The Classification and Explanation of Yakṣiṇī Mantras (Kālī and Tārā Vidyās)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । वाग्देवता वतारोऽन्यः कालिकेति प्रकीर्तिता । तस्या मन्त्रं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् ॥ १ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ವಾಗ್ದೇವಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಅವತಾರ ‘ಕಾಲಿಕಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಈಗ ಅವಳ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 2

सृष्टिक्रियान्विता शांतिर्बिद्वाढ्या च त्रिधा पुनः । अरुणाक्ष्यादीपिका च बिंदुयुक्ता द्विधा ततः ॥ २ ॥

‘ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತ’ ಶಾಂತಿ-ಪ್ರಕಾರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ‘ಬಿದ್ವಾಢ್ಯಾ’ ಎಂಬ ರೂಪವು ಮತ್ತೆ ಮೂರು ವಿಧ. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಅರುಣಾಕ್ಷೀ’ ಮತ್ತು ‘ದೀಪಿಕಾ’ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಬಿಂದುಯುಕ್ತಾ’ ಪ್ರಕಾರ ಎರಡು ಭೇದಗಳಾಗಿದೆ।

Verse 3

मायाद्वयं ततः पश्चाद्दक्षिणे कालिके पदम् । पुनश्च सप्तबीजानि स्वाहांतोऽयं मनूत्तमः ॥ ३ ॥

ನಂತರ ‘ಮಾಯಾ’ ಎಂಬ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು; ಆಮೇಲೆ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಕಾಲಿಕಾ’ ಪದವನ್ನು ಇಡು. ಮತ್ತೆ ಏಳು ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸು—ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ಯಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।

Verse 4

भैरवोऽस्य ऋषिश्छन्द उष्णिक्काली तु देवता । बीजं मायादीर्घवर्त्म शक्तिरुक्ता मुनीश्वर ॥ ४ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಭೈರವ, ಛಂದಸ್ಸು ಉಷ್ಣಿಕ್, ದೇವತೆ ಕಾಳಿ. ಬೀಜ ‘ಮಾಯಾ’; ಶಕ್ತಿ ‘ದೀರ್ಘವರ್ತ್ಮಾ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಮುನೀಶ್ವರನೇ।

Verse 5

षड्दीर्धाढ्ये बीजेन विद्याया अंगमीरितम् । मातृकार्णान्दश दश हृदये भुजयोः पदोः ॥ ५ ॥

ಆರು ದೀರ್ಘ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಬೀಜದಿಂದ ವಿದ್ಯೆಯ ಅಂಗನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಾತೃಕಾ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹತ್ತು ಹತ್ತು ಮಾಡಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 6

विन्यस्य व्यापकं कुर्यान्मूलमंत्रेण साधकः । शिरः कृपाणमभयं वरं हस्तैश्च बिभ्रतीम् ॥ ६ ॥

ಈ ರೀತಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಸಾಧಕನು ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ ರಕ್ಷಾಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಛಿನ್ನಮಸ್ತಕ, ಕೃಪಾಣ, ಅಭಯಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ವರಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 7

मुंडस्रङ्मस्तकां मुक्तकेशां पितृवनस्तिताम् । सर्वालंकृतवर्णां च श्यामांगीं कालिकां स्मरेत् ॥ ७ ॥

ಕಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು—ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುಂಡಮಾಲೆ, ಬಿಡಿದ ಕೂದಲು, ಪಿತೃವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ, ಸರ್ವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ಶ್ಯಾಮಾಂಗಿಯಾಗಿ ಇರುವವಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸು।

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं जुहुयादयुतं ततः । प्रसूनैः करवीरोत्थैः पूजायंत्रमथोच्यते ॥ ८ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಕರವೀರ (ಕಣಗಲೆ) ಹೂಗಳಿಂದ ಯಂತ್ರಪೂಜೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 9

विलिख्य पूर्वं षट्कोणं त्रिकोणत्रितयं ततः । पद्ममष्टदलं बाह्ये भूपुरं तत्र पूजयेत् ॥ ९ ॥

ಮೊದಲು ಷಟ್ಕೋಣವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ನಂತರ ಮೂರು ತ್ರಿಕೋಣಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಅದರ ಹೊರಗೆ ಅಷ್ಟದಳ ಪದ್ಮ, ನಂತರ ಭೂಪುರ (ಚೌಕ ಆವರಣ) ರಚಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 10

जया च विजया चापि अजिता चापराजिता । नित्या विलासिनी वापि दोग्ध्यघोरा च मंगला ॥ १० ॥

ಜಯಾ ಮತ್ತು ವಿಜಯಾ, ಅಜಿತಾ ಮತ್ತು ಅಪರಾಜಿತಾ; ನಿತ್ಯಾ ಹಾಗೂ ವಿಲಾಸಿನೀ; ದೋಗ್ಧ್ರೀ, ಅಘೋರಾ, ಮಂಗಳಾ—ಇವು ದೇವಿಯ ದಿವ್ಯ ನಾಮರೂಪಗಳು।

Verse 11

पीठस्य शक्तयो मायात्मने हृत्पीठमंत्रकः । शिवरूपशवश्थां च शिवाभिर्दिक्षु वेष्टिताम् ॥ ११ ॥

ಪೀಠದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮಾಯಾತ್ಮ ಸ್ವರೂಪನಿಗೆ; ಹೃತ್ಪೀಠಕ್ಕೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮಂತ್ರವಿದೆ. ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಿವೆಯರಿಂದ ಸರ್ವತೋ ವೇಷ್ಠಿತವಾದ ಶಿವರೂಪ ಶವಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 12

महाकालरतासक्तां ध्यात्वांगान्यर्चयेत्पुरा । कालीं कपालिनीं कुल्लां कुरुकुल्लां विरोधिनीम् ॥ १२ ॥

ಮೊದಲು ಮಹಾಕಾಲನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ; ನಂತರ ಅವಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಕಾಳಿ, ಕಪಾಲಿನೀ, ಕುಲ್ಲಾ, ಕುರುಕುಲ್ಲಾ, ವಿರೋಧಿನೀ—ಈ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 13

विप्रचित्तां च षट्कोणे नवकोणे ततोऽर्चयेत् । उग्रामुष्णप्रभां दीप्तां नीलाधानां बलाकिकाम् ॥ १३ ॥

ಷಟ್ಕೋಣದಲ್ಲಿ ವಿಪ್ರಚಿತ್ತೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ನವಕೋಣದಲ್ಲಿ ಬಲಾಕಿಕೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು—ಅವಳು ಉಗ್ರರೂಪಿಣಿ, ಉಷ್ಣಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ನೀಲವರ್ಣಧಾರಿಣಿ.

Verse 14

मात्रां मुद्रां तथा मित्रां पूज्याः पत्रेषु मातरः । पद्मस्यास्य सुयत्नेन ब्राह्मी नारायणीत्यपि ॥ १४ ॥

ಈ ಪದ್ಮದ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತೃ ದೇವಿಯರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಮಾತ್ರಾ, ಮುದ್ರಾ, ಮಿತ್ರಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಪದ್ಮಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 15

माहेश्वरी च चामुंडा कौमारी चापराजिता । वाराही नारसिंहा च पुनरेतास्तु भूपुरे ॥ १५ ॥

ಮಾಹೇಶ್ವರಿ, ಚಾಮುಂಡಾ, ಕೌಮಾರಿ, ಅಪರಾಜಿತಾ, ವಾರಾಹಿ ಮತ್ತು ನಾರಸಿಂಹಿ—ಇವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭೂಪುರದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಹೊರಗಿನ ಭೂಮಿಮಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 16

भैरवीं महदाद्यां तां सिंहाद्यां धूम्रपूर्विकाम् । भीमोन्मत्तादिकां चापि वशीकरणभैरवीम् ॥ १६ ॥

ಭೈರವಿಯ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಮಹದಾದ್ಯಾ, ಸಿಂಹಾದ್ಯಾ, ಧೂಮ್ರಪೂರ್ವಿಕಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಭೀಮಾ, ಉನ್ಮತ್ತಾ ಮೊದಲಾದವು; ಮತ್ತು ವಶೀಕರಣಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಶೀಕರಣ-ಭೈರವಿಯೂ.

Verse 17

मोहनाद्यां समाराध्य शक्रादीन्यायुधान्यपि । एवमाराधिता काली सिद्धा भवति मंत्रिणाम् ॥ १७ ॥

ಮೋಹನಾದ್ಯಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದವರ ಆಯುಧಗಳನ್ನೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ—ಈ ರೀತಿ ಆರಾಧಿತಳಾದ ಕಾಳಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 18

ततः प्रयोगान्कुर्वीत महाभैरवभाषितान् । आत्मनो वा परस्यार्थं क्षिप्रसिद्धिप्रदायकान् ॥ १८ ॥

ಅನಂತರ ಮಹಾಭೈರವನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ, ಕ್ಷಿಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು—ತನ್ನದಾಗಲಿ ಪರರದಾಗಲಿ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥ—ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 19

स्त्रीणां प्रहारं निंदां च कौटिल्यं वाप्रियं वचः । आत्मनो हितमन्विच्छन् कालीभक्तो विवर्जयेत् ॥ १९ ॥

ತನ್ನ ನಿಜ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ಕಲಿಯುಗದ ಭಕ್ತನು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು, ನಿಂದಿಸುವುದು, ಕಪಟತೆ ಮತ್ತು ಕಠೋರ/ಅಪ್ರಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಜ್ರಿಸಬೇಕು।

Verse 20

सुदृशो मदनावासं पश्यन्यः प्रजपेन्मनुम् । अयुतं सोऽचिरादेव वाक्पपतेः समतामियात् ॥ २० ॥

ಸುಂದರಿಯನ್ನು—ಮದನನ ನಿವಾಸವೆಂದು—ನೋಡುತ್ತ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು; ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪದಿಂದ ಅವನು ಶೀಘ್ರ ವಾಕ್ಪತಿಯ ಸಮತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 21

दिगम्बरो मुक्तकेशः श्मशानस्थोऽधियामिनि । जपेद्योऽयुतमेतस्य भवेयुः सर्वसिद्धयः ॥ २१ ॥

ದಿಗಂಬರನಾಗಿ, ಬಿಡಿಸಿದ ಕೂದಲೊಂದಿಗೆ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯಾರು ಇದನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸುತ್ತಾನೋ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 22

शवस्य हृदये स्थित्वा निर्वासाः प्रेतभूमिगः । अर्कपुष्पसहस्रेणाभ्यक्तेन स्वीयरेतसा ॥ २२ ॥

ಶವದ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ನಿರ್ವಸ್ತ್ರನಾಗಿ, ಶ್ಮಶಾನಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾದ ಸಾವಿರ ಅರ್ಕಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ (ಅದನ್ನು) ಅಭ್ಯಂಗ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 23

देवीं यः पूजयेद्भक्त्या जपन्नेकैकशो मनुम् । सोऽचरेणैव कालेन धरणीप्रभुतां व्रजेत् ॥ २३ ॥

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದೊಂದೇ ಅಕ್ಷರವಾಗಿ ಜಪಿಸುವವನು, ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲವಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

रजः कीर्णं भगं नार्या ध्यायन्यो ह्ययुतं जपेत् । सकवित्वेन रम्येण जनान्मोहयति ध्रुवम् ॥ २४ ॥

ರಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಲೇಪಿತವಾದ ಸ್ತ್ರೀಯ ಯೋನಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ (ಮಂತ್ರವನ್ನು) ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸುವವನು, ಮನೋಹರ ಕಾವ್ಯಮಯ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಜನರನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

त्रिपञ्चारे महापीठे शिवस्य हृदि संस्थिताम् । महाकालेन देवेन मारयुद्धं प्रकुर्वतीम् ॥ २५ ॥

ತ್ರಿಪಂಚಾರ ಮಹಾಪೀಠದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಶಿವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಳಾಗಿ, ದೇವ ಮಹಾಕಾಲನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾಣಾಂತಕ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 26

तां ध्यायन्स्मेरवदनां विदधत्सुरतं स्वयम् । जपेत्सहस्रमपि यः स शंकरसमो भवेत् ॥ २६ ॥

ಮಂದಹಾಸಮುಖಿಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ತಾನೇ ಸುರತಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತಾ (ಮಂತ್ರವನ್ನು) ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸುವವನು ಶಂಕರನ ಸಮನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

अस्थिलोमत्वचायुक्तं मांसं मार्जारमेषयोः । उष्ट्रस्य महिषस्यापि बलिं यस्तु समर्पयेत् ॥ २७ ॥

ಎಲುಬು, ಕೂದಲು, ಚರ್ಮ ಸಹಿತ ಬೆಕ್ಕು ಅಥವಾ ಕುರಿಯ ಮಾಂಸವನ್ನು—ಹಾಗೆಯೇ ಒಂಟೆ ಮತ್ತು ಎಮ್ಮೆಯ ಮಾಂಸವನ್ನೂ—ಬಲಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

भूताष्टम्योर्मध्यरात्रे वश्याः स्युस्तस्य जन्तवः । विद्यालक्ष्मीयशःपुत्रैः स चिरं सुखमेधते ॥ २८ ॥

ಭೂತಾಷ್ಟಮಿಯ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ವಶವಾಗುತ್ತವೆ. ವಿದ್ಯೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪುತ್ರಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸುಖಸಮೃದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ॥

Verse 29

यो हविष्याशनरतो दिवा देवीं स्मरन् जपेत् । नक्तं निधुवनासक्तो लक्षं स स्याद्धरापतिः ॥ २९ ॥

ಹವಿಷ್ಯಭೋಜನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಹಗಲು ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಜಪ ಮಾಡುವವನು, ರಾತ್ರಿ ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದರೆ—ಅವನು ಲಕ್ಷಸಂಪತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಭೂಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ॥

Verse 30

रक्तांभोजैर्हुनेन्मंत्री धनैर्जयति वित्तपम् । बिल्वपत्रैर्भवेद्राज्यं रक्तपुष्पैर्वशीकृतिः ॥ ३० ॥

ಮಂತ್ರವಿದ್ ಸಾಧಕನು ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಲಿ; ಧನಾಹುತಿಯಿಂದ ಧನಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬಿಲ್ವಪತ್ರಗಳಿಂದ ರಾಜ್ಯಸಿದ್ಧಿ, ಕೆಂಪು ಹೂಗಳಿಂದ ವಶೀಕರಣ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ॥

Verse 31

असृजी महिषादीनां कालिकां यस्तु तर्पयेत् । तस्य स्युरचिरादेव करस्थाः सर्वसिद्धयः ॥ ३१ ॥

ಎಮ್ಮೆ (ಮಹಿಷ) ಮೊದಲಾದವುಗಳ ರಕ್ತದಿಂದ ಕಾಲಿಕೆಯನ್ನು ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ಕೈಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸುವಂತಾಗುತ್ತವೆ॥

Verse 32

यो लक्षं प्रजपेन्मन्त्रं शवमारुह्य मन्त्रवित् । तस्य सिद्धो मनुः सद्यः सर्वेप्सितफलप्रदः ॥ ३२ ॥

ಮಂತ್ರವಿದ್ ಶವದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ, ಅವನ ಮಂತ್ರವು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ॥

Verse 33

तेनाश्वमेधप्रमुखैर्यागौरिष्टं सुजन्मना । दत्तं दानं तपस्तप्तं उपास्ते यस्तु कालिकाम् ॥ ३३ ॥

ಆ ಸುಜನ್ಮನಾದವನು ಅಶ್ವಮೇಧಾದಿ ಯಾಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಉಪಾಸಿಸುವವನು ಅವೆಲ್ಲದರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

ब्रह्मा विष्णुः शिवो गौरी लक्ष्मीर्गणपती रविः । पूजिताः सकला देवा यः कालीं पूजयेत्सदा ॥ ३४ ॥

ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ, ಗೌರಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಗಣಪತಿ, ಸೂರ್ಯ—ಅಂದರೆ ಸಮಸ್ತ ದೇವರೂ—ಯಾರು ಸದಾ ಕಾಳಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಂದ ಪೂಜಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 35

अथापरः सरस्वत्या ह्यवतारो निगद्यते । यां निषेव्य नरा लोके कृतार्थाः स्युर्न संशयः ॥ ३५ ॥

ಈಗ ಸರಸ್ವತೀದೇವಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆಕೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ಕೃತಾರ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 36

आप्यायिनी चन्द्रयुक्ता माया च वदनांतरे । सकामिका क्रुधा शांतिश्चन्द्रालंकृतमस्तका ॥ ३६ ॥

ಆಪ್ಯಾಯಿನೀ ಚಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಮಾಯಾ ವದನಾಂತರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಕಾಮಿಕಾ, ಕ್ರುಧಾ, ಶಾಂತಿ—ಇವರ ಶಿರಗಳು ಚಂದ್ರಾಲಂಕೃತವೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 37

दीपिका सासना चन्द्रयुगस्त्रं मनुरीरितः । मुनिरक्षोभ्य उद्दिष्टश्छन्दस्तु बृहती मतम् ॥ ३७ ॥

ದೀಪಿಕಾ (ವಿದ್ಯಾ/ಮಂತ್ರ) ಯ ವಿಧಾನದ ಹೆಸರು ‘ಚಂದ್ರಯುಗಾಸ್ತ್ರ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಋಷಿಯಾಗಿ ಮನು, ಸೂಚಿತ ಮುನಿಯಾಗಿ ಅಕ್ಷೋಭ್ಯ; ಛಂದಸ್ಸು ಬೃಹತೀ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ।

Verse 38

ताराख्या देवता बीजं द्वितीयञ्च चतुर्थकम् । शक्तिः षड्दीर्घयुक्तेन द्वितीयेनांगकल्पनम् ॥ ३८ ॥

ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ದೇವತೆ ‘ತಾರಾ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಬೀಜವು ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ವರ ಮತ್ತು ಚತುರ್ಥ ವ್ಯಂಜನ-ತತ್ತ್ವಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಶಕ್ತಿ ದ್ವಿತೀಯವನ್ನು ಷಷ್ಠ ದೀರ್ಘಸ್ವರದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಪಡೆಯಬೇಕು; ಅಂಗನ್ಯಾಸವೂ ದ್ವಿತೀಯವನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 39

षोढा न्यासं ततः कुर्यात्तारायाः सर्वसिद्धिम् । श्रीकण्ठादीन्न्यसेद्रुद्रान्मातृकावर्णपूर्वकान् ॥ ३९ ॥

ನಂತರ ತಾರಾ ದೇವಿಗೆ ಷೋಡಶವಿಧ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮಾತೃಕಾ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು, ಶ್ರೀಕಂಠಾದಿ ರುದ್ರರನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 40

मातृकोक्तस्थले माया तृतीयक्रोधपूर्वकान् । चतुर्थीनमसायुक्तान्प्रथमो न्यास ईरितः ॥ ४० ॥

ಮಾತೃಕಾ ಸೂಚಿಸಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ‘ಮಾಯಾ’ಯನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ತೃತೀಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ‘ಕ್ರೋಧ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಚತುರ್ಥೀ ವಿಭಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ‘ನಮಃ’ ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ ಪ್ರಥಮ ನ್ಯಾಸವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 41

शवपीठसमासीनां नीलकांतिं त्रिलोचनाम् । अर्द्धेन्दुशेखरां नानाभूषणाढ्यां स्मरन्न्यसेत् ॥ ४१ ॥

ನ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ಅವಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಶವಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾದ, ನೀಲಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ, ತ್ರಿಲೋಚನೆಯಾದ, ಅರ್ಧಚಂದ್ರಶೇಖರಳಾದ, ನಾನಾಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 42

द्वितीये तु ग्रहन्यासं कुर्यात्तां समनुस्मरन् । त्रिबीजस्वरपूर्वं तु रक्तसूर्यं हृदि न्यसेत् ॥ ४२ ॥

ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ, ಅವಳನ್ನು ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಗ್ರಹನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ತ್ರಿಬೀಜಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ರಕ್ತವರ್ಣ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 43

तथा पवर्गपूर्वं तु शुक्लं सोमं भ्रुवोर्द्वये । कवर्गपूर्वं रक्ताभं मंगलं लोचनत्रयम् ॥ ४३ ॥

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ-ವರ್ಗಾದಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಶ್ವೇತ ಚಂದ್ರರೂಪವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಎರಡೂ ಭ್ರೂಗಳ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಕ-ವರ್ಗಾದಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ರಕ್ತಾಭ ಮಂಗಳರೂಪವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ತ್ರಿನೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 44

चवर्गाद्यं बुधं श्यामं न्यसेद्वक्षस्थले बुधः । ढवर्गाद्यं पीतवर्णं कण्ठकूपे बृहस्पतिम् ॥ ४४ ॥

ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಾಧಕನು ಚ-ವರ್ಗಾದಿ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ ಬುಧನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಢ-ವರ್ಗಾದಿ ಪೀತವರ್ಣ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಕಂಠಕೂಪದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 45

तवर्गाद्यं श्वेतवर्णं घटिकायां तु भार्गवम् । नीलवर्णं पवर्गाद्यं नाभिदेशे शनैश्चरम् ॥ ४५ ॥

ತ-ವರ್ಗಾದಿ ಶ್ವೇತವರ್ಣ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಭಾರ್ಗವ (ಶುಕ್ರ) ರೂಪವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಘಟಿಕಾಯಾಂ (ಮಣಿಕಟ್ಟು ಸಂಧಿ) ನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ-ವರ್ಗಾದಿ ನೀಲವರ್ಣ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಶನೈಶ್ಚರ (ಶನಿ) ರೂಪವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನಾಭಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 46

शवर्गाद्यं धूम्रवर्णं ध्यात्वा राहुं मुखे न्यसेत् । त्रिबीजपूर्वकश्चैवं ग्रहन्यासः समीरितः ॥ ४६ ॥

ಶ-ವರ್ಗಾದಿ ಧೂಮ್ರವರ್ಣ ರಾಹುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ತ್ರಿಬೀಜಪೂರ್ವಕ ಗ್ರಹನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 47

तृतीयं लोकपालानां न्यासं कुर्यात्प्रयत्नतः । मायादिबीजत्रितयपूर्वकं सर्वसिद्धये ॥ ४७ ॥

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಮಾಯಾದಿ ಬೀಜತ್ರಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲೋಕಪಾಲರ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 48

स्वमस्तके ललाटादि दिक्ष्वष्टस्वधउर्द्ध्वतः । ह्रस्वदीर्घकादिकाष्टवर्गपूर्वान्दिशाधिपान् ॥ ४८ ॥

ತನ್ನ ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ—ಲಲಾಟದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ—ಅಷ್ಟ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೂ ಊರ್ಧ್ವದಲ್ಲಿಯೂ, ಹ್ರಸ್ವ‑ದೀರ್ಘ ಸ್ವರಗಳ ಕ್ರಮ ಮತ್ತು ‘ಕ’ ಆದಿ ಅಷ್ಟವರ್ಗಗಳ ಕ್ರಮಾನುಸಾರ, ದಿಕ್ಕಾಧಿಪತಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮನಸಾ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 49

शिवशक्त्यभिधे न्यासं चतुर्थे तु समाचरेत् । त्रिबीजपूर्वकान्न्यस्येत्षट्शिवाञ्छक्तिसंयुतान् ॥ ४९ ॥

ಚತುರ್ಥ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ‘ಶಿವ‑ಶಕ್ತಿ’ ಎಂಬ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು। ಮೂರು ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಶಕ್ತಿಸಂಯುಕ್ತ ಷಟ್‌ಶಿವರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 50

आधारादिषु चक्रेषु स्वचक्रवर्णपूर्वकान् । ब्रह्माणं डाकिनीयुक्तं वादिसांतार्णपूर्वकम् ॥ ५० ॥

ಆಧಾರಾದಿ ಚಕ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಕ್ರದ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು। ನಂತರ ‘ವ’ದಿಂದ ‘ಸ’ವರೆಗೆ ಇರುವ ಆಂತರಿಕ ಬೀಜಕ್ರಮದಿಂದ ಪೂರ್ವಿತವಾಗಿ, ಡಾಕಿನೀಯುಕ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 51

मूलाधारे विन्यसेच्च चतुर्द्दलसमन्वितम् । श्रीविष्णुं राकिणीयुक्तबादिलांतार्णपूर्वकम् ॥ ५१ ॥

ಮೂಲಾಧಾರದ ಚತುರ್ಧಲ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ, ‘ಬ’ದಿಂದ ‘ಲ’ವರೆಗೆ ಇರುವ ಆಂತರಿಕ ಬೀಜಕ್ರಮದಿಂದ ಪೂರ್ವಿತವಾಗಿ, ರಾಕಿಣೀಯುಕ್ತ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 52

स्वाधिष्ठनाभिधे चक्रे लिंगस्थे षड्दले न्यसेत् । रुद्रं तु डाकिनीयुक्तं डादिफांतार्णपूर्वकम् ॥ ५२ ॥

ಸ್ವಾಧಿಷ್ಠಾನ ಎಂಬ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗಸ್ಥ ಷಡ್ದಲ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು। ಅಲ್ಲಿ ‘ಡ’ದಿಂದ ‘ಫ’ವರೆಗೆ ಇರುವ ಆಂತರಿಕ ಬೀಜಕ್ರಮದಿಂದ ಪೂರ್ವಿತವಾಗಿ, ಡಾಕಿನೀಯುಕ್ತ ರುದ್ರನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 53

चक्रे दशदले न्यस्येन्नाभिस्थे मणिपूरके । ईश्वरं कादिठान्तार्णपूर्वकं शाकिनीयुतम् ॥ ५३ ॥

ನಾಭಿಸ್ಥ ಮಣಿಪೂರಕದ ದಶದಲ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಕದಿಂದ ಠವರೆಗೆ ಅಕ್ಷರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶಾಕಿನೀಯುತ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 54

विन्यसेद्द्वादशदलेहृदयस्थे त्वनाहते । सदाशिवं शाकिनीं च षोडशस्वरपूर्वकम् ॥ ५४ ॥

ಹೃದಯಸ್ಥ ದ್ವಾದಶದಲ ಅನಾಹತ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಷೋಡಶ ಸ್ವರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸದಾಶಿವನನ್ನೂ ಶಾಕಿನಿಯನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಸಬೇಕು।

Verse 55

कण्ठस्थे षोडशदले विशुद्धाख्ये प्रविन्यसेत् । आज्ञाचक्रे परशिवं हाकिनीसंयुतं न्यसेत् ॥ ५५ ॥

ಕಂಠಸ್ಥ ಷೋಡಶದಲ ವಿಶುದ್ಧಾ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ವಿನ್ಯಸಿಸಿ; ಆಜ್ಞಾಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿನೀಸಂಯುತ ಪರಶಿವನನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 56

लक्षार्णपूवं भ्रूमध्यसंस्थितेऽतिमनोहरे । तारादिपंचमं न्यासं कुर्यात्सर्वेष्टसिद्धये ॥ ५६ ॥

ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಅತಿಮನೋಹರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ‘ಲಕ್ಷ’ ಅಕ್ಷರಪೂರ್ವಕ ಮಂತ್ರವನ್ನು ವಿನ್ಯಸಿ, ‘ತಾರಾ’ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಐದನೆಯವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಸರ್ವ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 57

अष्टौ वर्गान्स्वरद्वंद्वपूर्वकान् बीजसंयुतान् । ताराद्या न्यासपूर्वाश्च प्रयोज्या अष्टशक्तयः ॥ ५७ ॥

ಸ್ವರದ್ವಂದ್ವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೀಜಸಂಯುತವಾದ ಎಂಟು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕು; ‘ತಾರಾ’ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮೊದಲು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಅಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು।

Verse 58

ताराथोग्रा महोग्रापि वज्रा काली सरस्वती । कामेश्वरी च चामुंडा इत्यष्टौ तारिकाः स्मृताः ॥ ५८ ॥

ತಾರಾ, ಅಥೋಗ್ರಾ, ಮಹೋಗ್ರಾ, ವಜ್ರಾ, ಕಾಳಿ, ಸರಸ್ವತಿ, ಕಾಮೇಶ್ವರಿ ಮತ್ತು ಚಾಮುಂಡಾ—ಇವೆಯೆಂಟು ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ‘ತಾರಿಕಾ’ಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 59

ब्रह्मरंध्रे ललाटे च भ्रूमध्ये कण्ठदेशतः । हृदि नाभौ फले मूलाधारे चेताः क्रमान्न्यसेत् ॥ ५९ ॥

ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರ, ಲಲಾಟ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯ, ಕಂಠದೇಶ, ಹೃದಯ, ನಾಭಿ, ಉಪಸ್ಥ ಮತ್ತು ಮೂಲಾಧಾರ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 60

अङ्गन्यासं ततः कुर्यात्पीठाख्यं सर्वसिद्धिदम् । आधारे कामरूपाख्यं बीजं ह्रस्वार्णपूर्वकम् ॥ ६० ॥

ನಂತರ ‘ಪೀಠ’ ಎಂಬ ಅಂಗನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿದಾಯಕ. ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಹ್ರಸ್ವಸ್ವರ-ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ‘ಕಾಮರೂಪ’ ಎಂಬ ಬೀಜವನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 61

हृदि जालंधरं बीजं दीर्घपूर्वं प्रविन्यसेत् । ललाटे पूर्णगिर्याख्यं कवर्गाद्यं न्यसेत्सुधीः ॥ ६१ ॥

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಸ್ವರ-ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ‘ಜಾಲಂಧರ’ ಬೀಜವನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿ ‘ಪೂರ್ಣಗಿರಿ’ ಎಂಬ, ಕವರ್ಗಾದಿ-ಆರಂಭ ಬೀಜವನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 62

उड्डीयानं चवर्गाद्यं केशसन्धौ प्रविन्यसेत् । कण्ठे तु मथुरापीठं दशम यादिकं न्यसेत् ॥ ६२ ॥

ಕೇಶಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಚವರ್ಗಾದಿ-ಆರಂಭ ‘ಉಡ್ಡೀಯಾನ’ವನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಕಂಠದಲ್ಲಿ ‘ಮಥುರಾ-ಪೀಠ’ವನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಯ’ ಆದಿ-ಆರಂಭ ದಶಮ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 63

षोढा न्यासस्तु तारायाः प्रोक्तोऽभीष्टप्रदायकः । हृदि श्रीमदेकजटां तारिणीं शिरसि न्यसेत् ॥ ६३ ॥

ತಾರಾದೇವಿಯ ಷೋಡಶ ವಿಧ ನ್ಯಾಸವು ಇಷ್ಟಫಲಪ್ರದವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ-ಏಕಜಟೆಯನ್ನು, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾರಿಣಿಯನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 64

वज्रोदके शिखां पातु उग्रतारां तु वर्मणि । महोग्रा वत्सरे नेत्रे पिंगाग्रैकजटास्त्रके ॥ ६४ ॥

ವಜ್ರೋದಕಾ ನನ್ನ ಶಿಖೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಉಗ್ರತಾರಾ ನನ್ನ ವರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಮಹೋಗ್ರಾ ನನ್ನ ವತ್ಸರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ, ಪಿಂಗಾಗ್ರಾ-ಏಕಜಟಾ ನನ್ನ ನೇತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 65

षड्रदीर्गयुक्तमायाया एतान्यष्टौ षडंगके । अंगुष्ठादिष्वंगुलीषु पूर्वं विन्यस्य यत्नतः ॥ ६५ ॥

ಷಡಂಗ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಆರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಯುಕ್ತ ಮಾಯಾ ಮಂತ್ರದ ಈ ಎಂಟು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಅಂಗುಷ್ಠದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಬೆರಳುಗಳ ಮೇಲೆ ಯತ್ನದಿಂದ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 66

तर्जनीमध्यमाभ्यां तु कृत्वा तालत्रयं ततः । छोटिकामुद्राया कुर्याद्दिग्बन्धं देवतां स्मरन् ॥ ६६ ॥

ತರ್ಜನಿ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಬೆರಳಗಳಿಂದ ಮೂರು ತಾಳಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಛೋಟಿಕಾ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ದೇವತೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ದಿಗ್ಬಂಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 67

विद्यया तारपुटया व्यापकं सप्तधा चरेत् । उग्रतारां ततो ध्यायेत्सद्यो वादेऽतिसिद्धिदाम् ॥ ६७ ॥

ತಾರಪುಟ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಏಳು ವಿಧವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಕ ಆವರಣ/ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ವಾದದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಅತಿಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವ ಉಗ್ರತಾರೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 68

लयाब्धावंबुजन्मस्थां नीलाभां दिव्यभूषणाम् । कम्बुं खङ्गं कपालं च नीलाब्जं दधतीं करैः ॥ ६८ ॥

ಪ್ರಳಯಸಾಗರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪದ್ಮದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತಳಾದ, ನೀಲವರ್ಣಾ ಹಾಗೂ ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಅವಳ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಖಡ್ಗ, ಕಪಾಲಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ನೀಲಪದ್ಮವಿದೆ।

Verse 69

नागश्रेष्ठालंकृतांगीं रक्तनेत्रत्रयां स्मरेत् । जपेल्लक्षचतुष्कं हि दशांशं रक्तपद्मकैः ॥ ६९ ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಗಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ಅಂಗಗಳೂ, ಮೂರು ರಕ್ತವರ್ಣ ನೇತ್ರಗಳೂಳ್ಳ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜಪಿಸಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಕೆಂಪು ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 70

हुनेत्क्षीराज्यसंमिश्रैः शंखं संस्थाप्य संजपेत् । नारीं पश्यन्स्पृशन्गच्छन्महानिशि बलिं चरेत् ॥ ७० ॥

ಹಾಲು-ತುಪ್ಪ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಶಂಖವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಹಾನಿಶಿ (ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ವಿಧಿ)ಯಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ಕೂಡ ಬಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 71

श्मशाने शून्यसदने देवागारेऽथ निर्जने । पर्वते वनमध्ये वा शवमारुह्य मंत्रवित् ॥ ७१ ॥

ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ, ಖಾಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ—ಮಂತ್ರವಿದ್ ಸಾಧಕನು ಶವದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ಕೂಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಹುದು।

Verse 72

समरे शत्रुनिहतं यद्वा षाण्यासिकं शिशुम् । विद्यां साधयतः शीघ्रं साधितैवं प्रसिद्ध्यति ॥ ७२ ॥

ವಿದ್ಯಾಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರು ಹತನಾದುದನ್ನು ಅಥವಾ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಶಿಶುವನ್ನು ಕಂಡರೆ, ಆ ವಿದ್ಯೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ—ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 73

मेधा प्रज्ञा प्रभा विद्या धीवृत्तिस्मृतिबुद्धयः । विश्वेश्वरीति संप्रोक्ताः पीठस्य नव शक्तयः ॥ ७३ ॥

ಮೇಧಾ, ಪ್ರಜ್ಞಾ, ಪ್ರಭಾ, ವಿದ್ಯಾ, ಧೀ, ವೃತ್ತಿ, ಸ್ಮೃತಿ, ಬುದ್ಧಿ—ಇವು ಪವಿತ್ರ ಪೀಠದ ಒಂಬತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳೆಂದು ಘೋಷಿತ; ಸಮಷ್ಟಿಯಾಗಿ ‘ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

Verse 74

भृगुमन्विंदुसंयुक्तं मेघवर्त्म सरस्वती । योगपीठात्मने हार्द्दं पीठस्य मनुरीरितः ॥ ७४ ॥

ಪೀಠದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಅದು ಭೃಗು, ಮನು ಮತ್ತು ಇಂದುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತ; ಮೇಘಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಹಿಸುವುದು; ಸರಸ್ವತೀಸ್ವರೂಪ; ಯೋಗಪೀಠಾತ್ಮನಿಗೆ ಹೃದಯಜನ್ಯ ಅರ್ಪಣೆಯಾಗಿದೆ.

Verse 75

दत्त्वानेनासनं मूर्तिं मूलमंत्रेण कल्पयेत् । पूजयेद्विधिवद्देवीं तद्विधानमथोच्यते ॥ ७५ ॥

ದೇವಿಗೆ ಆಸನ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಆಕೆಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು (ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು). ನಂತರ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಈಗ ಆ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 76

तारो माया भगं ब्रह्मा जटे सूर्यः सदीर्घकम् । यक्षाधिपतये तंद्रीसोपनीतं बलिं ततः ॥ ७६ ॥

ನಂತರ ‘ತಾರ’, ‘ಮಾಯಾ’, ‘ಭಗಂ’, ‘ಬ್ರಹ್ಮಾ’, ‘ಸೂರ್ಯಃ’ ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಸ್ವರದಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಜಟಾಧಾರಿಯಾಗಿ, ಯಕ್ಷಾಧಿಪತಿಗೆ ವಿಧಿಕ್ರಮವಾಗಿ ಉಪನೀತವಾದ ಬಲಿ-ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 77

गृहयुग्मं शिवा स्वाहा बलिमंत्रोऽयमीरितः । दद्यान्नित्यं बलिं तेन मध्यरात्रे चतुष्पथे ॥ ७७ ॥

‘ಗೃಹಯುಗ್ಮಂ, ಶಿವಾ, ಸ್ವಾಹಾ’—ಇದೇ ಬಲಿಮಂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಚತುಷ್ಪಥದಲ್ಲಿ (ನಾಲ್ಕು ದಾರಿಗಳ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ) ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 78

जलदानादिकं मंत्रैर्विदध्याद्दशभिस्ततः । ध्रुवो वज्रोदके वर्म फट्सप्तार्णो जलग्रहे ॥ ७८ ॥

ಅನಂತರ ಹತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಜಲದಾನಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಧ್ರುವ, ವಜ್ರೋದಕ, ವರ್ಮ (ರಕ್ಷಾ) ಮಂತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಜಲಗ್ರಹಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ‘ಫಟ್’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಸಪ್ತಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 79

ताराद्या वह्निजायांता माया हि क्षालने मता । तारो मायाः भृगुः कर्णोविशुद्धं धर्मवर्मतः ॥ ७९ ॥

ತಾರೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ವಹ್ನಿಜಾಯಾ ತನಕ ಇರುವ ಈ ಸಮೂಹವು ಶುದ್ಧೀಕರಣ (ಕ್ಷಾಲನ)ಕ್ಕಾಗಿ ‘ಮಾಯಾ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತ. ತಾರಾ ‘ಮಾಯಾ’, ಭೃಗು ‘ಕರ್ಣ’, ಮತ್ತು ವಿಶುದ್ಧ ರೂಪ ‘ಧರ್ಮವರ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 80

सर्वपापानि शाम्यंते छेतो नेत्रयुतं जलम् । कल्पान्तनयनस्वाहा मंत्र आचमने मतः ॥ ८० ॥

ಮನಸ್ಸಿನ ಜಾಗೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ನೇತ್ರನಿಯಮ ಪಾಲಿಸಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ ಜಲವು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆಚಮನಕ್ಕೆ ‘ಕಲ್ಪಾಂತ-ನಯನ-ಸ್ವಾಹಾ’ ಮಂತ್ರ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 81

ध्रुवो मणिधरीत्यंते वज्रिण्यक्षियुता मृतिः । खरिविद्यायुग्रिजश्व सर्ववांते बकोऽब्जवान् ॥ ८१ ॥

ಧ್ರುವನು ‘ಮಣಿಧರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ; ‘ಮೃತಿಃ’ ಅನ್ನು ‘ವಜ್ರಿಣೀ’—ಅಕ್ಷಯ ನೇತ್ರಯುತ—ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಖರೀ-ವಿದ್ಯಾ’ ‘ಉಗ್ರಿಜಾಶ್ವ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲದರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಬಕ’—ಪದ್ಮಜ—ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 82

कारिण्यंते दीर्घवर्म अस्त्रं वह्निप्रियांतिमः । त्रयोविंशतिवर्णात्मा शिखाया बंधने मनुः ॥ ८२ ॥

‘ಕಾರಿಣ್ಯಂತೇ’ ಮತ್ತು ‘ದೀರ್ಘವರ್ಮ’—ಇದು ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರ; ಇದರ ಅಂತಿಮ ಭಾಗ ‘ವಹ್ನಿಪ್ರಿಯಾಂತಿಮಃ’. ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಮನು ಶಿಖಾ-ಬಂಧನದಲ್ಲಿ (ಶಿಖೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲು) ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 83

प्रणवो रक्षयुगलं दीर्घवर्मास्त्रठद्वयम् । नवार्णेनामुना मंत्री कुर्याद्भूमिविशोधनम् ॥ ८३ ॥

ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಸಹಿತ ರಕ್ಷಾ-ಮಂತ್ರಯುಗಲ, ದೀರ್ಘ ವರ್ಮಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ‘ಠ’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಎರಡು ಅಸ್ತ್ರಬೀಜಗಳೊಂದಿಗೆ, ಈ ನವಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಆಚಾರ್ಯನು ಭೂಮಿಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಲಿ।

Verse 84

नारांते सर्वविघ्नानुत्सारयेति पदं ततः । हुं फट् स्वाहा गुणेंद्वर्णो मनुर्विघ्ननिवारणम् ॥ ८४ ॥

‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂಬ ನಾಮಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಸರ್ವ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಓಡಿಸು’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಹುಂ, ಫಟ್, ಸ್ವಾಹಾ’—ಗುಣ ಮತ್ತು ಇಂದು ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ—ಈ ಮಂತ್ರವು ವಿಘ್ನನಿವಾರಣಕ್ಕೆ.

Verse 85

मायाबीजं जपापुष्पनिभं नाभौ विचिंयेत् । तदुत्थेनाग्निना देहं दहेत्साद्धस्वपाप्मना ॥ ८५ ॥

ಜಪಾಪುಷ್ಪದಂತೆ ಕಾಣುವ ಮಾಯಾಬೀಜವನ್ನು ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪಾಪಗಳೊಡನೆ ದೇಹವನ್ನು ದಹಿಸಬೇಕು।

Verse 86

ताराबीजं सुवर्णाभं चिंतयेद्धृदि मंत्रवित् । पवनेन तदुत्थेन पापभस्म क्षिपेद्भुवि ॥ ८६ ॥

ಮಂತ್ರವಿತ್ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತಾರಾಬೀಜವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಪವನೆಯಿಂದ ಪಾಪಭಸ್ಮವನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಬೇಕು।

Verse 87

तुरीयं चंद्रकुंदाभं बीजं ध्यात्वाललाटतः । तदुत्थसुधयादे हं स्वयं वै देवतानिभम् ॥ ८७ ॥

ಲಲಾಟದಿಂದ ಚಂದ್ರ-ಕುಂದದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತುರೀಯ ಬೀಜವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೆ, ಅದರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಸುಧೆಯಿಂದ ದೇಹವು ಸ್ವಯಂ ದೇವತಾಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 88

अनया भूतशुद्ध्या तु देवीसादृश्यमाप्नुयात् । तारोऽनंतो भगुः कर्णो पद्मनाभयुतो बली ॥ ८८ ॥

ಈ ಭೂತಶುದ್ಧಿ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಸಾಧಕನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೇವೀಸಾದೃಶ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತಾರ, ಅನಂತ, ಭಗು, ಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಪದ್ಮನಾಭಯುತ ಮಹಾಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 89

खे वज्ररेखे क्रोधाख्यं बीजं पावकल्लभा । अमुना द्वादशार्णेन रचयेन्मंडलं शुभम् ॥ ८९ ॥

ಹೇ ಅಗ್ನಿಪ್ರಿಯೆ! ಆಕಾಶಸಮಾನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಜ್ರರೇಖೆಗಳ ಮೇಲೆ ‘ಕ್ರೋಧ’ ಎಂಬ ಬೀಜವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಈ ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶುಭ ಮಂಡಲವನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕು.

Verse 90

तारो यथागता निद्रा सदृक्षेकभृगुर्विषम् । सदीर्घस्मृतिरौ साक्षौ महाकालो भगान्वितः ॥ ९० ॥

ತಾರ, ಯಥಾಗತಾ, ನಿದ್ರಾ, ಸದೃಕ್ಷ, ಏಕಭೃಗು, ವಿಷ, ಸದೀರ್ಘಸ್ಮೃತಿ, ರೌ, ಸಾಕ್ಷ, ಮಹಾಕಾಲ ಮತ್ತು ಭಗಾನ್ವಿತ—ಇವುಗಳೇ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿತ ನಾಮಗಳು.

Verse 91

क्रोधोऽस्त्रं मनुवर्णोऽयं मनुः पुष्पादिशोधने । तारः पाशः परा स्वाहा पंचार्णस्चित्तशोधने ॥ ९१ ॥

‘ಕ್ರೋಧ’ ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರ. ಮನುವರ್ಣಸಂಯುಕ್ತ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳ ಶೋಧನೆಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕು. ‘ತಾರ’, ‘ಪಾಶ’, ‘ಪರಾ’, ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಮತ್ತು ಪಂಚಾಕ್ಷರ—ಚಿತ್ತಶೋಧನೆಗೆ.

Verse 92

मनवो दश संप्रोक्ता अर्ध्यस्थापनमुच्यते । सेंदुभ्यां मासतो माया भुवं संसृज्य भूगृहम् ॥ ९२ ॥

ಹತ್ತು ಮನುಗಳು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಇದನ್ನೇ ಅರ್ಘ್ಯಸ್ಥಾಪನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಚಂದ್ರಚಿಹ್ನದ್ವಯದೊಂದಿಗೆ ಮಾಯೆ ತಿಂಗಳುತಿಂಗಳಾಗಿ ಭುವನಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಭೂಗೃಹವನ್ನು ನಿವಾಸಸ್ಥಾನವಾಗಿ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 93

वृतं त्रिकोणसंयुक्तं कुर्यान्मंडलमंत्रतः । यजेत्तत्राधारशक्तिं वह्निमंडलमध्यगाम् । वह्निमंडलमभ्यर्च्य महाशंखं निधापयेत् ॥ ९३ ॥

ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರದಿಂದ ತ್ರಿಕೋಣಸಂಯುಕ್ತ ವೃತ್ತಾಕಾರ ಮಂಡಲವನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಆಧಾರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅಗ್ನಿಮಂಡಲವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಅರ್ಚಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಶಂಖವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 94

वामकर्णेन्दुयुक्तेन फडंतेन विहायसा । प्रक्षालितं भृगुर्दंडी त्रिमूर्तींतुयुतं पठेत् ॥ ९४ ॥

‘ವಾಮಕರ್ಣಚಂದ್ರ’ಯುಕ್ತ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ‘ಫಟ್’ ಅಂತದೊಂದಿಗೆ, ‘ವಿಹಾಯಸ’ (ಆಕಾಶತತ್ತ್ವ) ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಪಠಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಭೃಗು-ದಂಡೀ ಮಂತ್ರವನ್ನು ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಯುಕ್ತವಾಗಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 95

ततोऽर्चयेन्महाशंखं जपन्मंत्रचतुष्टयम् । दीर्घत्रयान्विता माया काली सृष्टिः सदीर्घसः ॥ ९५ ॥

ನಂತರ ಮಂತ್ರಚತುಷ್ಟಯವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತ ಮಹಾಶಂಖವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು—ಮೂರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಯುಕ್ತ ‘ಮಾಯಾ’, ‘ಕಾಳಿ’, ‘ಸೃಷ್ಟಿ’, ಹಾಗೂ ದೀರ್ಘಸ್ವರಯುಕ್ತ ‘ಸ’।

Verse 96

प्रतिमासंयुतं मासं यवनं हृदयं ततः । एकाधशार्णः प्रथमो महाशंखार्चने मनुः ॥ ९६ ॥

ನಂತರ ‘ಪ್ರತಿಮಾಸ’ಸಂಯುಕ್ತ ‘ಮಾಸ’, ಆಮೇಲೆ ‘ಯವನ’, ನಂತರ ‘ಹೃದಯ’—ಇದೇ ಮಹಾಶಂಖಾರ್ಚನೆಗೆ ವಿಧಿಸಿದ ಮೊದಲ ಏಕಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ.

Verse 97

हंसो हरिभुजंगेशयुक्तो दीर्घंत्रयेंदुयुक् । तारिण्यंते कपालाय नमोंतो द्वादशाक्षरः ॥ ९७ ॥

‘ಹಂಸ’ವನ್ನು ‘ಹರಿಭುಜಂಗೇಶ’ದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ದೀರ್ಘಸ್ವರ ಮತ್ತು ಮೂರು ಚಂದ್ರಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ತಾರಿಣೀ’ ಹಾಗೂ ‘ಕಪಾಲಾಯ’ ಸೇರಿಸಿ ‘ನಮೋ’ಯಿಂದ ಮುಗಿಯುವದು—ಇದು ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ.

Verse 98

स्वं दीर्घत्रयमन्वाढ्यमेषो वामदगन्वितः । लोकपालाय हृदयं तृतीयोऽयं शिवाक्षरः ॥ ९८ ॥

‘ಸ್ವಂ’ ಎಂಬ ಬೀಜವು ಮೂರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ವಾಮಾಂಗ-ತತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಲೋಕಪಾಲನ ಹೃದಯಮಂತ್ರವಾಗಿದೆ; ಇದೇ ತೃತೀಯ ಶಿವಾಕ್ಷರ.

Verse 99

मायास्त्रीबीजमर्द्धैदुयुतं स्वं स्वर्गखादिमः । पालाय सर्वाधाराय सर्वः सर्वोद्भवस्तथा ॥ ९९ ॥

ಅವನೇ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯ ಸ್ತ್ರೀಬೀಜಸ್ವರೂಪ; ತನ್ನ ಸ್ವಚಿಹ್ನವು ಅರ್ಧಚಂದ್ರಯುಕ್ತ; ಸ್ವರ್ಗಾದಿಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವನು; ಅವನೇ ಪಾಲಕ, ಸರ್ವಾಧಾರ, ಸರ್ವಸ್ವ ಮತ್ತು ಸರ್ವೋದ್ಭವ.

Verse 100

सर्वशुद्धिमयश्चेति ङेंताः सर्वासुरांतिकम् । रुधिरा रतिदीर्घा च वायुः शुभ्रानिलः सुरा ॥ १०० ॥

‘ಸರ್ವಶುದ್ಧಿಮಯ’, ‘ಸರ್ವಾಸುರಾಂತಕ’, ‘ರುಧಿರ’, ‘ರತಿದೀರ್ಘ’, ‘ವಾಯು’, ‘ಶುಭ್ರಾನಿಲ’, ‘ಸುರಾ’—ಇವು ‘ಙೇಂತಾ’ ಪದಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 101

भाजनाय भगी सत्या विकपालाय हृन्मनुः । तुर्यो रसेषु वर्णोऽयं महाशंखप्रपूजने ॥ १०१ ॥

ಭಾಜನಕ್ಕಾಗಿ ‘ಭಗೀ ಸತ್ಯಾ’ ಎಂಬ ವರ್ಣರೂಪವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕಪಾಲಕ್ಕಾಗಿ ‘ಹೃನ್ಮನುಃ’। ಮಹಾಶಂಖದ ಮಹಾಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರಸಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕಾದ ಇದು ನಾಲ್ಕನೇ (ತುರ್ಯ) ವರ್ಣ/ವರ್ಗ.

Verse 102

नवार्कमंडलं चेष्ट्वा सलिलं मूलमंत्रतः । प्रपूरयेत्सुधाबुद्ध्या गंधपुष्पाक्षतादिभिः ॥ १०२ ॥

ಹೊಸ ಅರ್ಕಮಂಡಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದನ್ನು ಅಮೃತಭಾವದಿಂದ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಅಕ್ಷತ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 103

मुद्रां त्रिखंडां संदर्श्य पूजयेच्चंद्रमंडलम् । वाक्सत्यपद्मागगने रेफानुग्रहबिंदुयुक् ॥ १०३ ॥

ತ್ರಿಖಂಡಾ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಚಂದ್ರಮಂಡಲವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. “ವಾಕ್–ಸತ್ಯ–ಪದ್ಮಾ–ಗಗನೇ” ಎಂಬ ಬೀಜಮಂತ್ರವನ್ನು ರೇಫ (ರ) ಸಹಿತ, ಅನುಗ್ರಹ-ವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಬಿಂದುಯುಕ್ತವಾಗಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 104

मूलमंत्रो विपद्ध्वंसमनुसर्गसमन्वितम् । अष्टकृत्वोऽमुना मंत्री मंत्रयेत्प्रयतो जलम् ॥ १०४ ॥

ವಿಪದ್-ಧ್ವಂಸ ಉಪಾಂಗ ಹಾಗೂ ನಿಯತ ಅನುಸರ್ಗಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ, ನಿಯಮಶೀಲ ಸಾಧಕನು ಜಲವನ್ನು ಮಂತ್ರಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 105

मायया मदिशं क्षिप्त्वा खं योनिं च प्रदर्शयेत् । तत्र वृत्ताष्टषट्कोणं ध्यात्वा देवीं विचिंतयेत् ॥ १०५ ॥

ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಧಿನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ‘ಮ’ ಬೀಜವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಖ’ ವರ್ಣವನ್ನೂ ಯೋನಿಯನ್ನೂ ಸೂಚಿಸಿ ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ವೃತ್ತ, ಅಷ್ಟಕೋಣ, ಷಟ್ಕೋಣಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು॥೧೦೫॥

Verse 106

पूर्वोक्तां पूजयेत्त्वेनां मूलेनाथ प्रतर्पयेत् । तर्जनूमध्यमानामाकनिष्ठाभिर्महेश्वरीम् ॥ १०६ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಯಂತೆ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ತರ್ಪಣ-ಅರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು. ತರ್ಜನಿ, ಮಧ್ಯಮ, ಅನಾಮಿಕಾ, ಕನಿಷ್ಠಾ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರಿಯ ನ್ಯಾಸ/ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು॥೧೦೬॥

Verse 107

सांगुष्ठानिश्चुतुर्वारं महाशंखस्थिते जले । खंरेफमनुबिंद्वाढ्यां भृगुमन्विंदुयुक्तया ॥ १०७ ॥

ಅಂಗುಷ್ಟದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಮಹಾಶಂಖದಲ್ಲಿರುವ ಜಲವನ್ನು ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿ/ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಖ’ ವರ್ಣವನ್ನು ರೇಫ (ರ) ಸಹಿತ, ಅನುಸ್ವಾರ-ಬಿಂದುಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಭೃಗು’ (ಭ) ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಬಿಂದುಸಹಿತ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕು॥೧೦೭॥

Verse 108

ध्रुवाद्येन नमोंतेन तर्प्यादानंदभैरवम् । ततस्तेनार्धतोयेन प्रोक्षेत्पूजनसाधनम् ॥ १०८ ॥

“ಧ್ರುವ”ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ “ನಮಃ”ದಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಆನಂದಭೈರವನಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಆ ಜಲದ ಉಳಿದ ಅರ್ಧದಿಂದ ಪೂಜಾಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಪ್ರೋಕ್ಷಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 109

योमिमुद्रां प्रदर्श्यापि प्रणमेद्भवतारिणीम् । विधानमर्घे संप्रोक्तं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ १०९ ॥

ಯೋನಿ-ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಭವತಾರಿಣಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಅರ್ಘ್ಯ-ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಕ್ರಮವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರದಾಯಕವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ॥೧೦೯॥

Verse 110

पूर्वोक्ते पूजयेत्पीठे पद्मे षट्कोणकर्णिके । धरागृहावृते रम्ये देवीं रम्योपचारकैः ॥ ११० ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಪೀಠದಲ್ಲಿ—ಷಟ್ಕೋಣ ಕರ್ಣಿಕೆಯುಳ್ಳ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ, ಭೂಪುರದಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಆವರಿತವಾದಲ್ಲಿ—ದೇವಿಯನ್ನು ಮನೋಹರ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 111

महीगृहे चतुर्दिक्षु गणेशादीन्प्रपूजयेत् । पाशांकुशौ कपालं च त्रिशूलं दधतं करैः ॥ १११ ॥

ಮಹೀಗೃಹದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಗಣೇಶಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಅವರು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶ, ಕಪಾಲ ಹಾಗೂ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವವರು॥೧೧೧॥

Verse 112

अलंकारचयोपेतं गणेशं प्राक्तमर्चयेत् । कपालशूले हस्ताभ्यां दधतं सर्पभूषणम् ॥ ११२ ॥

ಮೊದಲು ಅಲಂಕಾರಸಮೂಹದಿಂದ ಶೋಭಿತನಾದ, ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖ ಗಣೇಶನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಅವನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕಪಾಲ ಮತ್ತು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಆಭರಣಗಳಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 113

स्वयूथवेष्टितं रम्यं बटुकं दक्षिणेऽर्चयेत् । असिशूलकपालानि डमरुं दधतं करैः ॥ ११३ ॥

ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಗಣದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮನೋಹರ ಬಟುಕನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗ, ತ್ರಿಶೂಲ, ಕಪಾಲಗಳು ಮತ್ತು ಡಮರುವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 114

कृष्णं दिगंबरं क्रूरं क्षेत्रपालं च पश्चिमे । कपालं डमरुं पाशं लिंगं शंबिभ्रतीं करैः ॥ ११४ ॥

ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣವರ್ಣ, ದಿಗಂಬರ, ಕ್ರೂರಸ್ವರೂಪ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ/ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಅವನು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕಪಾಲ, ಡಮರು, ಪಾಶ ಮತ್ತು ಲಿಂಗವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 115

अध्याकन्या रक्तवस्त्रा योगिनीरुत्तरे यजेत् । अक्षोभ्यं प्रयजेन्मूर्ध्नि देव्या मंत्रऋषिं शुभम् ॥ ११५ ॥

ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾದ ಕನ್ಯಾರೂಪ ಯೋಗಿನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ (ನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ) ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ದೇವೀಮಂತ್ರದ ಶುಭ ಋಷಿಯಾದ ಅಕ್ಷೋಭ್ಯನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆವಾಹಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 116

अक्षोभ्यं वस्त्रपुष्पं च प्रतीच्छानवल्लभा । अक्षोभ्यपूजने मंत्रः षट्कोगकम् ॥ ११६ ॥

ಅಕ್ಷೋಭ್ಯ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ (ಅಚಲ) ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು—ಅರ್ಪಿಸುವವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದವುಗಳನ್ನು—ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಅಕ್ಷೋಭ್ಯಾರಾಧನೆಯ ಮಂತ್ರವು ಷಟಾಕ್ಷರಿ, ಅಂದರೆ ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಸೂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 117

वैराचनं चामिताभं पद्मनाभिभिधं तथा । शंखं पांडुरसंज्ञं च दिग्दलेषु प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

ದಿಕ್ಕುಗಳ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವೈರಾಚನ, ಅಮಿತಾಭ, ಪದ್ಮನಾಭ ಎಂಬ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಪಾಂಡುರಸಂಜ್ಞೆಯ ಶಂಖವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 118

लाभकां मानकां चैव पांडुरां तारकां तथा । विदिग्गताब्जपत्रेषु पूजयेदिष्टसिद्धये ॥ ११८ ॥

ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ದಿಕ್ಕಿನಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಪದ್ಮಪತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಲಾಭಕಾ, ಮಾನಕಾ, ಪಾಂಡುರಾ ಹಾಗೂ ತಾರಕಾ ದೇವಿಯರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 119

बिंदुनामादिवर्णाद्याः संबुद्ध्यंतास्तथाभिधाः । व्रजपुष्पं प्रतीच्छाग्निप्रियांताः प्रणवादिकाः ॥ ११९ ॥

‘ಬಿಂದು’ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಹಾಗೂ ಆದಿವರ್ಣಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಹೆಸರಿನಿಂದ ಸಂಬೋಧಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ ಈ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ‘ವ್ರಜ’, ‘ಪುಷ್ಪ’, ‘ಪ್ರತೀಚ್ಛ’, ‘ಅಗ್ನಿ’ ಮತ್ತು ‘ಪ್ರಿಯಾ’ ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ರೂಪಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 120

वैराचनादि पूजायां मनवः परिकीर्तिताः । भूधरश्च चतुर्द्वार्षु पद्मांतकयमांतकौ ॥ १२० ॥

ವೈರಾಚನಾದಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ (ಸಂಬಂಧಿತ) ಮನುಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ದ್ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಧರ, ಪದ್ಮಾಂತಕ ಹಾಗೂ ಯಮಾಂತಕ ಸ್ಥಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 121

विद्यांतकाभिधः पश्चान्नरांतक इमान्यजेत् । शक्रादींश्चैव वज्रादीन्प्रजपेत्तदनंतरम् ॥ १२१ ॥

ನಂತರ ‘ವಿದ್ಯಾಂತಕ’ ಎಂಬವನು ಈ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ‘ನರಾಂತಕ’ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಅನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ವಜ್ರ ಮೊದಲಾದ ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳನ್ನೂ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 122

एवं संपूजयन्देवीं पांडित्यं धनमद्भुतम् । पुत्रान्पौत्राञ्छुभां कीर्तिं लभते जनवश्यताम् ॥ १२२ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಅದ್ಭುತ ಧನ, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರು, ಶುಭ ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಜನವಶ್ಯತೆಯ ಶಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 123

तारो माया श्रीमदकजटे नीलसरस्वती । महोप्रतारे देवासः सनेत्रो गदियुग्मकम् ॥ १२३ ॥

ತಾರಾ, ಮಾಯಾ, ಶ್ರೀಮದ್-ಜಟಾಧರಾ, ನೀಲ-ಸರಸ್ವತೀ, ಮಹಾ-ಪ್ರತಾರಾ, ದೇವಗಣ, ಸನೇತ್ರ (ನೇತ್ರಯುಕ್ತ) ಹಾಗೂ ಗದಾಧಾರಿಗಳ ಯುಗಲ—ಇವು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗಣಿಸಲ್ಪಡುವ ನಾಮರೂಪಗಳು।

Verse 124

सर्वदेवपिशाकर्मो दीर्घोग्रिर्मरुसान्मस । अभ्रगुमम जाड्यं च छेदयद्वितयं रमा ॥ १२४ ॥

ಸರ್ವದೇವ-ಪಿಶಾಚ ಸಂಬಂಧಿತ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಜನಿಸಿದ, ದೀರ್ಘ ಹಾಗೂ ಉಗ್ರ ದಾಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ಮರುತಗಳ ಶೋಷಕ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಬಂದ ಜಾಡ್ಯಾದಿ ಎರಡು ದೋಷಗಳನ್ನು ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಛೇದಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 125

मायास्त्राग्निप्रियांतोऽयं द्विपंचाशल्लिपिर्मनुः । अनेन नित्यं पूजतिऽन्वहं देव्यै बलिं हरेत् ॥ १२५ ॥

“ಮಾಯಾ”ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ “ಅಗ್ನಿಪ್ರಿಯಾ”ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಈ ಮಂತ್ರವು ದ್ವಿಪಂಚಾಶಲ್ಲಿಪಿ-ಮಂತ್ರ. ಇದರಿಂದ ನಿತ್ಯ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪ್ರತಿದಿನ ದೇವಿಗೆ ಬಲಿ (ನೈವೇದ್ಯ-ಆಹುತಿ) ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगान्विदधाति च । जातमात्रस्य बालस्य दिवसत्रितयादधः ॥ १२६ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ಬಳಿಕ, ಮಂತ್ರಿ (ಪುರೋಹಿತ) ಅದರ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೂರು ದಿನಗಳೊಳಗೆ ಆರಂಭಿಸಿ।

Verse 127

जिह्वायां विलिखेन्मंत्रं मध्वाज्याभ्यां शलाकया । सुवर्ण कृतया यद्वा मंत्री धवलदूर्वया ॥ १२७ ॥

ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ತೊಳೆದ ಶಲಾಕೆಯಿಂದ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ಅಥವಾ ಬಂಗಾರದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಲೇಖನಿಯಿಂದ, ಇಲ್ಲವೇ ಬಿಳಿ ದೂರ್ವಾ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದಲೂ ಮಂತ್ರವಿದನು ಬರೆಯಬಹುದು।

Verse 128

गतेऽष्टमेऽब्दे बालोऽपि जायते कविरद्बुतम् । तथापरैरजेयोऽपि भूपसंघैर्द्धनार्चितः ॥ १२८ ॥

ಎಂಟನೇ ವರ್ಷ ಕಳೆದಾಗ ಬಾಲಕನೂ ಅಚ್ಚರಿಯ ಕವಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರಿಗೆ ಅಜೇಯನಾದವನು ಕೂಡ ರಾಜಸಮೂಹಗಳ ಬಲಕ್ಕೂ ಧನ-ಸತ್ಕಾರಕ್ಕೂ ವಶನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 129

उपरागे दतानीव नरदारुसरोजले । निर्माय कीलकं तेन तैलमध्वमृतैर्लिखेत् ॥ १२९ ॥

ಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ನರದಾರು ಮತ್ತು ಕಮಲಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲಿನಂತಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಕೀಲಕವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದರಿಂದ ಎಣ್ಣೆ, ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ (ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಕ್ಷರ/ಯಂತ್ರ) ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 130

सरोजिनीदले मंत्रं वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः । निखाय तदलं कुंडे चतुरस्रे समेखले ॥ १३० ॥

ಕಮಲದ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮಾತೃಕಾ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಬೇಕು. ನಂತರ ಆ ಸಿದ್ಧ ಎಲೆಯನ್ನು ಮೇಖಲೆಯುಳ್ಳ ಚತುರಸ್ರ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 131

संस्थाप्य पावकं तत्र जुहुयान्मनुनामुना । सहस्रं रक्तपद्मानां धेनुदुग्धजलाप्लुतम् ॥ १३१ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹೋಮಾಹುತಿಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಹಸುವಿನ ಹಾಲು-ನೀರಿನ ಮಿಶ್ರಣದಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿದ ಸಾವಿರ ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 132

होमांते विवधै रत्नैः पलैरपि बलिं हरेत् । बलिं मंत्रेण विधिवद्बलिमंत्रः प्रकाश्यते ॥ १३२ ॥

ಹೋಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ರತ್ನಗಳಿಂದಲೋ, ಕನಿಷ್ಠ ಫಲಗಳಿಂದಲೋ ಬಲಿ-ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಬಲಿ-ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 133

तारः पद्मे युग तंद्री वियद्दीर्घं च लोहितः । अत्रिर्विषभगारूढो वदत्पद्मावतीपदम् ॥ १३३ ॥

‘ತಾರ’ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಪದ್ಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಯುಗ, ತಂದ್ರಿ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಯದ್-ದೀರ್ಘ ಮತ್ತು ಲೋಹಿತವೂ. ವೃಷಭಾರೂಢ ಅತ್ರಿ ‘ಪದ್ಮಾವತಿ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ॥೧೩೩॥

Verse 134

झिंटीशाढ्योनिलस्वाहा षोडशार्णो बलेर्मनुः । ततो निशीथे च बलिं पूर्वोक्तमनुना हरेत् ॥ १३४ ॥

‘ಝಿಂಟೀಶಾಢ್ಯೋನಿಲಸ್ವಾಹಾ’—ಇದು ಹದಿನಾರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರ; ಬಲಿ ಸಮರ್ಪಣೆಗೆ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು॥೧೩೪॥

Verse 135

एवं कृते पंडितानां स जयी कविराड् भवेत् । निवासो भारतीलक्ष्म्योर्जनतारञ्जनक्षमः ॥ १३५ ॥

ಇಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿ ಜಯಶೀಲನಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕವಿರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಭಾರತಿ (ವಾಣಿ) ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸವಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾಗುತ್ತಾನೆ॥೧೩೫॥

Verse 136

शताभिजप्त्या यो मंत्री रोचनां मस्ताके धरेत् । यं यं पश्यति तस्यासौ दासवज्जायते क्षणात् ॥ १३६ ॥

ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮಂತ್ರವನ್ನು ನೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ರೋಚನೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆ—ಅವನು ಯಾರನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಅವರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನಿಗೆ ದಾಸನಂತೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ॥೧೩೬॥

Verse 137

श्मशानांगारमाश्रित्य पूर्वायां कुजवासरे । तेन मत्रेण संवेष्ट्य निबद्धं रक्ततंतुभिः ॥ १३७ ॥

ಶ್ಮಶಾನದ ಅಂಗಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಂಗಳವಾರ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅದೇ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ಕೆಂಪು ದಾರಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಬೇಕು॥೧೩೭॥

Verse 138

शताभिजप्तं मूलेन निक्षिपेद्वैरिवेश्मनि । उच्चाटयति सप्ताहात्सकुंटुबान्विरोधिनः ॥ १३८ ॥

ಮೂಲದ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ ಅದನ್ನು ಶತ್ರುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು. ಏಳು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಕುಟುಂಬসহ ಅಲ್ಲಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 139

क्षीराढ्यया निशामंत्रं लिखित्वा पौरुषेऽस्थनि । रविवारे निशीथिन्यां सहस्रमभिमंत्रयेत् ॥ १३९ ॥

ಹಾಲುಸಾರಯುಕ್ತ ಮಶಿಯಿಂದ ‘ನಿಶಾ-ಮಂತ್ರ’ವನ್ನು ಮಾನವ ಅಸ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು. ಭಾನುವಾರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಬೇಕು।

Verse 140

तत्क्षिप्तं शत्रुसदने मंडलाद्भ्रंशकं भवेत् । क्षेत्रे क्षिप्तं सस्यहान्योजवहृत्तुरमालयेत् ॥ १४० ॥

ಅದನ್ನು ಶತ್ರುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದರೆ ಅವನ ಸ್ಥಾನ-ಅಧಿಕಾರದ ಪತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಎಸೆದರೆ ಬೆಳೆನಷ್ಟ ಉಂಟಾಗಿ, ಹೊಲದ ಉರ್ವರತೆಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 141

षट्कोणांतर्लिखेन्मूलं साध्यार्णं केशरे स्वरैः । बाह्येऽष्टवर्गयुक्पत्रं पद्मभूमिपरावृतम् ॥ १४१ ॥

ಷಟ್ಕೋಣದ ಒಳಗೆ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ಕೇಸರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯಮಂತ್ರದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹೊರಗೆ ಕಮಲದಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟವರ್ಗ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ಪದ್ಮಭೂಮಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಬೇಕು।

Verse 142

यंत्रं भूर्जे जहुरसैर्लिखेत्पूताम्बरावृतम् । पट्टसूत्रेण सन्नद्धं शिशुकंठगतं ध्रुवम् ॥ १४२ ॥

ಭೂರ್ಜಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಜುಹೂ ಹವಿಸ್ಸಿನ ಸಾರದಿಂದ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಶುದ್ಧ ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೊದಿಸಿ, ಪಟ್ಟಸೂತ್ರದ ದಾರದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸಿ, ಶಿಶುವಿನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಧರಿಸಬೇಕು।

Verse 143

भूतभीतिहरं वामवाहौ स्त्रीणां च पुत्रदम् । नृणां दक्षिणबाहुस्थं निर्धनानां धनप्रदम् ॥ १४३ ॥

ಇದು ಭೂತಭೀತಿಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ; ಎಡಗೈ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪುತ್ರಪ್ರದ. ಪುರುಷರ ಬಲಗೈ ಮೇಲೆ ಇದ್ದರೆ ದರಿದ್ರರಿಗೆ ಧನಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 144

ज्ञानदं ज्ञानमिच्छूनां राज्ञां तु विजयप्रदम् ॥ १४४ ॥

ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಇದು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ರಾಜರಿಗೆ ವಿಜಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 145

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रभेदनिरूपणं नाम पञ्चाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८५ ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಬೃಹನ್ನಾರದೀಯ ಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ಬೃಹದುಪಾಖ್ಯಾನದ ತೃತೀಯ ಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಯಕ್ಷಿಣೀಮಂತ್ರಭೇದನಿರೂಪಣ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.