The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शुणु नारद वक्ष्यामि दिव्यान्नरहरेर्मनून् । यान्समाराध्य ब्रह्माद्याश्चक्रुः सृष्ट्यादि कर्म वै ॥ १ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ನಾರದಾ, ಕೇಳು; ನಾನು ನರಹರಿಯ ದಿವ್ಯ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಸೃಷ್ಟ್ಯಾದಿ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 2

संवर्तकश्चन्द्र मौलिर्मनुर्वह्निविभूषितः । एकाक्षरः स्मृतो मन्त्रो भजतां सुरपादपः ॥ २ ॥

ಅವನು ಸಂವರ್ತಕ, ಚಂದ್ರಮೌಳಿ, ಅಗ್ನಿವಿಭೂಷಿತ ಮನು. ಭಜಿಸುವವರಿಗೆ ಅವನು ಏಕಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವಾಗಿಯೂ, ದೇವ-ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದಂತೆ ವರದಾತನಾಗಿಯೂ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

मुनिरत्रिश्च जगती छन्दो बुद्धिमतां वर । देवता नृहरिः प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ३ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಋಷಿ ಅತ್ರಿ, ಛಂದಸ್ಸು ಜಗತಿ, ಓ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ. ದೇವತೆ ನೃಹರಿ (ನರಸಿಂಹ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದರ ವಿನಿಯೋಗವು ಸಮಸ್ತ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ।

Verse 4

क्षं बीजं शक्तिरी प्रोक्ता षड्दीर्घेण षडङ्गकम् । अर्केन्दुवह्निनयनं शरदिन्दुरुचं करैः ॥ ४ ॥

‘ಕ್ಷಂ’ ಬೀಜ, ‘ಈ’ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆರು ದೀರ್ಘ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸ. ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ-ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ, ಶರದ್ಚಂದ್ರನ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ದಿವ್ಯ ಕರಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 5

धनुश्चक्राभयवरान्दधतं नृहरिं स्मरेत् । लक्षं जपस्तद्दशांशहोमश्च घृतपायसैः ॥ ५ ॥

ಧನುಸ್ಸು, ಚಕ್ರ, ಅಭಯಮುದ್ರೆ ಹಾಗೂ ವರದಹಸ್ತವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ನೃಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪಿಸಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪಾಯಸದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 6

यजेत्पीठे वैष्णवे तु केसरेष्वङ्गपूजनम् । खगेशं शंकरं शेषं शतानन्दं दिगालिषु ॥ ६ ॥

ವೈಷ್ಣವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಯಜಿಸಿ, ಪದ್ಮದಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ದಿಕ್ಕುಗಳ ಆವರಣಗಳಲ್ಲಿ ಖಗೇಶ (ಗರುಡ), ಶಂಕರ, ಶೇಷ ಮತ್ತು ಶತಾನಂದರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 7

श्रियं ह्रियं धृतिं पुष्टिं कोणपत्रेषु पूजयेत् । दन्तच्छदेषु नृहरींस्तावतः पूजयेत्क्रमात् ॥ ७ ॥

ಕೋಣಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ, ಹ್ರೀ, ಧೃತಿ, ಪುಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ದಂತಚ್ಛದಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ನೃಹರಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 8

कृष्णो रुद्रो महाघोरो भीमो भीषण उज्ज्वलः । करालो विकरालश्च दैत्यान्तो मधुसूदनः ॥ ८ ॥

ಅವನೇ ಕೃಷ್ಣ, ಅವನೇ ರುದ್ರ—ಮಹಾಘೋರ. ಅವನೇ ಭೀಮ, ಭೀಷಣನಾಗಿಯೂ ಉಜ್ಜ್ವಲ; ಕರಾಳ, ವಿಕರಾಳ; ದೈತ್ಯಾಂತಕ ಮಧುಸೂದನ।

Verse 9

रक्ताक्षः पिगलाक्षश्चाञ्जनो दीप्तरुचिस्तथा । सुघोरकश्च सुहनुर्विश्वको राक्षसान्तकः ॥ ९ ॥

ಅವನು ರಕ್ತಾಕ್ಷ, ಪಿಂಗಲಾಕ್ಷ, ಅಂಜನದಂತೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದವನು ಮತ್ತು ದೀಪ್ತ ತೇಜಸ್ಸಿನವನು. ಅವನು ಸुघೋರ, ಸುಹನು (ದೃಢ ಹನು), ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸಾಂತಕನು.

Verse 10

विशालको धूम्रकेशो हयग्रीवो घनस्वनः । मेघवर्णः कुम्भकर्णः कृतान्ततीव्रतेजसौ ॥ १० ॥

(ಅವನು) ವಿಶಾಲಕಾಯ, ಧೂಮ್ರಕೇಶ, ಹಯಗ್ರೀವ, ಘನಸ್ವನ; ಮೇಘವರ್ಣ, ಕುಂಭಕರ್ಣ, ಮತ್ತು ಕೃತಾಂತಸಮಾನ ತೀವ್ರ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನು।

Verse 11

अग्निवर्णो महोग्रश्च ततो विश्वविभूषणः । विघ्नक्षमो महासेनः सिंहा द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

ನಂತರ ಅಗ್ನಿವರ್ಣ, ಮಹೋಗ್ರ, ವಿಶ್ವವಿಭೂಷಣ, ವಿಘ್ನಕ್ಷಮ, ಮಹಾಸೇನ, ಸಿಂಹ—ಇಂತೆ ಮுப்பತ್ತೆರಡು ನಾಮಗಳು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು।

Verse 12

तद्बहिः प्रार्चयेद्विद्वाँ ल्लोकपालान्सहेतिकान् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदखिलेप्सितान् ॥ १२ ॥

ನಂತರ (ಆಂತರಿಕ ವಿಧಿಯ) ಹೊರಗೆ ಪಂಡಿತ ಸಾಧಕನು ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಅವರ ಚಿಹ್ನೆ-ಆಯುಧಗಳೊಡನೆ ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದಾಗ ಮಂತ್ರಿ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

विष्णुः प्रद्युम्नयुक् शार्ङ्गी साग्निर्वीरं महांस्ततः । विष्णुं ज्वलन्तं भृग्वीशो जलं पद्मासनं ततः ॥ १३ ॥

ನಂತರ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಯುಕ್ತ ಶಾರ್ಙ್ಗಧಾರಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯೊಡನೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ಮಹಾವೀರನನ್ನು; ನಂತರ ಜ್ವಲಂತ ತೇಜಸ್ವಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು; ನಂತರ ಭೃಗುಗಳ ಈಶನನ್ನು; ನಂತರ ಜಲವನ್ನು; ನಂತರ ಪದ್ಮಾಸನನಾದ (ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು) ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 14

हरिस्तु वासुदेवाय वैकुण्ठो विष्णुसंयुतः । गदी सेन्दुनृसिंहं च भीषणं भद्र मेव च ॥ १४ ॥

ಹರಿಯನ್ನು ವಾಸುದೇವ, ವಿಷ್ಣುಸಂಯುಕ್ತ ವೈಕುಂಠ, ಗದಾಧಾರಿ (ಗದಿ), (ಸ)ಇಂದು-ನೃಸಿಂಹ, ಹಾಗೆಯೇ ಭೀಷಣ ಮತ್ತು ಭದ್ರ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದಲೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 15

मृत्युमृत्युं ततः शौरिर्भानोर्नारायणान्वितः । नृहरेर्द्वाविंशदर्णोऽय मन्त्रः साम्राज्यदायकः ॥ १५ ॥

ಅನಂತರ ‘ಮೃತ್ಯು-ಮೃತ್ಯು’ ಮಂತ್ರ; ಬಳಿಕ ಶೌರಿ ಮಂತ್ರ; ನಂತರ ನಾರಾಯಣ ನಾಮಸಂಯುಕ್ತ ಭಾನು ಮಂತ್ರ. ಇದು ನೃಹರಿ (ನೃಸಿಂಹ) ಯ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವುದು.

Verse 16

ब्रह्मा मुनिस्तु गायत्री छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । देवता नृहरिश्चास्य सर्वेष्टफलदायकः ॥ १६ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿಯಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಛಂದಸ್ಸು ಅನுஷ್ಟುಪ್ ಎಂದು ಉಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಇದರ ದೇವತೆ ನೃಹರಿ; ಅವರು ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವರು.

Verse 17

हं बीजं इं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वेदैश्चतुर्भिर्वसुभिः षड्भिः षड्भिर्युगाक्षरैः ॥ १७ ॥

ಬೀಜ ‘ಹಂ’, ಶಕ್ತಿ ‘ಇಂ’. ಇದರ ವಿನಿಯೋಗವು ಸಮಸ್ತ ಗುರಿಗಳ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ. ಇದು ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳು, ಎಂಟು ವಸುಗಳು, ಆರು ವೇದಾಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಯುಗದ ಷಡಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಉಪದೇಶಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 18

षडङ्गानि निधायाथ मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः । मुखबाह्वङिघ्रसन्ध्यग्रेष्वथ कुक्षौ तथा हृदि ॥ १८ ॥

ನಂತರ ಷಡಂಗ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಶಿರೋಮಣಿ, ಭಾಲ ಮತ್ತು ನೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ಮುಖ, ಬಾಹುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳ ಮುಂಭಾಗದ ಸಂಧಿಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ; ನಂತರ ಕುಕ್ಷಿ ಹಾಗೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 19

गले पार्श्वद्वये पृष्ठे ककुद्यर्णान्मनूद्भवान् । प्रणवान्तरितान् कृत्वा न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ १९ ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಎರಡೂ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಮನುವಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು—ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಅನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು.

Verse 20

नृसिंहसान्निध्यकरो न्यासो दशविधो यथा । कराङ्घ्र्यष्टाद्यङ्गुलीषु पृथगाद्यन्तपर्वणोः ॥ २० ॥

ಶ್ರೀ ನರಸಿಂಹನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ನ್ಯಾಸವು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ದಶವಿಧ. ಕೈ–ಕಾಲಿನ ಎಂಟು ಬೆರಳುಗಳ ಮೊದಲ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಯ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು॥ ೨೦ ॥

Verse 21

सर्वाङ्गुलीषु विन्यस्यावशिष्टं तलयोर्न्यसेत् । शिरोललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ २१ ॥

ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಉಳಿದುದನ್ನು ಎರಡೂ ಕರತಲಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಶಿರಸ್ಸು, ಲಲಾಟ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯ, ನೇತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥ ೨೧ ॥

Verse 22

कपोलकर्णमूले च चिबुकोर्द्ध्वाधरोष्ठके । कण्ठे घोणे च भुजयोर्हृत्तनौ नाभिमण्डले ॥ २२ ॥

ಗಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಣಮೂಲದಲ್ಲಿ, ಚಿಬುಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮೇಲ್ತುಟಿ-ಕೆಳ್ತುಟಿಯಲ್ಲಿ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ, ಹೃದಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಕಟಿ ಮತ್ತು ನಾಭಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ (ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು)॥ ೨೨ ॥

Verse 23

दक्षान्पदोस्तले कट्यां मेढ्रोर्वोजानुजङ्घयोः । गुल्फे पादकराङ्गुल्योः सर्वसन्धिषु रोमसु ॥ २३ ॥

‘ದ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಪಾದತಳಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಕಟಿ, ಗುಹ್ಯ, ಊರು, ಜಾನು ಮತ್ತು ಜಂಘೆಗಳಲ್ಲಿ. ಗುಲ್ಫಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾದ-ಕರ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೂ ರೋಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ (ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು)॥ ೨೩ ॥

Verse 24

रक्तास्थिमज्जासु तनौ न्यसेद्वर्णान्विचक्षणः । वर्णान्पदे गुल्फजानुकटिनाभिहृदि स्थले ॥ २४ ॥

ವಿಚಕ್ಷಣ ಸಾಧಕನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ರಕ್ತ, ಅಸ್ಥಿ ಮತ್ತು ಮಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಪಾದ, ಗುಲ್ಫ, ಜಾನು, ಕಟಿ, ನಾಭಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಆ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು॥ ೨೪ ॥

Verse 25

बाह्वोः कण्ठे च चिबुके चौष्ठे गण्डे प्रविन्यसेत् । कर्णयोर्वदने नासापुटे नेत्रे च मूर्द्धनि ॥ २५ ॥

ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಚಿಬುಕದಲ್ಲಿ, ಓಷ್ಠಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಗಂಡಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ, ನಾಸಾಪುಟಗಳಲ್ಲಿ, ನೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಶಿರೋಮಣಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು॥೨೫॥

Verse 26

पदानि तु मुखे मूर्ध्नि नसि चक्षुषि कर्णयोः । आस्ये च हृदये नाभौ पादान्सर्वाङ्गके न्यसेत् ॥ २६ ॥

ಪವಿತ್ರ ಪದಗಳನ್ನು ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ನಾಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ನೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮುಖಮಂಡಲದಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ—ಮತ್ತೆ ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಪದಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು॥೨೬॥

Verse 27

अर्द्धद्वयं न्यसेन्मूर्ध्नि आहृत्पादात्तदङ्गकम् । उग्रादीनि पदानीह मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् ॥ २७ ॥

ಮಂತ್ರದ ಎರಡು ಅರ್ಧಗಳನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಹೃದಯದಿಂದ ಪಾದಾಂತವರೆಗೆ ಅದರ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ‘ಉಗ್ರ…’ ಮೊದಲಾದ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮೃತ್ಯುಮೃತ್ಯು—ಮರಣವಿಜಯಿಯನ್ನು—ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ॥೨೭॥

Verse 28

इत्यन्तान्यास्यकघ्राणचक्षुः श्रोत्रेषु पक्ष्मसु । हृदि नाभौ च कट्यादिपादान्तं नवसु न्यसेत् ॥ २८ ॥

ಈ ರೀತಿ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಘ್ರಾಣದಲ್ಲಿ, ನೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಕರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪಕ್ಶ್ಮಗಳಲ್ಲಿ (ಕಣ್ಮುಚ್ಚುಗಳಲ್ಲಿ) ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಟಿಯಿಂದ ಪಾದಾಂತವರೆಗೆ—ಒಟ್ಟು ಒಂಬತ್ತು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು॥೨೮॥

Verse 29

वीराद्यानपि तान्येव यथापूर्वं प्रविन्यसेत् । नृसिंहाद्यानि तान्येव पूर्ववद्विन्यसेत्सुधीः ॥ २९ ॥

‘ವೀರ’ ಮೊದಲಾದ ಅವನ್ನೂ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಯಥಾಪೂರ್ವ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ನೃಸಿಂಹ’ ಮೊದಲಾದವನ್ನೂ ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಪೂರ್ವವದ್ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥೨೯॥

Verse 30

चन्द्रा ग्निवेदषड्रामनेत्रदिग्बाहुभूमितान् । विभक्तान्मन्त्रवर्णांश्च क्रमात्स्थानेषु विन्यसेत् ॥ ३० ॥

ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ವೇದಗಳು, ಷಡಂಗ, ರಾಮ, ನೇತ್ರಗಳು, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಬಾಹುಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಮಿ—ಇವುಗಳಿಗೆ ವಿಭಜಿಸಿದ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಕ್ಕ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 31

मूले मूलाच्च नाभ्यन्तं नाभ्यादि हृदयावधि । हृदयाद्भ्रूयुगान्तं तु नेत्रत्रये च मस्तके ॥ ३१ ॥

ಮೂಲಾಧಾರದಿಂದ ನಾಭಿವರೆಗೆ, ನಾಭಿಯಿಂದ ಹೃದಯಪ್ರದೇಶದವರೆಗೆ, ಹೃದಯದಿಂದ ಭ್ರೂಮಧ್ಯಾಂತದವರೆಗೆ, ನಂತರ ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ತೃತೀಯ ನೇತ್ರದಲ್ಲಿ—ಇವು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಂತಃಸ್ಥ ಧ್ಯಾನಸ್ಥಾನಗಳು।

Verse 32

बाह्वोरङ्गुलिषु प्राणे मूर्द्धादि चरणावधि । विन्यसेन्नामतो धीमान्हरिन्यासोऽयमीरितः ॥ ३२ ॥

ಬಾಹುಗಳಲ್ಲೂ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲೂ, ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಸ್ತಕದಿಂದ ಪಾದಗಳವರೆಗೆ—ದಿವ್ಯ ನಾಮಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಇದನ್ನೇ ‘ಹರಿ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 33

न्यासस्यास्य तु माहात्म्यं जानात्येको हरिः स्वयम् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेच्च नृहरिं हृदि ॥ ३३ ॥

ಈ ನ್ಯಾಸದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯೇ ಒಬ್ಬನೇ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನ್ಯಾಸವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೃಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 34

गलासक्तलसद्बाहुस्पृष्टकेशोऽब्जचक्रधृक् । नखाग्रभिन्नदैत्येशो ज्वालामालासमन्वितः ॥ ३४ ॥

ಕಂಠಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಬಾಹುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸಮರದ ಕದನದಿಂದ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಕೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪದ್ಮ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ—ನಖಾಗ್ರಗಳಿಂದ ದೈತ್ಯೇಶನನ್ನು ಚೀರಿಹಾಕಿ, ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಅವನು ದೀಪ್ತನಾದನು।

Verse 35

दीप्तजिह्वस्त्रिनयनो दंष्ट्रोग्रं वदनं वहन् । नृसिंहोऽस्मान्सदा पातु स्थलांबुगगनोपगः ॥ ३५ ॥

ದೀಪ್ತ ಜಿಹ್ವೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರ ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣ ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಭಯಂಕರ ವದನವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಶ್ರೀನೃಸಿಂಹನು—ಸ್ಥಲ, ಜಲ, ಗಗನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನು—ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 36

ध्यात्वैवं दर्शयेन्मुद्रा ं नृसिंहस्य महात्मनः । जानुमध्यगतौ कृत्वा चिबुकोष्ठौ समावुभौ ॥ ३६ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಮಾಡಿ ಮಹಾತ್ಮ ಶ್ರೀನೃಸಿಂಹನ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕು; ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಟಿ ಮತ್ತು ಚಿಬುಕವನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 37

हस्तौ च भूमिसंलग्नौ कम्पमानः पुनः पुनः । मुखं विजृन्भितं कृत्वा लेलिहानां च जिह्विकाम् ॥ ३७ ॥

ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಅಂಟಿಸಿ, ಅವನು ಮರುಮರು ಕಂಪಿಸಬೇಕು; ಬಾಯಿಯನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ತೆರೆದು, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಲೇಲಿಹನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 38

एषा मुद्रा नारसिंही प्रधानेति प्रकीर्तिता । वामस्याङ्गुष्ठतो बद्ध्वा कनिष्ठामन्गुलीत्रयम् ॥ ३८ ॥

ಈ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ‘ನಾರಸಿಂಹೀ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮುದ್ರೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಧಾನ. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಅಂಗುಷ್ಠದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿ ಮೂರು ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಕನಿಷ್ಠವರೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 39

त्रिशूलवत् संमुखोर्द्ध्वे कुर्यान्मुद्रा ं नृसिंहगाम् । अङ्गुष्ठाभ्यां च करयोस्तथाऽक्रम्य कनिष्ठके ॥ ३९ ॥

ತ್ರಿಶೂಲದಂತೆ ಮುಂದೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ನೃಸಿಂಹ-ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಅಂಗುಷ್ಠಗಳಿಂದ ಕನಿಷ್ಠ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಬೇಕು।

Verse 40

अधोमुखाभिः शिष्टाभिः शेषाभिर्नृहरौ ततः । हस्तावधोमुखौ कृत्वा नाभिदेशे प्रसार्य च ॥ ४० ॥

ನಂತರ ಉಳಿದ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಅಧೋಮುಖವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ ನೃಹರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಅಧೋಮುಖವಾಗಿ ಮಾಡಿ ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶದ ಕಡೆಗೆ ಚಾಚಬೇಕು.

Verse 41

तर्जनीभ्यां नयेत्स्कन्धौ प्रोक्ता चान्त्रणमुद्रि का । हस्तावूर्द्ध्वमुखौ कृत्वा तले संयोज्य मध्यमे ॥ ४१ ॥

ಎರಡು ತರ್ಜನಿಗಳಿಂದ ಭುಜಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ/ಸೂಚಿಸಬೇಕು; ಇದನ್ನೇ ‘ಆಂತ್ರಣ ಮುದ್ರೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಕೈಗಳನ್ನು ಊರ್ಧ್ವಮುಖವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕರತಲಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 42

अनामायां तु वामायां दक्षिणां तु विनिक्षिपेत् । तर्जन्यौ पृष्ठतो लग्नौ अङ्गुष्ठौ तर्जनीश्रितौ ॥ ४२ ॥

ಎಡಗೈಯ ಅನಾಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಲ (ಕೈ/ಬೆರಳು)ಯನ್ನು ಇಡಬೇಕು. ಎರಡು ತರ್ಜನಿಗಳು ಹಿಂದೆಂದೇ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಲಿ; ಅಂಗುಠಗಳು ತರ್ಜನಿಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರಲಿ.

Verse 43

चक्रमुद्रा भवेदेषा नृहरेः सन्निधौ मता । चक्रमुद्रा तथा कृत्वा तर्जनीभ्यां तु मध्यमे ॥ ४३ ॥

ನೃಹರಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೇ ‘ಚಕ್ರ ಮುದ್ರೆ’ ಎಂದು ಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಚಕ್ರ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಎರಡು ತರ್ಜನಿಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 44

पीडयेद्दंष्ट्रमुद्रै षा सर्वपापप्रणाशिनी । एता मुद्रा नृसिंहस्य सर्वमन्त्रेषु सम्मताः ॥ ४४ ॥

ಈ ‘ದಂಷ್ಟ್ರಾ ಮುದ್ರೆ’ಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೃಸಿಂಹನ ಈ ಮುದ್ರೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಮತವಾಗಿವೆ.

Verse 45

वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं च पायसैः । घृताक्तैर्जुहुयाद्वह्नौ पीठे पूर्वोदितेऽचयेत् ॥ ४५ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವಾಗಿ ತುಪ್ಪ ಮಿಶ್ರಿತ ಪಾಯಸವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಪೀಠ/ವೇದಿಯ ಮೇಲೆ ಆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 46

अङ्गा न्यादौ समाराध्यदिक्पत्रेषु यजेत्पुनः । गरुडादीन् श्रीमुखांश्च विदिक्षु लोकपान्बहिः ॥ ४६ ॥

ಅಂಗನ್ಯಾಸಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಮಾಡಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ದಿಕ್ಕಿನ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ವಿದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಗರುಡಾದಿ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಮುಖ ಸೇವಕರನ್ನು, ಹೊರಗೆ ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 47

एवं संसाधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रपूरयेत् । सौम्ये कार्ये स्मरेत्सौम्यं क्रूरं क्रूरे स्मरेद्बुधः ॥ ४७ ॥

ಈ ರೀತಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮಂತ್ರವು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ಸೌಮ್ಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯ ರೂಪವನ್ನು, ಕ್ರೂರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರ ರೂಪವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 48

पूर्वमृत्युपदे शत्रोर्नाम कृत्वा स्वयं हरिः । निशितैर्नखदंष्ट्राग्रैः खाद्यमानं च संस्मरेत् ॥ ४८ ॥

ಮರಣಸನ್ನಿಹಿತ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಮೊದಲು ಇಟ್ಟು, ನಂತರ ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು—ಅವರು ತೀಕ್ಷ್ಣ ನಖಗಳು ಮತ್ತು ದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರಗಳಿಂದ ಆ ಶತ್ರುವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 49

अष्टोत्तरशतं नित्यं जपेन्मन्त्रमतन्द्रि तः । जायते मण्डलादर्वाक् शत्रुर्वै शमनातिथिः ॥ ४९ ॥

ಪ್ರತಿದಿನ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಅಷ್ಟೋತ್ತರಶತ (108) ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಮಂಡಲದ ಮುಂದೆ ಶತ್ರುವೂ ಶಮನಗೊಂಡ ಅತಿಥಿಯಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 50

ध्यानभेदानथो वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकान् । श्रीकामः सततं ध्यायेत्पूर्वोक्तं नृहरिं सितम् ॥ ५० ॥

ಈಗ ನಾನು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರದಾಯಕವಾದ ಧ್ಯಾನಭೇದಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಶ್ರೀ-ಸಂಪತ್ತು ಬಯಸುವವನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಶ್ವೇತಪ್ರಭ ನೃಹರಿಯನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ॥೫೦॥

Verse 51

वामाङ्कस्थितया लक्ष्म्यालिङ्गितं पद्महस्तया । विषमृत्यूपरोगादिसर्वोपद्र वनाशनम् ॥ ५१ ॥

ಎಡ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಪದ್ಮಹಸ್ತಾ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಆಲಿಂಗಿತನಾದ ಆ ಹರಿ ಅಕಾಲಮೃತ್ಯು, ರೋಗಾದಿ ಎಲ್ಲ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು॥೫೧॥

Verse 52

नरसिंहं महाभीमन कालानलसमप्रभम् । आन्त्रमालाधरं रौद्रं कण्ठहारेण भूषितम् ॥ ५२ ॥

ನಾನು ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅತಿಭೀಕರ, ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ; ರೌದ್ರ, ಆಂತ್ರಮಾಲಾಧರ, ಕಂಠಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ॥೫೨॥

Verse 53

नागयज्ञोपवीतं च पञ्चाननसुशोभितम् । चन्द्र मौलि नीलकण्ठं प्रतिवक्त्रं त्रिनेत्रकम् ॥ ५३ ॥

ಸರ್ಪರೂಪ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪಂಚಾನನಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ; ಚಂದ್ರಮೌಲಿ, ನೀಲಕಂಠ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಖದಲ್ಲೂ ತ್ರಿನೇತ್ರ ಹೊಂದಿದವನು॥೫೩॥

Verse 54

भुजैः परिघसङ्काशैर्द्दशभिश्चोपशोभितम् । अक्षस्रूत्रं गदापद्मं शङ्खं गोक्षीरसन्निभम् ॥ ५४ ॥

ಹತ್ತು ಭುಜಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ—ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿಘದಂತೆ; ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಸೂತ್ರ, ಗದೆ, ಪದ್ಮ ಮತ್ತು ಗೋಕ್ಷೀರದಂತೆ ಶ್ವೇತ ಶಂಖವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು॥೫೪॥

Verse 55

धनुश्च मुशलं चैव बिभ्राणं चक्रमुत्तमम् । खड्गं शूलं च बाणं च नृहरिं रुद्र रूपिणम् ॥ ५५ ॥

ಅವನು ನೃಹರಿಯನ್ನು ಕಂಡನು—ರುದ್ರಸಮಾನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ—ಧನುಸ್ಸು, ಮುಶಲ, ಉತ್ತಮ ಚಕ್ರ, ಖಡ್ಗ, ಶೂಲ ಮತ್ತು ಬಾಣವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಾಗಿ।

Verse 56

इन्द्र गोपाभनीलाभं चन्द्रा भं स्वर्णसन्निभम् । पूर्वादि चोत्तरं यावदूर्ध्वास्यं सर्ववर्णकम् ॥ ५६ ॥

ಅದರ ವರ್ಣ ಇಂದ್ರಗೋಪದಂತೆ ನೀಲಾಭ-ರಕ್ತ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸ್ವರ್ಣದಂತೆ ಕಾಂತಿಮಯ; ಪೂರ್ವದಿಂದ ಉತ್ತರದವರೆಗೆ ಅದು ಊರ್ಧ್ವಮುಖವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 57

एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वव्याधिविमुक्तये । सर्वमृत्युहरं दिव्यं स्मरणात्सर्वसिद्धिदम् ॥ ५७ ॥

ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಸರ್ವ ರೋಗವಿಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಈ ದಿವ್ಯ ಮಂತ್ರವು ಎಲ್ಲ ಮರಣಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ; ಇದರ ಸ್ಮರಣದಿಂದ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 58

ध्यायेद्यदा महत्कर्म तदा षोडशहस्तवान् । नृसिंहः सर्वलोकेशः सर्वाभरणभूषितः ॥ ५८ ॥

ಯಾವಾಗ ಮಹತ್ಕರ್ಮ (ಅನುಷ್ಠಾನ) ಕೈಗೊಳ್ಳುವನೋ, ಆಗ ಹದಿನಾರು ಕೈಗಳಿರುವ, ಸರ್ವಲೋಕೇಶ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತ ನೃಸಿಂಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 59

द्वौ विदारणकर्माप्तौ द्वौ चान्त्रोद्धरणान्वितौ । शङ्खचक्रधरौ द्वौ तु द्वौ च बाणधनुर्द्धरौ ॥ ५९ ॥

ಎರಡು ಭುಜಗಳು ವಿದಾರಣ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಎರಡು ಚಂದ್ರೋದ್ದರಣ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವು; ಎರಡು ಶಂಖ-ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಎರಡು ಬಾಣ ಹಾಗೂ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 60

खड्गखेटधरौ द्वौ च द्वौ गदापद्मधारिणौ । पाशाङ्कुशधरौ द्वौ च द्वौ रिपोर्मुकुटार्पितौ ॥ ६० ॥

ಇಬ್ಬರು ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಖೇಟ (ಢಾಲ) ಧರಿಸಿದರು; ಇಬ್ಬರು ಗದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮ; ಇಬ್ಬರು ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶ; ಮತ್ತಿಬ್ಬರು ಶತ್ರುವು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಮುಕುಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾದರು।

Verse 61

इति षोडशदोर्दण्डमण्डितं नृहरिं विभुम् । ध्यायेन्नारद नीलाभमुग्रकर्मण्यनन्यधीः ॥ ६१ ॥

ಹೀಗೆ, ಓ ನಾರದಾ! ಹದಿನಾರು ಭುಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ನೀಲಾಭ ವರ್ಣದ, ಉಗ್ರಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ನೃಹರಿಯನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 62

ध्येयो महत्तमे कार्ये द्वात्रिंशद्धस्तवान्बुधैः । नृसिंहः सर्वभूतेशः सर्वसिद्धिकरः परः ॥ ६२ ॥

ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮೂವತ್ತೆರಡು ಭುಜಗಳಿರುವ ನೃಸಿಂಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಅವನೇ ಪರಮ, ಸರ್ವಭೂತೇಶ್ವರ, ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು।

Verse 63

दक्षिणे चक्रपद्मे च परशुं पाशमेव च । हलं च मुशलं चैव अभयं चाङ्कुशं तथा ॥ ६३ ॥

ಬಲಗೈಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಪದ್ಮ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಶು ಮತ್ತು ಪಾಶ; ಇನ್ನೂ ಹಲ ಮತ್ತು ಮುಶಲ; ಹಾಗೂ ಅಭಯಮುದ್ರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಕುಶವೂ ಇವೆ।

Verse 64

पट्टिशं भिन्दिपालं च खड्गमुद्गरतोमरान् । वामभागे करैः शङ्खं खेटं पाशं च शूलकम् ॥ ६४ ॥

ಅವನು ಪಟ್ಟಿಶ ಮತ್ತು ಭಿಂದಿಪಾಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಖಡ್ಗ, ಮುದ್ಗರ ಮತ್ತು ತೋಮರವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ। ಎಡಭಾಗದ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಖೇಟ, ಪಾಶ ಮತ್ತು ಶೂಲವೂ ಇವೆ।

Verse 65

अग्निं च वरदं शक्तिं कुण्डिकां च ततः परम् । कार्मुकं तर्जनीमुद्रा ं गदां डमरुशूर्पकौ ॥ ६५ ॥

ಅವನು ಅಗ್ನಿ, ವರದಮುದ್ರೆ, ಶಕ್ತಿ, ನಂತರ ಕುಂಡಿಕಾ, ಧನುಸ್ಸು, ತರ್ಜನೀ ಮುದ್ರೆ, ಗದೆ, ಡಮರು ಮತ್ತು ಶೂರ್ಪ (ಸೂಪು) ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 66

द्वाभ्यां कराभ्यां च रिपोर्जानुमस्तकपीडनम् । ऊर्द्ध्वीकृताभ्यां बाहुभ्यां आन्त्रमालाधरं विभुम् ॥ ६६ ॥

ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಶತ್ರುವಿನ ಮೊಣಕಾಲು ಮತ್ತು ತಲೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ನುಚ್ಚುಚೂರು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದ ಎರಡು ಭುಜಗಳಿಂದ ಆಂತ್ರಮಾಲಾಧಾರಿ ವಿಭುವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 67

अधः स्थिताभ्यां बाहुभ्यां हिरण्यकविदारणम् । प्रियङ्करं च भक्तानां दैत्यानां च भयङ्करम् ॥ ६७ ॥

ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಎರಡು ಭುಜಗಳಿಂದ ಹಿರಣ್ಯಕನನ್ನು ಚೀರಿಹಾಕುತ್ತಾನೆ; ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯಕರ, ದೈತ್ಯರಿಗೆ ಭಯಂಕರ।

Verse 68

नृसिंहं तं स्मरेदित्थं महामृत्युभयापहम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वकार्यार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಹಾಮೃತ್ಯುಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಆ ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 69

अथोच्यते ध्यानमन्यन्मुखरोगहरं शुभम् । स्वर्णवर्णसुपर्णस्थं विद्युन्मालासटान्वितम् ॥ ६९ ॥

ಇದೀಗ ಮುಖರೋಗಗಳನ್ನು ಹರಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಶುಭಧ್ಯಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣನಾಗಿ, ಸುಪರ್ಣ (ಗರುಡ) ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿ, ವಿದ್ಯುತ್‌ಸಮಾನ ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸಟಾ (ಕೇಶರ)ಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 70

कोटिपूर्णेन्दुवर्णं च सुमुखं त्र् यक्षिवीक्षणम् । पीतवस्त्रोरुभूषाढ्यं नृसिहं शान्तविग्रहम् । चक्रशङ्खाभयवरान्दधतं करपल्लवैः ॥ ७० ॥

ಕೋಟಿ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಸಮಾನ ವರ್ಣವುಳ್ಳ, ಸುಮುಖನಾಗಿ ತ್ರಿನೇತ್ರದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ, ಶಾಂತವಿಗ್ರಹನಾದ ಭಗವಾನ್ ನೃಸಿಂಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಅವರ কোমಲ ಪದ್ಮಹಸ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರ, ಶಂಖ, ಅಭಯಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ವರದಮುದ್ರೆ ಧರಿಸಿರುವನು.

Verse 71

क्ष्वेडरोगादिशमनं स्वैर्ध्यानैः सुरवन्दितम् । शत्रोः सेनानिरोधेन यत्नं कुर्याच्च साधकम् ॥ ७१ ॥

ತನ್ನ ನಿಯತ ಧ್ಯಾನಸಾಧನೆಗಳಿಂದ—ದೇವರಿಂದ ವಂದಿತವಾದ—ಕ್ಷ್ವೇಡರೋಗಾದಿ ವ್ಯಾಧಿಗಳ ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಧಕನು ಯತ್ನಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಶತ್ರುವಿನ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಿರೋಧಿಸಲು ಸಹ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.

Verse 72

अक्षकाष्ठैरेधितेऽग्नौ विचिन्त्य रिपुमर्दनम् । देवं नृसिंहं सम्पूज्य कुसुमाद्युपचारकैः ॥ ७२ ॥

ಅಕ್ಷಕಾಷ್ಠದಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಶತ್ರುಮರ್ದನನಾದ ದೇವ ನೃಸಿಂಹನನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ; ಪುಷ್ಪಾದಿ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಆ ನೃಸಿಂಹನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 73

समूलमूलैर्जुहुयाच्छरैर्दशशतं पृथक् । रिपुं खादन्निव जपेन्निर्दहन्निव तं क्षिपेत् ॥ ७३ ॥

ಸಮೂಲಮೂಲ ಪದಾರ್ಥದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಶರಗಳಿಂದ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೂರ ಹತ್ತು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಜಪವನ್ನು ಶತ್ರುವನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಅವನನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಕ್ಷಿಪಿಸಬೇಕು.

Verse 74

हुत्वा सप्तदिनं मन्त्री सेनामिष्टां महीपतेः । प्रस्थापयेच्छुभे लग्ने परराष्ट्रजयेच्छया ॥ ७४ ॥

ಏಳು ದಿನ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ರಾಜನ ಮಂತ್ರಿಯು ರಾಜನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಸೇನೆಯನ್ನು ಶುಭ ಲಗ್ನದಲ್ಲಿ, ಪರರಾಜ್ಯ ಜಯದ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹೊರಡಿಸಬೇಕು.

Verse 75

तस्याः पुरस्तान्नृहरिं निघ्नन्तं रिपुमण्डलम् । स्मृत्वा जपं प्रकुर्वीत यावदायाति सा पुनः ॥ ७५ ॥

ಅವಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಮಂಡಲವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ನೃಹರಿ (ನರಸಿಂಹ)ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 76

निर्जित्य निखिलाञ्छत्रून्सह वीरश्रिया सुखात् । प्रीणयेन्मन्त्रिणं राजा विभवैः प्रीतमानसः ॥ ७६ ॥

ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಜಯಿಸಿ, ವೀರಶ್ರೀಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ರಾಜನು ಪ್ರೀತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಸಂಪತ್ತು-ಉಪಹಾರಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 77

गजाश्वरथररत्नैश्च ग्रामक्षेत्रधनादिभिः । यदि मन्त्री न तुष्येत तदानर्थो महीपतेः ॥ ७७ ॥

ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ರತ್ನ, ಗ್ರಾಮ, ಕ್ಷೇತ್ರ, ಧನಾದಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಮಂತ್ರಿ ತೃಪ್ತನಾಗದಿದ್ದರೆ ರಾಜನಿಗೆ ಅನರ್ಥ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 78

जायते तस्य राष्ट्रेषु प्राणेभ्योऽपि महाभयम् । अष्टोत्तरशतमूलमन्त्रमन्त्रितभस्मना ॥ ७८ ॥

ಅವನ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಭಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಹತ್ತರವಾದ ಮಹಾಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು 108 ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ ಮಂತ್ರಿತ ಭಸ್ಮದಿಂದ (ಕರ್ಮ) ಮಾಡಿದಾಗ।

Verse 79

नाशयेन्मूषिकालूतावृश्चिकाद्युत्थितं विषम् । लिप्ताङ्गः सर्वरोगैश्च मुच्यते नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

ಇದು ಇಲಿ, ಜೇಡ, ಚೇಳು ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ವಿಷವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಲೇಪಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 80

सेवन्तीकुसुमैर्हुत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । औदुम्बरसमिद्भिस्तु भवेद्धान्यसमृद्धिमान् ॥ ८० ॥

ಸೇವಂತೀ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಔದುಂಬರ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ಧಾನ್ಯಸಮೃದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 81

अपूपलक्षहोमे तु भवेद्वैश्रवणोपमः । क्रुद्धस्य सन्निधौ राज्ञो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ८१ ॥

ಅಪೂಪಗಳ ಲಕ್ಷಾಹುತಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದವನು ವೈಶ್ರವಣ (ಕುಬೇರ) ಸಮಾನವಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕ್ರುದ್ಧ ರಾಜನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ೧೦೮ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 82

सद्यो नैर्मल्यमाप्नोति प्रसादं चाधिगच्छति । कुन्दप्रसूनैरुदयं मोचाभिर्विघ्ननाशनम् ॥ ८२ ॥

ಇದರಿಂದ ಸಾಧಕನು ತಕ್ಷಣವೇ ನಿರ್ಮಲತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದೈವಪ್ರಸಾದವನ್ನೂ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಕುಂದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ ಉದಯ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಸಮೃದ್ಧಿ; ಬಾಳೆಮೋಚೆಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ವಿಘ್ನನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 83

तुलसीपत्रहोमेन महतीं कीर्तिमाप्नुयात् । शाल्युत्थसक्तुहोमेन वशयेदखिलं जगत् ॥ ८३ ॥

ತುಳಸೀಪತ್ರಗಳ ಹೋಮದಿಂದ ಮಹಾಕೀರ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಸತ್ತು (ಭಜ್ಜಿದ ಧಾನ್ಯಚೂರ್ಣ) ಹೋಮದಿಂದ ಅಖಿಲ ಜಗತ್ತು ವಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 84

मधूकपुष्पैरिष्टं स्यात्स्तम्भनं धात्रिखण्डकैः । दधिमध्वाज्यमिश्रां तु गुडूचीं चतुरङ्गुलाम् ॥ ८४ ॥

ಮಧೂಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಇಷ್ಟ (ಕಿಣ್ವಿತ ಔಷಧ) ಹಿತಕರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಧಾತ್ರಿ (ಆಮಳಕಿ) ತುಂಡುಗಳಿಂದ ಸ್ಥಂಭನ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮೊಸರು, ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪ ಮಿಶ್ರಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ಅಂಗುಲ ಪ್ರಮಾಣದ ಗುಡೂಚಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು।

Verse 85

जुहुयादयुतं योऽसौ शतं जीवति रोगजित् । शनैश्चरदिनेऽश्वत्थं स्पृष्ट्वा चाष्टोत्तरं शतम् ॥ ८५ ॥

ಯಾರು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ರೋಗಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ನೂರು ವರ್ಷ ಜೀವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಶನೈಶ್ಚರ ದಿನವಾದ ಶನಿವಾರ ಅಶ್ವತ್ಥವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನೂರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 86

जपेज्जित्वा सोऽपमृत्युं शतवर्षाणि जीवति । अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ८६ ॥

ಈ ಜಪದಿಂದ ಅವನು ಅಪಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ನೂರು ವರ್ಷ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನ’ ಎಂಬ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 87

यस्य सन्धारणादेव भवेयुः सर्वसम्पदः । श्वेतभूर्ज्जे लिखेत्पद्मं द्वात्रिंशत्सिंहसंयुतम् ॥ ८७ ॥

ಅದನ್ನು ಧರಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಬಿಳಿ ಭೂರ್ಜಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಸಿಂಹಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಪದ್ಮವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 88

मध्ये सिंहे स्वबीजं च लिखेत्पूर्ववदेव तु । श्रीबीजेन तु संवेद्य वलयत्रयसंयुतम् ॥ ८८ ॥

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಿಂಹಾಕೃತಿಯೊಳಗೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ತನ್ನ ಸ್ವಬೀಜಾಕ್ಷರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ನಂತರ ಶ್ರೀಬೀಜದಿಂದ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ಮೂರು ವಲಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 89

पाशाङ्कुशैश्च संवेष्ट्य पूजयेद्यन्त्रमुत्तमम् । त्रैलोक्यमोहनं नाम सर्वकामार्थसाधनम् ॥ ८९ ॥

ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಆ ಉತ್ತಮ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನ’ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 90

चक्रराजं महाराजं सर्वचक्रेश्वरेश्वरम् । धारणाज्जयमाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ९० ॥

ಚಕ್ರರಾಜನಾದ ಮಹಾರಾಜನೂ, ಎಲ್ಲ ಚಕ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಧೀಶ್ವರನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಧರಿಸಿದರೆ ಜಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯವೇ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 91

अथ यन्त्रान्तरं वक्ष्ये शुणु नारद सिद्धिदम् । अष्टारं विलिखेद्यन्त्रं श्लक्ष्णं कर्णिकया युतम् ॥ ९१ ॥

ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಯಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು, ಓ ನಾರದ—ಇದು ಸಿದ್ಧಿಗೆ ಉಪಾಯ. ಎಂಟು ಆರೆಗಳಿರುವ, ಮೃದುವಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಕರ್ಣಿಕಾ (ಮಧ್ಯ ನಾಭಿ)ಯುಕ್ತ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 92

मूलमन्त्रं लिखेत्तत्र प्रणवेन समन्वितम् । एकाक्षरं नारसिंहं मध्ये चैव ससाध्यकम् ॥ ९२ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ಯುಕ್ತ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಏಕಾಕ್ಷರ ನಾರಸಿಂಹಮಂತ್ರವನ್ನು, ಸಾಧ್ಯ (ಅಭೀಷ್ಟ ಕಾರ್ಯ) ಸಹಿತ ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 93

जपेदष्टसहस्रं तु सूत्रेणावेष्ट्य तद्बहिः । स्वर्णरौप्यसुताम्रैश्च वेष्टयेत्क्रमतः सुधीः ॥ ९३ ॥

ನಂತರ ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದರ ಹೊರಭಾಗವನ್ನು ದಾರದಿಂದ ಸುತ್ತಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬಂಗಾರ, ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ತಾಮ್ರದಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ಬಂಧಿಸಬೇಕು.

Verse 94

लाक्षया वेष्टितं कृत्वा पुनर्मन्त्रेण मन्त्रयेत् । कण्ठे भुजे शिखायां वा धारयेद्यन्त्रमुत्तमम् ॥ ९४ ॥

ಲಾಕ್ಷೆಯಿಂದ ಸುತ್ತಿ, ಮತ್ತೆ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಆ ಉತ್ತಮ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಭುಜದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಬೇಕು.

Verse 95

नरनारीनरेन्द्रा श्च सर्वे स्युर्वशगा भुवि । दुष्टास्तं नैव बाधन्ते पिशाचोरगराक्षसाः ॥ ९५ ॥

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ನರೆಂದ್ರರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ವಶವಾಗುತ್ತಾರೆ. ದುಷ್ಟರು ಅವನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಪಿಶಾಚ, ಸರ್ಪ, ರಾಕ್ಷಸರೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 96

यन्त्रराजप्रसादेन सर्वत्र जयमाप्नुयात् । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं सर्ववशङ्करम् ॥ ९६ ॥

‘ಯಂತ್ರರಾಜ’ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಾಧಕನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ಯಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಅದು ಸರ್ವವಶಕರವಾದುದು।

Verse 97

द्वादशारं महाचक्रं पूर्ववद्विलिखेत्सुधीः । मात्राद्वादशसम्भिन्नदलेन विलिखेद्बुधः ॥ ९७ ॥

ಸುದೀ ಸಾಧಕನು ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ ದ್ವಾದಶಾರ ಮಹಾಚಕ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಪಂಡಿತನು ಅದನ್ನು ದ್ವಾದಶ ಮಾತ್ರೆಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿತ ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು।

Verse 98

मध्ये मन्त्रं शक्तियुक्तं श्रीबीजेन तु वेष्टयेत् । कालान्तकं नाम चक्रं सुरासुरवशङ्करम् ॥ ९८ ॥

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅದನ್ನು ‘ಶ್ರೀ’ ಬೀಜದಿಂದ ಆವರಿಸಬೇಕು. ಇದು ‘ಕಾಲಾಂತಕ’ ಎಂಬ ಚಕ್ರ; ದೇವಾಸುರರನ್ನು ವಶಗೊಳಿಸಿ ಭಯಪಡಿಸುವುದು।

Verse 99

चक्रमुल्लेखयेद्भूर्जे सर्वशत्रुनिवारणम् । यस्य धारणमात्रेण सर्वत्र विजयी भवेत् ॥ ९९ ॥

ಭೂರ್ಜಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಚಕ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ಅದು ಸರ್ವ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಧರಿಸುವಷ್ಟರಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಜಯಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 100

अथ सर्वेष्टदं ज्वालामालिसंज्ञं वदाम्यहम् । बीजं हृद्भगवान्ङेन्तो नरसिंहाय तत्परम् ॥ १०० ॥

ಈಗ ನಾನು ‘ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೀ’ ಎಂಬ ಸರ್ವೇಷ್ಟಪ್ರದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇದರ ಬೀಜವು ಹೃದಯಮಂತ್ರ ‘ಭಗವಾನ್ …’; ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರೀ ನರಸಿಂಹನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 101

ज्वालिने मालिने दीप्तदंष्ट्राय अग्निने पदम् । त्राय सर्वादिरक्षोघ्नाय च नः सर्वभूपदम् ॥ १०१ ॥

ಜ್ವಾಲಾಮಯ, ಮಾಲಾಧಾರಿ, ದೀಪ್ತದಂಷ್ಟ್ರಯುಕ್ತ ಅಗ್ನಿರೂಪ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಈ ಪದ ಅರ್ಪಿತ. ಹೇ ಆದಿಯಿಂದಲೇ ಸರ್ವ ಶತ್ರು-ರಕ್ಷೋಘ್ನ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯವೂ ಆಧಾರವೂ ಆಗು.

Verse 102

हरिर्विनाशनायान्ते सर्वज्वरविनाशनः । नामान्ते दहयुग्मं च पचद्वयमुदीरयेत् ॥ १०२ ॥

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ‘ಹರಿ’ ಎಂದು ಜಪಿಸಬೇಕು—ಅವನು ಸರ್ವ ಜ್ವರನಾಶಕ. ಹಾಗೆಯೇ ನಾಮಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ದಹ ದಹ’ ಎಂಬ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ‘ಪಚ ಪಚ’ ಎಂಬ ದ್ವಯವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 103

रक्षयुग्मं च वर्मास्त्रठद्वयान्तो ध्रुवादिकः । अष्टषष्ट्यक्षरैः प्रोक्तो ज्वालामाली मनूत्तमः ॥ १०३ ॥

ಧ್ರುವಾದಿ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ‘ರಕ್ಷಾ’ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ‘ವರ್ಮ–ಅಸ್ತ್ರ’ ಪದದಲ್ಲಿ ಎರಡು ‘ಠ’ಗಳಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ—ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರ ‘ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೀ’ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದು ಅರವತ್ತೆಂಟು ಅಕ್ಷರಗಳದು, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 104

पुण्यादिकं तु पूर्वोक्तं त्रयोदशभिरक्षरैः । पङिक्तभी रुद्र सङ्ख्याकैरष्टादशभिरक्षरैः ॥ १०४ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ‘ಪುಣ್ಯ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂತ್ರವು ಹದಿಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳದು. ಮತ್ತು ಪಂಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ರುದ್ರ-ಸಂಖ್ಯೆಯ ಪ್ರಕಾರ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಂಡಿರುವುದು ಹದಿನೆಂಟು ಅಕ್ಷರಗಳದು.

Verse 105

भानुभिः करणैर्मन्त्री वरेरंगानि कल्पयेत् । पूर्वोक्तरूपिणं ज्वालामालिनं नृहरिं स्मरेत् ॥ १०५ ॥

ಮಂತ್ರರೂಪ ಕಿರಣಗಳೂ ಕರಣ-ನ್ಯಾಸದ ಹಸ್ತಮುದ್ರೆಗಳೂ ಮೂಲಕ ಸಾಧಕನು ದೇವತೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ. ನಂತರ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಸ್ವರೂಪದ, ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಾಭೂಷಿತ ನೃಹರಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ।

Verse 106

लक्षं जपो दशांशं च जुहुयात्कपिलाधृतैः । रौद्रा पस्मारभूतादिनाशकोऽय मनूत्तमः ॥ १०६ ॥

ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಕಪಿಲಾ ಗೋವಿನ ಘೃತದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಈ ‘ರೌದ್ರಾ’ ಉತ್ತಮ ಮಂತ್ರ ಅಪಸ್ಮಾರ ಹಾಗೂ ಭೂತಾದಿ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 107

प्राणो माया नृसिहश्च सृष्टिर्ब्रह्मास्त्रमीरितः । षडक्षरो महामन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०७ ॥

ಇದರ ಅಕ್ಷರಗಳು ‘ಪ್ರಾಣ’, ‘ಮಾಯಾ’, ‘ನೃಸಿಂಹ’ ಮತ್ತು ‘ಸೃಷ್ಟಿ’ಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ; ಇದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಷಡಕ್ಷರ ಮಹಾಮಂತ್ರವು ಎಲ್ಲ ಅಭೀಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 108

मुनिर्ब्रह्मा तथा छन्दः पङिक्तर्देवो नृकेसरी । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०८ ॥

ಈ ಮಂತ್ರದ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮ; ಛಂದಸ್ಸು ಪಂಕ್ತಿ; ದೇವತೆ ನೃಕೇಸರಿ (ನೃಸಿಂಹ). ಆರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಬೀಜಮಂತ್ರದಿಂದ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 109

पूर्वोक्तेनैव विधिना ध्यानं पूजां समाचरेत् । सिद्धेन मनुनानेन सर्वसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १०९ ॥

ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಈ ಸಿದ್ಧಮಂತ್ರದಿಂದ ಮಾನವರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 110

रमाबीजादिकोऽनुष्टुप् त्रयस्त्रिंशार्णवान्मनुः । प्रजापतिर्मुनिश्च्छन्दोऽनुष्टुप् लक्ष्मीनृकेसरी ॥ ११० ॥

ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಬೀಜದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಈ ಮಂತ್ರವು ಅನುಷ್ಟುಪ್ ಛಂದಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಇದು ಮೂವತ್ತ್ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮನು; ಋಷಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ; ಛಂದ ಅನುಷ್ಟುಪ್; ಅಧಿದೇವತೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ–ನೃಕೇಸರಿ (ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ನರಸಿಂಹ).

Verse 111

देवता च पदैः सर्वेणाङ्गकल्पनमीरितम् । विन्यस्यैवं तु पञ्चाङ्गं स्वात्मरक्षां समाचरेत् ॥ १११ ॥

ದೇವತೆಯ ಪದಗಳ ಮೂಲಕ ಸರ್ವ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸ-ಕಲ್ಪನೆ ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಪಂಚಾಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಸ್ವಾತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 112

संस्पृशन् दक्षिणं बाहुं शरभस्य मनुं जपेत् । प्रणवो हृच्छिवायेति महते शरभाय च ॥ ११२ ॥

ಬಲ ಬಾಹುವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಶರಭದ ಮನುವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು—ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಪೂರ್ವಕ ‘ಹೃಚ್ಛಿವಾಯ’ ಎಂದು, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮಹತೇ ಶರಭಾಯ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 113

वह्निप्रियान्तो मन्त्रस्तु रक्षार्थे समुदाहृतः । अथवा राममन्त्रान्ते परं क्षद्वितयं पठेत् ॥ ११३ ॥

‘ವಹ್ನಿಪ್ರಿಯಾ’ ಎಂಬ ಪದದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರವು ರಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಥವಾ ರಾಮಮಂತ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಕ್ಷ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಪಠಿಸಬೇಕು.

Verse 114

अथवा केशवाद्यैस्तु रक्षां कुर्यात्प्रयत्नतः । केशवः पातु पादौ मे जङ्घे नारायणोऽवतु ॥ ११४ ॥

ಅಥವಾ ಕೇಶವ ಮೊದಲಾದ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕ ರಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಕೇಶವನು ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ, ನಾರಾಯಣನು ನನ್ನ ಜಂಘೆಗಳನ್ನು (ಕಾಲಿನ ಕೆಳಭಾಗ) ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 115

माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च । नाभिं विष्णुश्च मे पातु जठरं मधुसूदनः ॥ ११५ ॥

ಮಾಧವನು ನನ್ನ ಕಟಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ; ಗೋವಿಂದನು ನನ್ನ ಗುಹ್ಯಾಂಗಗಳನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ವಿಷ್ಣುವು ನನ್ನ ನಾಭಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ; ಮಧುಸೂದನನು ನನ್ನ ಜಠರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 116

ऊरू त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु मे नरः । श्रीधरः पातु कण्ठं च हृषीकेशो मुखं मम ॥ ११६ ॥

ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು ನನ್ನ ಊರುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ; ನರನು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಶ್ರೀಧರನು ನನ್ನ ಕಂಠವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ; ಹೃಷೀಕೇಶನು ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 117

पद्मनाभः स्तनौ पातु शीर्षं दामोदरोऽवतु । एवं विन्यस्य चाङ्गेषु जपकाले तु साधकः ॥ ११७ ॥

ಪದ್ಮನಾಭನು ನನ್ನ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ; ದಾಮೋದರನು ನನ್ನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ. ಹೀಗೆ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸವಿಟ್ಟು, ಸಾಧಕನು ಯೋಗ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡಲಿ.

Verse 118

निर्भयो जायते भूतवेतालग्रहराक्षसात् । पुनर्न्यसेत्प्रयत्नेन ध्यानं कुर्वन्समाहितः ॥ ११८ ॥

ಅವನು ಭೂತ, ವೇತಾಳ, ಗ್ರಹ, ರಾಕ್ಷಸಗಳಿಂದ ನಿರ್ಭಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪುನಃ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲಿ.

Verse 119

पुरस्तात्केशवः पातु चक्री जांबूनदप्रभः । पश्चान्नारायणः शङ्खी नीलजीमूतसन्निभः ॥ ११९ ॥

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಧಾರಿ, ಜಾಂಬೂನದ ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಭೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತನಾದ ಕೇಶವನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ, ಶಂಖಧಾರಿ ನೀಲಮೇಘಸನ್ನಿಭನಾದ ನಾರಾಯಣನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

Verse 120

ऊर्द्ध्वमिन्दीवरश्यामो माधवस्तु गदाधरः । गोविन्दो दक्षिणे पार्श्वे धन्वी चन्द्र प्रभो महान् ॥ १२० ॥

ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀಲಪದ್ಮಶ್ಯಾಮನಾಗಿ ಗದಾಧರನಾದ ಮಾಧವನು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬಲಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನು—ಮಹಾನ್, ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತ, ಧನುರ್ಧರ—ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

Verse 121

उत्तरे हलधृग्विष्णुः पद्मकिञ्जल्कमसन्निभः । आग्नेय्यामरविन्दाक्षो मुसली मधुसूदनः ॥ १२१ ॥

ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹಲಧೃಕ್ ವಿಷ್ಣು—ಪದ್ಮಪರಾಗದಂತೆ ವರ್ಣವಂತನು. ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಅರವಿಂದಾಕ್ಷ, ಮುಸಲಧಾರಿ ಮಧುಸೂದನನು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 122

त्रिविक्रमः खड्गपाणिर्नैरृत्यां ज्वलनप्रभः । वायव्यां माधवो वज्री तरुणादित्यसन्निभः ॥ १२२ ॥

ನೈಋತ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗಪಾಣಿಯಾದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು ಜ್ವಲಂತ ಅಗ್ನಿಪ್ರಭೆಯಂತೆ ದೀಪ್ತನು. ವಾಯವ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವಜ್ರಧಾರಿ ಮಾಧವನು ಹೊಸದಾಗಿ ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಸನ್ನಿಭನು.

Verse 123

एशान्यां पुण्डरीकाक्षः श्रीधरः पट्टिशायुधः । विद्युत्प्रभो हृषीकेश ऊर्द्ध्वे पातु समुद्गरः ॥ १२३ ॥

ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ ಶ್ರೀಧರನು ಪಟ್ಟಿಶಾಯುಧಧಾರಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸಮುದ್ಗರಾಯುಧಧಾರಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

Verse 124

अधश्च पद्मनाभो मे सहस्रांशुसमप्रभः । सर्वायुधः सर्वशक्तिः सर्वाद्यःसर्वतोमुखः ॥ १२४ ॥

ನನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಪದ್ಮನಾಭನು ಸಹಸ್ರ ಸೂರ್ಯರ ಸಮಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಸರ್ವಾಯುಧಧಾರಿ, ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಸರ್ವಾದಿ ಹಾಗೂ ಸರ್ವತೋಮುಖನು.

Verse 125

इन्द्र गोपप्रभः पायात्पाशहस्तोऽपराजितः । स बाह्याभ्यन्तरे देहमव्याद्दामोदरो हरिः ॥ १२५ ॥

ಇಂದ್ರಗೋಪದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಪಾಶಹಸ್ತನಾದ ಅಪರಾಜಿತ ಶ್ರೀಹರಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯಲಿ; ದಾಮೋದರ ಹರಿ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 126

एवं सर्वत्र निश्छिद्रं नामद्वादशपञ्जरम् । प्रविष्टोऽह न मे किञ्चिद्भयमस्ति कदाचन ॥ १२६ ॥

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಿದ್ರವಿಲ್ಲದ ‘ದ್ವಾದಶ ನಾಮ’ ಎಂಬ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನನಗೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಭಯವಿಲ್ಲ।

Verse 127

एवं रक्षां विधायाथ दुर्द्धर्षो जायते नरः । सर्वेषु नृहरेर्मन्त्रवर्गेष्वेवं विधिर्मतः ॥ १२७ ॥

ಹೀಗೆ ರಕ್ಷಾವಿಧಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಮನುಷ್ಯನು ದುರ್ಧರ್ಷ (ಅಜೇಯ)ನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನೃಹರಿ (ನರಸಿಂಹ)ನ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರವರ್ಗಗಳಿಗೂ ಇದೇ ವಿಧಿ ಅಂಗೀಕೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 128

पूर्वोक्तविधिना सर्वं ध्यानपूजादिकं चरेत् । जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ॥ १२८ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಧ್ಯಾನ, ಪೂಜೆ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ‘ಜಯವು ನಿನಗೆ, ಓ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ; ನಮಸ್ಕಾರ ನಿನಗೆ, ಓ ವಿಶ್ವಭಾವನ!’

Verse 129

नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष ते नमः । इत्थं सम्प्रार्थ्य जप्त्वा च पठित्वा विसृजेद्विभुम् ॥ १२९ ॥

ನಮಸ್ಕಾರ ನಿನಗೆ, ಓ ಹೃಷೀಕೇಶ; ಓ ಮಹಾಪುರುಷ, ನಿನಗೆ ನಮಃ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ಜಪ ಮತ್ತು ಪಠಣ ಮಾಡಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 130

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री जायते सम्पदां पदम् । जयद्वयं श्रीनृसिंहेत्यष्टार्णोऽय मनूत्तमः ॥ १३० ॥

ಈ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾದಾಗ ಸಾಧಕನು ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾಧನಫಲಗಳ ಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಪರಮ ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ— “ಜಯ-ದ್ವಯಂ—ಶ್ರೀ-ನೃಸಿಂಹ”।

Verse 131

मुनिर्ब्रह्माथ गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽस्य देवता । श्रीमाञ्जयनृसिंहस्तु सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १३१ ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ದೇವತೆ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಜಯ-ನೃಸಿಂಹ—ಸರ್ವಾಭೀಷ್ಟವನ್ನು ನೀಡುವವರು।

Verse 132

सेन्दुगोविन्दपूर्वेण वियता सेन्दुनापुनः । षड्दीर्घाढ्ये न कुर्वीत षडंगानि विशालधीः ॥ १३२ ॥

ಆರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಭಾರವಾದ ಪಾಠದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿ ಜಪಕನು ಷಡಂಗ-ರಚನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ‘ಸೆಂದು–ಗೋವಿಂದ’ ಕ್ರಮದ ಪೂರ್ವನಿಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ನಿಗದಿತ ವಿರಾಮದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅಳೆಯಬೇಕು।

Verse 133

ततो ध्यायेद्धृदि विभुं नृसिंहं चन्द्र शेखरम् ॥ १३३ ॥

ನಂತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಅವರ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 134

श्रीमन्नृकेसरितनो जगदेकबन्धो श्रीनीलकण्ठ करुणार्णव सामराज । वह्नीन्दुतीव्रकरनेत्र पिनाकपाणे शीतांशुशेखर रमेश्वर पाहि विष्णो ॥ १३४ ॥

ಹೇ ಶ್ರೀಮಾನ್ ನರ-ಕೇಸರಿ-ತನುವೇ! ಹೇ ಜಗತ್ತಿನ ಏಕಮಾತ್ರ ಬಂಧುವೇ! ಹೇ ಶ್ರೀನೀಲಕಂಠ, ಕರುಣಾರ್ಣವದ ಸಾಮ್ರಾಟನೇ! ಅಗ್ನಿ-ಚಂದ್ರ ಸಮ ತೀವ್ರ ನೇತ್ರವಂತ, ಪಿನಾಕಪಾಣಿಯೇ! ಶೀತಾಂಶುಶೇಖರ, ರಮೇಶ್ವರ! ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 135

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षाष्टकं मन्त्री दशांशतः । साज्येन पायसान्नेन जुहुयात्प्राग्वदर्चनम् ॥ १३५ ॥

ಈ ರೀತಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಲಕ್ಷಾಷ್ಟಕ (ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಎಂಟು ಸಾವಿರ) ಜಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪಾಯಸಾನ್ನದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 136

तारो माया स्वबीजान्ते कर्णोग्रं वीरमीरयेत् । महाविष्णुं ततो ब्रूयाज्ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १३६ ॥

ಪ್ರಣವ ಮತ್ತು ಮಾಯಾ (ಹ್ರೀಂ) ಅನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದ ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿ, ಕಿವಿಯ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ‘ವೀರ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಮುಖವಿರುವ ಜ್ವಲಂತ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆವಾಹನಿಸಬೇಕು.

Verse 137

स्फुरद्द्वयं प्रस्फुरेति द्वयं घोरपदं ततः । वदेद्घोरतरं ते तु तनुरूपं च ठद्वयम् ॥ १३७ ॥

ನಂತರ ‘ಸ್ಫುರತ್’ ಎಂಬ ದ್ವಯ ಮತ್ತು ‘ಪ್ರಸ್ಫುರೇತಿ’ ಎಂಬ ದ್ವಯವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ‘ಘೋರ’ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಬಳಿಕ ‘ಘೋರತರ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ-ತನುರೂಪವಾದ ‘ಠ’ ದ್ವಯವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 138

प्रचटद्वयमाभाष्य कहयुग्मन च मद्वयम् । बन्धद्वयं घातयेति द्वयं वर्मास्त्रमीरयेत् ॥ १३८ ॥

‘ಪ್ರಚಟ’ ಅನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಕಹ’ ಯುಗ್ಮ ಮತ್ತು ‘ಮ’ ಅನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಬಳಿಕ ‘ಬಂಧದ್ವಯವನ್ನು ಘಾತಿಸು’ ಎಂಬ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವರ್ಮಾಸ್ತ್ರ (ರಕ್ಷಣಾ-ಅಸ್ತ್ರ ಮಂತ್ರ)ವನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು.

Verse 139

नृसिंहं भीषणं भद्रं मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् । पञ्चाशीत्यक्षरो मन्त्रो भजतामिष्टदायकः ॥ १३९ ॥

ನಾನು ನೃಸಿಂಹನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅಧರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಭೀಷಣ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭದ್ರ, ಮತ್ತು ಮರಣಕ್ಕೂ ಮರಣನಾದವನು. ಎಂಭತ್ತೈದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಈ ಮಂತ್ರವು ಭಜಿಸುವವರಿಗೆ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 140

ऋषी ह्यघोरब्रह्माणौ तथा त्रिष्टुबनुष्टुभौ । छन्दसी च तथा घोरनृसिंहो देवता मतः ॥ १४० ॥

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿಗಳು ಅಘೋರ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮ; ಛಂದಸ್ಸುಗಳು ತ್ರಿಷ್ಟುಭ ಹಾಗೂ ಅನುಷ್ಟುಭ; ದೇವತೆ ಘೋರ ನರಸಿಂಹನೆಂದು ಮತವಾಗಿದೆ।

Verse 141

ध्यानार्चनादिकं चास्य कुर्यादानुष्टुभं सुधीः । विशेषान्मन्त्रवर्योऽय सर्वरक्षाकरो मतः ॥ १४१ ॥

ಸುದ್ಧಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಧ್ಯಾನ, ಅರ್ಚನೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಿ; ಅನುಷ್ಟುಭ ಪಠಣ/ಜಪವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿ. ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸರ್ವರಕ್ಷಾಕರನೆಂದು ಮತವಾಗಿದೆ।

Verse 142

बीजं जययुगं पश्चान्नृसिंहेत्यष्टवर्णवान् । ऋषिः प्रजापतिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ १४२ ॥

ಇದರ ಬೀಜ ‘ಜಯಯುಗಂ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ನಂತರ ‘ನೃಸಿಂಹ’ ಎಂಬ ಅಷ್ಟವರ್ಣ ಪದ ಬರುತ್ತದೆ. ಇದರ ಋಷಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಭ ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 143

विदारणनृसिंहोऽस्य देवता परिकीर्तितः । जं बीजं हं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ १४३ ॥

ಇದರ ದೇವತೆ ‘ವಿದಾರಣ-ನರಸಿಂಹ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಜಂ’ ಬೀಜ, ‘ಹಂ’ ಶಕ್ತಿ; ವಿನಿಯೋಗವು ಅಖಿಲಾಪ್ತಿಗಾಗಿ।

Verse 144

दीर्घाढ्येन नृसिंहेन षडङ्गन्यासमाचरेत् । रौद्रं ध्यायेन्नृसिंहं तु शत्रुवक्षोविदारणम् ॥ १४४ ॥

ದೀರ್ಘಯುಕ್ತ ನರಸಿಂಹಮಂತ್ರದಿಂದ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ರೌದ್ರ ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಶತ್ರುಗಳ ವಕ್ಷವನ್ನು ವಿದಾರಿಸುವವನು।

Verse 145

नखदंष्ट्रायुधं भक्ताभयदं श्रीनिकेतनम् । तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचनम् ॥ १४५ ॥

ಯಾರ ಆಯುಧಗಳು ನಖಗಳು ಮತ್ತು ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು, ಯಾರು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವರು, ಯಾರು ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಯ ನಿಕೇತನ; ಯಾರ ಕೇಶಾಂತಗಳು ತಪ್ತ ಸ್ವರ್ಣದಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಯಾರ ನೇತ್ರಗಳು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತವೆ—ಅವರನ್ನು ನಾನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 146

वज्राधिकनखस्पर्श दिव्यसिंह नमोऽस्तु ते । मुनिर्ब्रह्मा समाख्यातोऽनुष्टुप्छन्दः समीरितः ॥ १४६ ॥

ವಜ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಲವಾದ ನಖಸ್ಪರ್ಶವುಳ್ಳ ದಿವ್ಯಸಿಂಹನೇ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಈ ಮಂತ್ರದ ಮುನಿಯಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಛಂದಸ್ಸು ಅನुष್ಟುಪ್ ಎಂದು ಉಚ್ಛರಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 147

देवतास्य रदार्णस्य दिव्यपूर्वो नृकेसरी । पादैश्चतुर्भिः सर्वेण पञ्चाङ्गानि समाचरेत् ॥ १४७ ॥

‘ರದಾರ್ಣ’ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಸಮೂಹದ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆ ದಿವ್ಯಪೂರ್ವಕ ನೃಕೇಸರಿ (ನೃಸಿಂಹ). ಮಂತ್ರದ ನಾಲ್ಕೂ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಂಚಾಂಗ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 148

ध्यानपूजादिकं सर्वं प्राग्वत्प्रोक्तं मुनीश्वर । पूर्वोक्तानि च सर्वाणि कार्याण्यायान्ति सिद्धताम् ॥ १४८ ॥

ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರನೇ! ಧ್ಯಾನ, ಪೂಜೆ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮುಂಚೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ।

Verse 149

तारो नमो भगवते नरसिंहाय हृच्च ते । जस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनखान्ततः ॥ १४९ ॥

ॐ (ತಾರ). ಭಗವಾನ್ ನರಸಿಂಹನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀವು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿರಿ. ಹೇ ಜಯತೇಜಸ್ಸೇ! ವಜ್ರದಂತೆ ನಖಾಂತಗಳಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿರಿ।

Verse 150

व्रजदंष्ट्रेति कर्मान्ते त्वासयाक्रन्दयद्वयम् । तमो ग्रसद्वयं पश्चात्स्वाहान्ते चाभयं ततः ॥ १५० ॥

ಕರ್ಮಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ವ್ರಜದಂಷ್ಟ್ರ’ ಎಂದು ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ‘ತ್ವಾಸಾ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಯುಗಲವನ್ನು ಅಳಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ‘ತಮೋಗ್ರಸ’ದಿಂದ ಆ ಯುಗಲವನ್ನು ಗ್ರಸಿಸಿ (ಶಮನಗೊಳಿಸಿ); ಸ್ವಾಹಾ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಅಭಯ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 151

आत्मन्यन्ते च भूयिष्ठा ध्रुवो बीजान्तिमो मनुः । द्विषष्ट्यर्णोऽस्य मुन्यादि सर्वं पूर्ववदीरितम् ॥ १५१ ॥

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ‘ಆ’ಕಾರವನ್ನು, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮ’ಕಾರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಧ್ವನಿಗಳು ಬಹುಪಾಲಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ‘ಧ್ರುವ’ ಸ್ಥಿರ ಭಾಗ, ‘ಬೀಜ’ ಕಾರಣಾಕ್ಷರ, ‘ಮನು’ ಅಂತಿಮ ಮಂತ್ರ. ಇದು ಅರವತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳ ವಿದ್ಯೆ; ಋಷ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವವತ್ತೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 152

तारो नृसिंहबीजं च नमो भगवते ततः । नरसिंहाय तारश्च बीजमस्य यदा ततः ॥ १५२ ॥

ಮೊದಲು ತಾರಕ (ಓಂ), ನಂತರ ನೃಸಿಂಹ ಬೀಜ; ಆಮೇಲೆ ‘ನಮೋ ಭಗವತೇ’. ಬಳಿಕ ‘ನರಸಿಂಹಾಯ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು; ಈ ಮಂತ್ರದ ಬೀಜವನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತಾರಕ (ಓಂ) ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 153

रूपाय तारः स्वर्बीजं कूर्मरूपाय तारकम् । बीजं वराहरूपाय तारो बीज नृसिंहतः ॥ १५३ ॥

‘ರೂಪ’ ದೇವತೆಗೆ ತಾರ (ಓಂ) ಸ್ವರ್ಗ-ಬೀಜ; ‘ಕೂರ್ಮರೂಪ’ಕ್ಕೆ ತಾರಕ. ‘ವರಾಹರೂಪ’ಕ್ಕೆ ಬೀಜವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ‘ನೃಸಿಂಹ’ಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ತಾರವೇ ಬೀಜವಾಗಿದೆ.

Verse 154

रूपाय तार स्वं बीजं वामनान्ते च रूपतः । पापध्रुवत्रयं बीजं रामाय निगमादितः ॥ १५४ ॥

‘ರೂಪ’ಕ್ಕೆ ತಾರವೇ ಬೀಜ; ವಾಮನಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ‘ರೂಪ’ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ. ‘ರಾಮ’ಕ್ಕೆ ‘ಪಾಪ–ಧ್ರುವ’ ಎಂಬ ತ್ರಯವೇ ಬೀಜ, ನಿಗಮಗಳ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ.

Verse 155

बीजं कृष्णाय तारान्ते बीजं च कल्किने ततः । जयद्वयं ततः शालग्रामान्ते च निवासिने ॥ १५५ ॥

ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತಾರಾಂತ ಬೀಜವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಕಲ್ಕಿನಿಗೆ ಬೀಜವನ್ನು ಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ‘ಜಯ ಜಯ’ ಎಂದು ಎರಡು ಬಾರಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಶಾಲಗ್ರಾಮಾಂತೇ ನಿವಾಸಿನೇ’ ಎಂದು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು॥

Verse 156

दिव्यसिंहाय डेन्तः स्यात्स्वयम्भूः पुरुषाय हृत् । तारः स्वं बीजमित्येष महासाम्राज्यदायकः ॥ १५६ ॥

ದಿವ್ಯಸಿಂಹನಿಗೆ ‘ಡೆಂತಃ’ ಎಂಬ ವರ್ಣ ನಿಯತ; ಸ್ವಯಂಭೂ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ಪುರುಷನಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ‘ತಾರ’ವೇ ಸ್ವಬೀಜವೆಂದು ಘೋಷಿತ; ಈ ಮಂತ್ರವಿನ್ಯಾಸ ಮಹಾಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ॥

Verse 157

नृसिंहमन्त्रः खाङ्कार्णो मुनिरत्रिः प्रकीर्तितः । छन्दोऽतिजगती प्रोक्तं देवता कथिता मनोः ॥ १५७ ॥

ನೃಸಿಂಹಮಂತ್ರವು ‘ಖಾಂಗ್’ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದರ ಋಷಿ ಅತ್ರಿ. ಛಂದಸ್ಸು ‘ಅತಿಜಗತಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ದೇವತೆ ‘ಮನಃ’ (ಮಾನಸ) ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ॥

Verse 158

दशावतारो नृहरिं बीजं खं शक्तिरव्ययः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत् ॥ १५८ ॥

ನೃಹರಿಯನ್ನು ದಶಾವತಾರಸ್ವರೂಪ ಬೀಚಮಂತ್ರವೆಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ‘ಖಂ’ ಅನ್ನು ಅವ್ಯಯ ಶಕ್ತಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕು. ಆರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಬೀಚದಿಂದ ಅಂಗನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ದಿವ್ಯಾಂಗಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು॥

Verse 159

अनेकचन्द्र प्रतिमो लक्ष्मीमुखकृतेक्षणः । दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम् ॥ १५९ ॥

ಅನೇಕರ ಚಂದ್ರರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಸ्नेಹದ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟಿರುವ, ದಶಾವತಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ನೃಹರಿ ನಮಗೆ ಸುಖವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ॥

Verse 160

जपोऽयुतं दशांशेन होमः स्यात्पायसेन तु । प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिं सङ्कल्प्य मूलतः ॥ १६० ॥

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರ ದಶಾಂಶವಾಗಿ ಪಾಯಸ (ಖೀರು)ದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮೂಲಮಂತ್ರ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನಂತರ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 161

अंगान्यादौ च मत्स्याद्यान्दिग्दलेषु ततोऽचयेत् । इन्द्रा द्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात् ॥ १६१ ॥

ಮೊದಲು ಅಂಗವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ದಿಕ್ಕಿನ ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ಸ್ಯಾದಿ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ವಜ್ರಾದಿ ಆಯುಧಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು.

Verse 162

सहस्रार्णं महामन्त्रं वक्ष्ये तन्त्रेषु गोपितम् । तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः ॥ १६२ ॥

ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿಟ್ಟ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷರ ಮಹಾಮಂತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದರ ಬೀಜಗಳು—ತಾರ, ಮಾಯಾ, ರಮಾ, ಕಾಮ; ನಂತರ ಕ್ರೋಧಪದ.

Verse 163

मूर्ते नृसिंहशब्दान्ते महापुरुष ईरयेत् । प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत् ॥ १६३ ॥

‘ಮೂರ್ತಿ’ ಶಬ್ದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ನೃಸಿಂಹ’ ಅನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; ‘ನೃಸಿಂಹ’ ಅಂತದಲ್ಲಿ ‘ಮಹಾಪುರುಷ’ ಅನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಪ್ರಧಾನ–ಧರ್ಮ–ಅಧರ್ಮ’ ಅಂತದಲ್ಲಿ ‘ನಿಗಡೇತಿ’ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 164

निर्मोचनान्ते कालेति ततः पुरुष ईरयेत् । कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम् ॥ १६४ ॥

ನಿರ್ಮೋಚನ ಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂತದಲ್ಲಿ ‘ಕಾಲೇತಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು; ನಂತರ ‘ಪುರುಷ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಈ ಜಲವು ಕಾಲಾಂತಕನಂತೆ; ಸ್ವೇಶ್ವರನ ಮಿತಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದೂ ಸಮಾಪ್ತಿಕಾರಕವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 165

श्रान्तान्ते तु निविष्टेति चैतन्यचित्सदा ततः । भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च ॥ १६५ ॥

ಛಂದಸ್ಸಿನ ಘಟಕಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ‘ನಿವಿಷ್ಟ’—ಸ್ಥಾಪಿತ—ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅದು ‘ಚೈತನ್ಯ-ಚಿತ್-ಸದಾ’—ನಿತ್ಯ ಶುದ್ಧ ಚೇತನ್ಯ—ಎಂದು ಬೋಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಘಟಕಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ‘ಕಾಲಾದಿ-ಅತೀತ-ನಿತ್ಯ-ಉದಿತ’—ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅತೀತ, ಸದಾ ಉದಿತ, ಶಾಶ್ವತ—ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 166

उदयास्तमयाक्रान्तमहाकारुणिकेति च । हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः ॥ १६६ ॥

‘ಉದಯ-ಅಸ್ತಮಯಾಕ್ರಾಂತ’ ಹಾಗೂ ‘ಮಹಾಕಾರುಣಿಕ’—ಇವುಗಳೂ ಹೃದಯಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ನಾಮರೂಪಗಳಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮತ್ತು ಆತನು ಅದರ ದಳಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 167

चैतन्यात्मन्श्चतुरात्मन्द्वादशात्मन्स्ततः परम् । चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि ॥ १६७ ॥

ಆತ್ಮನು ‘ಚೈತನ್ಯ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಚತುರಾತ್ಮ’ ಎಂದೂ. ನಂತರ ‘ದ್ವಾದಶಾತ್ಮ’; ಆಮೇಲೆ ‘ಚತುರ್ವಿಂಶಾತ್ಮ’; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ನಿತ್ಯ ಪಂಚವಿಂಶಾತ್ಮ’—ಶಾಶ್ವತ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ಆತ್ಮ—ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 168

बको हरिः सहस्रान्ते मूर्ते एह्येहि शब्दतः । भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह ॥ १६८ ॥

ಸಹಸ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಬಕ’ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಹರಿಯನ್ನು ‘ಏಹಿ ಏಹಿ’—‘ಬಾ, ಬಾ’—ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಯಿತು: “ಭಗವನ್! ನೃಸಿಂಹಪುರುಷ! ಕ್ರೋಧೇಶ್ವರ! ರಸಸಹ ಬಾ।”

Verse 169

स्रवन्दितान्ते पादेति कल्पान्ताग्निसहस्र च । कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः ॥ १६९ ॥

ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ಶಬ್ದಗಳ ದಶವಿಧ ನಿಕಾಯವರ್ಗೀಕರಣದಂತೆ—ಪ್ರವಾಹವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಜಪ/ಪಠಣಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪಾದ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಹಸ್ರ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಕೋಟಿಗಳ ಕాంతಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 170

शतयज्ञातलं ज्ञेयं ततश्चामलयुग्मकम् । पिङ्गलेक्षणसटादंष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध ॥ १७० ॥

‘ಶತಯಜ್ಞಾತಲ’ ಎಂಬ ಲೋಕವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದರ ನಂತರ ‘ಅಮಲ’ ಯುಗ್ಮವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪಿಂಗಲ ನೇತ್ರಗಳು, ಕೇಶರ ಮತ್ತು ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳಿರುವ ಸತ್ತ್ವಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ—ದಂಷ್ಟ್ರೆಯೇ ಆಯುಧ, ನಖಗಳೇ ಆಯುಧ।

Verse 171

दानवेन्द्रा न्तकावह्निणशोणितपदं ततः । संसक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान् ॥ १७१ ॥

ನಂತರ ‘ದಾನವೇಂದ್ರಾಂತಕ’ ಅಗ್ನಿಯ ರಕ್ತಚಿಹ್ನಿತ ಪಥವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಸಂಘರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಭೂತಗಳು, ಅಪಸ್ಮಾರಸಮಾನ ವ್ಯಾಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಯಾತುಧಾನಾದಿ ವೈರಿ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 172

सुरासुरवन्द्यमानपादपङ्कजशब्दतः । भगवन्व्योमचक्रेश्चरान्ते तु प्रभावप्यय ॥ १७२ ॥

ದೇವರೂ ಅಸುರರೂ ವಂದಿಸುವ ಪಾದಪಂಕಜವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವ ಆ ನಾದದಿಂದ, ವ್ಯೋಮಚಕ್ರೇಶ್ವರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕಟಿತ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 173

रूपेणोत्तिष्ठ चोत्तिष्ठ अविद्यानिचयं दह । दहज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः ॥ १७३ ॥

ನಿನ್ನ ಸತ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಏಳು—ಏಳು, ಏಳು! ಅಜ್ಞಾನಸಂಚಯವನ್ನು ದಹಿಸು. ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ, ನಂತರ ಆ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಯುಗವನ್ನೂ (ಜಗತ್ತನ್ನೂ) ಪ್ರಕಾಶಿಸು.

Verse 174

ॐ सर्वज्ञ अरोषान्ते जम्भाजृम्भ्यवतारकम् । सत्यपुरुषशब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत् ॥ १७४ ॥

‘ಓಂ’ ಎಂಬ ಪ್ರಣವವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ‘ಸರ್ವಜ್ಞ’ ಪದದ ನಂತರ, ‘ಅರೋಷ’ ಪದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಜಂಭಾ–ಆಜೃಂಭ್ಯ–ಅವತಾರಕ’ ಸಹಿತವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಸತ್ಯಪುರುಷ’ ಪದದ ನಂತರ ‘ಸತ್’ ಮತ್ತು ‘ಅಸತ್’ ಎಂಬ ಪದಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 175

निविष्टं मम दुःस्वप्नभयं निगडशब्दतः । भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः ॥ १७५ ॥

ನಿಗಡಗಳ ಶಬ್ದದಿಂದ ನನಗೆ ದುಃಸ್ವಪ್ನಭಯ ಆವರಿಸಿದೆ. ಕಾನ್ತಾರಶಬ್ದದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ‘ವಿಷ’ ಎಂಬ ಪದೋಚ್ಚಾರಣದಿಂದಲೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ॥೧೭೫॥

Verse 176

ज्वरान्ते डाकिनी कृत्याध्वरेवतीभयं ततः । अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः ॥ १७६ ॥

ಜ್ವರಾಂತದಲ್ಲಿ ಡಾಕಿನಿ, ಕೃತ್ಯಾ ಹಾಗೂ ಅಧ್ವರೇವತೀಗಳ ಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಮಿಂಚು/ಗುಡುಗಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಯ; ‘ಮಾರಿ’ ಎಂಬ ಅಪಶಕುನ ಶಬ್ದದಿಂದ ದುರ್ಭಿಕ್ಷಭಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ॥೧೭೬॥

Verse 177

भयं मारीचशब्दान्ते भयं छायापदं ततः । स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः ॥ १७७ ॥

‘ಮಾರೀಚ’ ಶಬ್ದಾಂತದಲ್ಲಿ ಭಯದ ಸೂಚನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಛಾಯಾ’ ಪದದಲ್ಲಿಯೂ ಭಯ. ‘ಸ್ಕಂದ–ಅಪಸ್ಮಾರ’ ಶಬ್ದಾಂತದಲ್ಲಿ ಭಯ, ನಂತರ ಕಳ್ಳರ ಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ॥೧೭೭॥

Verse 178

जलस्वप्नाग्निभयं गजसिंहभुजङ्गतः । भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत् ॥ १७८ ॥

ನೀರು, ಸ್ವಪ್ನ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆನೆ, ಸಿಂಹ ಮತ್ತು ಸರ್ಪಗಳಿಂದಲೂ. ಜನ್ಮ–ಜರೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದ ‘ಮರಣ’ ಮೊದಲಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು॥೧೭೮॥

Verse 179

भयं निर्मोचययुगं प्रशमययुगं ततः । ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः ॥ १७९ ॥

ನಂತರ ನೃಸಿಂಹ ಬೃಹತ್-ಸಾಮದಿಂದ ಭಯವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ಯುಗ್ಮಕರ್ಮವನ್ನೂ, ಭಯವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಯುಗ್ಮಕರ್ಮವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಧ್ಯೇಯರೂಪಧಾರಣೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕು॥೧೭೯॥

Verse 180

पुरुषान्ते सर्वभयनिवारणपदं ततः । अष्टाष्टकं चतुःषष्टिः चेटिकाभयमीरयेत् ॥ १८० ॥

ಪುರುಷಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಂತರ ಸರ್ವಭಯನಿವಾರಕ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಅನಂತರ ‘ಅಷ್ಟಾಷ್ಟಕ’ ಮತ್ತು ‘ಚತುಃಷಷ್ಟಿ’ ಜಪಿಸಿ, ಚೇಟಿಕಾ-ಭಯವನ್ನು ತೊಲಗಿಸುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಘೋಷಿಸಬೇಕು।

Verse 181

विद्यावृतस्त्रयस्त्रिंशद्देवताकोटिशब्दतः । नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत् ॥ १८१ ॥

ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಮுப்பತ್ತ್ಮೂರು ಕೋಟಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಶಬ್ದಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ನಮಸ್ಕಾರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪದಪದವಾಗಿ, ಪದ್ಮಭಾವದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 182

सहस्रवदनान्ते तु सहस्रोदर संवदेत् । सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत् ॥ १८२ ॥

‘ಸಹಸ್ರವದನ’ ಶಬ್ದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಸಹಸ್ರೋದರ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಸಹಸ್ರೇಕ್ಷಣ’ ಶಬ್ದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಸಹಸ್ರಪಾದ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 183

सहस्रभुज सम्प्रोच्य सहस्रजिह्व संवदेत् । सहस्रान्ते ललाटेति सहस्रायुधतोधरात् ॥ १८३ ॥

ಮೊದಲು ‘ಸಹಸ್ರಭುಜ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಸಹಸ್ರಜಿಹ್ವ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸಹಸ್ರಲಲಾಟ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನನ್ನು ಸಹಸ್ರಾಯುಧಧಾರಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 184

तमःप्रकाशक पुरमथनान्ते तु सर्व च । मन्त्रे राजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद ॥ १८४ ॥

ಈ ಮಂತ್ರವು ತಮಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದು, ಅಂಧಕಾರನಾಶಕ; ‘ಪುರಮಥನ’ ಕರ್ಮಾಂತದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ರಾಜೇಶ್ವರ’ ಪದದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಭಾಗ ‘ವಿಹಾಯಸಗತಿ’ ಎಂಬ ದಿವ್ಯಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 185

पातालगतिप्रदान्ते यन्त्रमर्द्दन ईरयेत् । घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः ॥ १८५ ॥

ಪಾತಾಳಗತಿ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವ ಮಂತ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಯಂತ್ರಮರ್ಧನ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಘೋರ-ಅಟ್ಟಹಾಸ-ಹಸಿತ–ವಿಶ್ವ-ಆವಾಸ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 186

वासुदेव ततोऽक्रूर ततो हयमुखेति च । परमहंसविश्वेश विश्वान्ते तु विडम्बन ॥ १८६ ॥

ನಂತರ (ಭಗವಂತನು) ‘ವಾಸುದೇವ’, ನಂತರ ‘ಅಕ್ರೂರ’, ನಂತರ ‘ಹಯಮುಖ’ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಪರಮಹಂಸ, ವಿಶ್ವೇಶ; ವಿಶ್ವಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ವಿಡಂಬನ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 187

निविष्टान्ते ततः प्रादुर्भावकारक ईरयेत् । हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत् ॥ १८७ ॥

ನಂತರ ಆಸನಕರ್ಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಆವಾಹನಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನೂ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಪ್ರಭುವನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಿ, ನಿಃಶೇಷ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 188

ग्रासकान्ते महापश्चात्पिशितासृगितीरयेत् । लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्य्न्ते तु प्रदायक ॥ १८८ ॥

ಗ್ರಾಸಕರ್ಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪಿಶಿತಾಸೃಕ್’ ಎಂಬ ಮಹಾಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ‘ಲಂಪಟ’ ಕರ್ಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಖೇಚರೀ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಇವು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವವು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 189

अजेयाव्यय अव्यक्त ब्रह्माण्डोदर इत्यपि । ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः ॥ १८९ ॥

ಅವನು ‘ಅಜೇಯ’, ‘ಅವ್ಯಯ’, ‘ಅವ್ಯಕ್ತ’, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡೋದರ’ ಎಂದೂ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಸಾವಿರ ಬ್ರಹ್ಮಚಕ್ರಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಕೋಟಿ-ಸ್ರಗ್ರುಂಡ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದವು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 190

माल पण्डितमुण्डेति मत्स्य कूर्म ततः परम् । वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत् ॥ १९० ॥

ಕ್ರಮವಾಗಿ ಈ ನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು—“ಮಾಲ, ಪಂಡಿತ, ಮುಂಡ”; ನಂತರ “ಮತ್ಸ್ಯ” ಮತ್ತು “ಕೂರ್ಮ”. “ವರಾಹ” ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ನೃಸಿಂಹ” ಎಂದು, “ವಾಮನ” ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 191

त्रैलोक्याक्रमणान्ते तु पादशालिक ईरयेत् । रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च ॥ १९१ ॥

“ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಾಕ್ರಮಣ” ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಪಾದಶಾಲಿಕ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ನಂತರ “ರಾಮತ್ರಯ” ಸೂಚನೆಯ ಬಳಿಕ, “ವಿಷ್ಣುರೂಪ” ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ “ಧರ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 192

तत्त्वत्रयान्ते प्रणवाधारतस्तच्छिखां पदम् । निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट् ॥ १९२ ॥

ತತ್ತ್ವತ್ರಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಆಧಾರವಾಗಿ ‘ಶಿಖಾ’ ಗುರುತಿನ ಪದವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಅಗ್ನಿಜ ತತ್ತ್ವದ ನಿಯಾಸ ಪೂರ್ಣವಾದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಧಾ’ ಸೇರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ವಷಟ್’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 193

नेत्र वर्मास्त्रमुच्चार्य्यप्राणाधार इतीरयेत् । आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः ॥ १९३ ॥

ನೇತ್ರ-ರಕ್ಷೆ, ವರ್ಮ (ಕವಚ) ಮತ್ತು ಅಸ್ತ್ರ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ “ಪ್ರಾಣಾಧಾರ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಆದಿದೇವ ಪದದಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಅಪಾನವನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 194

पाञ्चरात्रिक दितिज विनिधनान्ते करेति च । महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्येन्द्र शब्दतः ॥ १९४ ॥

ಪಾಂಚರಾತ್ರಿಕ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ “ದಿತಿಜ” ನಂತರ “-ವಿನಿಧನ” ಪ್ರತ್ಯಯದಿಂದ “ಕರೆತಿ” ಎಂಬ ರೂಪ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ “ಮಹಾಮಾಯಾ” ನಂತರ “-ಅಮೋಘ” ಪ್ರತ್ಯಯ, “ದರ್ಯಂ” ನಂತರ “ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ” ಪದ ಸಿದ್ಧ—ಇದು ಶಬ್ದಪ್ರಮಾಣದ ಆಧಾರದಿಂದಲೇ.

Verse 195

दर्यान्ते दलनेत्युक्ता तेजोराशिन् ध्रुवं स्मरः । तेजस्वरान्ते पुरुष्पंङेन्ते सत्यपूरुष ॥ १९५ ॥

“ದರ್ಯಾ” ಪದದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ದಲನ” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. “ತೇಜೋ-ರಾಶಿ” ಸಮಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ ನಿಯಮ “ಸ್ಮರ”. “ತೇಜಸ್ವರ” ಪದಾಂತದಲ್ಲಿ “ಪುರುಷ್ಪಂṅ” ಆಗುತ್ತದೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಸತ್ಯ-ಪುರುಷ” ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ॥೧೯೫॥

Verse 196

अस्त्रतारोऽच्युतास्त्रं च तारो वाचा सुदेव फट् । तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः ॥ १९६ ॥

“ತಾರ” ಅಕ್ಷರವು ಅಚ್ಯುತಾಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ “ಅಸ್ತ್ರ” ಮಂತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ವಾಕ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದರೆ “ಸುದೇವ ಫಟ್”. ಮಾಯಾಮೂರ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದರೆ “(ತಾರ)… ಫಟ್”. ಹಾಗೆಯೇ “ವಃ” ಅನ್ನು ಸ್ವರಾದಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವ “ಕಾಮ” ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ॥೧೯೬॥

Verse 197

मूर्तेस्त्रमव्ययोबीजं विश्वमूर्तेस्त्रिमव्ययः । मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने ॥ १९७ ॥

ಸಾಕಾರ ದೇವತೆಗೆ ಅವ್ಯಯ ಬೀಜಾಕ್ಷರ “ತ್ರಮ್”; ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅವ್ಯಯ ಬೀಜ “ತ್ರಿಮ್”. ಮಾಯೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅಂತರಾತ್ಮೆಗೆ “ತಾರ” (ಓಂ) ನಿರ್ದಿಷ್ಟ; ತುರೀಯವಾದ ಚತುರ್ಥ ಆತ್ಮೆಗೆ “ಸೌಚ” (ಪಾವಿತ್ರ್ಯ) ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ॥೧೯೭॥

Verse 198

फट् तारोहं विश्वरूपिन्नस्त्रं च तदनन्तरम् । तारौह्रैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः ॥ १९८ ॥

ಮೊದಲು “ಫಟ್” ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ “ತಾರೋಹಂ” ಜಪಿಸಬೇಕು. ಅನಂತರ “ವಿಶ್ವರൂപಿನ್” ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಪರಮ “ತಾರೌಹ್ರೈ” ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಹ್ರಂಸ”, “ಫಟ್” ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಜಪಿಸಬೇಕು॥೧೯೮॥

Verse 199

ह्रः हिरण्यगर्भरूप धारणान्ते च फट् ध्रुवः । ह्रौं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः ॥ १९९ ॥

“ಹ್ರಃ” ಬೀಜವು ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭರೂಪ ಧಾರಣೆಯ ಧ್ಯಾನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಫಟ್” ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅದೇ ರೀತಿ “ಹ್ರೌಂ”—ಅನೌಪಮ್ಯ ರೂಪಧಾರಿಯ ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರ—ಇದೂ ಧ್ರುವ (ನಿಯತ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ॥೧೯೯॥

Verse 200

क्षौं नृसिंहरूपधारिन् ॐ क्लं श्लश्च स्वरादिकः । ष्टाङ्गविन्यासविन्यस्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट् ॥ २०० ॥

ಆಹ್ವಾನಿಸು—“ಕ್ಷೌಂ, ಓ ನೃಸಿಂಹರೂಪಧಾರೀ; ಓಂ; ಕ್ಲಂ; ಶ್ಲ”—ಸ್ವರಾದಿಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ. ಷಡಂಗನ್ಯಾಸದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತ ಮೂರ್ತಿಧಾರಿ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಫಟ್” ಉಚ್ಚರಿಸು.