Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa (Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । सरस्वत्यवतारास्ते कथिताः सिद्धिदा नृणाम् । अथ लक्ष्म्यवतारांस्ते वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदान् ॥ १ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಸರಸ್ವತಿಯ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಅವು ಸರ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವು.

Verse 2

वाणीमन्मथशक्त्याख्यं बीजत्रितयमीरितम् । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिः पंक्तिश्छंदः प्रकीर्तितम् ॥ २ ॥

ವಾಣಿ, ಮನ್ಮಥ, ಶಕ್ತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳ ತ್ರಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಋಷಿ ದಕ್ಷಿಣಾಮೂರ್ತಿ; ಛಂದಸ್ಸು ಪಂಕ್ತಿ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 3

देवता त्रिपुरा बाला मध्यांते शक्तिबीजके । नाभेरापादमाद्यं तु नाभ्यंतं हृदयात्परम् ॥ ३ ॥

ಈ ನ್ಯಾಸದ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ದೇವತೆ ತ್ರಿಪುರಾ ಬಾಲಾ. ಶಕ್ತಿ-ಬೀಜವನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ ಅಂತದಲ್ಲೂ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ‘ಆದ್ಯ’ ನ್ಯಾಸ ನಾಭಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಪಾದಗಳವರೆಗೆ; ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ನ್ಯಾಸ ಹೃದಯದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 4

मृर्ध्नो ह्रदंतं तर्तीयं क्रमाद्देहेषु विन्यसेत् । आद्यं वामकरे दक्षकरे तदुभयोः परम् ॥ ४ ॥

ತಲೆಯ ಶಿಖರದಿಂದ ಹೃದಯಾಂತವರೆಗೆ ತೃತೀಯ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲದು ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ, ಎರಡದು ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ, ನಂತರದದು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 5

पुनर्बीजत्रयं न्यस्य मूर्ध्नि गुह्ये च वक्षसि । नव योन्पाभिधं न्यासे नवकृत्वो मनुं न्यसेत् ॥ ५ ॥

ನಂತರ ಮೂರು ಬೀಜಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನ್ಯಾಸಿಸಿ ಶಿರಸ್ಸು, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ‘ನವ-ಯೋನ್ಪಾ’ ಎಂಬ ನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂಬತ್ತು ಬಾರಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 6

कर्णयोश्चिबुके न्यस्येच्छंखयोर्मुखपंकजे । नेत्रयोर्नासिकायां च स्कंधयोरुदरे तथा ॥ ६ ॥

ಕಿವಿಗಳಲ್ಲೂ ಚಿಬುಕದಲ್ಲೂ, ಶಂಖಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಕಮಲಸದೃಶ ಮುಖದಲ್ಲೂ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಮೂಗಲ್ಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಭುಜಗಳಲ್ಲೂ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 7

न्यसेत्कूर्परयोर्नाभौ जानुनोर्लिंगमस्तके । पादयोरपि गुह्ये च पार्श्वयोर्हृदये पुनः ॥ ७ ॥

ಮೊಣಕೈಗಳಲ್ಲೂ ನಾಭಿಯಲ್ಲೂ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ತಲೆಯ ಶಿಖರ (ಶಿಖೆ)ದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಪಾದಗಳಲ್ಲೂ, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ, ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲೂ, ಮತ್ತೆ ಹೃದಯದಲ್ಲೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 8

स्तनयोः कंठदेशे च वामांगादिषु विन्यसेत् । वाग्भवाद्यां रतिं गुह्ये प्रीतिमत्यादिकां हृदि ॥ ८ ॥

ಸ್ತನಗಳ ಮೇಲೆ, ಕಂಠದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ವಾಮಾಂಗಾದಿ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು. ವಾಗ್ಭವಾ ಆದಿ ರತಿ-ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುಹ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೀತಿಮತೀ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 9

कामबीजादिकान्पश्येद्भूमध्ये तु मनोभवाम् । पुनर्वागकात्ममाद्यास्तिस्रएव च विन्यसेत् ॥ ९ ॥

ಭೂಮಧ್ಯ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಕಾಮಬೀಜಾದಿ ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ‘ಮನೋಭವಾ’ ಶಕ್ತಿರೂಪವಾಗಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಪುನಃ ವಾಕ್, ಕ ಮತ್ತು ಆತ್ಮ—ಈ ಮೂರು ಆದ್ಯಶಕ್ತಿಗಳನ್ನೇ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 10

अमृतेशीं च योगेशीं विश्वयोनिं तृतीयकाम् । मूर्ध्निं वक्त्रे हृदि न्यस्येद्गुह्ये चरणयोरपि ॥ १० ॥

‘ಅಮೃತೇಶೀ’, ‘ಯೋಗೇಶೀ’, ‘ವಿಶ್ವಯೋನಿ’, ‘ತೃತೀಯಕಾಮಾ’—ಇವುಗಳನ್ನು ಶಿರಸ್ಸು, ಮುಖ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಗುಹ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 11

कामेशी पंचबीजाढ्यां स्मरात्पञ्चन्यसेत्क्रमात् । मायाकामौ च वाग्लक्ष्मी कामेशी पंचबीजकम् ॥ ११ ॥

ಪಂಚಬೀಜಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಕಾಮೇಶಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಂಚನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. (ಬೀಜಗಳು:) ಮಾಯಾ ಮತ್ತು ಕಾಮ, ನಂತರ ವಾಕ್ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ—ಇದೇ ಕಾಮೇಶಿಯ ಪಂಚಬೀಜಕ.

Verse 12

मनोभवश्च मकरध्वजकंदर्पमन्मथाः । कामदेवः स्मरः पंच कीर्तितान्याससिद्धिदाः ॥ १२ ॥

ಮನೋಭವ, ಮಕರಧ್ವಜ, ಕಂದರ್ಪ, ಮನ್ಮಥ, ಕಾಮದೇವ, ಸ್ಮರ—ಈ ಐದು ನಾಮಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೆ ಆ ವಿಧಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 13

शिरःपन्मुखागुह्येषु हृदये बाणदेवताः । द्राविण्याद्याः क्रमान्न्यस्येद्वाणेशीबीजपूर्वकः ॥ १३ ॥

ವಾಣೇಶೀ ಬೀಜದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ದ್ರಾವಿಣೀ ಮೊದಲಾದ ಬಾಣದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು—ಶಿರಸ್ಸು, ಪಾದತಳಗಳು, ಮುಖ, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ।

Verse 14

द्रांद्रीं क्लींजूंस इति वैबाणेशबीजकं च कम् । द्राविणी क्षोभिणी वशीकरण्यांकर्षणी तथा ॥ १४ ॥

‘ದ್ರಾಂ’, ‘ದ್ರೀಂ’, ‘ಕ್ಲೀಂ-ಜೂಂ-ಸ’—ಇವು ವೈಬಾಣೇಶ ಬೀಜಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಕಂ’ ಕೂಡ. ಇವು ದ್ರಾವಿಣೀ, ಕ್ಷೋಭಿಣೀ, ವಶೀಕರಣೀ, ಆಕರ್ಷಣೀ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಗಳು।

Verse 15

संमोहनी च बाणानां देवताः पञ्च कीर्तिताः । तार्तीयवाग्मध्यगेन कामेन स्यात्षडंगकम् ॥ १५ ॥

ಬಾಣಗಳ ಐದು ದೇವತೆಗಳು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಮೋಹನೀ ಕೂಡ ಇದೆ. ತೃತೀಯ ವಾಣಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚರಿಸುವ ಕಾಮನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೆ ಇದು ಷಡಂಗವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 16

षड्दीर्घस्वरयुक्तेन ततो देवीं विचिंतयेत् । ध्यायेद्रक्तसरोजस्थां रक्तवस्त्रां त्रिलोचनम् ॥ १६ ॥

ನಂತರ ಆರು ದೀರ್ಘ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು; ಕೆಂಪು ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿ, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ತ್ರಿನೇತ್ರಳಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 17

उद्यदर्कनिभां विद्यां मालाभयवरोद्वहाम् । लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं दशांशं किंशुकोद्भवैः ॥ १७ ॥

ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಜಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅಭಯ ಹಾಗೂ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವಳಾಗಿ. ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಜಪಿಸಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಕಿಂಶುಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 18

पुष्पैर्हयारिजैर्वापि जुहुयान्मधुरान्वितैः । नवयोन्यात्मकं यंत्रं बहिरष्टदलावृतम् ॥ १८ ॥

ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಹಯಾರಿಜ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೂ, ಮಧುರ ದ್ರವ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಈ ಯಂತ್ರವು ನವಯೋನಿ-ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದ್ದು, ಹೊರಗೆ ಅಷ್ಟದಳ ಪದ್ಮಾವರಣದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 19

केसरेषु स्वरान्न्यस्येद्वर्गानष्टौदलेष्वपि । दलाग्रेषु त्रिशूलानि पद्म तु मातृकावृतम् ॥ १९ ॥

ಪದ್ಮದ ಕೇಸರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರಗಳ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರ ಅಷ್ಟದಳಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಟು ವರ್ಗಗಳ (ವ್ಯಂಜನ-ಗುಂಪುಗಳ) ನ್ಯಾಸವೂ ಮಾಡಬೇಕು. ದಳಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಪದ್ಮವು ಮಾತೃಕಾ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 20

एवं विलिखिते यंत्रे पीठशक्तीः प्रपूजयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया चैव कामिनी कामदायिनी ॥ २० ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಲಾದ ನಂತರ, ಪೀಠಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಇಚ್ಛಾ, ಜ್ಞಾನಾ, ಕ್ರಿಯಾ, ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮಿನೀ ಮತ್ತು ಕಾಮದಾಯಿನೀ।

Verse 21

रती रतिप्रिया नंदा मनोन्मन्यपि चोदिताः । पीठशक्तीरिमा इष्ट्वा पीठं तन्मनुना दिशेत् ॥ २१ ॥

ರತೀ, ರತಿಪ್ರಿಯಾ, ನಂದಾ ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಮನೋನ್ಮನೀ—ಈ ಪೀಠಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವರವರ ಮಂತ್ರ (ಮನು) ಮೂಲಕ ಪೀಠವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 22

व्योमपूर्वे तु तार्तीयं सदाशिवमहापदम् । प्रेतपद्मासनं ङेंतं नमोंतः पीठमन्त्रकः ॥ २२ ॥

ವ್ಯೋಮಸಂಬಂಧಿತ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತೃತೀಯ ಸ್ಥಾಪನೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ—ಸದಾಶಿವನ ಮಹಾಪದ. ಇದು ‘ಪ್ರೇತ’ ರೂಪಕ್ಕೆ ಪದ್ಮಾಸನ; ‘ಙೇಂ’ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ನಮೋ’ ಸೇರಿ ಇದೇ ಪೀಠಮಂತ್ರವಾಗಿದೆ.

Verse 23

षोडशार्णस्ततो मूर्तौ क्लृप्तायां मूलमंत्रतः । आवाह्य प्रजपेद्देवीमुपचारैः पृथग्विधैः ॥ २३ ॥

ಅನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರವಿಧಾನದಂತೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಷೋಡಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ಜಪಸಹಿತವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನ ವಿಭಿನ್ನ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 24

देवीमिष्ट्वा मध्ययोनौ त्रिकोणे रतिपूर्विकाम् । वामकोणे रतिं दक्षे प्रीतिमग्रे मनोभवाम् ॥ २४ ॥

ಮಧ್ಯ ಯೋನಿರೂಪ ತ್ರಿಕೋಣದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ರತಿಪೂರ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು; ಎಡ ಕೋಣದಲ್ಲಿ ರತಿ, ಬಲ ಕೋಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಮುಂಭಾಗದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಮನೋಭವೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 25

योन्यन्तर्वह्निकोणादवंगान्यग्नेर्विदिक्ष्वपि । मध्ययोमेर्हहिः पूर्वादिषु चाग्रे स्मरानपि ॥ २५ ॥

ಯೋನಿಯೊಳಗಿನ ಅಗ್ನಿಕೋಣದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯ ಉಪಾಂಗಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು; ಪೂರ್ವಾದಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸ್ಮರ (ಕಾಮ)ನನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 26

वाणदेवीस्तद्वदेव शक्तीरष्टसु योनिषु । सुभगाख्या भागा पश्चात्तृतीया भगसर्पिणी ॥ २६ ॥

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಾಣೀದೇವಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಎಂಟು ಯೋನಿವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ‘ಸುಭಗಾ’ ಎನ್ನುವುದು ‘ಭಾಗಾ’; ಅದರ ನಂತರ ಮೂರನೆಯದು ‘ಭಗಸರ್ಪಿಣೀ’।

Verse 27

भगमाला तथानंगा नगाद्या कुसुमापरा । अनंगमेखलानंगमदनेत्यष्टशक्तयः ॥ २७ ॥

ಭಗಮಾಲಾ ಹಾಗೂ ಅನಂಗಾ, ನಗಾದ್ಯಾ ಹಾಗೂ ಕುಸುಮಾಪರಾ, ಅನಂಗಮೇಖಲಾ ಹಾಗೂ ಅನಂಗಮದನಾ—ಇವೆಯೇ ಎಂಟು ಶಕ್ತಿಗಳು।

Verse 28

पद्मकेशरगा ब्राह्मी मुखाः पत्रेषु भैरवाः । दीर्घाद्या मातरः पूज्या ह्रस्वाद्याश्चाष्टभैरवाः ॥ २८ ॥

ಪದ್ಮದ ಕೇಸರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಭೈರವಮುಖಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ದೀರ್ಘಸ್ವರಾದಿ ಮಾತೃಕೆಯರು ಪೂಜ್ಯರು; ಹ್ರಸ್ವಸ್ವರಾದಿ ಅಷ್ಟಭೈರವರೂ ಆರಾಧ್ಯರು.

Verse 29

दलाग्रेष्वष्टपीठानि कामरूपाख्यमादिमम् । मलयं कोल्लगिर्य्याख्यं चौहाराख्यं कुलांतकम् ॥ २९ ॥

ದಳಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಪೀಠಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು—ಮೊದಲು ಕಾಮರೂಪ, ನಂತರ ಮಲಯ; ಬಳಿಕ ಕೊಲ್ಲಗಿರಿ, ಚೌಹಾರ ಮತ್ತು ಕುಲಾಂತಕ.

Verse 30

जालंधरं तथोन्नासं कोटपीठमथाष्टमम् । भूगृहे दशदिक्ष्वर्चेद्धेतुकं त्रिपुरांतकम् ॥ ३० ॥

ಹಾಗೆಯೇ ಜಾಲಂಧರ ಮತ್ತು ಉನ್ನಾಸ, ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟಮವಾದ ಕೋಟಪೀಠ. ಭೂಗೃಹದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇತುಕ ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 31

वैतालमग्नि जिह्वं च कमलांतकालिनौ । एकपादं भीमरूपं विमलं हाटकेश्वरम् ॥ ३१ ॥

ಹಾಗೆಯೇ ವೈತಾಲ, ಅಗ್ನಿಜಿಹ್ವ, ಕಮಲಾಂತಕಾಲಿನ; ಇನ್ನೂ ಏಕಪಾದ, ಭೀಮರೂಪ, ವಿಮಲ ಮತ್ತು ಹಾಟಕೇಶ್ವರ.

Verse 32

शक्राद्यानायुधैः सार्द्धं स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् । तद्बहिर्दिक्षु बटुकं योगिनीं क्षेत्रनायकम् ॥ ३२ ॥

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದಿಕ್ಕುಪಾಲರನ್ನು ಅವರವರ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಆ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಹೊರಗೆ ಬಟುಕ, ಯೋಗಿನಿಯರು ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರನಾಯಕನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 33

गणेशं विदिशास्वर्चेद्वसून्सूर्याच्छिवांस्तथा । भूतांश्चेत्थं भजन्बालामीशः स्याद्धनविद्ययोः ॥ ३३ ॥

ವಿದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಲಿ; ಸೂರ್ಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಸುಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವನನ್ನೂ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭೂತಗಳನ್ನು ಭಜಿಸುವ ಸಾಧಕನು ಬಾಲಾ-ವಿದ್ಯೆಯ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದು ಧನ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆ—ಎರಡನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

रक्तांभोजैर्हुतेर्नार्योवश्याः स्युः सर्षपैर्नृपाः । नंद्यावर्तै राजवृक्षैः कुंदैः पाटलचंपकैः ॥ ३४ ॥

ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಹವಿಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಸಾಸಿವೆ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ರಾಜರು (ಆಳುವವರು) ವಶತೆಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ನಂದ್ಯಾವರ್ತ, ರಾಜವೃಕ್ಷದ ಪುಷ್ಪಗಳು, ಕುಂದ, ಪಾಟಲ, ಚಂಪಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೂ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 35

पुष्पैर्बिल्वफलैर्वापि होमाल्लक्ष्मीः स्थिरा भवेत् । अपमृत्युं जयेन्मन्त्री गुडूच्या दुग्धयुक्तया ॥ ३५ ॥

ಹೂವುಗಳಲ್ಲೋ ಬಿಲ್ವಫಲಗಳಲ್ಲೋ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಹವಿಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾದ ಗುಡೂಚಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಅಪಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

यथोक्तदूर्वाहोमेन नीरोगायुः समश्नुते । ज्ञानं कवित्वं लभते चन्द्रागुरुसुरैर्हुतैः ॥ ३६ ॥

ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ದೂರ್ವಾ-ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ರೋಗರಹಿತ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಚಂದ್ರನಿಗೆ, ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ)ಗೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹವಿಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಜ್ಞಾನವೂ ಕವಿತ್ವವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 37

पलाशपुष्पैर्वाक्सिद्धिरन्नाप्तिश्चान्नहोमतः । सुरभिक्षीरदध्यक्ताँल्लाजान्हुत्वा रुजो जयेत् ॥ ३७ ॥

ಪಲಾಶದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಹವಿಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ವಾಕ್-ಸಿದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅನ್ನ-ಹೋಮದಿಂದ ಅನ್ನಸಂಪತ್ತು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಹಸುವಿನ ಹಾಲು ಮತ್ತು ಮೊಸರಿನಿಂದ ಲೇಪಿಸಿದ ಲಾಜಾ (ಹುರಿದ ಅಕ್ಕಿ) ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ರೋಗಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಬಹುದು.

Verse 38

रक्तचन्दनकर्पूरकर्चूरागुरुरोचनाः । चन्दनं केशरं मांसीं क्रमाद्भागैनिंयोजयेत् ॥ ३८ ॥

ರಕ್ತಚಂದನ, ಕರ್ಪೂರ, ಕಚೂರ, ಅಗುರು, ಗೋರೋಚನೆ; ನಂತರ ಚಂದನ, ಕೇಸರ, ಮಾಂಸೀ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಿತ ಪ್ರಮಾಣದ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಸೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 39

भूमिचंद्रैकनन्दाब्धिदिक्सप्तनिगमोन्मितैः । श्मशाने कृष्मभूतस्य निशि नीहारपाथसा ॥ ३९ ॥

ಭೂಮಿ, ಚಂದ್ರ, ಒಂದು, ನಂದಾ, ಸಮುದ್ರ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಏಳು, ನಿಗಮಗಳು (ವೇದಗಳು)—ಈ ಸಂಕೇತ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸೂಚಿಸಿದ ಪ್ರಮಾಣಗಳಂತೆ; ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣಭೂತನಾದವನಿಗೆ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಮಂಜಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ (ಇದು) ನೆರವೇರುತ್ತದೆ।

Verse 40

कुमार्या पेषयेत्तानि मंत्रेणाथाभिमंत्र्य च । विदद्ध्यात्तिलकं तेन दर्शनाद्वशयेज्जनान् ॥ ४० ॥

ಆ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಕುಮಾರಿಯಿಂದ ಅರೆಸಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ ಅದರಿಂದ ತಿಲಕವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು. ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಜನರು ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 41

गजसिंहादिभूतानि राक्षसाञ्छाकिनीरपि । प्रयोजनानां सिद्ध्यै तु देव्याः शापं निवर्त्य च ॥ ४१ ॥

ಗಜಸಿಂಹಾದಿ ರೂಪಗಳ ಭೂತಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಶಾಕಿನಿಯರೂ—ಉದ್ದೇಶಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ದೇವಿಯ ಶಾಪನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ (ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ/ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ)।

Verse 42

विधायोत्कीलितां पश्चाज्जपमस्य समाचरेत् । यो जपेदादिमे बीजे वराहभृगुपावकान् ॥ ४२ ॥

ಉತ್ಕೀಲನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಈ ಮಂತ್ರದ ಜಪವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಆದಿಬೀಜವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ವರಾಹ, ಭೃಗು, ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ)ರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವನು…

Verse 43

मध्यमादौ नभोहंसौ मध्यमांते तु पावकम् । आदावंते च तार्तूयक्रमात्स्वं धूम्रकेतनम् ॥ ४३ ॥

ಮಧ್ಯಭಾಗದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ‘ನಭೋಹಂಸ’ ಇರುತ್ತದೆ; ಮಧ್ಯಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಪಾವಕ’ (ಅಗ್ನಿ) ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆದಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ‘ತಾರ್ತೂಯ’ ಕ್ರಮದಿಂದ ತನ್ನ ‘ಧೂಮ್ರಕೇತು’ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಅರಿಯಬೇಕು.

Verse 44

एवं जप्त्वा शतं विद्या शापहीना फलप्रदा । यद्वाद्ये चरमे बीजे नैव रेफं वियोजयेत् ॥ ४४ ॥

ಈ ರೀತಿ ನೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ ವಿದ್ಯೆ ಶಾಪರಹಿತವಾಗಿ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಆದ್ಯಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತಿಮ ಬೀಜದಲ್ಲಿಯೂ ‘ರೇಫ’ (ರ) ಅನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಬಾರದು.

Verse 45

शापोद्धारप्रकारोऽन्यो यद्वायं कीर्तितो बुधैः । आद्यमाद्यं हि तार्तीयं कामः कामोऽथ वाग्भवम् ॥ ४५ ॥

ಶಾಪೋದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಧಾನವನ್ನು ಪಂಡಿತರು ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾರೆ: ಮೊದಲ ಬೀಜ, ಮತ್ತೆ ಮೊದಲದು; ನಂತರ ಮೂರನೆಯದು; ನಂತರ ‘ಕಾಮ’, ಮತ್ತೆ ‘ಕಾಮ’; ಆಮೇಲೆ ‘ವಾಗ್ಭವ’.

Verse 46

अंत्यमंत्थमनंगश्च नवार्णः कीर्तितो मनुः । जप्तोऽयं शतधा शापं बालाया विनिवर्तयेत् ॥ ४६ ॥

‘ಅಂತ್ಯ’, ‘ಮಂತ್ಥ’, ‘ಅನಂಗ’ಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ನವಾರ್ಣ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ನೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ ಬಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಬಾಧಿಸುವ ಶಾಪವು ನಿವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 47

चैतन्याह्लादिनूमन्त्रौ जप्तौ निष्कीलताकरौ । त्रिस्वराश्चेतनं मन्त्री धरः शांतिरनुग्रहः ॥ ४७ ॥

‘ಚೈತನ್ಯ’ ಮತ್ತು ‘ಆಹ್ಲಾದಿನೂ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ ಅವು ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತವೆ. ಮೂರು ಸ್ವರಗಳೇ ಮಂತ್ರದ ಚೇತನ; ಜಪಕನು ಅದರ ಧಾರಕ; ಫಲವು ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹ.

Verse 48

तारादिहृदयांतः स्यात्काम आह्लादिनीमनुः । तथा त्रयाणां बीजानां दीपनैर्मनुभिस्त्रिभिः ॥ ४८ ॥

ಹೃದಯಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ತಾರಾ’ (ಓಂ) ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಆನಂದಪ್ರದ ‘ಕಾಮ’-ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಮೂರು ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳಿಗೆ ಅವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮೂರು ‘ದೀಪನ’ ಮಂತ್ರಗಳಿವೆ.

Verse 49

सुदीप्तानि विधायादौ जपेत्तानीष्टसिद्धये । वदयुग्मं सदीर्घांबु स्मृतिवालावनंगतौ ॥ ४९ ॥

ಮೊದಲು ಅವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ದೀಪ್ತಗೊಳಿಸಿ, ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅವೇ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ದೀರ್ಘ ‘ಆ’ ಸಹಿತ ಯುಗ್ಮಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಸ್ಮೃತಿಕ್ರಮದಂತೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ವಿಧಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಬಾರದು.

Verse 50

सत्यः सनेत्रो नस्तादृग्वा वाग्वर्णाद्यदीपिनी । क्लिन्ने क्लेदिनि वैकुंठो दीर्घं स्वं सद्यगोंतिमः ॥ ५० ॥

ಅವನು ಸತ್ಯನು; ನೇತ್ರಯುಕ್ತನು; ‘ಅಂತಹ’ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಿತಿದೃಷ್ಟಿಗೆ ಒಳಗಾಗದವನು. ವಾಣಿ ಮತ್ತು ವರ್ಣವರ್ಗಗಳ ದೀಪಕನು. ಕ್ಲಿನ್ನದಲ್ಲಿ—ಕ್ಲೇದಿನಿ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ—ವೈಕುಂಠನು; ದೀರ್ಘಸ್ವರೂಪನು; ಸ್ವಸ್ವಭಾವವೇ; ಮತ್ತು ಅವನ ಗತಿ ತಕ್ಷಣವೂ ಅಂತಿಮವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 51

निद्रा सचंद्रा कुर्वीत शिवार्णा मध्यदीपिनी । तारो मोक्षं च कुरुते नायं वर्णास्यदीपिनी ॥ ५१ ॥

‘ನಿದ್ರಾ’ಯನ್ನು ‘ಚಂದ್ರ’ ಸಹಿತವಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು; ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ‘ಶಿವ’ ಅಕ್ಷರ ಇದೆ. ‘ತಾರಾ’ ಅಕ್ಷರ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಇದು ಕೇವಲ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ಣವಲ್ಲ.

Verse 52

दीपिनीमंतरा बाला साधितापि न सिद्ध्यति । वागंत्यकामान् प्रजयेदरीणा क्षोभहेतवे ॥ ५२ ॥

‘ದೀಪಿನಿ’ ಇಲ್ಲದೆ ‘ಬಾಲಾ’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರೂ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಸಮಯ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಅದು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿ ಅಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ವಿಘ್ನಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

Verse 53

कामवागंत्यबीजानि त्रैलोक्यस्य वशीकृतौ । कामांत्यवाणीबीजानि मुक्तये नियतो जपेत् ॥ ५३ ॥

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ‘ಕಾಮ’ ಮತ್ತು ‘ವಾಕ್’ ಅಂತ್ಯ ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿಯಮಶೀಲ ಸಾಧಕನು ‘ಕಾಮ’ ಮತ್ತು ‘ವಾಣಿ’ ಅಂತ್ಯ ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 54

पूजारंभे तु बालायास्त्रिविधानर्चयेद्गुरून् । दिव्यौघश्चैव सिद्धौघो मानवौघ इति त्रिधा ॥ ५४ ॥

ಪೂಜಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಬಾಲಶಿಷ್ಯನು ಗುರುಗಳನ್ನು ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು—ದಿವ್ಯೌಘ, ಸಿದ್ಧೌಘ ಮತ್ತು ಮಾನವೌಘ—ಎಂದು ಮೂರು ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ।

Verse 55

परप्रकाशः परमे शानः परशिवस्तथा । कामेश्वरस्ततो मोक्षः षष्ठः कामोऽमृतोंऽतिमः ॥ ५५ ॥

ಅವನೇ ಪರಮಪ್ರಕಾಶ, ಪರಮ ಈಶಾನ, ಹಾಗೆಯೇ ಪರಶಿವ. ಅವನೇ ಕಾಮೇಶ್ವರ; ನಂತರ ಅವನೇ ಮೋಕ್ಷಸ್ವರೂಪ. ಆರನೆಯದು ‘ಕಾಮ’; ಅಂತಿಮದು ‘ಅಮೃತ’—ಅಮರತ್ವ.

Verse 56

एते दप्तैव दिव्यौघा आनन्दपदपश्चिमाः । ईशानाख्यस्तत्पुरुषोऽघोराख्योवामदेवकः ॥ ५६ ॥

ಇವೆಯೇ ಐದು ದಿವ್ಯೌಘಗಳು; ಆನಂದಪದದವರೆಗೆ ಪರ್ಯವಸಾನವಾಗುವವು—ಈಶಾನ, ತತ್ಪುರುಷ, ಅಘೋರ, ವಾಮದೇವ, ಸದ್ಯೋಜಾತ।

Verse 57

सद्योजात इमे पंच सिद्धौधाख्याः स्मृता मुने । मानवौघाः परिज्ञेयाः स्वगुरोः सम्प्रदायतः ॥ ५७ ॥

ಓ ಮುನೇ, ‘ಸದ್ಯೋಜಾತ’ ಮೊದಲಾದ ಈ ಐದನ್ನು ‘ಸಿದ್ಧೌಘ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ; ‘ಮಾನವೌಘ’ಗಳು ಮಾತ್ರ ಸ್ವಗುರುವಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯ-ಪರಂಪರೆಯಿಂದಲೇ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವು.

Verse 58

नवयोन्यात्मके यन्त्रे विलिखेन्मध्ययोनितः । प्रादक्षिण्येन बीजानि त्रिवारं साधकोत्तमः ॥ ५८ ॥

ಒಂಬತ್ತು ಯೋನಿಗಳಿರುವ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಯೋನಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕನು ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಬರೆಯಬೇಕು।

Verse 59

त्रींस्त्रीन्वर्णांस्तु गायत्र्या अष्टपत्रेषु संलिखेत् । बहिर्मातृकयाऽवेष्ट्य तद्बहिर्भूपुरद्वयम् ॥ ५९ ॥

ಗಾಯತ್ರಿಯ ಮೂರು ಮೂರು ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು; ಹೊರಗೆ ಮಾತೃಕಾ (ವರ್ಣಮಾಲೆ)ಯಿಂದ ಆವರಿಸಿ, ಅದರ ಹೊರಗೆ ದ್ವಿಭೂಪುರವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು।

Verse 60

कामबीजलसत्कोण व्यतिभिन्नं परस्परम् । पत्रे त्रैपुरमाख्यातं जपसंपातसाधितम् ॥ ६० ॥

ಕಾಮಬೀಜದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತ್ರಿಕೋಣಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಛೇದಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ರಚಿತವಾಗಿವೆ; ಪತ್ರದೊಳಗೆ ಸ್ಥಿತವಾದ ಈ ವಿನ್ಯಾಸ ‘ತ್ರೈಪುರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ, ಜಪ ಮತ್ತು ಸಂಪಾತದಿಂದ ಸಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 61

बाहुना विधृते दद्याद्धनं कीर्तिं सुखं सुतान् । कामांते त्रिपुरा देवी विद्महे कविषं भहिम् ॥ ६१ ॥

ಬಾಹುವಿನಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ಧರಿಸಿದಾಗ ಇದು ಧನ, ಕೀರ್ತಿ, ಸುಖ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕಾಮಾಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ತ್ರಿಪುರಾ ದೇವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತೇವೆ; ಕವಿ-ಋಷಿಯ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 62

बकः खङ्गी समारूढः सनेत्रोऽग्निश्च धीमहि । तत्र क्लिन्ने प्रचोदांते यादित्येषा प्रकीर्तिता ॥ ६२ ॥

ನಾವು ಬಕ (ಕೊಕ್ಕರೆ), ಖಡ್ಗಧಾರಿ ಸಮಾರೂಢ ರೂಪ ಮತ್ತು ನೇತ್ರಯುಕ್ತ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ಮಂತ್ರಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ‘ಕ್ಲಿನ್ನ’ ಸ್ಥಿತಿಯಾದಾಗ ಪ್ರೇರಣೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ—ಇದು ಆದಿತ್ಯ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ।

Verse 63

गायत्री त्रैपुरा सर्सिद्धिदा सुरसेविता । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते सिद्धिदो नृणाम् ॥ ६३ ॥

ಗಾಯತ್ರೀ—ತ್ರಿಪುರಾ ಎಂದೂ ಪೂಜಿತಳಾದವಳು—ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸೇವಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಈಗ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 64

वेदादिर्गिरिजा पद्मा मन्यथो हृदयं भृगुः । भगवति माहेश्वरी ङेन्तेऽन्नपूर्णे दहनांगना ॥ ६४ ॥

ವೇದಗಳು ಅವಳ ಆದಿ; ಗಿರಿಜಾ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಾ ಅವಳ ರೂಪಗಳು; ಭೃಗು ಅವಳ ಹೃದಯವೆಂದು ಮನ್ಯತೆ. ಹೇ ಭಗವತಿ ಮಾಹೇಶ್ವರಿ, ಹೇ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆ, ಹೇ ಅಗ್ನಿದೇವನ ಪ್ರಿಯೆ—ನಮ್ಮ ವಾಣಿ ಮತ್ತು ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಧಾನವಾಗಿರು.

Verse 65

प्रोक्ता विंशतिवर्णेयं विद्या स्याद्द्रुहिणो मुनिः । धृतिश्छंदोऽन्नपूर्णेशी देवता परिकीर्तिता ॥ ६५ ॥

ಈ ವಿದ್ಯೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಣಗಳ (ಅಕ್ಷರಗಳ)ದ್ದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಋಷಿ ದ್ರುಹಿಣ (ಬ್ರಹ್ಮಾ) ಮುನಿ; ಛಂದಸ್ಸು ಧೃತಿ; ಮತ್ತು ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೇಶೀ (ಅನ್ನಪೂರ್ಣಾ) ಎಂದು ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 66

षड्दीर्घाढ्येन हृल्लेखाबीऽजेन स्यात्षडंगकम् । मुखनासाक्षिकर्णांसगुदेषु नवसु न्यसेत् ॥ ६६ ॥

ಹೃಲ್ಲೇಖ-ಚಿಹ್ನಿತವಾಗಿದ್ದು ಆರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದ ಷಡಂಗ (ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸ)ವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮುಖ, ನಾಸಿಕಾ, ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಿವಿಗಳು, ಭುಜಗಳು, ಗುದ ಇತ್ಯಾದಿ ಒಂಬತ್ತು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 67

पदानि नव तद्वर्णसंख्येदानीमुदीर्यते । भूमिचंद्रधरैकाक्षिवेदाब्धियुगबाहुभिः ॥ ६७ ॥

ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ಪದಗಳು (ಶಬ್ದಗಳು) ಇವೆ; ಈಗ ಅದರ ವರ್ಣಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ—ಭೂಮಿ, ಚಂದ್ರ, ಧರ, ಒಂದು, ಅಕ್ಷಿ, ವೇದ, ಅಬ್ಧಿ, ಯುಗ, ಬಾಹು—ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯಾಸೂಚಕ ಸಂಕೇತಗಳಿಂದ.

Verse 68

पदसंख्यामिता वर्णैस्ततो ध्यायेत्सुरेश्वरीम् । स्वर्णाभांगां त्रिनयनां वस्त्रालंकारशोभिताम् ॥ ६८ ॥

ಅನಂತರ ಛಂದಸ್ಸಿನ ಪಾದಸಂಖ್ಯೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಸುರೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಸುವರ್ಣಕಾಂತಿ ಅಂಗಗಳಿರುವಳು, ತ್ರಿನೇತ್ರಿ, ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತಳು।

Verse 69

भूरमासं युतां देवीं स्वर्णामत्रकरांबुजाम् । लक्षं जपोऽयुतं होमो घृताक्तचरुणा तथा ॥ ६९ ॥

ಒಂದು ಪೂರ್ಣ ಮಾಸ ದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು—ಪದ್ಮಸಮಾನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣಪಾತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವಳಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ; ಮಂತ್ರದ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ, ಹಾಗೂ ಘೃತಲೇಪಿತ ಚರುದಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಹೋಮಾಹುತಿಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು।

Verse 70

जयादिनवशक्तयाढ्ये पीठे पूजा समीरिता । त्रिकोणा वेदपत्राष्टपत्रषोडशपत्रके ॥ ७० ॥

ಜಯಾದಿ ನವಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದು ತ್ರಿಕೋಣಾಕಾರವಾಗಿದ್ದು ವೇದಪತ್ರ, ಅಷ್ಟಪತ್ರ ಮತ್ತು ಷೋಡಶಪತ್ರ (ಪದ್ಮವಿನ್ಯಾಸ)ಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 71

भूपुरेण युते यंत्रे प्रदद्यान्मायया मनुम् । अग्न्यादिकोणत्रितये शिववाराहमाधवान् ॥ ७१ ॥

ಭೂಪುರಯುಕ್ತ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಧಿರೂಪ ಮಾಯಾ ಕ್ರಮದಿಂದ ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಕೋಣದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ತ್ರಿಕೋಣತ್ರಯದಲ್ಲಿ ಶಿವ, ವಾರಾಹ, ಮಾಧವ ಅವರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 72

अचर्ययेत्स्वस्वमंत्रैस्तु प्रोच्यंते मनवस्तु ते । प्रणवो मनुचन्द्राढ्यं गगनं हृदयं शिवा ॥ ७२ ॥

ಆಚಾರ್ಯನು ತನ್ನತನ್ನ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು—ಅವೆಯೇ ‘ಮನು’ಗಳು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಮಂತ್ರ; ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಶಿವನೇ ಮನು; ಗಗನವು ಅವನ ಆಸನ; ಹೃದಯವು ಅವನ ಧಾಮ—ಅಲ್ಲಿ ಶಿವಾ-ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 73

मारुतः शिवमंत्रोऽयं सप्तार्णः शिवपूजने । वाराहनारायणयोर्मंत्रौ पूर्वमुदीरयेत् ॥ ७३ ॥

ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಪ್ತಾಕ್ಷರ ಶಿವಮಂತ್ರವು ‘ಮಾರುತ’ಮಂತ್ರವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ವರಾಹ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಮೊದಲಾಗಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 74

षडंगानि ततोऽभ्यर्च्य वामे दक्षे धरां रमाम् । यजेत्स्वस्वमनुभ्यां तु तावुच्येते मुनीश्वर ॥ ७४ ॥

ನಂತರ ಷಡಂಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ, ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಧರೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಮೆಯನ್ನು ಅವರವರ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಹೀಗೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 75

अन्नं मह्यन्नमित्युक्त्वा मे देह्यन्नाधिपोर्णकाः । नयेममन्नं प्राणांते दापयानलसुंदरी ॥ ७५ ॥

“ಅನ್ನಂ—ನನಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಓ ಅನ್ನಾಧಿಪತಿಯ ಸೇವಕರೇ, ನನಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ. ಪ್ರಾಣಾಂತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಅನ್ನವನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ತಂದು, ಅಗ್ನಿಸುಂದರಿ (ಜಠರಾಗ್ನಿ) ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿರಿ.

Verse 76

द्वाविंशत्यक्षरो मंत्रो भूमीष्टौ भूमिसंपुटः । लक्ष्मीष्टौ श्रीपुटो विप्र स्नृतिर्लभनुचंद्रयुक् ॥ ७६ ॥

ಓ ವಿಪ್ರ, ಈ ಮಂತ್ರವು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳದ್ದು. ಇದು ‘ಭೂಮೀಷ್ಟೌ’ ಎಂದು ‘ಭೂಮಿ-ಸಂಪುಟ’ದಿಂದ ಆವರಿತ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಲಕ್ಷ್ಮೀಷ್ಟೌ’ ಎಂದು ‘ಶ್ರೀ-ಪುಟ’ದಿಂದ ಆವರಿತ. ‘ಲಭನು’ ಮತ್ತು ‘ಚಂದ್ರ’ಯುಕ್ತವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 77

भुवो बीजमिति प्रोक्तं श्रीबीजं प्रागुदाहृतम् । मंत्रादिस्थचतुर्बीजपूर्विकाः परिपूजयेत् ॥ ७७ ॥

‘ಭುವಃ’ ಅನ್ನು ಬೀಜವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಶ್ರೀಬೀಜವನ್ನು ಮುಂಚೆಯೇ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಮಂತ್ರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಬೀಜಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಇತರ ಅಂಗಗಳೊಡನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಿಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 78

शक्तीश्चतस्रो वेदास्रे परा च भुवनेश्वरी । कमला सुभगा चति ब्राह्म्याद्या अष्टपत्रगाः ॥ ७८ ॥

‘ವೇದ-ಬಿಂದು’ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಶಕ್ತಿಗಳು—ಪರಾ, ಭುವನೇಶ್ವರಿ, ಕಮಲಾ, ಸುಭಗಾ. ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮೊದಲಾದ ರೂಪಗಳಿಂದ ಅವು ಅಷ್ಟದಳ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 79

षोडशारे स्मृते चव मानदातुष्टिपुष्टयः । प्रीती रतिर्ह्नीः श्रीश्चापि स्वधा स्वाहा दशम्यथ ॥ ७९ ॥

ಷೋಡಶಾರ ಚಕ್ರವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ ಮಾನದಾ, ತುಷ್ಟಿ, ಪುಷ್ಟಿ, ಪ್ರೀತಿ, ರತಿ, ಹ್ರೀ, ಶ್ರೀ; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಧಾ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಹಾ ಕೂಡ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ಶಕ್ತಿಗಳೆಂದು ಕೀರ್ತಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 80

ज्योत्स्ना हैमवती छाया पूर्णिमा संहतिस्तथा । अमावास्येति संपूज्या मंत्रेशे प्राणपूर्विका ॥ ८० ॥

ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾ, ಹೈಮವತೀ, ಛಾಯಾ, ಪೂರ್ಣಿಮಾ, ಸಂಹತಿ ಹಾಗೂ ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಮಂತ್ರೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಪೂರ್ವಕವಾಗಿ (ಪ್ರಾಣನ್ಯಾಸದಿಂದ) ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 81

भूपुरे लोकपालाः स्युस्तदस्त्राणि तदग्रतः । इत्थं जपादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्धनसंचयैः ॥ ८१ ॥

ಭೂಪುರದಲ್ಲಿ (ಬಾಹ್ಯ ಚತುಷ್ಕೋಣ ಆವರಣದಲ್ಲಿ) ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವರ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅವರ ಮುಂದಿರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಜಪಾದಿ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಈ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದಾಗ ಧನಸಂಚಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 82

कुबेरसदृशो मंत्री जायते जनवंदितः । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते मुनिसत्तम ॥ ८२ ॥

ಕುಬೇರನಂತೆ ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಜನರಿಂದ ವಂದಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ।

Verse 83

प्रणवः शांतिररुणाक्रियाढ्याचन्द्रभूषिताः । बगलामुखसर्वांते इंधिकाह्रादिनीयुता ॥ ८३ ॥

‘ಪ್ರಣವ’ ಮತ್ತು ‘ಶಾಂತಿ’; ಕ್ರಿಯಾಸಮೃದ್ಧ ‘ಅರುಣಾ’; ಚಂದ್ರಾಭರಣಧಾರಿಣಿ ‘ಚಂದ್ರಭೂಷಿತಾ’; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಬಗಲಾಮುಖಿ’ಯಿಂದ ಸರ್ವಾಂತ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ—‘ಇಂಧಿಕಾ’ ‘ಹ್ರಾದಿನಿ’ಗಳೊಂದಿಗೆ—ಇವು ಇಲ್ಲಿ ಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾಮರೂಪಗಳು।

Verse 84

पीताजरायुक्प्रतिष्ठा पुनर्दीर्धोदसंयुता । वाचं मुखं पदं स्तंभयांते जिह्वापदं वदेत् ॥ ८४ ॥

ಹಳದಿ ಝಿಲೆಯಂತಿರುವ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ದೀರ್ಘ ಆರ್ಧ್ರಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದಾಗ, ಮುಖವನ್ನು ಆಸನವಾಗಿಟ್ಟ ವಾಣಿ ಸ್ಥಂಭಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ಜಿಹ್ವಾ-ಆಧಾರಿತ ಪದ/ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 85

कीलयेति च बुद्धिं विनाशयांते स्वबीजकम् । तारोऽग्निसुंदरी मंत्रो बगलायाः प्रकीर्तितः ॥ ८५ ॥

‘ಕೀಲಯ’ ಹಾಗೂ ‘ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ವಿನಾಶಮಾಡು’ ಎಂಬ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಈ ಮಂತ್ರ ‘ತಾರೋ’ಗ್ನಿಸುಂದರೀ’ ಎಂದು, ಬಗಲಾ ದೇವಿಯ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ।

Verse 86

मुनिस्तु नारदश्छदो बृहती बगलामुखी । देवता नेत्रपंचेषुनवपंचदिगर्णकैः ॥ ८६ ॥

ಋಷಿ ನಾರದ; ಛಂದಸ್ಸು ಬೃಹತೀ; ದೇವತೆ ಬಗಲಾಮುಖೀ. (ಮಂತ್ರ ವಿನ್ಯಾಸ/ಜಪ) ಐದು ‘ನೇತ್ರಗಳು’, ಒಂಬತ್ತು, ಐದು, ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳ ಕ್ರಮದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 87

अंगानि कल्पयित्वा च ध्यायेत्पीताम्बरां ततः । स्वर्णासनस्थां हेमाभां स्तंभिनीमिंदुशेखराम् ॥ ८७ ॥

ಅಂಗವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪೀತಾಂಬರಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಸ್ವರ್ಣಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿ, ಹೇಮಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತಳಾಗಿ, ಸ್ಥಂಭಿನೀ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂದುಶೇಖರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವಳಾಗಿ।

Verse 88

दधतीं मुद्गरं पाशं वज्रं च रसनां करैः । एवं ध्यात्वाजपेल्लक्षमयुतं चंपकोद्भवैः ॥ ८८ ॥

ಮುದ್ಗರ, ಪಾಶ, ವಜ್ರ ಮತ್ತು ರಸನೆಯನ್ನು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ದೇವಿಯನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಚಂಪಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 89

कुसुमैर्जुहुयात्पीठे बालायाः पूजयेदिमाम् । चंदनागुरुचंद्राद्यैः पूजार्थं यंत्रमालिखेत् ॥ ८९ ॥

ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ ಈ ಬಾಲಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಚಂದನ, ಅಗುರು, ಕರ್ಪೂರ ಮೊದಲಾದ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು।

Verse 90

त्रिकोणषड्दलाष्टास्रषोडशारे यजेदिमाम् । मंगला स्तंभिनी चैव जृंभिणी मोहिनी तथा ॥ ९० ॥

ತ್ರಿಕೋಣ, ಷಡ್ದಲ, ಅಷ್ಟಾಸ್ರ ಮತ್ತು ಷೋಡಶಾರ ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ‘ಮಂಗಳಾ’, ‘ಸ್ತಂಭಿನೀ’, ‘ಜೃಂಭಿಣೀ’, ‘ಮೋಹಿನೀ’ ಎಂದು ಆವಾಹಿಸಬೇಕು।

Verse 91

वश्या चला बलाका च भूधरा कल्मषाभिधा । धात्री च कलना कालकर्षिणी भ्रामिकापि च ॥ ९१ ॥

‘ವಶ್ಯಾ’, ‘ಚಲಾ’, ‘ಬಲಾಕಾ’, ‘ಭೂಧರಾ’, ‘ಕಲ್ಮಷಾಭಿಧಾ’; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಧಾತ್ರೀ’, ‘ಕಲನಾ’, ‘ಕಾಲಕರ್ಷಿಣೀ’, ‘ಭ್ರಾಮಿಕಾ’ ಎಂಬ ನಾಮಗಳೂ ಇವೆ।

Verse 92

मंदगापि च भोगस्था भाविका षोडशी स्मृता । भूगृहस्य चतुर्दिक्षु पूर्वादिषु यजेत्क्रमात् ॥ ९२ ॥

‘ಮಂದಗಾ’, ‘ಭೋಗಸ್ಥಾ’, ‘ಭಾವಿಕಾ’, ‘ಷೋಡಶೀ’ ಎಂಬ ರೂಪಗಳೂ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ। ಭೂಗೃಹದ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ—ಪೂರ್ವದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ—ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 93

गणेशं बटुकं चापि योगिनीः क्षेत्रपालकम् । इंद्रादींश्च ततो बाह्ये निजायुधसमन्वितान् ॥ ९३ ॥

ಗಣೇಶ, ಬಟುಕ, ಯೋಗಿನಿಯರು ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲಕನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 94

इत्थं सिद्धे मनौ मंत्री स्तंभयेद्देवतादिकान् । पीतवस्त्रपदासीनः पीतमाल्यानुलेपनः ॥ ९४ ॥

ಈ ರೀತಿ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಸಾಧಕನು ದೇವತಾದಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ತಂಭನ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ, ಹಳದಿ ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಅನುಲೇಪನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 95

पीतपुष्पैर्यजेद्देवीं हरिद्रोत्थस्रजा जपेत् । पीतां ध्यायन्भगवतीं पयोमध्येऽयुतं जपेत् ॥ ९५ ॥

ಹಳದಿ ಹೂಗಳಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅರಿಶಿನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಳದಿ ರೂಪದ ಭಗವತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಹಾಲಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 96

त्रिमध्वा ज्यतिलैर्होमो नॄणां वश्यकरो मतः । मधुरत्रितयाक्तैः स्यादाकर्षो लवर्णैर्ध्रुवम् ॥ ९६ ॥

ತ್ರಿಮಧು ಜೊತೆಗೆ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮವು ಜನರನ್ನು ವಶಪಡಿಸುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಧುರತ್ರಯ ಮಿಶ್ರಿತವಾದರೆ ಆಕರ್ಷಣ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ ಫಲವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 97

तैलाभ्यक्तैर्निम्बपत्रैर्होमो विद्वेषकारकः । ताललोणहरिद्राभिर्द्विषां संस्तंभनं भवेत् ॥ ९७ ॥

ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿದ ಬೇವು ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮವು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಾಳ-ಲವಣ ಮತ್ತು ಅರಿಶಿನದಿಂದ ಶತ್ರುಗಳ ಸಂಸ್ತಂಭನ (ಅಡ್ಡಿ/ಸ್ತಂಭನ) ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 98

आगारधूमं राजीश्च माहिषं गुग्गुलं निशि । श्मशाने पावके हुत्वा नाशयेदचिरादरीन् ॥ ९८ ॥

ರಾತ್ರಿ ಶ್ಮಶಾನದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಧೂಮಕಾಜು, ರಾಜೀ (ಸಾಸಿವೆ), ಮಹಿಷಜ ದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ಗುಗ್ಗುಲು ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಶೀಘ್ರವೇ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 99

गरुतो गृध्रकाकानां कटुतैलं विभीतकम् । गृहधूमं चितावह्नौ हुत्वा प्रोच्चाटयेद्रिपून् ॥ ९९ ॥

ಗಿಡುಗ ಹಾಗೂ ಕಾಗೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳು, ಕಟು ತೈಲ, ವಿಭೀತಕ (ಬಹೇಡಾ) ಮತ್ತು ಮನೆಯ ಧೂಮಕಾಜು—ಇವನ್ನು ಚಿತಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ‘ಪ್ರೋಚ್ಚಾಟನ’ ಕರ್ಮದಿಂದ ಶತ್ರುಗಳು ದೂರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 100

दूवार्गुडूचीलाजान्यो मधुरत्रितयान्वितान् । जुहोति सोऽखिलान् रोगान् शमयेद्दर्शनादपि ॥ १०० ॥

ದೂರ್ವಾ ಹುಲ್ಲು, ಬೆಲ್ಲ, ಗುಡೂಚಿ (ಗಿಲೋಯ್), ಲಾಜಾ (ಹೊರಿದ ಧಾನ್ಯ) — ಇವುಗಳನ್ನು ಮೂರು ಮಧುರ ದ್ರವ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡುವವನು ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ವ್ಯಾಧಿಗಳು ತಣಿಯುತ್ತವೆ।

Verse 101

पर्वताग्रे महारण्ये नदीसंगे शिवालये । ब्रह्मचर्यरतो लक्षं जपेदखिलसिद्धये ॥ १०१ ॥

ಪರ್ವತಶಿಖರದಲ್ಲಿ, ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ನದಿಗಳ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಶಿವಾಲಯದಲ್ಲಿ—ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯನಿಷ್ಠನಾಗಿ—ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 102

एक वर्णगवीदुग्धं शर्करामधुसंयुतम् । त्रिशतं मंत्रितं पीतं हन्याद्विषपराभवम् ॥ १०२ ॥

ಒಂದೇ ವರ್ಣದ ಹಸುವಿನ ಹಾಲನ್ನು ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಜೇನಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ—ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮೂರುನೂರು ಬಾರಿ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ ಕುಡಿದರೆ—ವಿಷದ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಹಾಗೂ ಪರಾಭವ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 103

श्वेतपालशकाष्ठेन रचिते रम्यपादके । अलक्तरंजिते लक्षं मन्त्रयेन्मनुनामुना ॥ १०३ ॥

ಶ್ವೇತ-ಪಲಾಶ ಕಾಷ್ಠದಿಂದ ರಚಿತವಾದ ರಮ್ಯ ಪಾದಪೀಠವನ್ನು ಕೆಂಪು ಅಲಕ್ತದಿಂದ ರಂಜಿಸಿ, ಈ ಮನುವಿನಿಂದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಲಕ್ಷವಾರ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 104

तदारूढः पुमान् गच्छत्क्षणेन शतयोजनम् । पारदं च शिलां तालं पिष्टं मधुसमन्वितम् ॥ १०४ ॥

ಅದರ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದ ಪುರುಷನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನೂರು ಯೋಜನ ದೂರ ಹೋಗುವನು. ಪಾರದ, ಶಿಲೆ ಮತ್ತು ತಾಳ—ಇವುಗಳನ್ನು ಜೇನಿನೊಂದಿಗೆ ಅರೆದು ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡುವುದು ವಿಧಿ.

Verse 105

मनुना मन्त्रयेल्लक्षं लिंपेत्तेनाखिलां तनुम् । अदृश्यः स्यान्नृणामेष आश्चर्य्यं दृश्यतामिदम् ॥ १०५ ॥

ಮನುವಿನಿಂದ ಅಲಕ್ತವನ್ನು ಲಕ್ಷವಾರ ಮಂತ್ರಿಸಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ದೇಹಕ್ಕೆ ಲೇಪಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಅವನು ಮಾನವರಿಗೆ ಅದೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಫಲ।

Verse 106

षट्कोणं विलिखद्बीजं साध्यनामान्वितं मनोः । हरितालनिशाचूर्णैरुन्मत्तुरससंयुतैः ॥ १०६ ॥

ಷಟ್ಕೋಣವನ್ನು ಬರೆದು, ಬೀಜಾಕ್ಷರ ಹಾಗೂ ಸಾಧ್ಯನಾಮಯುಕ್ತ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಲಿಖಿಸಬೇಕು; ಹರಿತಾಲ ಮತ್ತು ನಿಶಾ(ಅರಿಶಿನ) ಚೂರ್ಣವನ್ನು ದತ್ತೂರ ರಸದೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿಸಿ (ಅದರಿಂದ) ಬರೆಯಬೇಕು।

Verse 107

शेषाक्षरैः समानीतं धरागेहविराजितम् । तद्यंत्रं स्थापितप्राणं पीतसूत्रेण वेष्टयेत् ॥ १०७ ॥

ಉಳಿದ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೂ ಮನೆಯೊಳಗೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಪ್ರಾಣಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮಾಡಿ, ಆ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಹಳದಿ ದಾರದಿಂದ ಸುತ್ತಬೇಕು।

Verse 108

भ्राम्यत्कुलालचक्रस्थां गृहीत्वा मृत्तिकां तथा । रचयेदृषभं रम्यं यंत्रं तन्मध्यतः क्षिपेत् ॥ १०८ ॥

ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಕುಂಭಾರಚಕ್ರದ ಮೇಲಿರುವ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸುಂದರ ಋಷಭವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 109

हरितालेन संलिप्य वृषं प्रत्यहमर्चयेत् । स्तंभयेद्विद्विषां वाचं गतिं कार्यपरंपराम् ॥ १०९ ॥

ಹರಿತಾಲದಿಂದ ಋಷಭಕ್ಕೆ ಲೇಪನ ಮಾಡಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಶತ್ರುಗಳ ವಾಣಿ ಸ್ಥಂಭಿತವಾಗಿ, ಅವರ ಗತಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಪರಂಪರೆ ತಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 110

आदाय वामहस्तेन प्रेतभूस्थितकर्परम् । अंगारेण चितास्थेन तत्र यंत्रं समालिखेत् ॥ ११० ॥

ಎಡಗೈಯಿಂದ ಪ್ರೇತಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಕಪಾಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಚಿತೆಯ ಅಂಗಾರದಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಬರೆಯಬೇಕು।

Verse 111

मंत्रितं निहितं भूमौ रिपूणां स्तंभयेद्गतिम् । प्रेतवस्त्रे लिखेद्यंत्रं अंगारेणैव तत्पुनः ॥ १११ ॥

ಮಂತ್ರಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಹಿತ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಶತ್ರುಗಳ ಗತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಕೇವಲ ಅಂಗಾರದಿಂದಲೇ ಪ್ರೇತವಸ್ತ್ರದ ಮೇಲೆ ಯಂತ್ರ ಬರೆಯಬೇಕು।

Verse 112

मंडूकवदने न्यस्येत्पीतसूत्रेण वेष्टितम् । पूजितं पीतपुष्पैस्तद्वाचं संस्तंभयेद्द्विषाम् ॥ ११२ ॥

ಹಳದಿ ದಾರದಿಂದ ಸುತ್ತಿ ಅದನ್ನು ಕಪ್ಪೆಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು. ಹಳದಿ ಹೂಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಅದು ಶತ್ರುಗಳ ವಾಣಿಯನ್ನು ಸ್ಥಂಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 113

यद्भूमौ भविता दिव्यं तत्र यंत्रं समालिखेत् । मार्जितं तद्द्विषां पात्रैर्दिव्यस्तम्भनकृद्भवेत् ॥ ११३ ॥

ದಿವ್ಯ ವಿಧಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಕನು ಯಂತ್ರವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಆಲೇಖಿಸಬೇಕು. ಶತ್ರುಗಳ ಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಮಾರ್ಜನ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದು ದಿವ್ಯ ಸ್ತಂಭನ—ವೈರಿ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ—ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 114

इन्द्रवारुणिकामूलं सप्तशो मनुमंत्रितम् । क्षिप्तं जले दिव्यकृतं जलस्तंभनकारकम् ॥ ११४ ॥

ಇಂದ್ರವಾರುಣಿಕಾ ಮೂಲವನ್ನು ಮನುಮಂತ್ರದಿಂದ ಏಳು ಬಾರಿ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಿಪ್ತ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ದಿವ್ಯ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಜಲಸ್ತಂಭನ—ನೀರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ—ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 115

किं बहूक्त्या साधकेन मन्त्रः सम्यगुपासितः । शत्रूणां गतिबुद्ध्यादेः स्तंभनो नात्र संशयः ॥ ११५ ॥

ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ಸಾಧಕನು ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಉಪಾಸಿಸಿದರೆ, ಶತ್ರುಗಳ ಗತಿ, ಬುದ್ಧಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಗೆ ಸ್ತಂಭನ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 116

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रसाधननिरूपणं नाम षडशीतितमोऽध्यायः ॥ ८६ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಬೃಹನ್ನಾರದೀಯಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಬೃಹದುಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೃತೀಯ ಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಯಕ್ಷಿಣೀ-ಮಂತ್ರ-ಸಾಧನ-ನಿರೂಪಣ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತಾರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.