The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा तु नारदो विप्राः कुमारवचनं मुनिः । यत्पप्रच्छ पुनस्तच्च युष्मभ्यं प्रवदाम्यहम् ॥ १ ॥

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಕುಮಾರರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿ ನಾರದನು ಮತ್ತೆ ಏನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನೋ, ಅದನ್ನೇ ಈಗ ನಿಮಗೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 2

कार्तवीर्यस्य कवचं तथा हनुमतोऽपि च । चरितं च महत्पुण्यं श्रुत्वा भूयोऽब्रवीद्वचः ॥ २ ॥

ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನ ಕವಚವನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಹನುಮಂತನ ಕವಚವನ್ನೂ, ಹನುಮಂತನ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಿ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 3

नारद उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ठ त्वयातिकरुणात्मना । श्रावितं चरितं पुण्यं शिवस्य च हनूमतः ॥ ३ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಸಾಧು, ಸಾಧು! ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅತಿಕರುಣಾಮಯ ಹೃದಯದಿಂದ ನೀವು ನನಗೆ ಶಿವನ ಹಾಗೂ ಹನುಮಂತನ ಪವಿತ್ರ, ಪುಣ್ಯಕರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿದರು.

Verse 4

तन्त्रस्यांस्य क्रमप्राप्तं कथनीयं च यत्त्वया । तत्प्रब्रूहि महाभाग किं पृष्ट्वान्यद्विदांवर ॥ ४ ॥

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಈ ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನೀನು ಹೇಳಬೇಕಾದುದನ್ನು ವಿವರಿಸು. ಹೇ ವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಿನ್ನನ್ನು ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲಿ?

Verse 5

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये कृष्णमंत्रान्भुक्तिमुक्तिफलप्रदान् । ब्रह्माद्या यान्समाराध्य सृष्ट्यादिकरणे क्षमाः ॥ ५ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ನಾನು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಕೃಷ್ಣಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಸೃಷ್ಟ್ಯಾದಿ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 6

कामः कृष्णपदं ङतं गोविंदं च तथाविधम् । गोपीजनपदं पश्चाद्वल्लभायाग्निसुंदरी ॥ ६ ॥

ಕಾಮದೇವನು ಕೃಷ್ಣಪದವನ್ನು ಸೇರಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವಿಂದನ ಬಳಿಗೂ ಹೋದನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಅಗ್ನಿಸುಂದರಿ ದೇವಿ ಗೋಪಿಯರ ವಸತಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಲ್ಲಭಾಯಿಗೆ ಪ್ರಿಯಸಂಗಿನಿಯಾದಳು.

Verse 7

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं दुर्गाधिष्ठातृदैवतः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः ॥ ७ ॥

ಇದು ಅಷ್ಟಾದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ; ಇದರ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೈವತ ದುರ್ಗೆ. ಇದರ ಋಷಿ ನಾರದ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ಮತ್ತು ದೇವತೆಯೂ ಪುನಃ ಗಾಯತ್ರಿಯೇ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 8

श्रीकृष्णः परमात्मा च कामो बीजं प्रकीर्तितम् । स्वाहा शक्तिर्नियोगस्तु चतुर्वर्गप्रसिद्धये ॥ ८ ॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪರಮಾತ್ಮ; ‘ಕಾಮ’ವನ್ನು ಬೀಜವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಶಕ್ತಿ; ನಿಯೋಗವು ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ-ಮೋಕ್ಷ ಎಂಬ ಚತುರ್ವರ್ಗಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ.

Verse 9

ऋषिं शिरसि वक्त्रे तु छंदश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ९ ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ—ಋಷಿಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಛಂದಸ್ಸನ್ನು ಮುಖದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಬೀಜವನ್ನು ಗುಹ್ಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ.

Verse 10

युगेवदाब्धि निगमैर्द्वाभ्यां वर्णैर्मनूद्भवैः । पंचांगानि प्रविन्यस्य तत्त्वन्यासं समाचरेत् ॥ १० ॥

ವೇದ-ನಿಗಮ ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮನುವಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಎರಡು ವರ್ಣಗಳ ಸಹಿತ, ಮೊದಲು ಪಂಚಾಂಗ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ತತ್ತ್ವ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 11

हृदंतिमादिकांतार्णमपराद्यानि चात्मने । मत्यंतानि च तत्वानि जीवाद्यानि न्यसेत्क्रमात् ॥ ११ ॥

ಹೃದಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅಂತರಂಗದ ಅಂತ್ಯ (ಮೂರ್ಧಾಂತ) ವರೆಗೆ ಆತ್ಮಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಪರತತ್ತ್ವಗಳ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೀವಾದಿ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಮರ್ಥ್ಯ-ದೇಹಸ್ತರದವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 12

जीवं प्राणं मतिमहंकारं मनस्तथैव च । शब्दं स्पर्शं रूपरसौ गंधं श्रोत्रं त्वचं तथा ॥ १२ ॥

ಜೀವ, ಪ್ರಾಣ, ಮತಿ (ಬುದ್ಧಿ), ಅಹಂಕಾರ, ಮನಸ್ಸು; ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ, ರಸ, ಗಂಧ; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೋತ್ರ (ಕಿವಿ) ಮತ್ತು ತ್ವಕ್ (ಚರ್ಮ)—ಇವು ತತ್ತ್ವಗಳಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 13

नेत्रं च रसनांघ्राणं वाचं पाणिं पदेंद्रियम् । पायुं शिश्नमथाकाशं वायुं वह्निं जलं महीम् ॥ १३ ॥

ನೇತ್ರ; ರಸನಾ (ಜಿಹ್ವೆ) ಮತ್ತು ಘ್ರಾಣ; ವಾಕ್; ಪಾಣಿ (ಕೈ); ಪಾದೇಂದ್ರಿಯ; ಪಾಯು; ಶಿಶ್ನ (ಉಪಸ್ಥ); ನಂತರ ಆಕಾಶ, ವಾಯು, ವಹ್ನಿ (ಅಗ್ನಿ), ಜಲ, ಮಹೀ (ಪೃಥ್ವಿ)—ಇವೂ ತತ್ತ್ವಗಳು.

Verse 14

जीवं प्राणं च सर्वागे मत्यादित्रितयं हृदि । मूर्द्धास्यहृद्गुह्य पादेष्वथ शब्दादिकान्न्यसेत् ॥ १४ ॥

ಜೀವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಗಳ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸರ್ವ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತಿ ಮೊದಲಾದ ತ್ರಯವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಶಬ್ದಾದಿಗಳನ್ನು ಮೂರ್ಧ, ಮುಖ, ಹೃದಯ, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 15

कर्णादिस्वस्वस्थानेषु श्रोत्रादीनींद्रियाणि च । तथा वागादींद्रियाणि स्वस्वस्थानषु विन्यसेत् ॥ १५ ॥

ಕರ್ಣ ಮೊದಲಾದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೋತ್ರಾದಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ವಾಕ್ ಮೊದಲಾದ ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೂ ಸ್ವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 16

मूद्धस्यहृद्गुह्यपादेष्वाकाशादीन्न्यसेत्ततः । हृत्पुंडरीकमर्केन्दुह्निबिंबान्यनुक्रमात् ॥ १६ ॥

ಅನಂತರ ಸಾಧಕನು ಶಿರಸ್ಸು, ಹೃದಯ, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆಕಾಶಾದಿ ಭೂತತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಹೃದಯಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯ ತೇಜೋಮಯ ಮಂಡಲಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು॥೧೬॥

Verse 17

द्विषट्ह्यष्टदशकलाव्याप्तानि च तथा मतः । भूताष्टां गाक्षिपदगैर्वर्णैः प्रग्विन्न्यसेद्धृदि ॥ १७ ॥

ಇವುಗಳೂ ಅಷ್ಟಾದಶ ಕಲಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವೆಂದು ಮತ. ‘ಗ’ ಆದಿ ವರ್ಣಗಳು ಹಾಗೂ ‘ಅಕ್ಷಿ’ ಮತ್ತು ‘ಪದ’ ಗಣಗಳಿಂದ ಸೂಚಿತ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವಿಧಿಯಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಭೂತಗಳ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥೧೭॥

Verse 18

अथाकाशादिस्थलेषु वासुदेवादिकांस्ततः । वासुदेवः संकर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः ॥ १८ ॥

ನಂತರ ಆಕಾಶಾದಿ ತತ್ತ್ವಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವಾದಿ ದಿವ್ಯರೂಪಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ವಾಸುದೇವ, ಸಂಕರ್ಷಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಅನಿರುದ್ಧ॥೧೮॥

Verse 19

नारायणश्च क्रमशः परमेष्ठ्यादिभिर्युताः । परमेष्ठिपुमांच्छौ चविश्वनिवृत्तिसर्वकाः ॥ १९ ॥

ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ‘ಪರಮೇಷ್ಠೀ’ ಮೊದಲಾದ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಪರಮೇಷ್ಠೀ’, ‘ಪುಮಾನ्’ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಂಜ್ಞೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಿಶ್ವನಿವೃತ್ತಿ (ಪ್ರಪಂಚಲಯ) ಸೂಚಕಗಳು ಹಾಗೂ ಸರ್ವಾತ್ಮಕ ಪರತತ್ತ್ವವಾಚಕಗಳು॥೧೯॥

Verse 20

श्वेतानिलाग्न्यंबुभूमिवर्णैः प्राग्वत्प्रविन्यसेत् । स्वबीजाद्यं कोपतत्वं नृसिंहं व्यापकेन च ॥ २० ॥

ಶ್ವೇತ, ಅನಿಲ, ಅಗ್ನಿ, ಅಂಬು ಮತ್ತು ಭೂಮಿ—ಈ ವರ್ಣಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಪೂರ್ವವತ್ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಸ್ವಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ವ್ಯಾಪಕರೂಪದೊಂದಿಗೆ, ಕೋಪತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ನೃಸಿಂಹನ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥೨೦॥

Verse 21

प्राग्वद्विन्यस्य सर्वाङ्गे तत्त्वन्यासोऽयमीरितः । मकाराद्या आद्यवर्णाः सर्वे स्युश्चंद्रभूषिताः ॥ २१ ॥

ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸಮಸ್ತ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ವಿನ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ಇದನ್ನೇ ತತ್ತ್ವ-ನ್ಯಾಸವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಮ’ಕಾರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಆದ್ಯ ವರ್ಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ಚಂದ್ರ-ಭೂಷಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿರಲಿ.

Verse 22

वासुदेवादिका ज्ञेया ङेंताः साधकसत्तमैः । प्राणायामं ततः कृत्वा पूरकुम्भकरेचकैः ॥ २२ ॥

ಸಾಧಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ‘ವಾಸುದೇವ’ ಮೊದಲಾದ ಮಂತ್ರಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಸಮೂಹವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನಂತರ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಮಾಡಿ ಪೂరక, ಕುಂಭಕ, ರೇಚಕಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 23

चतुर्भिः षड्भर्द्वाभ्यां च मूलमंत्रेण मंत्रवित् । केचिदाहुरिहाचार्याः प्राणायामोत्तरं पुनः ॥ २३ ॥

ಮಂತ್ರವಿದ್ ಸಾಧಕನು ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ, ಅಥವಾ ಆರು ಬಾರಿ, ಅಥವಾ ಎರಡು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಕೆಲ ಆಚಾರ್ಯರು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಇದನ್ನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

पीठन्यासं विधायाथ न्यासानन्यान्समाचरेत् । दशतत्त्वादि विन्यस्य वक्ष्यमाणविधानतः ॥ २४ ॥

ಮೊದಲು ಪೀಠ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಇತರ ನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ದಶತತ್ತ್ವಾದಿಗಳನ್ನು ಮುಂದೇ ಹೇಳಲಾಗುವ ವಿಧಾನದಂತೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 25

मूर्तिपंजरनामानं पूर्वोक्तं विन्यसेद्बुधः । सर्वांगे व्यापकं कृत्वा किरीटमनुना सुधीः ॥ २५ ॥

ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಾಧಕನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ‘ಮೂರ್ತಿಪಂಜರ’ ಎಂಬ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಕಿರೀಟ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮುದ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 26

ततस्तारपुटं मंत्रं व्यापय्य करयोस्त्रिशः । पंचांगुलीषु करयोः पंचांगं विन्यसेत्ततः ॥ २६ ॥

ಅನಂತರ ‘ತಾರ-ಪುಟ’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಮೂರ ಬಾರಿ ವ್ಯಾಪಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಐದು ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಂಚಾಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 27

त्रिशो मूलेन मूर्द्धादिपादांतं व्यापकं न्यसेत् । सकृद्व्यापय्य तारेण मंत्रन्यासं ततश्चरेत् ॥ २७ ॥

ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಿರೋಮೂರ್ಧ್ನಿಯಿಂದ ಪಾದಾಂತವರೆಗೆ ಮೂರ ಬಾರಿ ವ್ಯಾಪಕ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ‘ತಾರಾ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ದೇಹವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಮಂತ್ರ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು.

Verse 28

शिरोललाटे भ्रूमध्ये कर्णयोश्चक्षुषोस्तथा । घ्राणयोर्वदने कंठे हृदि नाभौ तथा पुनः ॥ २८ ॥

ಶಿರಸ್ಸು, ಲಲಾಟ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯ, ಕಿವಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ; ನಾಸಾರಂಧ್ರ, ಮುಖ, ಕಂಠ, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ—(ಮಂತ್ರ) ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 29

कट्यां लिंगे जानुनोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् । हृदंतान्मंत्रवर्णांश्च ततो मूर्ध्नि ध्रुवं न्यसेत् ॥ २९ ॥

ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕಟಿ, ಲಿಂಗ, ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ (ಮಂತ್ರವನ್ನು) ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಹೃದಯವರೆಗೆ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ರುವ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 30

पुनर्नयनयोरास्ये हृदि गुह्ये च पादयोः । विन्यसेद्धृदयांतानि मनोः पंचपदानि च ॥ ३० ॥

ಮತ್ತೆ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ—‘ಹೃದಯ’ದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರದ ಐದು ಪದಗಳ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 31

भूयो मुन्यादिकं न्यस्य पंचांगं पूर्ववन्न्यसेत् । अथ वक्ष्ये महागुह्यं सर्वन्यासोत्तमोत्तमम् ॥ ३१ ॥

ಮತ್ತೆ ಮುನಿ (ಋಷಿ) ಮೊದಲಾದ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಪಂಚಾಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಈಗ ನಾನು ಮಹಾಗುಹ್ಯ—ಎಲ್ಲ ನ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮೋತ್ತಮವಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 32

यस्य विज्ञानमात्रेण जीवन्मुक्तो भवेन्नरः । अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः ॥ ३२ ॥

ಯಾವುದರ ಕೇವಲ ವಿಜ್ಞಾನ (ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಬೋಧ) ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಅಣಿಮಾ ಮೊದಲಾದ ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 33

यस्याराधनतो मंत्री कृष्णसंनिध्यतां व्रजेत् । ताराद्याभिर्व्याहृतिभिः संपुटं विन्यसेन्मनुम् ॥ ३३ ॥

ಯಾವನ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪ್ರಣವ (ತಾರಾ) ಮೊದಲಾದವುಗಳೂ ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳೂ ಮೂಲಕ ‘ಸಂಪುಟ’ ಮಾಡಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 34

मंत्रेण पुटितांश्चापि प्रणवाद्यांस्ततो न्यसेत् । गायत्र्या पुटुतं मंत्रं विन्यसेन्मातृकास्थले ॥ ३४ ॥

ಅನಂತರ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪುಟಿತ (ಸಂಸ್ಕೃತ) ಪ್ರಣವ ಮೊದಲಾದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಗಾಯತ್ರಿಯಿಂದ ಪುಟಿತವಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮಾತೃಕಾ-ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ (ಅಕ್ಷರಪೀಠದಲ್ಲಿ) ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 35

मंत्रेण पुटितां तां च गायत्रीं विन्यसेत्क्रमात् । मातृकापुटितं मूलं विन्यसेत्साधकोत्तमः ॥ ३५ ॥

ಅನಂತರ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪುಟಿತವಾದ ಆ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕನು ಮಾತೃಕೆಯಿಂದ ಪುಟಿತವಾದ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 36

मूलेन पुटितां चैव मातृकां विन्यसेत्क्रमात् । तृचं न मातृकावर्णान्पूर्वं तत्तत्स्थले सुधीः ॥ ३६ ॥

ಅನಂತರ ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ ರಕ್ಷಿತವಾದ ಮಾತೃಕಾ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಮೂರು ಋಚಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಸ್ಥಾಪಿಸದೆ, ಮೊದಲು ತತ್ತತ್ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತೃಕಾ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಬೇಕು.

Verse 37

विन्यसेन्न्यासषट्कं च षोढा न्यासोऽयमीरितः । अनेन न्यासवर्येण साक्षात्कृष्णसमो भवेत् ॥ ३७ ॥

ಆರು ವಿಧದ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಇದನ್ನೇ ಷೋಡಶಾಂಗ ನ್ಯಾಸವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನ್ಯಾಸದಿಂದ ಸಾಧಕನು ಸాక్షಾತ್ ಕೃಷ್ಣಸಮನಾಗಿ (ಸನ್ನಿಧಿ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ) ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

न्यासेन पुटितं दृष्ट्वा सिद्धगंधर्वकिन्नराः । देवा अपि नमंत्येनं किंपुनर्मानवा भुवि ॥ ३८ ॥

ನ್ಯಾಸದಿಂದ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾಗಿ ದೃಢನಾದವನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ದೇವರೂ ಅವನಿಗೆ ವಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ—ಹಾಗಾದರೆ ಭುವಿಯ ಮಾನವರು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು!

Verse 39

सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बंधनं ततः । देवं ध्यायन्स्वहृदये सर्वाभीष्टप्रदायकम् ॥ ३९ ॥

ನಂತರ ಸುದರ್ಶನಮಂತ್ರದಿಂದ ದಿಗ್ಬಂಧನ (ದಿಕ್ಕು-ರಕ್ಷಣೆ) ಮಾಡಬೇಕು. ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಭೀಷ್ಟಪ್ರದಾಯಕನಾದ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು.

Verse 40

उत्फुल्लकुसुमव्रातनम्रशाखैर्वरद्रुमैः । सस्मेयमंजरीवृंदवल्लरीवेष्टितैः शुभैः ॥ ४० ॥

ಆ ಸ್ಥಳವು ವರದ್ರುಮಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿತು; ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಪುಷ್ಪಗುಚ್ಛಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಅವುಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳು ವಾಲಿದ್ದವು. ಶುಭ ಲತೆಗಳು ಅವನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ನಗುವಿನಂತೆ ಮಂಜರಿಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.

Verse 41

गलत्परागधूलिभिः सुरभीकृतदिङ्मुखः । स्मरेच्छिशिरितं वृंदावनं मंत्रीसमाहितः ॥ ४१ ॥

ತೇಲುವ ಪರಾಗಧೂಳಿನಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮುಖಗಳು ಸುಗಂಧಿತವಾಗುತ್ತವೆ; ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಹಿತಗೊಳಿಸಿ, ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಶೀತಲವಾದ ವೃಂದಾವನವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ।

Verse 42

उन्मीलन्नवकंजालिविगलन्मधुसंचयैः । लुब्धांतः करणैर्गुंजद्द्विरेफपटलैः शुभम् ॥ ४२ ॥

ಹೊಸ ಕಮಲಗುಚ್ಛಗಳು ಅರಳಿ ಮಧುಸಂಚಯವನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿವೆ; ರಸಲೋಭದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತ ಅಂತಃಕರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುಂಜಿಸುವ ಭ್ರಮರಪಟಲಗಳಿಂದ ಆ ದೃಶ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ಶುಭವಾಗಿತ್ತು।

Verse 43

मरालपरभृत्कीरकपोतनिकरैर्मुहुः । मुखरीकृतमानृत्यन्मायूरकुलमंजुलम् ॥ ४३ ॥

ಹಂಸ, ಕೋಗಿಲೆ, ಗಿಳಿ, ಪಾರಿವಾಳಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಮರುಮರು ಅದನ್ನು ಮುಖರಗೊಳಿಸಿದವು; ನೃತ್ಯಿಸುವ ನವಿಲುಗಳ ಮಂಜುಳ ಸಮೂಹಗಳು ತಮ್ಮ ಕೂಗಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ರಮಣೀಯಗೊಳಿಸಿದವು।

Verse 44

कालिंद्या लोलकल्लोलविप्रुषैर्मंदवाहिभिः । उन्निद्रांबुरुहव्रातरजोभिर्धूसरैः शिवैः ॥ ४४ ॥

ಕಾಲಿಂದಿ (ಯಮುನಾ)ಯ ಅಲುಗಾಡುವ ಅಲೆಗಳ ಸಣ್ಣ ಛಿಟಿಕೆ ಮೃದು ಗಾಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹರಡುತ್ತದೆ; ಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಕಮಲಗುಚ್ಛಗಳ ಪರಾಗದಿಂದ ಧೂಸರವಾದ ಆ ವಾಯು ಶುಭಕರವಾಗಿ, ಶಾಂತಿದಾಯಕವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 45

प्रदीपित स्मरैर्गोष्ठसुंदरीमृदुवाससाम् । विलोलनपरैः संसेवितं वा तैर्निरंतरम् ॥ ४५ ॥

ಅಥವಾ ಕಾಮಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿತರಾಗಿ, ಅವರು ಗೋಷ್ಟದ ಸುಂದರಿಯರಾದ ಗೋಪಿಕೆಯರೊಂದಿಗೆ—ಮೃದು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯರು, ಕ್ರೀಡಾ-ವಿಲಾಸದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರು—ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಂಗಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 46

स्मरेत्तदंते गीर्वाणभूरुहं सुमनोहरम् । तदधः स्वर्णवेद्यां च रत्नपीठमनुत्तमम् ॥ ४६ ॥

ಆ ಧ್ಯಾನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾದ ದಿವ್ಯ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು; ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಸ್ವರ್ಣವೇದಿ ಮತ್ತು ಅನುತ್ತಮ ರತ್ನಪೀಠವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 47

रत्नकुट्टिमपीठेऽस्मिन्नरुणं कमलं स्मरेत् । अष्टपत्रं च तन्मध्ये मुकुंदं संस्मरेत्स्थितम् ॥ ४७ ॥

ಈ ರತ್ನಕುತ್ತಿಮ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಅರುಣ ಕಮಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಅದರ ಮಧ್ಯದ ಅಷ್ಟದಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಮುಕುಂದನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 48

फुल्लेंदीवरकांतं च केकिबर्हावतंसकम् । पीतांशुकं चंद्रमुखं सरसीरुहनेत्रकम् ॥ ४८ ॥

ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಳಿದ ನೀಲಕಮಲದಂತೆ ಕಾಂತಿಮಾನ್, ನವಿಲುಬರಹದ ಶಿರೋಭೂಷಣದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ; ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ಚಂದ್ರಮುಖ, ಕಮಲನೇತ್ರನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 49

कौस्तुभोद्भासितांगं च श्रीवत्सांकं सुभूषितम् । व्रजस्त्रीनेत्रकमलाभ्यर्चितं गोगणावृतम् ॥ ४९ ॥

ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅಂಗಗಳಿರುವ, ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನದಿಂದ ಅಂಕಿತವಾಗಿ ಸುಭೂಷಿತ; ವ್ರಜಸ್ತ್ರೀಯರ ಕಮಲನೇತ್ರಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿತನಾಗಿ, ಗೋಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 50

गोपवृंदयुतं वंशीं वादयंतं स्मरेत्सुधीः । एवं ध्यात्वा जपेदादावयुतद्वितयं बुधः ॥ ५० ॥

ಸುದ್ಧೀ ಜನನು ಗೋಪವೃಂದದೊಡನೆ ವಂಶಿ ವಾದ್ಯಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಪಂಡಿತನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 51

जुहुयादरुणांभोजैस्तद्दशांशं समाहितः । जपेत्पश्चान्मंत्रसिद्ध्यै भूतलक्षं समाहितः ॥ ५१ ॥

ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ ಜಪವನ್ನು ಸ್ಥಿರಮನದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 52

अरुणैः कमलैहुत्वा सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः ॥ ५२ ॥

ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದವನು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮೂಲದಿಂದಲೇ ದೇವಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 53

तस्यामावाह्य चाभ्यर्चेद्गोपीजनमनोहरम् । मुखे वेणुं समभ्यर्च्य वनमालां च कौस्तुभम् ॥ ५३ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಗೋಪೀಜನಮನೋಹರನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಅವನ ಮುಖದ ವೇಣುವನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ವನಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 54

श्रीवत्सं च हृदि प्रार्च्य ततः पुष्पांजलिं क्षिपेत् । ततः श्वेतां च तुलसीं शुक्लचंदनपंकिलाम् ॥ ५४ ॥

ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ಪುಷ್ಪಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಚಂದನಲೇಪಿತ ಶ್ವೇತ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 55

रक्तां च तुलसीं रक्तंचदनाक्तां क्रसात्सुधीः । अर्पयेद्दक्षिणे जद्वयमश्वारियुग्मकम् ॥ ५५ ॥

ವಿವೇಕಿ ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಕೆಂಪು ತುಳಸಿಯನ್ನೂ ಕೆಂಪು ಚಂದನಲೇಪಿತ ಎರಡು ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ ಅಶ್ವ-ಅಶ್ವಾ, ಕುದುರೆ-ಕುದುರಿಯ ಜೋಡಿಯನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 56

हयमारद्वयेनैव हृदि मूर्ध्नि तथा पुनः । पद्मद्वयं च विधिवत्ततः शीर्षे समर्पयेत् ॥ ५६ ॥

‘ಹಯಮಾರಾ’ ಯುಗ್ಮಮಂತ್ರದಿಂದ ಮೊದಲು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಶಿರೋಶಿಖರದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ‘ಪದ್ಮ’ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 57

तुलसीद्वयमंभोजद्वयमश्वारियुग्मकम् । ततः सर्वाणि पुष्पाणि सर्वाङ्गेषु समर्पयेत् ॥ ५७ ॥

ಎರಡು ತುಳಸಿ ದಳಗಳು, ಎರಡು ಕಮಲಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಅಶ್ವಾರಿ ಪುಷ್ಪಗಳ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ದೇವರ ಸರ್ವಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 58

दक्षिणे वासुदेवाख्यं स्वच्छं चैतन्यमव्ययम् । वामे च रुक्मिणीं तदून्नित्यां रक्तां रजोगुणाम् ॥ ५८ ॥

ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವ—ಶುದ್ಧ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪ, ಅವ್ಯಯ; ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ರುಕ್ಮಿಣೀ—ಅವರ ನಿತ್ಯ ಸಹಚರಿ—ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ, ರಜೋಗುಣಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪಿಣಿ।

Verse 59

एवं संपूज्य गोपालं कुर्यादावरणार्चनम् । यजेद्दामसुदामौ च वसुदामं च किंकिणीम् ॥ ५९ ॥

ಈ ರೀತಿ ಗೋಪಾಲನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಆವರಣಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ದಾಮ, ಸುದಾಮ, ವಸುದಾಮ ಮತ್ತು ಕಿಂಕಿಣೀ ಇವರನ್ನೂ ಯಜಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 60

पूर्वाद्याशासु दामाद्या ङेंनमोन्तध्रुवादिकाः । अग्निनैर्ऋतिवाय्वीशकोणेषु हृदयादिकान् ॥ ६० ॥

ಪೂರ್ವಾದಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ‘ದಾಮ’ ಮೊದಲಾದ ಮಂತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ‘ಙೇಂ, ನಮಃ, ಅಂತ, ಧ್ರುವ’ ಮೊದಲಾದ ಸಮೂಹವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಅಗ್ನಿ, ನೈಋತಿ, ವಾಯು, ಈಶಾನ ಕೋಣಗಳಲ್ಲಿ ‘ಹೃದಯ’ ಮೊದಲಾದ ಅಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 61

दिक्ष्वस्त्राणि समभ्यर्च्य पत्रेषु महिषीर्यजेत् । रुक्मिणी सत्यभामा च नाग्नजित्यभिधा पुनः ॥ ६१ ॥

ಅಷ್ಟದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಎಲೆಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಷಿಯರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು—ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಸತ್ಯಭಾಮೆ ಮತ್ತು ಪುನಃ ನಾಗ್ನಜಿತೀ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ರಾಣಿ।

Verse 62

सुविंदा मित्रविंदा च लक्ष्मणा चर्क्षजा ततः । सुशीला च लसद्रम्यचित्रितांबरभूषणा ॥ ६२ ॥

ಸುವಿಂದಾ, ಮಿತ್ರವಿಂದಾ; ನಂತರ ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ, ಆಮೇಲೆ ಅರ್ಕ್ಷಜಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಸುಶೀಲಾ—ಪ್ರಭಾಮಯಿ, ಮನೋಹರಿ, ಚಿತ್ರಿತ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದಳು।

Verse 63

ततो यजेद्दलाग्रेषु वसुदेवञ्च देवकीम् । नंदगोपं यशोदां च बलभद्रं सुभद्रिकाम् ॥ ६३ ॥

ನಂತರ ಎಲೆಗಳ ತುದಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪೂಜಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಬೇಕು—ವಸುದೇವ ಮತ್ತು ದೇವಕೀ, ಹಾಗೆಯೇ ನಂದಗೋಪ ಮತ್ತು ಯಶೋದಾ, ಮತ್ತು ಬಲಭದ್ರ ಹಾಗೂ ಸುಭದ್ರಾ।

Verse 64

गोपानूगोपीश्च गोविंदविलीनमतिलोचनान् । ज्ञानमुद्राभयकरौ पितरौ पीतपांडुरौ ॥ ६४ ॥

ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುವಂತೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಇಬ್ಬರು ಪೂಜ್ಯ ಹಿರಿಯರನ್ನು—ಪೀತಪಾಂಡುರ ವರ್ಣದವರು, ಜ್ಞಾನಮುದ್ರೆಯೂ ಅಭಯಮುದ್ರೆಯೂ ತೋರಿಸುವ ಹಸ್ತಗಳೊಂದಿಗೆ।

Verse 65

दिव्यमाल्यांबरालेपभूषणे मातरौ पुनः । धारयंत्यौ चरुं चैव पायसीं पूर्णपात्रिकाम् ॥ ६५ ॥

ಮತ್ತೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಾತೃಗಳು—ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆ, ವಸ್ತ್ರ, ಸುಗಂಧ ಲೇಪ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿ—ಚರು ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೂ ಪಾಯಸದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪೂರ್ಣ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 66

अरुणश्यामले हारमणिकुं डलमंडिते । बलः शंखेंदुधवलो मुशलं लांगलं दधत् ॥ ६६ ॥

ಅವರು ಅರುಣ-ಶ್ಯಾಮ ವರ್ಣದವರು, ಹಾರ ಮತ್ತು ಮಣಿಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರು. ಶಂಖ-ಚಂದ್ರ ಸಮ ಧವಳ ಬಲರಾಮನು ಮುಷಲ ಹಾಗೂ ಲಾಂಗಲವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ॥

Verse 67

हालालोलो नीलवासा हलवानेककुंडलः । कला या श्यामला भद्रा सुभद्रा भद्रभूषणा ॥ ६७ ॥

ಅವಳು ಹಾಲಾ-ಲೋಲಾ, ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುವಳು; ನೀಲವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಅನೇಕ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳು. ಅವಳು ಕಲಾರೂಪಿಣಿ ಶ್ಯಾಮಲಾ, ಭದ್ರಾ, ಸುಭದ್ರಾ, ಭದ್ರಭೂಷಣಭೂಷಿತೆ॥

Verse 68

वराभययुता पीतवसना रूढयौवना । वेणुवीणाहेमयष्टिशंखश्रृंगादिपाणयः ॥ ६८ ॥

ಅವರು ವರದ-ಅಭಯ ಮುದ್ರೆಯುಳ್ಳವರು, ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳು, ಯೌವನತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರು. ಅವರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ವೇಣು, ವೀಣೆ, ಸ್ವರ್ಣದಂಡ, ಶಂಖ, ಶೃಂಗ ಇತ್ಯಾದಿ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿವೆ॥

Verse 69

गोपा गोप्यश्च विविधप्राभृतान्नकरांबुजाः । मंदारदींश्च तद्बाह्ये पूजयेत्कल्पपादपान् ॥ ६९ ॥

ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಯರು, ತಮ್ಮ ಕರಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಕಾಣಿಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅನ್ನವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ಸ್ಥಳದ ಹೊರಗೆ ಮಂದಾರಾದಿ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು॥

Verse 70

मंदारश्च तथा संतानको वै पारिजातकः । कल्पद्रुमस्ततः पश्चाद्ध्वरिचन्दनसंज्ञकः ॥ ७० ॥

ಮಂದಾರ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂತಾನಕ ಮತ್ತು ಪಾರಿಜಾತ; ನಂತರ ಕಲ್ಪದ್ರುಮ, ಮತ್ತು ಆಮೇಲೆ ಧ್ವರಿ-ಚಂದನವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ವೃಕ್ಷ॥

Verse 71

मध्ये दिक्षु समभ्यर्च्य बहिः शक्रादिकान्यजेत् । तदस्त्राणि च संपूज्य यजेत्कृष्णाष्टकेन च ॥ ७१ ॥

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮೂಲದೇವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ಹೊರಗೆ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯ-ನೈವೇದ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಅವರ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಕದಿಂದ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 72

कृष्णं च वासुदेवं च देवकीनन्दनं तथा । नारायणं यदुश्रेष्ठं वार्ष्णेयं धर्मपालकम् ॥ ७२ ॥

ನಾನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ—ವಾಸುದೇವನಿಗೆ, ದೇವಕೀನಂದನನಿಗೆ—ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾರಾಯಣನಿಗೆ, ಯದುವಂಶದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ, ವಾರ್ಷ್ಣೇಯ ವೀರನಿಗೆ, ಧರ್ಮಪಾಲಕನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 73

असुराक्रांतभूभारहारिणं पूजयेत्ततः । एभिरावरणैः पूजा कर्तव्यासुखैरिणः ॥ ७३ ॥

ನಂತರ ಅಸುರರಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತವಾದ ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ಆವರಣ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸುಖದಾಯಕನಾದ ಭಗವಂತನ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 74

संसारसागरोत्थीर्त्यै सर्वकामाप्तये बुधः । एवं पूजादिभिः सिद्धा भवद्वैश्रवणो यमः ॥ ७४ ॥

ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಯು ಹೀಗೆಲೇ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ಪೂಜಾದಿ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ನಿನಗಾಗಿ ವೈಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ಯಮನ ಅನುಗ್ರಹವು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 75

त्रिकालपूजनं चास्य वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदम् । श्रीमदुद्यानसंवीतिहेमभूरत्नमंडपे ॥ ७५ ॥

ಈಗ ನಾನು ಅವನ ತ್ರಿಕಾಲಪೂಜೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಸರ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು—ಶ್ರೀಮಂತ ಉದ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಆವರಿತ, ಹಿಮಭೂಮಿ (ಸುವರ್ಣ ನೆಲ) ಹೊಂದಿದ ರತ್ನಮಂಟಪದಲ್ಲಿ.

Verse 76

लसत्कल्पद्रुमाधस्थरत्नाब्जपीठसंस्थितम् । सुत्रामरत्नसंकाशं गुडस्निग्धालकं शिशुम् ॥ ७६ ॥

ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ರತ್ನಮಯ ಪದ್ಮಪೀಠದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಶಿಶುವನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನು ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸಿ, ಬೆಲ್ಲದಂತೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ಮಿನುಗುವ ಕಪ್ಪು ಸುರುಳಿಕೇಶಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದನು।

Verse 77

चलत्कनककुंडलोल्लसितचारुगंडस्थलं सुघोणधरमद्भुतस्मितमुखांवुतं सुन्दरम् । स्फुरद्विमलरत्नयुक्कनकसूत्रनद्धं दधत्सुवर्णपरिमंडितं सुभगपौंडरीकं नखम् ॥ ७७ ॥

ಅಲೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅವನ ಸುಂದರ ಗಂಡಸ್ಥಳ ಕಂಗೊಳಿಸಿತು; ಮೂಗು ಸುಸಂಯೋಜಿತ, ಮುಖಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಸ್ಮಿತ ಮೆರೆಯಿತು. ಅವನ ಶುಭ ಪದ್ಮಸಮಾನ ನಖದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಲ ರತ್ನಯುಕ್ತ ಚಿನ್ನದ ಸೂತ್ರ ಮಿನುಗಿ, ಸುತ್ತಲೂ ಚಿನ್ನದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿತು।

Verse 78

समुद्धूसरोरस्थले धेनुधूल्या सुपुष्टांगमष्टापदाकल्पदीप्तम् । कटीलस्थले चारुजंघान्तयुग्मं पिनद्धं क्वणत्किंकिणीजालदाम्ना ॥ ७८ ॥

ಹಸುಗಳ ಧೂಳಿನಿಂದ ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ ಸ್ವಲ್ಪ ಧೂಸರವಾಗಿತ್ತು; ಅವನ ಸುಪೋಷಿತ ದೇಹ ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸಿತು. ಕಟಿಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಜಂಘಾಂತವರೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ ಕಿಂಕಿಣಿಗಳ ಜಾಲದ ಪಟ್ಟೆ ಮಧುರವಾಗಿ ಝಂಕರಿಸಿತು।

Verse 79

हसन्तं हसद्वंधुजीवप्रसूनप्रभापाणिपादांबुजोदारकांत्या । दधानं करो दक्षिणे पायसान्न सुहैयंगवीनं तथा वामहस्ते ॥ ७९ ॥

ಅವನು ನಗುತ್ತಿದ್ದನು; ಬಂಧುಜೀವ ಹೂವಿನ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಅವನ ಪದ್ಮಸಮಾನ ಕೈಕಾಲುಗಳು ದಿವ್ಯ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಯಸ (ಕ್ಷೀರಾನ್ನ)ವನ್ನು, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ಬೆಣ್ಣೆ (ಹೈಯಂಗವ)ಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು।

Verse 80

लसद्गोपगोपीगवां वृंदमध्ये स्थितं वासवाद्यैः सुरैरर्चितांध्रिम् । महाभारभूतामरारातियूथांस्ततः पूतनादीन्निहंतुं प्रवृत्तम् ॥ ८० ॥

ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಗೋಪರು, ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳ ವೃಂದದ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದನು; ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರು. ನಂತರ ಭೂಮಿಗೆ ಭಾರವಾದ ದೇವಶತ್ರು ದೈತ್ಯಸಮೂಹಗಳನ್ನು—ಪೂತನಾದಿಗಳನ್ನು—ಸಂಹರಿಸಲು ಅವನು ಹೊರಟನು।

Verse 81

एवं ध्यात्वार्च्चयेद्देवं पूर्ववत्स्थिरमानसः । दध्ना गुडेन नैवेद्यं दत्वा दशशतं जपेत् ॥ ८१ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಸ್ಥಿರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೂರ್ವವಿಧವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 82

मध्यंदिने यजेदेवं विशिष्यरूपधारिणम् । नारदाद्यैर्मुनिगणैः सुरवृन्दैश्च पूजितम् ॥ ८२ ॥

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟರೂಪಧಾರಿಯಾದ ಆ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಾರದಾದಿ ಮುನಿಗಣಗಳೂ ದೇವವೃಂದಗಳೂ ಆರಾಧಿಸುವ ಪ್ರಭುವೇ ಅವನು.

Verse 83

लसद्गोपगोपीगवां वृन्दमध्यस्तितं सांद्रमेघप्रभंसुंन्दरांगम् । शिखंडिच्छदापीडमब्जायताक्षं लसञ्चिल्लिकं पूर्णचद्राननं च ॥ ८३ ॥

ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಗೋಪರು, ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳ ವೃಂದದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ; ಘನಮೇಘದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ ಕాంతಿಯಿಂದ ಅವನ ಸುಂದರ ಅಂಗಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನವಿಲುಪಿಂಚದ ಕಿರೀಟ, ಪದ್ಮದೀರ್ಘ ನೇತ್ರಗಳು, ಮಿನುಗುವ ಸುರುಳಿಕೇಶ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಸಮಾನ ಮುಖ.

Verse 84

चलत्कुण्डलोल्लासिगंडस्थलश्रीभरं सुन्दरं मंदहासं सुनासम् । सुकार्तस्वराभांबरं दिव्यभूषं क्वणत्किंकिणीजालमत्तानुलेपम् ॥ ८४ ॥

ಊಗುವ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಗಂಡಸ್ಥಲದ ಶ್ರೀ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಅವನು ಅತಿ ಸುಂದರ; ಮಂದಹಾಸ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ನಾಸಿಕೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತ. ಶುದ್ಧಸುವರ್ಣದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ವಸ್ತ್ರ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳು; ಕ್ವಣಿಸುವ ಕಿಂಕಿಣಿಗಳ ಜಾಲ; ಮದಕರ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ.

Verse 85

वेणुं धमंतं स्वकरे दधानं सव्ये दरं यष्टिमुदारवेषम् । दक्षे तथैवेप्सितदानदक्षं ध्यात्वार्चयेन्नंदजमिंदिराप्त्यै ॥ ८५ ॥

ನಂದನ ಮಗನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವೇಣುವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಊದುತ್ತಾನೆ, ಎಡಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡ/ಯಷ್ಟಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಉದಾರ ವೇಷದಿಂದ ಶೋಭಿತ, ಬಲಕೈಯಿಂದ ಇಷ್ಟವರಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ನಿಪುಣ. ಶ್ರೀಕೃಪೆ ಪಡೆಯಲು ಅವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 86

एवं ध्यात्वार्चयेत्कृष्णं पूर्ववद्वैष्णवोत्तमः । अपूपपायसान्नाद्यैर्नैवैद्यं परिकल्पयेत् ॥ ८६ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಮಾಡಿ, ವೈಷ್ಣವೋತ್ತಮನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು; ಅಪೂಪ, ಪಾಯಸ, ಅನ್ನಾದಿಗಳಿಂದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 87

हुत्वा चाष्टत्तरशतं पयोऽनैः सर्पिषाप्लुतैः । स्वस्वदिक्षु बलिं दद्याद्दिशेदाचमनं ततः ॥ ८७ ॥

ಹಾಲು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಸಿಂಚಿತಮಾಡಿ ಅಷ್ಟೋತ್ತರಶತ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ; ನಂತರ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿದಿಕ್ಕಿಗೂ ಬಲಿಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಆಮೇಲೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 88

अष्ट्त्तरसहस्रं च प्रजपेन्मंत्रमुत्तमम् । अह्नो मध्ये यजेदेवं यः कृष्णं वैष्णवोत्तमः ॥ ८८ ॥

ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನಾದ ವೈಷ್ಣವೋತ್ತಮನು ಉತ್ತಮಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಾವಿರದ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಇದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 89

देवाः सर्वे नमस्यंति लोकानां वल्लभो नरः । मेधायुःश्रीकांतियुक्तः पुत्रैः पौत्रैश्च वर्द्धते ॥ ८९ ॥

ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಆ ನರನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಮೇಧೆ, ಆಯುಷ್ಯ, ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಕಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರೊಡನೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 90

तृतीयकालपूजायामस्ति कालविकल्पना । सायाह्ने निशि वेत्यत्र वदंत्येके विपश्चितः ॥ ९० ॥

ತೃತೀಯಕಾಲ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಕುರಿತು ಭೇದಾಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ; ಕೆಲವರು ಸಾಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಎಂದು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಪಂಡಿತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 91

दशाक्षरेण चेद्रात्रौ सायाह्नेऽष्टादशार्णतः । उभयीमुभयेनैव कुर्यादित्यपरे जगुः ॥ ९१ ॥

ವಿಧಿಯನ್ನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದಾದರೆ ದಶಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು; ಸಾಯಾಹ್ನ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾದಶಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರದಿಂದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು—ಉಭಯ ಫಲಪ್ರದವಾದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಎರಡೂ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಜಪಿಸುತ್ತಲೇ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 92

सायाह्ने द्वारवत्यां तु चित्रोद्यानोपशोभिते । अष्टसाहस्रसंख्यातैर्भवनैरुपमंडिते ॥ ९२ ॥

ಸಾಯಾಹ್ನಕಾಲದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರವತಿಯಲ್ಲಿ—ವಿಚಿತ್ರ ಉದ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿ, ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಭವನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ—(ಅಂತಹ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು)।

Verse 93

हंससारससंकीर्णकमलोत्पलशालिभिः । सरोभिर्नीलांभोभिः परीते भवनोत्तमे ॥ ९३ ॥

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಿವಾಸವು ನೀಲಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿತ್ತು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಸಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರಸ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಿಕ್ಕಿರಿದು, ಕಮಲ ಹಾಗೂ ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 94

उद्यत्प्रद्योतनोद्योतद्युतौ श्रीमणिमंडले । हेमांभोजासनासीनं कृष्णं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ९४ ॥

ಉದಯಿಸುವ ಪ್ರಕಾಶದ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀಮಣಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ, ಸ್ವರ್ಣ ಕಮಲಾಸನದ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು—ತ್ರಿಲೋಕಮೋಹನನು.

Verse 95

मुनिवृंदैः परिवृतमात्मतत्त्वविनिर्णये । तेभ्यो मुनिभ्यः स्वं धाम दिशंतं परमक्षरम् ॥ ९५ ॥

ಆತ್ಮತತ್ತ್ವ ನಿರ್ಣಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಮುನಿವೃಂದಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಆ ಪರಮಾಕ್ಷರನು, ಆ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 96

उन्निद्रेंदीवरश्यामं पद्मपत्रायतेक्षणम् । स्निग्धं कुंतलसंभिन्नकिरीटवनमालिनम् ॥ ९६ ॥

ಅವನು ಪೂರ್ಣ ವಿಕಸಿತ ನೀಲಕಮಲದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ಪದ್ಮಪತ್ರದಂತೆ ದೀರ್ಘ ನೇತ್ರಗಳವನು. ಸ್ನಿಗ್ಧ ಕುಂತಲಗಳಿಂದ ಭಾಗಶಃ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಿರೀಟಧಾರಿ, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತನು.

Verse 97

चारुप्रसन्नवदनं स्फुरन्मकरकुंडलम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं सुमनोहरम् ॥ ९७ ॥

ಅವನ ಮುಖ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿತ್ತು; ಮಕರಾಕಾರದ ಕುಂಡಲಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು—ಸರ್ವರೂಪವೂ ಪರಮ ಆಕರ್ಷಕ.

Verse 98

काश्मीरकपिशोरस्कं पीतकौशेयवाससम् । हारकेयूरकटककटिसूत्रैरलंकृतम् ॥ ९८ ॥

ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕೇಸರದ ವರ್ಣದಿಂದ ಕాంతಿಮಯವಾಗಿತ್ತು; ಅವನು ಪೀತ ಕೌಶೇಯ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಹಾರ, ಕೇಯೂರ, ಕಟಕ ಮತ್ತು ಕಟಿಸೂತ್ರಾದಿ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 99

हृतविश्वंभराभूरिभारं मुदितमानसम् । शंखचक्रगदापद्मराजद्भुजचतुष्टयम् ॥ ९९ ॥

ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಅಪಾರ ಭಾರ ಹೃದಯದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾಗ—ಅವನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಭುಜಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಂಡನು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 100

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृत्तिः । द्वितीया महिषीभिस्तु तृतीयायां समर्चयेत् ॥ १०० ॥

ಈ ರೀತಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಮೊದಲ ಆವೃತ್ತಿ ಅಂಗಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ; ಎರಡನೇ ಆವೃತ್ತಿ ದಿವ್ಯ ಮಹಿಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ (ಭಗವಂತನ ಸಹಚರಿ ದೇವಿಯರೊಂದಿಗೆ); ಮೂರನೇ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 101

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैनेयं दिक्ष्वग्रे विनतासुतम् ॥ १०१ ॥

ಭಗವಂತನು ನಾರದ, ಪರ್ವತ, ಜಿಷ್ಣು, ನಿಶಠ, ಉದ್ದವ, ದಾರುಕ ಇವರನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನ ಮತ್ತು ಶೈನೇಯರನ್ನು—ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿನತಾಪುತ್ರ ಗರುಡನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 102

लोकपालैश्च वज्राद्यैः पूजयेद्वैष्णवोत्तमः । एवं संपूज्य विधिवत्पायसं विनिवेदयेत् ॥ १०२ ॥

ವೈಷ್ಣವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತನು ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರಾದಿ ವಜ್ರಧಾರಿ ದೇವಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿ, ಪಾಯಸವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 103

तर्पयित्वा खंडमिश्रदुग्धबुद्ध्या जलैरिह । जपेदष्टशतं मन्त्री भावयन्पुरुषोत्तमम् ॥ १०३ ॥

ಇಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸಕ್ಕರೆ ಮಿಶ್ರಿತ ಹಾಲೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಪುರುಷೋತ್ತಮ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲೇ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಎಂಟುನೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 104

पूजासु होमं सर्वासु कुर्यान्मध्यंदिनेऽथवा । आसनादर्घ्यपर्यंतं कृत्वा स्तुत्वा नमेत्सुधीः ॥ १०४ ॥

ಪ್ರತಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲೂ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಸನಾರ್ಪಣದಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯಾರ್ಪಣದವರೆಗೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಸ್ತುತಿಸಿ ನಂತರ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 105

समर्थात्मानमुद्वास्य स्वीयहृत्सरसीरुहे । विन्यस्य तन्मयो भूत्वा पुनरात्मानमर्चयेत् ॥ १०५ ॥

ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಆವಾಹಿತವಾದ ಸಮರ್ಥಾತ್ಮನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಉದ್ವಾಸನೆ ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯ-ಸರೋವರದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ತದ್ರೂಪನಾಗಿ, ಒಳಗಿನ ಆತ್ಮನನ್ನು ಪುನಃ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 106

सायाह्ने वासुदेवं यो नित्यमेवं समर्चयेत् । सर्वान्कामानवाप्यांते स याति परमां गतिम् ॥ १०६ ॥

ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಸಮರ್ಚಿಸುವವನು, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 107

रात्रौ चेन्मदनाक्रांतचेतसं नन्दनन्दनम् । यजेद्रासपरिश्रांतं गोपीमंडलमध्यगम् ॥ १०७ ॥

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕಾಮದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತವಾದರೆ, ರಾಸಲೀಲೆಯಿಂದ ಪರಿಶ್ರಾಂತನಾಗಿ ಗೋಪೀಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ನಂದನಂದನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 108

विकसत्कुंदकह्लारमल्लिकाकुसुमोद्गतैः । रजोभिर्धूसरैर्मंदमारुतैः शिशिरीकृते ॥ १०८ ॥

ವಿಕಸಿಸಿದ ಕುಂದ, ಕಹ್ಲಾರ ಮತ್ತು ಮಲ್ಲಿಕಾ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಏಳುವ ಬಿಳಿ ಪರಾಗದಿಂದ ಧೂಸರಿತವಾಗಿ, ಮೃದು ಗಾಳಿಗಳಿಂದ ಅದು ಶೀತಳಗೊಂಡಿತ್ತು।

Verse 109

उन्मीलन्नवकैरवालिविगलन्माध्वीकलब्धांतरं भ्राम्यन्मत्तमिलिंदगीतललिते सन्मल्लिकोज्जृम्भिते । पीयूषांशुकरैर्विशालितहरित्प्रांते स्मरोद्दीपने कालिन्दीपुलिनांगणे स्मितमुखं वेणुं रणंतं मुहुः ॥ १०९ ॥

ಕಾಲಿಂದೀ ತೀರದ ಮರಳು ಅಂಗಣದಲ್ಲಿ—ಹೊಸ ಕೈರವ ಗುಚ್ಛಗಳು ಅರಳಿ, ಒಳಗೆ ಜೇನು ಸೋರಿ, ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಜೇನುನೊಣಗಳು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಡಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಲ್ಲಿಕಾ ಹೂಗಳು ಅರಳುವಲ್ಲಿ—ಅಮೃತಸಮಾನ ಚಂದ್ರಕಿರಣಗಳಿಂದ ವಿಶಾಲವಾದ ಹಸಿರು ಪ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಉದ್ರೇಕಗೊಳಿಸುತ್ತ, ಸ್ಮಿತಮುಖನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮರುಮರು ವೇಣುವನ್ನು ನಾದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 110

अन्तस्तोयलसन्नवांबुदघटासंघट्टकारत्विषं चंचञ्चिल्लिकमंबुजायतदृशं बिम्बाधरं सुन्दरम् । मायूरच्छदबद्धमौलिविलसद्धम्मिल्लमालं चलं दीप्यत्कुण्डलरत्नरश्मिविलसद्गंडद्वयोद्बासितम् ॥ ११० ॥

ಆ ಮುಖ ಅತಿಸುಂದರ—ಜಲಭರಿತ ನವ ಮೇಘಘಟಗಳ ಸಂಘಟ್ಟನೆಯಂತೆ ಶ್ಯಾಮ ಕాంతಿಯಿಂದ ದೀಪ್ತ; ಚಂಚಲ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲದಳಗಳಂತೆ; ಬಿಂಬಫಲದಂತೆ ಅಧರಗಳು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮಯೂರಪಿಚ್ಛದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದ ಕಿರೀಟ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ, ಚಲಿಸುವ ಕೇಶಮಾಲೆ ಮಿನುಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ರತ್ನಜಡಿತ ಕುಂಡಲಗಳ ಕಿರಣಗಳು ಎರಡೂ ಗಂಡಸ್ಥಲಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 111

कांचीनूपुरहारकंकणलसत्केयूरभूषान्वितं गोपीनां द्वितयां तरे सुललितं वन्यप्रसूनस्रजम् । अन्योन्यं विनिबद्धगोपदयितादोर्वल्लिवीतं लसद्रासक्रीडनलोलुपं मनसिजाक्रांतं मुकुन्दं भवेत् ॥ १११ ॥

ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮುಕುಂದನು ನೆಲಸಲಿ—ಕಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಿ, ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನೂಪುರ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾರ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಕಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕೇಯೂರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನು; ಎರಡು ಗೋಪಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ಅತಿ ಸುಲಲಿತನು; ಅರಣ್ಯಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಗೋಪಿಕೆಗಳ ಲತಾಸಮಾನ ಭುಜಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಬಂಧಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿದವು; ದೀಪ್ತ ರಾಸಕ್ರೀಡೆಗೆ ಲೋಲುಪನು, ಪ್ರೇಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತನು।

Verse 112

विविधश्रुतिभिन्नमनोज्ञतरस्वरसप्तकमूर्छनतानगणैः । भ्रममाणममूभिरुदारमणिस्फुटमंडनसिंजितचारुतनुम् ॥ ११२ ॥

ವಿವಿಧ ಶ್ರುತಿಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ಸ್ವರಗುಂಪುಗಳು—ಸಪ್ತಸ್ವರಗಳು, ಅವುಗಳ ಮೂರ್ಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ತಾನಗಳು—ಜೊತೆಗೆ ಅದು ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಉದಾರ ರತ್ನಜಡಿತ ಆಭರಣಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಝಂಝನದಿಂದ ಅದರ ಸುಂದರ ದೇಹ ಅಲಂಕರಿತವಾಯಿತು।

Verse 113

इतरेतरबद्धकरप्रमदागणकल्पितरासविहारविधौ । मणिशंकुगमप्यमुना वपुषा बहुधा विहितस्वकदिव्यतनुम् ॥ ११३ ॥

ಪರಸ್ಪರ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ ಯುವತೀಗಣಗಳು ಕಲ್ಪಿಸಿದ ರಾಸವಿಹಾರ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಅವರು—ರತ್ನಶಿಖರವಿರುವ ಸ್ತಂಭದಂತೆ—ತಮ್ಮದೇ ದೇಹದಿಂದ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ತನುವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು (ಬಹುರೂಪರಾದರು)।

Verse 114

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृतिः । श्रीकामः सस्वराद्यानि कलाब्जैर्वैष्णवोत्तमः ॥ ११४ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮೊದಲ ಆವರಣವು ಅಂಗಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ನಡೆಯಲಿ. ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಯಸುವ ವೈಷ್ಣವೋತ್ತಮನು, ಸ್ವರಾದಿ (ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಆರಂಭ) ಅಕ್ಷರಭಾಗಗಳನ್ನು ‘ಕಲಾಬ್ಜ’ ಎಂಬ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 115

यजेत्केशवकीर्त्यादिमिथुनानि च षोडश । इन्द्राद्यानपि वज्रादीन्पूजयेत्तदनन्तरम् ॥ ११५ ॥

ಕೇಶವ-ಕೀರ್ತಿ ಮೊದಲಾದ ಹದಿನಾರು ಯುಗಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯಜಿಸಿ/ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ವಜ್ರಾದಿ ಅವರ ಆಯುಧ-ಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 116

पृंथु सुवृत्तं मसृणं वितस्तिमात्रोन्नतं कौ विनिखन्य शंकुम् । आक्रम्य पद्भ्यामितरेतरैस्तु हस्तैर्भ्रमोऽयं खलु रासगोष्ठी ॥ ११६ ॥

ವಿಶಾಲ, ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತ, ಮೃದು ಮತ್ತು ಒಂದು ವಿತಸ್ತಿ ಎತ್ತರದ ಶಂಕುವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಡಬೇಕು. ನಂತರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಕೈಗಳಿಂದ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ಮಾಡುವ ಆ ಭ್ರಮಣವೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ರಾಸಗೋಷ್ಠಿಯ ನೃತ್ಯಸಮೂಹದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 117

सपूज्यैवं च पयसा ससितो पलसर्पिषा । नैवेद्यमर्चयित्वा तु चषकैर्नृपसंख्यकैः ॥ ११७ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಸಕ್ಕರೆ ಬೆರೆಸಿದ ಹಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಪಲ ಪ್ರಮಾಣದ ತುಪ್ಪ ಸೇರಿಸಿ ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ರಾಜಸಂಖ್ಯೆಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ (ಚಷಕಗಳಲ್ಲಿ) ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 118

सतं पापप्ते मंत्री मिथुनेष्वर्पयेत्क्रमात् । विधाय पूर्ववच्छेषं सहस्रं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११८ ॥

ಮಂತ್ರಸಾಧಕನಿಗೆ ಶತಪಾಪದೋಷ ಉಂಟಾದರೆ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯುಗ್ಮ ಆಹುತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯತ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಶೇಷವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 119

स्तुत्वा नत्वा च संप्रार्थ्य पूजाशेषं समापयेत् । एवं यः पूजयेत्कृष्णं स सस्मृद्धेः पदं भवेत् ॥ ११९ ॥

ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಪೂಜೆಯ ಉಳಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಸಮೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಷೇಮದ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 120

अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः । भुक्त्वेह विविधान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् ॥ १२० ॥

ಅವನು ಅಣಿಮಾದಿ ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಪದವನ್ನು, ಅಂದರೆ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 121

एवं पूजादिभिः सिद्धे मनौकाम्यानि साधयेत् । अष्टाविंशतिवारं वा त्रिकालं पूजयेत्सुधीः ॥ १२१ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪೂಜಾದಿಗಳಿಂದ ವಿಧಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಬಳಿಕ, ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮನೋಇಚ್ಛಿತ ಫಲಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನಿಯು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಬಾರಿ, ಇಲ್ಲವೆ ಪ್ರಾತಃ‑ಮಧ್ಯಾಹ್ನ‑ಸಾಯಂ ತ್ರಿಕಾಲ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 122

स्वकालविहितान् भूयः परिवारांश्च तर्पयेत् । प्रातर्द्दध्ना गुडाक्तेन मध्याह्ने पयसा पुनः ॥ १२२ ॥

ಮತ್ತೆ ನಿಗದಿತ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿವಾರ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು—ಪ್ರಾತಃ ಬೆಲ್ಲ ಮಿಶ್ರಿತ ಮೊಸರಿನಿಂದ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮತ್ತೆ ಹಾಲಿನಿಂದ।

Verse 123

नवनीतयुतेनाथ सायाह्ने तर्पयेत्पुनः । ससितोपलमिश्रेण पयसा वैष्णवोत्तमः ॥ १२३ ॥

ನಂತರ ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವೋತ್ತಮನು ಮತ್ತೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು—ನವনীত (ಬೆಣ್ಣೆ) ಸೇರಿಸಿ, ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ (ಮಿಶ್ರಿ) ಮಿಶ್ರಿತ ಹಾಲಿನಿಂದ।

Verse 124

तर्पयामिपदं योज्यं मंत्रांते स्वेषु नामसु । द्वितीयांतेषु तु पुनः पूजाशेषं समापयेत् ॥ १२४ ॥

ಮಂತ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳ ನಂತರ ‘ತರ್ಪಯಾಮಿ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ದ್ವಿತೀಯಾ ವಿಭಕ್ತಿ ಅಂತವಾಗುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪೂಜೆಯ ಶೇಷವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 125

अभ्युक्ष्यतत्प्रसादाद्भिरात्मानं प्रपबेदपः । तत्तृत्पस्तमथोद्वास्य तन्मयः प्रजपेन्मनुम् ॥ १२५ ॥

ಆ ಪ್ರಸಾದಜಲದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಅಭ್ಯುಕ್ಷ್ಯ (ಛಿಂಡಿ) ನಂತರ ಅದೇ ಜಲವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ತೃಪ್ತನಾದ ಮೇಲೆ (ದೇವತೆ/ವಿಧಿ)ಯನ್ನು ಉದ್ವಾಸನ ಮಾಡಿ, ತದೇಕಚಿತ್ತನಾಗಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 126

अथ द्रव्याणि काम्येषु प्रोच्यंते तर्पणेषु च । तानि प्रोक्तविधानानामाश्रित्यान्यतमं भजेत् ॥ १२६ ॥

ಇದೀಗ ಕಾಮ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತರ್ಪಣವಿಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕಾದ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರೇತ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದುದನ್ನೇ ಸಾಧಕನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 127

पायसं दाधिकं चाज्यं गौडान्नं कृसरं पयः । दधीनि कदली मोचा चिंचा रजस्वला तथा ॥ १२७ ॥

ಪಾಯಸ, ದಧಿ-ಪದಾರ್ಥಗಳು, ತುಪ್ಪ, ಬೆಲ್ಲಮಿಶ್ರಿತ ಅನ್ನ, ಕೃಸರ, ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಮೋಚಾ, ಹುಣಸೆ ಮತ್ತು ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ—ಇವು (ಈ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ) ವರ್ಜ್ಯ/ನಿಯತ-ನಿಷಿದ್ಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 128

अपूपा मोदका लाजाः पृथुका नवनीतकम् । द्रव्यषोडशकं ह्येतत्कथितं पद्मजादिभिः ॥ १२८ ॥

ಅಪೂಪ, ಮೋದಕ, ಲಾಜಾ, ಪೃಥುಕಾ ಮತ್ತು ನವನೀತ—ಇವು ಹದಿನಾರು ದ್ರವ್ಯಗಳೊಳಗಿನವು; ಪದ್ಮಜ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮೊದಲಾದವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 129

लाजांते पृथुकं प्राक्च समर्प्य च सितोपलम् । चतुःसप्ततिवारं यः प्रातरेवं प्रतर्पयेत् ॥ १२९ ॥

ಮೊದಲು ಲಾಜಾವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪೃಥುಕಾವನ್ನು ಹಾಗೂ ಸಿತೋಪಲ (ಬಿಳಿ ಮಿಶ್ರಿ)ಯನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿ—ಯಾರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಪ್ರತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ (ಅವನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ).

Verse 130

ध्यात्वा कृष्णपदं मत्री मंडलादिष्टमाप्नुयात् । धारोष्णपक्कपयसा नवनीतं दधीनि च ॥ १३० ॥

ಕೃಷ್ಣಪಾದಸಂಬಂಧಿತ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೆ ಸಾಧಕನು ಮಂಡಲವಿಧಿ ಸೂಚಿಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ತರ್ಪಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುವಂತೆ ಬೇಯಿಸಿದ ಹಾಲಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ನವನೀತ ಮತ್ತು ಮೊಸರು ಬಳಸಬೇಕು.

Verse 131

दौग्धाम्रमाज्यं मत्स्यंडी क्षौद्रं कीलालमेव च । पूजयेन्नवभिर्द्रव्यैः प्रत्येकं रविसंख्यया ॥ १३१ ॥

ಹಾಲು, ಮಾವಿನ ರಸ, ತುಪ್ಪ, ಮಿಶ್ರಿ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಕೀಲಾಲ ಮೊದಲಾದ ಒಂಬತ್ತು ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಸೂರ್ಯ-ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 132

एवमष्टोतरशतंसंख्याकं तर्पणं पुनः । यः कुर्याद्वैष्णवश्रेष्टः पूर्वोक्तं फलमाप्नुयात् ॥ १३२ ॥

ಈ ರೀತಿ ವೈಷ್ಣವಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮತ್ತೆ ನೂರ ಎಂಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 133

किं बहूक्तेन सर्वेष्टदायकं तर्पणं त्विदम् । ससितोपलधारोष्णदुग्धबुद्ध्या जलेन वै ॥ १३३ ॥

ಇನ್ನೇನು ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಬೇಕು? ಈ ತರ್ಪಣವು ಸರ್ವ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ನೀರಿನಿಂದಲೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಆ ನೀರನ್ನು ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯ ಧಾರೆ, ಶ್ವೇತ ಸ್ಫಟಿಕದ ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ಬಿಸಿ ಹಾಲಿನಂತೆ ಭಾವಿಸಬೇಕು।

Verse 134

कृष्णं प्रतपर्यन् ग्रामं व्रजन्प्राप्नोति साधकः । धनवस्त्राणि भोज्यं च परिवारगणैः सह ॥ १३४ ॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಸಾಧಕನು, ಕುಟುಂಬದವರೊಡನೆ ಧನ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಭೋಜನದ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 135

यावत्संतर्पयेन्मंत्री तावत्संख्यं जपेन्मनुम् । तर्पणेनैव कार्याणि साधयेदखिलान्यपि ॥ १३५ ॥

ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಎಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ತರ್ಪಣದಿಂದಲೇ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 136

काम्यहोममथो वक्ष्ये साधकानां हिताय च । श्रीपुष्पैर्जुहुयान्मंत्री श्रियमिच्छन्निनिंदिताम् ॥ १३६ ॥

ಇದೀಗ ಸಾಧಕರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಾಮ್ಯಹೋಮವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಧರ್ಮಸಮ್ಮತವಾದ, ನಿಂದಾರಹಿತ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಶುಭಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಲಿ.

Verse 137

साज्येनान्नेन जुहुयात्घृतान्नस्य समृद्धये । वन्यपुष्पैर्द्विजान् जातीपुष्पैश्च पृथिवीपतीन् ॥ १३७ ॥

ಘೃತಾನ್ನದ ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ತುಪ್ಪಮಿಶ್ರಿತ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನದಿಂದ ಆಹುತಿ ನೀಡಬೇಕು. ಕಾಡುಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ದ್ವಿಜರನ್ನು, ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಭೂಪತಿಗಳನ್ನು (ರಾಜರನ್ನು) ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 138

असितैः कुसुमैर्वैश्यान् शूद्रान्नीलोत्पलैस्तथा । वशयेल्लवणैः सर्वानंबुजैर्युवतीजनम् ॥ १३८ ॥

ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವೈಶ್ಯರನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬೇಕು. ಲವಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ, ಅಂಬುಜಗಳಿಂದ ಯುವತಿಯರನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು.

Verse 139

गोशालासु कृतो होमः पायसेन ससर्पिषा । गवां शांतिं करोत्याशु गोपालो गोकुलेश्वरः ॥ १३९ ॥

ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪಮಿಶ್ರಿತ ಪಾಯಸದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೋಮವು ಹಸುಗಳಿಗೆ ಶೀಘ್ರ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಗೋಕುಲೇಶ್ವರ ಗೋಪಾಲನೇ ಅವರ ರಕ್ಷಕನು.

Verse 140

शिक्षावेषधरं कृष्णं किंकिणीजालशोभितम् । ध्यात्वा प्रतर्पयेन्मंत्री दुग्धबुद्ध्या शुभैर्जलैः ॥ १४० ॥

ಶಿಕ್ಷಾ-ವೇಷಧಾರಿಯಾದ, ಕಿಂಕಿಣೀಜಾಲದಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಶುಭಜಲಗಳಿಂದ—ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹಾಲೆಂದು ಭಾವಿಸಿ—ತರ್ಪಣ ಮಾಡಲಿ.

Verse 141

धनं धान्यं सुतान्कीर्तिं प्रीतस्तस्मै ददाति सः । ब्रह्मवृक्षसमिद्भिर्वा कुशैर्वा तिलतंदुलैः ॥ १४१ ॥

ಅವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಧನ, ಧಾನ್ಯ, ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ—ಬ್ರಹ್ಮವೃಕ್ಷದ ಸಮಿಧಗಳಿಂದಾಗಲಿ, ಕುಶದಿಂದಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಎಳ್ಳು–ಅಕ್ಕಿ ಕಣಗಳಿಂದಾಗಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೂ।

Verse 142

जुहुयादयुतं मंत्री त्रिमध्वाक्तैर्हुताशने । वशयेद्ब्राह्मणांश्चाथ राजवृक्षसमुद्भवैः ॥ १४२ ॥

ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ತ್ರಿಮಧುವಿನಿಂದ ಲೇಪಿತ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ರಾಜವೃಕ್ಷದಿಂದ ದೊರಕುವ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 143

प्रसूनैः क्षत्रियान्वैश्यान्कुरंङकुसुमैस्तथा । पाटलोत्थैश्च कुसुमैर्वशयेदंतिमान्सुधीः ॥ १४३ ॥

ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ—ಕುರಂಗಕುಸುಮಗಳಿಂದ ಸಹ—ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಮತ್ತು ವೈಶ್ಯರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಟಲ ವೃಕ್ಷದಿಂದ ಬಂದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಜ್ಞಾನಿ ಹಠಿಷ್ಠ/ಅಹಂಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ವಶಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 144

श्वेतपद्मै रक्तपप्दैश्चंपकैः पाटलैः क्रमात् । हुत्वायुतं त्रिमध्वाक्तैर्वशयेत्तद्वरांगनाः ॥ १४४ ॥

ಬಿಳಿ ಪದ್ಮಗಳು, ಕೆಂಪು ಪದ್ಮಗಳು, ಚಂಪಕ ಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಟಲಾ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತ್ರಿಮಧುವಿನಿಂದ ಲೇಪಿತ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಇಚ್ಛಿತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಹುದು।

Verse 145

नित्यं हयारिकुसुमौर्निशीथे त्रिमधुप्लुतैः । वरस्त्रीर्वशयेत्प्राज्ञः सम्यग्धृत्वा दिनाष्टकम् ॥ १४५ ॥

ನಿಶೀಥದಲ್ಲಿ (ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ) ತ್ರಿಮಧುವಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿದ ಹಯಾರಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ನಿತ್ಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಎಂಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಿಯಮವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಲ್ಲನು।

Verse 146

अयुतत्रितयं रात्रौ सिद्धार्थैस्त्रिमधुप्लुतैः । प्रत्यहं जुह्वतो मासात्सुरेशोऽपि वशीभवेत् ॥ १४६ ॥

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ವಿಧದ ಜೇನಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿದ ಬಿಳಿ ಸಾಸಿವೆ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಮுப்பತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ, ದೇವೇಂದ್ರನೂ ವಶನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 147

आहृत्य बल्लवीवस्त्राण्यारूढं नीपभूरुहे । स्मरेत्कृष्णं जपेद्रात्रौ सहस्रं खेंदूहात्सुधीः ॥ १४७ ॥

ಗೋಪಿಯರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಂದು ನೀಪ (ಬೇವು) ಮರಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿ, ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 148

हठादाकर्षयेच्छीघ्रमुर्वशीमपि साधकः । बहुना किमिहोक्तेन मंत्रोऽयं सर्ववश्यकृत् ॥ १४८ ॥

ಹಠಬಲದಿಂದ ಸಾಧಕನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಉರ್ವಶಿಯನ್ನೂ ತನ್ನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿಸಬಲ್ಲನು। ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ಈ ಮಂತ್ರವು ಸರ್ವವಶೀಕರಣಕಾರಿಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 149

रहस्यं परमं चाथ वक्ष्ये मोक्षप्रदं नृणाम् । ध्यायेत्स्वहृत्सरसिजे देवकीनंदनं विभुम् ॥ १४९ ॥

ಇದೀಗ ನಾನು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷಪ್ರದವಾದ ಪರಮ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ತನ್ನ ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ದೇವಕೀನಂದನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 150

श्रीमत्कुन्देंदुगौरं सरसिजनयनं शङ्खचक्रे गदाब्जे बिभ्राणं हस्तपद्मैर्नवनलिनलसन्मालयादीप्यमानम् । वंदे वेद्यं मुनींद्रैः कणिकमुनिलसद्दिव्यभूषाभिरामं दिव्यांगालेपभासं सकलभयहरं पीतवस्त्रं नुरारिम् ॥ १५० ॥

ಕುಂದಪುಷ್ಪ ಹಾಗೂ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಗೌರವರ್ಣ, ಶ್ರೀಮಂತ, ಕಮಲನಯನ, ಶಂಖಚಕ್ರಧಾರಿ; ತನ್ನ ಕರಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಗದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನವಕಮಲಮಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ದೀಪ್ತ—ಮುನೀಂದ್ರರಿಗೆ ವೇದ್ಯ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ, ದಿವ್ಯಾಂಗಲೇಪದ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸಕಲಭಯಹರ, ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ಅಸುರಾರಿ ಶ್ರೀನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 151

एवं ध्यात्वा पुमांसं स्फुटहृदयसरोजासनासीनमाद्यं सांद्रांभोदाच्छबिंबाद्भुतकनकनिभं संजपेदर्कलक्षम् । मन्वोरेकं द्वितारांतरितमथः हुनेदर्कसाहस्रमिध्मैः क्षीरिद्रूत्थर्यथोक्तैः समधुघृतसितेनाथवा पायसेन ॥ १५१ ॥

ಹೀಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿಕಸಿತವಾದ ಹೃದಯಪದ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಆದ್ಯ ಪುರುಷನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಘನ ಮೇಘದ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಅದ್ಭುತ ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣನಾದವನನ್ನು. ನಂತರ ಅರ್ಕ (ಸೂರ್ಯ) ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ‘ತಾರಾ’ (ಓಂ) ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ, ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ, ಹಾಲು‑ಜೇನು‑ತುಪ್ಪ‑ಸಕ್ಕರೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಥವಾ ಪಾಯಸದಿಂದ, ಅರ್ಕನಿಗೆ ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 152

एवं लोकेश्वराराध्यं कृष्णं स्वहृदयांबुजे । ध्यायन्ननुदिनं मंत्री त्रिसहस्रं जपेन्मनुम् ॥ १५२ ॥

ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಹೃದಯಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೋಕೇಶ್ವರನೂ ಆರಾಧ್ಯನೂ ಆದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ದಿನವೂ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 153

सायाह्नोक्तेन विधिना संपूज्य हवनं पुनः । कृत्वा पूर्वोक्तविधिना मन्त्री तद्गतमानसः ॥ १५३ ॥

ನಂತರ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಹವನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿ, ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ (ದೇವತೆ/ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ) ಲೀನವಾಗಿರಿಸಬೇಕು।

Verse 154

एवं यो भजते नित्यं विद्वान् गोपालनंदनम् । समुत्तीर्य भवांभोधिं स याति परमं पदम् ॥ १५४ ॥

ಹೀಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಗೋಪಾಲನಂದನ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ) ನನ್ನು ಭಜಿಸುವ ಜ್ಞಾನಿ, ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 155

मध्ये केणेषु बाह्येष्वनलपुरपुटस्यालिखेत्कर्णिकायां कंदर्पं साध्ययुक्तं विवरगतषडर्णद्विषः केशरेषु । शक्तिः श्रीपूर्विकाणिद्विनवलिपिमनोरक्षराणिच्छदानां मध्ये वर्णान्दशान्तो दशलिपिमनुवर्यस्य वैकैकशोऽब्जम् ॥ १५५ ॥

ಅನಲಪುರಪుట (ಅಗ್ನಿನಗರ) ಆವರಣವಿರುವ ಪದ್ಮಯಂತ್ರದ ಮಧ್ಯ ಹಾಗೂ ಬಾಹ್ಯ ಕೋಣಗಳಲ್ಲಿ, ಕರ್ಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯಸಹಿತ ಕಂದರ್ಪ ಬೀಜವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ದಳಗಳಲ್ಲಿ ‘ಷಡ್ದ್ವಾರ-ದ್ವಿಷ್’ ಅಂದರೆ ಆರು ಇಂದ್ರಿಯದ್ವಾರಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ದ್ವಿ-ನವ (ಹದಿನೆಂಟು) ಅಕ್ಷರಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಆವರಣಗಳ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಶಾಂತসহಿತ ಹತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನುವರ್ಯನ ದಶಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು—ಒಂದೊಂದಾಗಿ—ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 156

भूसद्मनाभिवृतमस्रगमन्मथेन गोरोचनाविलिखितं तपनीयसूच्या । पट्टे हिरण्यरचिते गुलिकीकृतं तद्गोपालयंत्रमखिलार्थदमेतदुक्तम् ॥ १५६ ॥

ಭೂಸದ್ಮನ-ಚಿಹ್ನ ಮತ್ತು ಅಸ್ರಗಮನಮಂಥ-ಲಾಂಛನಗಳಿಂದ ಆವೃತ, ಗೋರೋಚನದಿಂದ ಶುದ್ಧ ಸ್ವರ್ಣಸೂಚಿಯಿಂದ ಲಿಖಿತ; ನಂತರ ಸ್ವರ್ಣಪಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಡಚಿ ಸಣ್ಣ ಗುಳಿಕೆಯಾಗಿಸಿ ಸ್ವರ್ಣಲಾಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದರೆ—ಇದೇ ‘ಗೋಪಾಲ ಯಂತ್ರ’, ಸರ್ವಾರ್ಥಪ್ರದವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 157

संयातसिक्तमभिजप्तमिमं महद्भिर्धार्यं जगत्त्रयवशीकरणैकदक्षम् । रक्षायशः सुतमहीधनधान्यलक्ष्मीसौभाग्यलिप्सुभिरजस्रमनर्घ्यवीर्यम् ॥ १५७ ॥

ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಸಂಗ್ರಹಿತ, ಅಭಿಷಿಕ್ತ ಮತ್ತು ಜಪಿತವಾದ ಈ (ಮಂತ್ರ/ಯಂತ್ರ) ಧರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು; ತ್ರಿಲೋಕ ವಶೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಇದು ಏಕೈಕ ದಕ್ಷ. ರಕ್ಷೆ, ಯಶಸ್ಸು, ಪುತ್ರ, ಭೂಮಿ, ಧನ, ಧಾನ್ಯ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮತ್ತು ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಇದನ್ನು ನಿರಂತರ ಧರಿಸಲಿ—ಇದರ ವೀರ್ಯ ಅಮೂಲ್ಯ.

Verse 158

स्मरस्त्रिविक्रमाक्रांतश्चाक्रीष्ट्याय हृदित्यसौ । षडक्षरोऽयं संप्रोक्तः सर्वसिद्धिकरो मनुः ॥ १५८ ॥

‘ಸ್ಮರ’, ‘ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಾಕ್ರಾಂತ’, ‘ಚಾಕ್ರೀಷ್ಟ್ಯಾಯ’, ‘ಹೃತ್’—ಇಂತೆ ಈ (ಮಂತ್ರ). ಇದನ್ನು ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಕರ.

Verse 159

क्रोडः शान्तींदुवह्न्याढ्यो माया बीज प्रकीर्ततम् । गोविंदवह्निचन्द्राढ्यो मनुः श्रीबीजमीरितम् ॥ १५९ ॥

‘ಕ್ರೋಡ’—ಶಾಂತಿ, ಇಂದು (ಚಂದ್ರ) ಮತ್ತು ವಹ್ನಿ (ಅಗ್ನಿ)ಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದರೆ—ಪ್ರಸಿದ್ಧ ‘ಮಾಯಾ-ಬೀಜ’ವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಗೋವಿಂದ’—ವಹ್ನಿ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ ಸಂಯುಕ್ತವಾದರೆ—ಅದು ‘ಶ್ರೀ-ಬೀಜ’ವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 160

आभ्यामष्टादशक्लिपः स्याद्विंशत्यक्षरो मनुः । शालग्रामे मणौ यंत्रे मंडले प्रतिमासु वा ॥ १६० ॥

ಈ ಎರಡು (ಬೀಜ)ಗಳಿಂದ ಅಷ್ಟಾದಶ-ಕಲ್ಪಿತ (ಹದಿನೆಂಟು ಅಂಗಗಳ) ವಿನ್ಯಾಸ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ, ಮಂತ್ರವು ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ, ಮಣಿಯಲ್ಲಿ, ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬಹುದು.

Verse 161

नित्यं पूजा हरेः कार्या न तु केवलभूतले । एवं यो भजंते कृष्णं स याति परमां गतिम् ॥ १६१ ॥

ಹರಿಯ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು; ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಭೂತಲಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭಜಿಸುವವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 162

विंशार्णस्य मुनिर्ब्रह्मा गायत्री छन्द ईरितम् । कृष्णश्च देवता कामो बीजं शक्तिर्द्विठो बुधैः ॥ १६२ ॥

ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಎಂದು, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ದೇವತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ; ಬೀಜ ಕಾಮ; ಶಕ್ತಿ ‘ದ್ವಿಠಾ’ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 163

रामाग्निवेदवेदाब्धेर्नेत्रार्णैरंगकल्पनम् । मूलेन व्यापकं कृत्वा मनुना पुटितानथ ॥ १६३ ॥

‘ರಾಮ–ಅಗ್ನಿ–ವೇದ–ವೇದ–ಅಬ್ಧಿ’ ಎಂಬ ಸಂಕೇತಾಕ್ಷರಗಳು ಹಾಗೂ ನೇತ್ರಾರ್ಣಗಳಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮಂತ್ರದ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದನು. ನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಪಕಗೊಳಿಸಿ, ನಿಯತ ಮನುವಿನಿಂದ ಪుటಿತ/ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 164

मातृकार्णान्न्यसेत्तत्तत्स्थानेषु सुसमाहितः । दशतत्त्वानि विन्यस्य मूलेन व्यापकं चरेत् ॥ १६४ ॥

ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾತೃಕಾ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ತತ್ಥತ್ಥ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ದಶ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ವ್ಯಾಪಕ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 165

मंत्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । शीर्षे ललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ १६५ ॥

ನಂತರ ದೇವತಾಭಾವ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ.

Verse 166

नसोर्वक्रे च चिबुके कण्ठे दोर्मूलके हृदि । उदरे नाभिदेशे च लिंगे मूलसरोरुहे ॥ १६६ ॥

ನಾಸಾರಂಧ್ರಗಳ ವಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಚಿಬುಕದಲ್ಲಿ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಭುಜಮೂಲದಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಉದರದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿದೇಶದಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮೂಲಾಧಾರ-ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ—ಇವು ನಿಶ್ಚಿತ ನ್ಯಾಸಸ್ಥಾನಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 167

कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोः क्रमात् । न्यसेद्धृदंतान्मंत्राणां सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ १६७ ॥

ಹೃದಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕಟಿ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳು, ಜಂಘೆಗಳು, ಗುಲ್ಫಗಳು (ಕಾಲುಗಂಟು) ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಇದನ್ನೇ ‘ಸೃಷ್ಟಿ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 168

हृदये चोदरे नाभौ लिंगे मूलसरोरुहे । कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोस्तथा ॥ १६८ ॥

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಉದರದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಮೂಲಾಧಾರ-ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಕಟಿ, ಮೊಣಕಾಲು, ಜಂಘೆ, ಗುಲ್ಫ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ (ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು)।

Verse 169

मूर्ध्नि कपोले भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोर्नसोः । वदने चिबुके कंठे दोर्मूले विन्यसेत्क्रमात् ॥ १६९ ॥

ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮೂರ್ಧ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಕಪೋಲಗಳಲ್ಲಿ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಕರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ವದನದಲ್ಲಿ, ಚಿಬುಕದಲ್ಲಿ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಭುಜಮೂಲದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 170

नमोतान्मंत्रवर्णांश्च स्थितिन्यासोऽयमीरितः । पादयोर्गुल्फयोश्चैव जंघयोर्जानुनोस्तथा ॥ १७० ॥

‘ನಮೋ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳ ಈ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ‘ಸ್ಥಿತಿ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ, ಗುಲ್ಫಗಳಲ್ಲಿ, ಜಂಘೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ।

Verse 171

कट्यां मूले ध्वजे नाभौ जठरे हृदये पुनः । दोर्मूले कंठदेशे च चिबुके वदने नसोः ॥ १७१ ॥

ಕಟಿಯಲ್ಲಿ, ಮೂಲಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಲಿಂಗಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ಜಠರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪುನಃ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ; ಭುಜಮೂಲದಲ್ಲಿ, ಕಂಠದೇಶದಲ್ಲಿ, ಚಿಬುಕದಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಾಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ—ಈ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ (ಮಂತ್ರ)ನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 172

कर्णयोर्नेत्रयोश्चैव भ्रूमध्ये निटिले तथा । मूर्ध्नि न्यसेन्मंत्रवर्णान्संहाराख्योऽयमीरितः ॥ १७२ ॥

ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಿಟಿಲದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿರೋಶಿಖರವಾದ ಮೂರ್ಧ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ‘ಸಂಹಾರ’ ನ್ಯಾಸವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 173

पुनः सृष्टिस्थितिन्यासौ विधाय वैष्णवोत्तमः । मूर्तिपंजरनामानं विन्यसेत्पूर्ववत्ततः ॥ १७३ ॥

ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯ ನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ವೈಷ್ಣವೋತ್ತಮನು ನಂತರ ‘ಮೂರ್ತಿಪಂಜರ’ ಎಂಬ ನಾಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವತ್ತೇ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 174

पुनः षडंगं कृत्वाथ ध्यायेत्कृष्णं हृदंबुजे । द्वारवत्यां सहस्रार्कभास्वरैर्भवनोत्तमैः ॥ १७४ ॥

ಮತ್ತೆ ಷಡಂಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ದ್ವಾರವತಿಯಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭವನಗಳ ಮಧ್ಯೆ.

Verse 175

अनल्पैः कल्पवृक्षैश्च परीते मणिमण्डपे । ज्वलद्रत्न मयस्तंभद्वारतोरणकुड्यके ॥ १७५ ॥

ಆ ಮಣಿಮಂಟಪವು ಅನೇಕ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಸ್ತಂಭಗಳು, ದ್ವಾರಗಳು, ತೋರಣಗಳು ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಜ್ವಲಿಸುವ ರತ್ನಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 176

फुल्लप्रफुल्लसञ्चित्रवितानालंबिमौक्तिके । पद्मरागस्थलीराजद्रत्नसंघैश्च मध्यतः ॥ १७६ ॥

ಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಹಾಗೂ ಅರ್ಧ ಅರಳಿದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವಿತಾನದಿಂದ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳು ತೂಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮರಾಗಮಣಿ-ಖಚಿತ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜರತ್ನಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 177

अनारतगलद्रत्नधाराढ्यस्वस्तस्तरोरधः । रत्नप्रदीपावलिभिः प्रदीपितदिगंतरे ॥ १७७ ॥

ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುರಿಯುವ ರತ್ನಧಾರಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಶುಭ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ, ರತ್ನದೀಪಗಳ ಸಾಲುಗಳು ದಿಕ್ಕುಗಳ ಮಧ್ಯದ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಯಗೊಳಿಸಿತು.

Verse 178

उद्यदादित्यसंकाशमणिसिंहासनांबुजे । समासीनोऽच्युतो ध्येयो द्रुतहाटकसन्निभः ॥ १७८ ॥

ರತ್ನಖಚಿತ ಸಿಂಹಾಸನ-ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಹಾಗೂ ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನದಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನನಾದ ಅಚ್ಯುತ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 179

समानोदितचंद्रार्कतडित्कोटिसमद्युतिः । सर्वांगसुंदरः सौम्यः सर्वाभरणभूषितः ॥ १७९ ॥

ಅವರ ಕಾಂತಿ ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಉದಯಿಸಿದಂತೆ—ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಮಿಂಚಿನ ದೀಪ್ತಿಯಂತೆ. ಅವರು ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರ, ಸೌಮ್ಯ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 180

पीतवासाः शंखचक्रगदांभोजलसत्करः । अनाहतोच्छलद्रत्नधारौघकलशं स्पृशन् ॥ १८० ॥

ಅವರು ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ; ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ, ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಅವರ ಕೈಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅನಾಹತವಾಗಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ರತ್ನಧಾರೆಯ ಪ್ರವಾಹವಿರುವ ಕಲಶವನ್ನು ಅವರು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 181

वामपादांबुजाग्रेण मुष्णता पल्लवच्छविम् । रुक्मिणीसत्यभामेऽस्य मूर्ध्नि रत्नौघधारया ॥ १८१ ॥

ವಾಮ ಪದ್ಮಪಾದಾಗ್ರದಿಂದ ನವಪಲ್ಲವದ কোমಲ ಕాంతಿಯನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವಂತೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಭಾಮೆ ರತ್ನಗಳ ಅವಿರತ ಧಾರೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು।

Verse 182

सिंचंत्यौ दक्षवामस्थे स्वदोस्थकलशोत्थया । नाग्नजिती सुनंदा च दिशंत्यौ कलशौ तयोः ॥ १८२ ॥

ನಾಗ್ನಜಿತೀ ಮತ್ತು ಸುನಂದಾ ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಶಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಲ ಹಾಗೂ ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಜಲಧಾರೆಯಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವರಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಎರಡು ಕಲಶಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 183

ताभ्यां च दक्षवामस्थमित्रविंदासुलक्ष्मणे । रत्ननद्याः समुद्धृत्य रत्नपूर्णौ घटौ तयोः ॥ १८३ ॥

ನಂತರ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮಿತ್ರವಿಂದೆಗೆ ಮತ್ತು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಸುಲಕ್ಷ್ಮಣೆಗೆ, ರತ್ನನದಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ರತ್ನಪೂರ್ಣ ಎರಡು ಘಟಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 184

जांबवती सुशीला च दिशंत्यौ दक्षवामके । बहिः षोडश साहस्रसंख्याकाः परितः प्रियाः ॥ १८४ ॥

ಜಾಂಬವತಿ ಮತ್ತು ಸುಶೀಲಾ ಬಲ ಹಾಗೂ ಎಡ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು; ಅವರ ಹೊರಗೆ ಸುತ್ತಲೂ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯರು ಪರಿವೃತರಾಗಿ ಇದ್ದರು।

Verse 185

ध्येयाः कनकरत्नौघधारायुक्कलशोज्वलाः । तद्बहिश्चाष्टनिधायः पूरयंतो धनैर्धराम् ॥ १८५ ॥

ಅವರನ್ನು ಚಿನ್ನದ ಧಾರೆಗಳು ಮತ್ತು ರತ್ನರಾಶಿಗಳ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಲಶಗಳಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಹೊರಗೆ ಅಷ್ಟನಿಧಿಗಳು ಧನದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿರುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 186

तद्बहिर्वृष्णयः सर्वे पुरोवच्च स्वरादयः । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षपंचकं तद्दशांशतः ॥ १८६ ॥

ಅದರ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವೃಷ್ಣಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವತ್ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವರಾದಿ ವರ್ಣಗಳನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಐದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ, ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶದಿಂದ ಸಮಾಪನಾಚರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 187

अरुणैः कमलैर्हुत्वा पीठे पूर्वोदिते यजेत् । विलिप्य गंधपंकेन लिखेदष्टदलांबुजम् ॥ १८७ ॥

ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಸುಗಂಧ ಚಂದನಾದಿ ಲೇಪನದಿಂದ ಲೇಪಿಸಿ, ಅಷ್ಟದಳ ಕಮಲ ಮಂಡಲವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 188

कर्णिकायां च षट्कोणं ससाध्यं तत्र मन्मथम् । शिष्टैस्तु सप्तदशभिरक्षरैर्वेष्टयेत्स्वरम् ॥ १८८ ॥

ಕರ್ಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಷಟ್ಕೋಣವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯಸಹಿತ ಮन्मಥನನ್ನು (ಕಾಮದೇವನನ್ನು) ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಉಳಿದ ಹದಿನೇಳು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಬೀಜ-ಸ್ವರವನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆಯಬೇಕು.

Verse 189

प्राग्रक्षोऽनिलकोणेषु श्रियं शिष्टेषु संविदम् । षट्सु संधिषु षट्कर्णे केसरेषु त्रिशस्त्रिशः ॥ १८९ ॥

ಪೂರ್ವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ರಕ್ಷಃ’ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು, ವಾಯು ದಿಕ್ಕಿನ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ‘ಅನಿಲ’ ಅನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಉಳಿದ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ‘ಶ್ರೀ’ ಮತ್ತು ‘ಸಂವಿದ್’ ಅನ್ನು ಸಹ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಷಟ್ಕೋಣದ ಆರು ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕಮಲದ ಕೇಸರಗಳ ಮೇಲೆ ಮೂರು ಮೂರು ಎಂದು ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 190

विलिखेत्स्मरगायत्रीं मालामंत्रं दलाष्टके । षटूषः संलिख्य तद्बाह्ये वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः ॥ १९० ॥

ಅಷ್ಟದಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರ-ಗಾಯತ್ರಿ ಮತ್ತು ಮಾಲಾ-ಮಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಆರು ‘ಊಷಃ’ಗಳನ್ನು ಬರೆಯಿಸಿ, ಅದರ ಹೊರಗೆ ಮಾತೃಕಾ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ (ವರ್ಣಮಾಲೆಯಿಂದ) ಸುತ್ತುವರೆಯಬೇಕು.

Verse 191

भूबिंबं च लिखेद्बाह्ये श्रीमायादिग्विदिक्ष्वपि । भूग्रहं चतुरस्रं स्यादष्टवज्रविभूषितम् ॥ १९१ ॥

ಬಾಹ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಭೂ-ಬಿಂಬವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಮಾಯಾ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉಪದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಭೂ-ಆವರಣ ಚತುರಸ್ರವಾಗಿದ್ದು ಅಷ್ಟ ವಜ್ರಚಿಹ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿರಲಿ.

Verse 192

एतद्यंत्रं हाटकादिपट्टेष्वालिख्य पूर्ववत् । संस्कृतं धारयेद्यो वै सोऽर्च्यते त्रिदशैरपि ॥ १९२ ॥

ಈ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಚಿನ್ನಾದಿ ಫಲಕಗಳ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ವವಿಧಿಯಂತೆ ಬರೆಯಿಸಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗೊಳಿಸಿ ಯಾರು ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ತ್ರಿದಶ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಪೂಜ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 193

स्याद्गायत्री वामदेवपुष्पबाणौ तु ङेंतिमौ । विद्महेधीमहियुतौ तन्नोऽनंगः प्रचोदयात् ॥ १९३ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರೀಮಂತ್ರವಾಗಿರಲಿ; ವಾಮದೇವ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಬಾಣ—ಈ ಎರಡರ ಪ್ರಯೋಗ ಇಲ್ಲಿ. ‘ವಿದ್ಮಹೇ’ ‘ಧೀಮಹಿ’ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ—ಅನಂಗ (ಕಾಮದೇವ) ನಮ್ಮ ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಲಿ.

Verse 194

जप्या जपादौ गोपालमनूनां जनरंजनी । हृदयं कामदेवाय ङेंतं सर्वजनप्रियम् ॥ १९४ ॥

ಜಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಗೋಪಾಲಮಂತ್ರಗಳ ಜನರಂಜನೀ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ‘ಙೇಂ’ ಬೀಜದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಕಾಮದೇವ ಹೃದಯಮಂತ್ರವು ಸರ್ವಜನಪ್ರಿಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 195

उक्त्वा सर्वजनांते तु संमोहनपदं तथा । ज्वल ज्वल प्रज्वलेति प्रोच्य सर्वजनस्य च ॥ १९५ ॥

ನಂತರ ಎಲ್ಲರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂಮೋಹನ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ “ಜ್ವಲ ಜ್ವಲ—ಪ್ರಜ್ವಲ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು.

Verse 196

हृदयं मम च ब्रूयाद्वशंकुरुयुगं शिरः । प्रोक्तो मदनमंत्रोऽष्टचत्वारिंशद्भिरक्षरैः ॥ १९६ ॥

“ಮಮ ಹೃದಯ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಂತರ “ವಶೀಕರಣ-ಯುಗ್ಮ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನಲವತ್ತೆಂಟು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮದನಮಂತ್ರವು ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 197

जपादौ स्मरबीजाद्यो जगत्त्रयवशीकरः । पीठ प्राग्वत्समभ्यर्च्य मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ १९७ ॥

ಜಪಾದಿ ಕರ್ಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಕವಶೀಕರ ಸ್ಮರಬೀಜಾದಿ ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಪೀಠವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ಮೂಲದಿಂದಲೇ ದೇವಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 198

तत्रावाह्याच्युतं भक्त्या सकलीकृत्य पूजयेत् । आसनादिविभूषांतं पुनर्न्यासक्रमाद्यजेत् ॥ १९८ ॥

ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಆಸನಾದಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಅಂತಿಮ ವಿಭೂಷಣವರೆಗೆ. ಬಳಿಕ ನ್ಯಾಸಕ್ರಮಾನುಸಾರ ಮತ್ತೆ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 199

सृष्टिं स्थितिं षडंगं च किरीटं कुंडलद्वयम् । शंखं चक्रं गदां पद्मं मालां श्रीवत्सकौस्तुभौ ॥ १९९ ॥

ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಷಡಂಗಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಜೋಡಿ ಕುಂಡಲಗಳು; ಜೊತೆಗೆ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ, ಪದ್ಮ, ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸ-ಕೌಸ್ತುಭ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನೂ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 200

गन्धपुष्पैः समभ्यर्च्य मूलेन वैष्णवोत्तमः । षट्कोणेषु षडंगानि दिग्दलेषु क्रमाद्यजेत् ॥ २०० ॥

ಗಂಧಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈಷ್ಣವನು ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಷಟ್ಕೋಣದ ಆರು ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಷಡಂಗಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ದಿಕ್ಕಿನ ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.