Adhyaya 30

Verse 1

ऋषय ऊचुः । योऽसौ वेनस्त्वयाख्यातः पापाचारेण वर्तितः । तस्य पापस्य का वृत्तिः किं फलं प्राप्तवान्द्विज

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನೀನು ಪಾಪಾಚಾರದಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸಿದವನೆಂದು ಹೇಳಿದ ಆ ವೇನನ ಪಾಪದ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹೇಗಿತ್ತು? ಅವನು ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದನು?

Verse 2

चरित्रं तस्य वेनस्य समाख्याहि यथा पुरा । विस्तरेण विदां श्रेष्ठ त्वं न एतन्महामते

ಹೇ ವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆ ರಾಜ ವೇನನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 3

सूत उवाच । चरित्रं तस्य वेनस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । प्रवक्ष्यामि सुपुण्यं च यथान्यायं श्रुतं पुरा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ವೇನನ ಹಾಗೂ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವೈನ್ಯ (ಪೃಥು)ನ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಂತೆ ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 4

जाते पुत्रे महाभागस्तस्मिन्पृथौ महात्मनि । विमलत्वं गतो राजा धर्मत्वं गतवान्पुनः

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಪುತ್ರ ಪೃಥು ಜನಿಸಿದಾಗ ರಾಜನು ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನಾದನು; ಅವನು ವಿಮಲತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು ಮತ್ತು ಪುನಃ ಧರ್ಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದನು।

Verse 5

महापापानि सर्वाणि अर्जितानि नराधमैः । तीर्थसंगप्रसंगेन तेषां पापं प्रयाति च

ನರಾಧಮರು ಸಂಚಿತ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾಪಾಪಗಳೂ ತೀರ್ಥಸಂಗದ ಪ್ರಸಂಗಮಾತ್ರದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಅವರ ಪಾಪವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 6

सतां संगात्प्रजायेत पुण्यमेव न संशयः । पापानां तु प्रसंगेन पापमेव प्रजायते

ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪುಣ್ಯವೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಪಾಪಿಗಳ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪಾಪವೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ।

Verse 7

संभाषाद्दर्शनात्स्पर्शादासनाद्भोजनात्किल । पापिनां संगमाच्चैव किल्बिषं परिसंचरेत्

ಸಂಭಾಷಣೆ, ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಭೋಜನ—ಇವುಗಳಿಂದಲೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾಪಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ, ಪಾಪವು ಹರಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 8

तथा पुण्यात्मकानां च पुण्यमेव प्रसंचरेत् । महातीर्थप्रसंगेन पापाः शुध्यंति नान्यथा

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪುಣ್ಯಸ್ವಭಾವಿಗಳ ನಡುವೆ ಪುಣ್ಯವೇ ಹರಡಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಾತೀರ್ಥದ ಸಂಗದಿಂದಲೇ ಪಾಪಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.

Verse 9

पुण्यां गतिं प्रयान्त्येते निर्द्धूताशेष कल्मषाः । ऋषय ऊचुः । तत्कथं यांति ते पापाः परां सिद्धिं द्विजोत्तम

ಅವರು ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಮಷಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಪುಣ್ಯಮಯ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಪಾಪಿಗಳು ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ?”

Verse 10

तन्नो विस्तरतो ब्रूहि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಇದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ; ಕೇಳುವ ಶ್ರದ್ಧೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಉದಯಿಸಿದೆ.

Verse 11

सूत उवाच । लुब्धकाश्च महापापाः संजाता दासधीवराः । रेवा च यमुना गंगास्तासामंभसि संस्थिताः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಲೋಭಿಗಳು ಹಾಗೂ ಮಹಾಪಾಪಿಗಳು ದಾಸರೂ ಧೀವರರೂ (ಮೀನುಗಾರರು) ಆಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ರೇವಾ, ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಗಂಗೆಯ ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರು.

Verse 12

ज्ञानतोऽज्ञानतः स्नात्वा संक्रीडंति च वै जले । महानद्याः प्रसंगेन ते यांति परमां गतिम्

ತಿಳಿದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೆ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಕ್ರೀಡಿಸುವವರು, ಮಹಾನದಿಯ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

दासत्वं पापसंघातं परित्यज्य व्रजंति ते । पुण्यतोयप्रसंगाच्च ह्याप्लुताः सर्व एव ते

ದಾಸತ್ವರೂಪವಾದ ಪಾಪಸಂಚಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವರು ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ; ಪುಣ್ಯಜಲದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರಂತೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 14

महानद्याः प्रसंगाच्च अन्यासां नैव सत्तमाः । महापुण्यजनस्यापि पापं नश्यति पापिनाम्

ಮಹಾನದಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಇತರ ಜಲಗಳೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗುತ್ತವೆ; ಮಹಾಪುಣ್ಯವಂತನ ಸಂಗದಿಂದ ಪಾಪಿಗಳ ಪಾಪವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 15

प्रसंगाद्दर्शनात्स्पर्शान्नात्र कार्या विचारणा । अत्रार्थे श्रूयते विप्रा इतिहासोऽघनाशनः

ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ—ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಪಾಪನಾಶಕವಾದ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸವು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ।

Verse 16

तं वो अद्य प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । कश्चिदस्ति मृगव्याधः सुलोभाख्यो महावने

ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಬಹುಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಸுலೋಭನೆಂಬ ಒಬ್ಬ ಮೃಗವ್ಯಾಧ (ಬೇಟೆಗಾರ) ಇದ್ದನು।

Verse 17

श्वभिर्वागुरिजालैश्च धनुर्बाणैस्तथैव च । मृगान्घातयते नित्यं पिशितास्वादलंपटः

ನಾಯಿಗಳು, ಉರುಲುಗಳು, ಜಾಲಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಧನುಸ್ಸು-ಬಾಣಗಳಿಂದ; ಮಾಂಸರಸದ ಲೋಭಿ ಅವನು ನಿತ್ಯ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 18

एकदा तु सुदुष्टात्मा बाणपाणिर्धनुर्धरः । श्वभिः परिवृतो दुर्गं वनं विंध्यस्य वै गतः

ಒಮ್ಮೆ ಪರಮ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಧನುರ್ಧರನು, ನಾಯಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ, ವಿಂಧ್ಯದ ದುರ್ಗಮ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 19

मृगान्रुरून्वराहांश्च भीतान्सूदितवान्बहून् । रेवातीरं समासाद्य कश्चिच्छफरघातकः

ಭೀತಗೊಂಡ ಜಿಂಕೆಗಳು, ರುರುಗಳು ಮತ್ತು ವರಾಹಗಳನ್ನು ಅನೇಕವನ್ನು ಕೊಂದು, ಒಬ್ಬ ಶಫರ-ಮೀನುಘಾತಕನು ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ) ನದಿತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 20

शफरान्सूदयित्वा स निर्जगाम बहिर्जलात् । मृगव्याधस्य लोभस्य भयत्रस्ता ततो मृगी

ಶಫರ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಕೊಂದು ಅವನು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ಆಗ ಬೇಟೆಗಾರನ ಲೋಭದಿಂದ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾದ ಆ ಮೃಗಿಯು ಅಂಜಿ ಓಡಿಹೋಯಿತು।

Verse 21

जीवत्राणपरा सार्ता भीता चलितचेतना । त्वरमाणा पलायंती रेवातीरं समाश्रिता

ಜೀವ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ತತ್ಪರವಾದ ಆ ಸಾರ್ಥ (ಕಾರವಾನ್) ಭೀತನಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಅಲುಗಾಡಿ, ತ್ವರೆಯಿಂದ ಓಡಿ ರೇವಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿತು।

Verse 22

श्वभिश्च चालिता सा तु बाणघातक्षतातुरा । श्वसनस्यापि वेगेन सुलभो मृगघातकः

ನಾಯಿಗಳಿಂದ ಓಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಕೆ, ಬಾಣಾಘಾತದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು ವ್ಯಥಿತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಉಸಿರಿನ ವೇಗದಿಂದಲೂ ಮೃಗಘಾತಕನು ಅವಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಲುಪಿದನು।

Verse 23

पृष्ठ एव समायाति पुरतो याति सा मृगी । दृष्टवांस्तां शफरहा बाणपाणिः समुद्यतः

ಆ ಮೃಗಿ ಹಿಂದೆ ಬಂದು, ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಶಫರಹಾ ಬಾಣವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ವಧೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಎದ್ದನು.

Verse 24

धनुरानम्य वेगेन अनुरुध्य च तां मृगीम् । तावल्लुब्धक लोभाख्यः श्वभिः सार्द्धं समागतः

ವೇಗವಾಗಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ಆ ಮೃಗಿಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ‘ಲೋಭ’ ಎಂಬ ಲುಬ್ಧಕನು ನಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು.

Verse 25

न हंतव्या मदीयेयं मृगयां मे समागता । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य मीनहा मांसलंपटः

“ಇದು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಬೇಟೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಬಾರದು.” ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮಾಂಸಲೋಭಿ ಮೀನಹಾ (ಕೋಪಗೊಂಡನು).

Verse 26

बाणं मुमोच दुष्टात्मा तामुद्दिश्य महाबलः । निहता मृगलुब्धेन बाणेन निशितेन च

ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನ ಮಹಾಬಲನು ಅವಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಡಿದನು; ಬೇಟೆಗಾರನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣದಿಂದ ಆಕೆ ಹತನಾದಳು.

Verse 27

प्रमृता सा मृगी तत्र बाणाभ्यां पापचेतसोः । श्वभिर्दंतैः समाक्रांता त्वरमाणा पपात सा

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮೃಗಿ ಪಾಪಚಿತ್ತರ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಳು; ನಾಯಿಗಳ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಕಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು, ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು.

Verse 28

शिखराच्च ह्रदे पुण्ये रेवायाः पापनाशने । श्वानश्च त्वरमाणास्ते पतिता विमले ह्रदे

ಶಿಖರದಿಂದ ರೇವೆಯ ಪಾಪನಾಶಕ ಪುಣ್ಯಹ್ರದಕ್ಕೆ ಆ ನಾಯಿಗಳೂ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ನಿರ್ಮಲ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುವು.

Verse 29

मृगव्याधो वदत्येव धीवरं क्रोधमूर्च्छितः । मदीयेयं मृगी दुष्ट कस्माद्बाणैर्हता त्वया

ಕ್ರೋಧಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾದ ಮೃಗವ್ಯಾಧನು ಧೀವರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ದುಷ್ಟನೇ! ಈ ಮೃಗೀ ನನ್ನದು; ನೀನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಏಕೆ ಕೊಂದೆ?”

Verse 30

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ’ವೆಂಬ ಮுப்பತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 31

युध्यमानौ ततस्तौ तु द्वावेतौ तु परस्परम् । क्रोधलोभान्महाभागौ पतितौ विमले जले

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತ, ಕ್ರೋಧಲೋಭಗಳಿಗೆ ವಶರಾಗಿ, ಮಹಾಭಾಗರಾಗಿದ್ದರೂ ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರು.

Verse 32

तस्मिन्काले महापर्व वर्तते गतिदायकम् । अमावास्या समायोगं महापुण्यफलप्रदम्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಮಹಾಪರ್ವವು ಪ್ರವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಸಮಾಯೋಗ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಫಲಪ್ರದವಾದುದು.

Verse 33

वेलायां पतिताः सर्वे पर्वणस्तस्य सत्तम । जपध्यानविहीनास्ते भावसत्यविवर्जिताः

ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವಣಗಳು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತನಗೊಂಡು ನಾಶವಾದವು; ಅವು ಜಪ-ಧ್ಯಾನವಿಹೀನವಾಗಿದ್ದು, ಭಾವ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಿಲ್ಲದವುಗಳಾದವು।

Verse 34

तीर्थस्नानप्रसंगेन मृगी श्वा च स लुब्धकः । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते गताः परमां गतिम्

ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ಆ ಮೃಗಿ, ಆ ಶ್ವಾನ ಮತ್ತು ಆ ಲುಬ್ಧಕ—ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ—ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 35

तीर्थानां च प्रभावेण सतां संगाद्द्विजोत्तमाः । नाशयेत्पापिनां पापं दहेदग्निरिवेंधनम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ತೀರ್ಥಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ ಸತಾಂ ಸಂಗದಿಂದಲೂ ಪಾಪಿಗಳ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಅಗ್ನಿ ಇಂಧನವನ್ನು ದಹಿಸುವಂತೆ।

Verse 36

सूत उवाच । तेषामेवं हि संसर्गादृषीणां च महात्मनाम् । संभाषाद्दर्शनान्नष्टं स्पर्शाच्चैव नृपस्य च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳ ಇಂತಹ ಸಂಗದಿಂದ, ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಂದ, ದರ್ಶನದಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೂ ರಾಜನ ಕಲ್ಮಷ ನಾಶವಾಯಿತು।

Verse 37

वेनस्य कल्मषं नष्टं सतां संगात्पुरा किल । अत्युग्रपुण्यसंसर्गात्पापं नश्यति पापिनाम्

ಹಿಂದೆ ಸತಾಂ ಸಂಗದಿಂದ ವೇನನ ಕಲ್ಮಷ ನಾಶವಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ಪುಣ್ಯದ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಪಾಪಿಗಳ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 38

अत्युग्रपापिनां संगात्पापमेव प्रसंचरेत् । मातामहस्य दोषेण संलिप्तो वेन एव सः

ಅತಿಘೋರ ಪಾಪಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಪಾಪವೇ ಹರಡುತ್ತದೆ. ಮಾತಾಮಹನ ದೋಷದಿಂದ ಅವನು ಕಲుషಿತನಾಗಿ—ನಿಜಕ್ಕೂ ವೇನನೇ ಆಗಿದ್ದನು.

Verse 39

ऋषय ऊचुः । मातामहस्य को दोषस्तं नो विस्तरतो वद । स मृत्युः स च वै कालः स यमो धर्म एव च

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಮಾತಾಮಹನ ದೋಷವೇನು? ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಅವನೇ ಮೃತ್ಯು, ಅವನೇ ಕಾಲ, ಅವನೇ ಯಮ, ಅವನೇ ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪ.”

Verse 40

न हिंसको हि कस्यापि पदे तस्मिन्प्रतिष्ठितः । चराचराश्च ये लोकाः स्वकर्मवशवर्तिनः

ಹಿಂಸಕನು ಯಾರೂ ಆ ಪರಮ ಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚರಾಚರ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮವಶದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 41

जीवंति च म्रियंते च भुंजंत्येवं स्वकर्मभिः । पापाः पश्यंति तं घोरं तेषां कर्मविपाकतः

ಅವರು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಸಾಯುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಾಪಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ ಆ ಘೋರ ಸ್ಥಿತಿ/ದರ್ಶನವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

Verse 42

निरयेषु च सर्वेषु कर्मणैवं सुपुण्यवान् । योजयेत्ताडयेत्सूत यम एष दिनेदिने

ಎಲ್ಲ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಯಮನು—ಓ ಸೂತ—ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ, ದಿನೇದಿನೇ ದಂಡನೆಗೊಳಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 43

सर्वेष्वेव सुपुण्येषु कर्मस्वेवं सपुण्यवान् । योजयत्येव धर्मात्मा तस्य दोषो न दृश्यते

ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೊಡಗುವ ಪುಣ್ಯವಂತ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 44

स मृत्योः केन दोषेण पापी वेनस्त्वजायत । सूत उवाच । स मृत्युः शासको नित्यं पापानां दुष्टचेतसाम्

“ಮೃತ್ಯುವಿನ ಯಾವ ದೋಷದಿಂದ ಪಾಪಿ ವೇನನು ಹುಟ್ಟಿದನು?” ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—“ಆ ಮೃತ್ಯು ದುಷ್ಟಚಿತ್ತ ಪಾಪಿಗಳ ನಿತ್ಯ ಶಾಸಕ ಹಾಗೂ ನಿಯಂತಾ.”

Verse 45

वर्तते कालरूपेण तेषां कर्म विमृश्यति । दुष्कृतं कर्म यस्यापि कर्मणा तेन घातयेत्

ಅವನು ಕಾಲರೂಪವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಅವರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ದುಷ್ಕರ್ಮ ಇದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ—ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತರೂಪ ಸತ್ಕರ್ಮದಿಂದ—ನಾಶಮಾಡಬೇಕು।

Verse 46

तस्य पापं विदित्वाऽसौ नयत्येवं हि तं यमः । सुकृतात्मा लभेत्स्वर्गं कर्मणा सुकृतेन वै

ಅವನ ಪಾಪವನ್ನು ತಿಳಿದು ಯಮನು ಅವನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸುಕೃತಸ್ವಭಾವಿಯು ಸತ್ಕರ್ಮದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

योजयत्येष तान्सर्वान्मृत्युरेव सुदूतकैः । महता सौख्यभावेन गीतमंगलकारिणा

ಮೃತ್ಯುವೇ ತನ್ನ ಸಮರ್ಥ ದೂತರ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ ನಿಯೋಜಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಮಹಾ ಸುಖಭಾವದಿಂದ, ಮಂಗಳಗೀತಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಶುಭವಚನಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 48

दानभोगादिभिश्चैव योजयेच्च कृतात्मकान् । पीडाभिर्विविधाभिश्च क्लेशैः काष्ठैश्च दारुणैः

ಅವನು ದುಷ್ಟಸ್ವಭಾವಿಗಳಾದವರನ್ನು ದಾನ-ದಂಡ, ಭೋಗ-ಹರಣ ಮೊದಲಾದ ದಂಡಗಳಿಂದ ನಿಯೋಜಿಸಿ, ನಾನಾವಿಧ ಪೀಡೆಗಳು, ಕ್ಲೇಶಗಳು ಹಾಗೂ ಘೋರವಾದ, ನಲಿಪಿಸುವ ಶಿಕ್ಷೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಪೀಡಿಸಬೇಕು।

Verse 49

त्रासयेत्ताडयेद्विप्रान्स क्रोधो मृत्युरेव तान् । कर्मण्येवं हि तस्यापि व्यापारः परिवर्तते

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಭಯಪಡಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೋ, ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ಕ್ರೋಧವೇ ಮರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಂತಹ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಸತ್ಕರ್ಮಶಕ್ತಿಯೂ ತಿರುಗಿ ವಿರುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 50

मृत्योश्चापि महाभाग लोभात्पुण्यात्प्रजायते । सुनीथा नाम वै कन्या संजातैषा महात्मनः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದಲೂ ಪುಣ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಲೋಭಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುನೀಥಾ ಎಂಬ ಕನ್ಯೆ ಜನ್ಮವಾಯಿತು; ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದಲೇ ಅವಳು ಸಂಜಾತಳಾದಳು।

Verse 51

पितुःकर्म विमृश्यैव क्रीडमाना सदैव सा । प्रजानां शास्ति कर्तारं पुण्यपापनिरीक्षणम्

ತಂದೆಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಅವಳು ಸದಾ ಕ್ರೀಡಾರತಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಶಾಸಿಸುವ ದಂಡಾಧಿಕಾರಿಣಿ, ಪುಣ್ಯಪಾಪಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಪರೀಕ್ಷಕಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 52

सा तु कन्या महाभागा सुनीथा नाम तस्य सा । रममाणा वनं प्राप्ता सखीभिः परिवारिता

ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ ಕನ್ಯೆ—ಸುನೀಥಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು—ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ ಸಖಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿದಳು।

Verse 53

तत्रापश्यन्महाभागं गंधर्वतनयं वरम् । गीतकोलाहलस्यापि सुशंखं नाम सा तदा

ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಗೀತಗಳ ಕೋಲಾಹಲದ ಮಧ್ಯೆ ಗಂಧರ್ವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾಭಾಗ ‘ಸುಶಂಖ’ ಎಂಬ ವರನನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 54

ददर्श चारुसर्वांगं तप्यंतं सुमहत्तपः । गीतविद्यासु सिद्ध्यर्थं ध्यायमानं सरस्वतीम्

ಅವನು ಸುಂದರ ಸಮಾಂಗನಾಗಿ ಮಹತ್ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುತ್ತ, ಗೀತವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸರಸ್ವತೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 55

तस्योपघातमेवासौ सा चकार दिने दिने । सुशंखः क्षमते नित्यं गच्छगच्छेति सोऽब्रवीत्

ಅವಳು ದಿನೇದಿನೇ ಅವನಿಗೆ ಉಪಘಾತ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು; ಆದರೆ ಸುಶಂಖನು ಸದಾ ಸಹಿಸಿ, ಅವಳಿಗೆ “ಹೋಗು, ಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 56

प्रेषिता नैव गच्छेत्सा विघ्नमेव समाचरेत् । तेनाप्युक्ता सा हि क्रुद्धा ताडयत्तपसि स्थितम्

ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅವಳು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಘ್ನವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳು ಕೋಪಗೊಂಡು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದಳು।

Verse 57

तामुवाच ततः क्रुद्धः सुशंखः क्रोधमूर्च्छितः । दुष्टे पापसमाचारे कस्माद्विघ्नस्त्वया कृतः

ಆಮೇಲೆ ಸುಶಂಖನು ಕೋಪಾವೇಶದಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ದುಷ್ಟೆ, ಪಾಪಸಮಾಚಾರಿಣಿ! ನೀನು ಏಕೆ ಈ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿದೆ?”

Verse 58

ताडनात्ताडनं दुष्टे न कुर्वंति महाजनाः । आक्रुष्टा नैव कुप्यंति इति धर्मस्य संस्थितिः

ದುಷ್ಟನು ಹೊಡೆದರೂ ಮಹಾಜನರು ಪ್ರತಿಹೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ನಿಂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ—ಇದೇ ಧರ್ಮದ ಸ್ಥಿರ ಮર્યಾದೆ.

Verse 59

त्वयाहं घातितः पापे निर्दोषस्तपसान्वितः । एवमुक्त्वा स धर्मात्मा सुनीथां पापचारिणीम्

ಓ ಪಾಪಿನೀ! ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹತಮಾಡಿದೆ; ನಾನು ನಿರ್ದೋಷಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆಂದು ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಪಾಪಾಚಾರಿಣಿ ಸುನೀತೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 60

विरराम महाक्रोधाज्ज्ञात्वा नारीं निवर्तितः । ततः सा पापमोहाद्वा बाल्याद्वा तमिहैव च

ಅವನು ಮಹಾಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ಅವಳು ಸ್ತ್ರೀಯೆಂದು ತಿಳಿದು ಹಿಂದಿರುಗಿದನು. ನಂತರ ಅವಳು—ಪಾಪಮೋಹದಿಂದಲೋ ಬಾಲ್ಯಭಾವದಿಂದಲೋ—ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿತು.

Verse 61

समुवाच महात्मानं सुशंखं तपसि स्थितम् । त्रैलोक्यवासिनां तातो ममैव परिघातकः

ನಂತರ ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಸುಶಂಖನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ತಾತಾ! ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಾಸಿಗಳ ಆಘಾತಕನು, ವಿನಾಶಕನು ಅವನೇ.”

Verse 62

असतो घातयेन्नित्यं सत्यान्स परिपालयेत् । नैव दोषो भवेत्तस्य महापुण्येन वर्तयेत्

ಅಸತ್ಕರನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ದಮನಿಸಿ (ನಾಶಮಾಡಿ), ಸತ್ಯವಂತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಆಗದು; ಅವನು ಮಹಾಪುಣ್ಯದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 63

एवमुक्त्वा गता सा तु पितरं वाक्यमब्रवीत् । मया हि ताडितस्तात गंधर्वतनयो वने

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನುಡಿದಳು— “ತಾತ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಂಧರ್ವನ ಮಗನನ್ನು ಹೊಡೆದೆನು.”

Verse 64

तपस्तपन्सदैकांते कामक्रोधविवर्जितः । स मामुवाच धर्मात्मा क्रोधरागसमन्वितः

ಅವನು ಸದಾ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತ, ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿವರ್ಜಿತನಾಗಿದ್ದ; ಆದರೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧ-ರಾಗಸಹಿತನಾಗಿ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ನನಗೆ ನುಡಿದನು.

Verse 65

ताडयेन्नैव ताडंतं क्रोशंतं नैव क्रोशयेत् । इत्युवाच स मां तात तन्मे त्वं कारणं वद

“ಹೊಡೆಯುವವನನ್ನು ಪ್ರತಿಹೊಡೆಯಬಾರದು; ಕೂಗುವವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಗಬಾರದು”— ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ನನಗೆ, “ಮಗು, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು” ಎಂದನು.

Verse 66

एवमुक्तः स वै मृत्युः सुनीथां द्विजसत्तमाः । किंचिन्नोवाच धर्मात्मा प्रश्नप्रत्युत्तरं ततः

ಇಂತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮೃತ್ಯುವು— ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ— ಸುನೀತೆಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ಮೌನನಾಗಿ, ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ನಿಂತಿತು.

Verse 67

वनं प्राप्ता पुनः सा हि सुशंखो यत्र संस्थितः । कराघातैस्ततो दौष्ट्याद्घातितस्तपतां वरः

ನಂತರ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಸುಶಂಖನು ಇದ್ದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದಳು; ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಕೈಯಾಘಾತಗಳಿಂದ ಆ ತಪಸ್ವಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದಳು.

Verse 68

सुशंखस्ताडितो विप्रा मृत्योश्चैव हि कन्यया । ततः क्रुद्धो महातेजाः शशाप तनुमध्यमाम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಮೃತ್ಯುರೂಪಿಣಿಯಾದ ಕನ್ಯೆ ಸುಶಂಖನನ್ನು ಹೊಡೆದಳು. ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದವನು ಕ್ರೋಧಿಸಿ ಆ ಸಣ್ಣನಡುಮೆಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು.

Verse 69

निर्दोषो हि यतो दुष्टे त्वयैव परिताडितः । अहमत्र वने संस्थस्तस्माच्छापं ददाम्यहम्

ಓ ದುಷ್ಟೆಯೇ, ನಿನ್ನಿಂದ ನಿರ್ದೋಷನು ಹೊಡೆತಕ್ಕೊಳಗಾದನು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನಾನು ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 70

गार्हस्थ्यं च समास्थाय सह भर्त्रा यदा शृणु । पापाचारमयः पुत्रो देवब्राह्मणनिंदकः

ಕೇಳು—ಪತಿಯೊಡನೆ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ ಧರ್ಮವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ಪಾಪಾಚಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ದೇವ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವ ಪುತ್ರನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 71

सर्वपापरतो दुष्टे तव गर्भे भविष्यति । एवं शप्त्वा गतः सोपि तप एव समाश्रितः

“ಓ ದುಷ್ಟೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಪಾಪರತನಾದ ಪುತ್ರನು ಹುಟ್ಟುವನು.” ಎಂದು ಶಪಿಸಿ, ಅವನು ಕೂಡ ತಪಸ್ಸನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಹೊರಟನು.

Verse 72

गते तस्मिन्महाभागे सा सुनीथा गृहं गता । समाचष्ट महात्मानं पितरं तप्तमानसा

ಆ ಮಹಾಭಾಗನು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ಸುನೀಥಾ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ಮನಸ್ಸು ದಗ್ಧವಾಗಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದಳು.

Verse 73

यथा शप्ता तदा तेन गंधर्वतनयेन सा । तत्सर्वं संश्रुतं तेन मृत्युना परिभाषितम्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಂಧರ್ವಪುತ್ರನು ಅವಳಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದಂತೆ, ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೃತ್ಯುವು ಕೇಳಿ, ಅವಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 74

कस्मात्कृतस्त्वयाघातस्तपति दोषवर्जिते । युक्तं नैव कृतं पुत्रि सत्यस्यैव हि ताडनम्

ದೋಷರಹಿತೆಯೇ! ನೀನು ಅವಳನ್ನು ಏಕೆ ಹೊಡೆದೆ? ಅದು ನನಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಗಳೇ, ಇದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ—ನಿಜವಾಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೊಡೆದಂತಾಗಿದೆ।

Verse 75

एवमाभाष्य धर्मात्मा मृत्युः परमदुःखितः । बभूव स हि तत्तस्यादिष्टमेवं विचिंतयन्

ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಮೃತ್ಯು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು; ‘ಇದೇ ನನಗೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಜ್ಞೆ’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 76

सूत उवाच । अत्रिपुत्रो महातेजा अंगो नाम प्रतापवान् । एकदा तु गतो विप्रा नंदनं प्रति स द्विजः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅತ್ರಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಪ್ರತಾಪವಂತ ‘ಅಂಗ’ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಆ ದ್ವಿಜನು ನಂದನವನದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು।

Verse 77

तत्र दृष्ट्वा देवराजं तमिंद्रं पाकशासनम् । अप्सरसां गणैर्युक्तं गंधर्वैः किन्नरैस्तथा

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ದೇವರಾಜನಾದ ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡನು—ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 78

गीयमानं गीतगैश्च सुस्वरैः सप्तकैस्तथा । वीज्यमानं सुगंधैश्च व्यजनैः सर्व एव सः

ಅವನನ್ನು ಸುಸ್ವರ ಗಾಯಕರು ಸಪ್ತಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸುಗಂಧಿತ ವ್ಯಜನಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 79

योषिद्भी रूपयुक्ताभिश्चामरैर्हंसगामिभिः । छत्रेण हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा

ಹಂಸಗತಿಯಂತೆ ನಡಿಗೆಯುಳ್ಳ ರೂಪವತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಚಾಮರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನಿಗೆ ಪರಿಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಹಂಸವರ್ಣದ, ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಕಾಣುವ ಛತ್ರವು ಅವನಿಗೆ ನೆರಳಾಯಿತು।

Verse 80

राजमानं सहस्राक्षं सर्वाभरणभूषितम् । कामक्रीडागतं देवं दृष्टवानमितौजसम्

ಅವನು ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ದೇವೇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡನು—ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಕಾಮಕ್ರೀಡಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದವನಾಗಿ, ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 81

तस्य पार्श्वे महाभागां पौलोमीं चारुमंगलाम् । रूपेण तेजसा चैव तपसा च यशस्विनीम्

ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯಾದ, ಚಾರುಮಂಗಳಳಾದ ಪೌಲೋಮಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು; ಅವಳು ರೂಪದಿಂದಲೂ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಯಶಸ್ವಿನಿಯಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 82

सौभाग्येन विराजंतीं पातिव्रत्येन तां सतीम् । तया सह सहस्राक्षः स रेमे नंदने वने

ಆ ಸತಿ ಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದಲೂ ಪತಿವ್ರತಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸಿದಳು; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನು ನಂದನವನದಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿದನು।

Verse 83

तस्य लीलां समालोक्य अंगश्चैव द्विजोत्तमः । धन्यो वै देवराजोऽयमीदृशैः परिवारितः

ಅವನ ದಿವ್ಯಲೀಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನಾದ ಅಂಗನು ಹೇಳಿದನು—“ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ದೇವರಾಜ ಧನ್ಯನು; ಇಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 84

अहोऽस्य तपसो वीर्यं येन प्राप्तं महत्पदम् । यदा ममेदृशः पुत्रः सर्वलोकप्रधारकः

ಅಹೋ! ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಎಂತಹ ವೀರ್ಯ, ಅದರಿಂದಲೇ ಅವನು ಮಹತ್ಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಯಾವಾಗ ನನಗೂ ಇಂತಹ ಪುತ್ರನು ಸಿಗುವನು—ಸರ್ವಲೋಕಾಧಾರಕನು?

Verse 85

भवेत्तदा महत्सौख्यं प्राप्स्यामीह न संशयः । इति चिंतापरो भूत्वा त्वरमाणो गृहागतः

“ಆಗ ಮಹಾಸೌಖ್ಯವು ಉಂಟಾಗುವುದು; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ನಾನು ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಪಡೆಯುವೆನು।” ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು।