯಪ್ರಭಾವವು ಮಹಾತ್ಮ ವೇನನಲ್ಲಿಯೂ ಇತ್ತು.

Verse 57

धर्मभावाः प्रवर्तंते तस्मिञ्छासति पार्थिवे

ಆ ಪಾರ್ಥಿವನು ಆಳುವಾಗ ಧರ್ಮಭಾವಗಳು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಚರಣೆಗಳು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೆ.