Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸನತ್ಕುಮಾರರು ನಾರದರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಣೇಶ-ಸಾಧನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ನೀಡುವ ಗಣೇಶಮಂತ್ರಗಳು, ನಿಯಂತ್ರಣಮುಖಿ ಮಂತ್ರರಚನೆ, ಹಾಗೂ ೨೮ ಅಕ್ಷರಮಂತ್ರದ ಋಷಿ-ಛಂದಸ್ಸು-ದೇವತಾ ವಿವರಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸ, ಭೂರ್-ಭುವಃ-ಸ್ವಃಗಳಲ್ಲಿ ಭುವನ-ನ್ಯಾಸ, ಮತ್ತು ಸಂಖ್ಯಾ-ಸಂಕೇತಗಳೊಂದಿಗೆ ವರ್ಣ/ಪದ-ನ್ಯಾಸದ ನಿಖರ ಸ್ಥಾಪನೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಮಹಾಗಣಪತಿ ಗಾಯತ್ರಿ (ವಿದ್ಮಹೇ/ಧೀಮಹಿ/ಪ್ರಚೋದಯಾತ್), ಧ್ಯಾನರೂಪ, ಜಪಸಂಖ್ಯೆ, ಎಂಟು ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಹೋಮವಿಧಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಷಟ್ಕೋಣ-ತ್ರಿಕೋಣ-ಅಷ್ಟದಳ ಪದ್ಮ-ಭೂಪುರಯುಕ್ತ ಯಂತ್ರ/ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಪೀಠಪೂಜೆ, ಆವರಣ ದೇವತೆ-ಶಕ್ತಿಗಳು, ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಚರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಗಣೇಶರೂಪಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪುಷ್ಪ, ಸಮಿಧ, ತುಪ್ಪ, ಜೇನು ಮುಂತಾದ ಅರ್ಪಣಭೇದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಫಲವಿಶೇಷಗಳು ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಮಾಸಿಕ ಚತುರ್ಥೀ ವ್ರತಕ್ರಮ, ಗ್ರಹಣಪೂಜೆ, ರಕ್ಷಣಾನಿಯಮಗಳು, ಹಾಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಕ್ರತುಂಡ ಮಂತ್ರದ ಋಷ್ಯಾದಿ ಮತ್ತು ಆವರಣಕ್ರಮವೂ ಬರುತ್ತದೆ. ದೀಕ್ಷಾ ಅರ್ಹತೆಗಳು, ಐಶ್ವರ್ಯ-ಸಂತಾನ-ಪ್ರಶ್ನಸಮಾನ ಕರ್ಮಗಳು, ಗುಪ್ತತೆಯ ಆಜ್ಞೆ, ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಮುಕ್ತಿಯ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।
Shlokas
Verse 1
श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये गणेशस्य मंत्रान्सर्वेष्टदायकान् । यान्समाराध्य विप्रेंद्र साधको भुक्तिमुक्तिमान् ॥ १ ॥
ಶ್ರೀ ಸನತ್ಕುಮಾರರು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ಗಣೇಶನ ಸರ್ವ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಮಾರಾಧಿಸಿದರೆ ಸಾಧಕನು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯೆರಡನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 2
अव्ययो विष्णुवनिता शंभुस्त्री मीनकेतनः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाढ्या सा पुनश्चंद्रशेखरा ॥ २ ॥
ಅವನು ಅವ್ಯಯನು; ವಿಷ್ಣುವನಿತ (ವಿಷ್ಣುಪ್ರಿಯೆ)ಯು; ಶಂಭುವಿನ ಪತ್ನಿಯು; ಮೀನುಕೇತನ ಚಿಹ್ನಿತನು; ಪವಿತ್ರ ಸ್ಮೃತಿಯ ಮೂರ್ತಿಸ್ವರೂಪನು; ದೇಹ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತನು; ಮತ್ತೆ ಚಂದ್ರಶೇಖರನು।
Verse 3
ङेतो गणपतिस्तोयं भुजंगो वरदेति च । सर्वांते जनमुञ्चार्य ततो मे वशमानय ॥ ३ ॥
‘ಙೇತೋ’, ‘ಗಣಪತಿ’, ‘ತೋಯಂ’, ‘ಭುಜಂಗ’, ‘ವರದ’—ಈ ಪದಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ, ‘ಅವನನ್ನು/ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತರು’ ಎಂದು ಜಪಿಸಬೇಕು।
Verse 4
वह्निः प्रियांतो मंत्रोऽयष्टाविंशतिवर्णवान् । गणकोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री वियुदादिका ॥ ४ ॥
ಈ ಮಂತ್ರವು ‘ವಹ್ನಿ’ ಪದದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ‘ಪ್ರಿಯಾ’ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಇದು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಅಕ್ಷರಗಳದು. ಇದರ ಋಷಿ ಗಣಕ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ಮತ್ತು ದೇವತೆ ವಿಯುತ್-ಆದಿಕ (ವಿದ್ಯುತ್ ತತ್ತ್ವ)ವಾಗಿದೆ।
Verse 5
गणेशो देवता बीजं षष्टशक्तिस्तदादिका । श्रीमन्महागणपतिप्रीतये विनियोगकः ॥ ५ ॥
ದೇವತೆ ಗಣೇಶನು; ಬೀಜವು ‘ಷಷ್ಟಿಶಕ್ತಿ’ ಸಹಿತವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸಂಬಂಧಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ವಿನಿಯೋಗವು ಶ್ರೀಮನ್ ಮಹಾಗಣಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು.
Verse 6
ऋषिं शिरसि वक्रे तु छन्दश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ६ ॥
ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು—ಋಷಿಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಛಂದಸ್ಸನ್ನು ಮುಖದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಬೀಜವನ್ನು ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।
Verse 7
षड्दीर्घाढ्येन बीजेन यं च बीजादिना पुनः । षङंगानि न्यसेदस्य जातियुक्तानि मंत्रवित् ॥ ७ ॥
ಮಂತ್ರವಿತ್ ಸಾಧಕನು ಆರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಬೀಜದಿಂದ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ; ಮತ್ತೆ ‘ಯಂ’ ಆದಿಬೀಜದಿಂದಲೂ. ಹೀಗೆ ಜಾತಿಯುಕ್ತ ಷಡಂಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ.
Verse 8
शैवी षडंगमुद्राय न्यस्तव्या हि षडंगके । गामाद्यं चैव भूर्लोकं नाभ्यंतं पादयोर्न्यसेत् ॥ ८ ॥
ಷಡಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಶೈವೀ ಷಡಂಗಮುದ್ರೆಯನ್ನು ನ್ಯಾಸವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಗಾಮ್’ ಆದಿಯಾಗಿ ಭೂರ್ಲೋಕವನ್ನು ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಪಾದಗಳವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.
Verse 9
गीमाद्यं च भुवर्लोकं कंठांतं नाभितो न्यसेत् । स्वर्लोकं चैव गूमाद्यं कंठदिमस्तकावधि ॥ ९ ॥
‘ಗೀಮ್’ ಆದಿಯಾಗಿ ಭುವರ್ಲೋಕವನ್ನು ನಾಭಿಯಿಂದ ಕಂಠಾಂತವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಗೂಮ್’ ಆದಿಯಾಗಿ ಸ್ವರ್ಲೋಕವನ್ನು ಕಂಠದಿಂದ ಶಿರೋಮಸ್ತಕವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.
Verse 10
व्यापकं मूलमन्त्रेण न्यासोऽयं भुवनाभिधः । मूलमंत्रं समुञ्चार्य मातृकावर्णमीरयेत् ॥ १० ॥
ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ನಡೆಯುವ ಈ ವ್ಯಾಪಕ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ‘ಭುವನ’ ನ್ಯಾಸವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲು ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ಮಾತೃಕಾ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.
Verse 11
तदंतेऽपि च मूलं स्यान्नमोंऽतं मातृकास्थले । क्षांतं विन्यस्य मूलेन व्यापकं रचयेत्सुधीः ॥ ११ ॥
ಅದರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಮೂಲಬೀಜವನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಮಾತೃಕಾ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ‘ನಮೋಂ’ ಅಂತವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ‘ಕ್ಷಾಂ’ ಅನ್ನು ಮೂಲದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಸುಧೀ ವ್ಯಾಪಕ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.
Verse 12
वर्णन्या सोऽयमाख्यातः पदन्यासस्तथोच्यते । पञ्चत्रिबाणवह्नींदुचंद्राक्षिनिगमैः क्रमात् ॥ १२ ॥
ಇದೇ ‘ವರ್ಣ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಇದನ್ನೇ ‘ಪದ-ನ್ಯಾಸ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಐದು, ಮೂರು, ಬಾಣ, ಅಗ್ನಿ, ಇಂದು, ಚಂದ್ರ, ನೇತ್ರ ಮತ್ತು ನಿಗಮಗಳ ಸಂಖ್ಯಾಸಂಕೇತಗಳ ಕ್ರಮಾನುಸಾರ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।
Verse 13
विभक्तैर्मूलगायत्र्या हृदंतैरष्टभिः पदैः । भालदेशे मुखे कण्ठे हृदि नाभ्यूरुजानुषु ॥ १३ ॥
ಮೂಲ ಗಾಯತ್ರಿಯ ‘ಹೃತ್’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಎಂಟು ವಿಭಕ್ತ ಪದಗಳಿಂದ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು—ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ತೊಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ।
Verse 14
पादयोश्चैव विन्यस्य मूलने व्यापकं चरेत् । वदेत्तत्पुरुषायांते विद्महेति पदं ततः ॥ १४ ॥
ಪಾದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಮೂಲಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ತತ್ಪುರುಷ ಮಂತ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ಆಮೇಲೆ ‘ವಿದ್ಮಹೇ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।
Verse 15
वक्रतुंडाय शब्दांते धीमहीति समीरयेत् । तन्नो दंतिः प्रचोवर्णा दयादिति वदेत्पुनः ॥ १५ ॥
‘ವಕ್ರತುಂಡಾಯ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದಾಂತದಲ್ಲಿ ‘ಧೀಮಹಿ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮತ್ತೆ ‘ತನ್ನೋ ದಂತಿಃ ಪ್ರಚೋವರ್ಣಾ ದಯಾತ್’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು; ಅರ್ಥ: ಪ್ರಕಾಶವರ್ಣದ ದಂತಿಯು ಕರುಣೆ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲಿ।
Verse 16
एषोक्ता मूलगायत्री सर्वसिद्धिप्रदायिनी । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेदेवं हृदंबुजे ॥ १६ ॥
ಇದು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೂಲ ಗಾಯತ್ರಿ; ಇದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು. ಹೀಗೆ ನ್ಯಾಸವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।
Verse 17
उद्यन्मार्तण्डसदृशं लोकस्थित्यंतकारणम् । सशक्तिकं भूषितांगं दंत चक्राद्युदायुधम् ॥ १७ ॥
ಅವನು ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಲೋಕಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣನು. ಸ್ವಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಅಂಗಗಳಿರುವವನು; ದಂತ, ಚಕ್ರ ಮೊದಲಾದ ಎತ್ತಿದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ।
Verse 18
एवं ध्यात्वा चतुश्चत्वारिंशत्साहस्रसंयुतम् । चतुर्लक्षं जपेन्मंत्रं अष्टद्रव्यैर्दशांशतः ॥ १८ ॥
ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ, ಜೊತೆಗೆ ನಲವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಸೇರಿಸಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಆ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಅಷ್ಟದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಹೋಮವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।
Verse 19
जुहुयाद्विधिवन्मंत्री संस्कृते हव्यवाहने । इक्षवः सक्तवो मोचाफलानि चिपिटास्तिलाः ॥ १९ ॥
ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರ ಮಾಡುವ ಯಾಜಕನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ಹವ್ಯವಾಹನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು—ಇಕ್ಷು, ಸಕ್ತು, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಚಿಪಿಟ (ಅವಲಕ್ಕಿ) ಮತ್ತು ಎಳ್ಳು ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।
Verse 20
मोदका नारिकेलानि लाजा द्रव्याष्टकं स्मृतम् । पीठमाधारशक्त्यादिपरतत्वांतमर्चयेत् ॥ २० ॥
ಮೋದಕ, ನಾರಿಕೇಳ ಮತ್ತು ಲಾಜ (ಹುರಿದ ಅಕ್ಕಿ) ಇವು ಅಷ್ಟದ್ರವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಆಧಾರಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪರತತ್ತ್ವಾಂತವರೆಗೆ ಪೀಠವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।
Verse 21
षट्कोणांतस्त्रिकोणं च बहिरष्टदलं लिखेत् । भूपुरं तद्बहिः कृत्वा गमेशं तत्र पूजयेत् ॥ २१ ॥
ಷಟ್ಕೋಣದ ಒಳಗೆ ತ್ರಿಕೋಣವನ್ನು, ಹೊರಗೆ ಅಷ್ಟದಳ ಕಮಲವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಅದರ ಹೊರಗೆ ಭೂಪುರ (ಚತುಷ್ಕೋಣ ಆವರಣ) ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಗಮೇಶನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 22
तीव्राख्या ज्वालिनी नंदा भोगदा कामरूपाणी । अग्रा तेजोवती सत्या नवमी विध्ननाशिनी ॥ २२ ॥
ಅವಳು ತೀವ್ರಾ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳು ಜ್ವಾಲಿನೀ—ದೀಪ್ತ ಜ್ವಾಲೆ; ಅವಳು ನಂದಾ—ಆನಂದದಾಯಿನಿ. ಅವಳು ಭೋಗದಾ, ಇಚ್ಛಾರೂಪಧಾರಿಣಿ ಕಾಮರೂಪಿಣೀ. ಅವಳು ಅಗ್ರಾ, ತೇಜೋವತಿ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ನವಮಿ ಮತ್ತು ವಿಘ್ನನಾಶಿನಿ.
Verse 23
सर्वादिशक्तिकमलासनाय हृदयांतिकः । पीठमंत्रोऽयमेतेन दद्यादासनमुत्तमम् ॥ २३ ॥
ಇದು ಪೀಠಮಂತ್ರ: ಸರ್ವಾದಿ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ, ಕಮಲಾಸನನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ—ಹೃದಯಾಂತರ್ವಾಸಿಯಾದ ಅವನಿಗೆ—ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತಮ ಆಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.
Verse 24
तत्रावाह्य गणाधीशं मध्ये सम्पूज्य यत्नतः । विकोणबाह्ये पूर्वादिचतुर्दिक्ष्वर्चयेत्क्रमात् ॥ २४ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಗಣಾಧೀಶ ಗಣೇಶನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಹೊರ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 25
श्रियं श्रियः पतिं चैव गौरीं गौरी पतिं तथा । रतिं रतिपतिं पाश्चान्महीपूर्व च पोत्रिणम् ॥ २५ ॥
ನಂತರ ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಮತ್ತು ಶ್ರೀಪತಿ (ವಿಷ್ಣು), ಗೌರೀ ಮತ್ತು ಗೌರೀಪತಿ (ಶಿವ), ರತಿ ಮತ್ತು ರತಿಪತಿ (ಕಾಮ), ಹಾಗೆಯೇ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಮಹೀ (ಭೂಮಿ) ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಪೊತ್ರಿ ವರಾಹನನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆವಾಹಿಸಬೇಕು.
Verse 26
क्रमादिल्ववटाश्वत्थप्रियगूनामधोऽर्चयेत् । रमा पद्मद्वयकरा शंखचक्रधरो हरिः ॥ २६ ॥
ಕ್ರಮವಾಗಿ ಇಲ್ವ (ಬಿಲ್ವ), ವಟ, ಅಶ್ವತ್ಥ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಗು ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ರಮೆಯನ್ನು ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವಳಾಗಿ, ಹರಿಯನ್ನು ಶಂಖ-ಚಕ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.
Verse 27
गौरी पाशांकुशधरा टंकशूलधरो हरः । रतिः पद्मकरा पुष्पबाणचापधरः स्मरः ॥ २७ ॥
ಗೌರೀ ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಹರ (ಶಿವ) ಟಂಕ ಮತ್ತು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ರತಿ ಪದ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದಾಳೆ; ಸ್ಮರ (ಕಾಮ) ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 28
शूकव्रीह्यग्रहस्ता भूः पोत्री चक्रगदाधरः । देवाग्रे पूजयेल्लक्ष्मीसहितं तु विनायकम् ॥ २८ ॥
ಭೂದೇವಿಯನ್ನು ಶೂಕ ಮತ್ತು ವ್ರೀಹಿ (ಅಕ್ಕಿ) ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು; ಪೋತ್ರೀ (ಯಜ್ಞದ ಕರಂಡಿ)ಯನ್ನೂ ತೋರಿಸಬೇಕು; ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ ಪ್ರಭು (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ದೇವರ ಮುಂದೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಹಿತ ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.
Verse 29
पूजयेत्षट्सु कोणेषु ह्यामोदाद्यान्प्रियायुतान् । आमोदं सिद्धिसंयुक्तमग्रतः परिपूजयेत् ॥ २९ ॥
ಆರು ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಮೋದಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಪ್ರಿಯ ಸಹಚರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮುಂದೆ ಸಿದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನಾದ ಆಮೋದನನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಿಪೂಜಿಸಬೇಕು.
Verse 30
प्रमोदं चाग्निकोणे तु समृद्धिसहितं यजेत् । ईशकोणे यजेत्कीर्तिसंयुतं सुमुखं तथा ॥ ३० ॥
ಅಗ್ನಿಕೋಣದಲ್ಲಿ (ಆಗ್ನೇಯದಲ್ಲಿ) ಸಮೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಮೋದನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈಶಾನಕೋಣದಲ್ಲಿ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ಕೀರ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನಾದ ಸುಮുഖನನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.
Verse 31
वारुणे मदनावत्या संयुतं दुर्मुखं यजेत् । यजेन्नैर्ऋत्यकोणे तु विघ्नं मदद्रवायुतम् ॥ ३१ ॥
ವಾರುಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮದನಾವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನಾದ ದುರ್ಮುಖನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನೈಋತ್ಯ ಕೋಣದಲ್ಲಿ (ದಕ್ಷಿಣ-ಪಶ್ಚಿಮ) ಮದದ್ರವೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ವಿಘ್ನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.
Verse 32
द्राविण्या विघ्नकर्तारं वायुकोणे समर्चयेत् । पाशांकुशाभयकरांस्तरुणार्कसमप्रभान् ॥ ३२ ॥
ದ್ರಾವಿಣೀ ಎಂಬ ಮಂತ್ರ/ಅರ್ಪಣದಿಂದ ವಾಯುಕೋಣದಲ್ಲಿ (ವಾಯವ್ಯ ದಿಕ್ಕು) ವಿಘ್ನಹರ್ತನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಉದಯಸೂರ್ಯಸಮ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ದೀಪ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಶ, ಅಂಕುಶ ಮತ್ತು ಅಭಯಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ।
Verse 33
कपोलविगलद्दानगंधलुब्धा लिशोभितान् । षट्कोणोभयपार्श्वे तु शंखपद्मनिभौ क्रमात् ॥ ३३ ॥
ಕಪೋಲಗಳಿಂದ ಹರಿಯುವ ದಾನರಸದ ಸುಗಂಧಕ್ಕೆ ಲುಬ್ಧವಾದ ಜೇನುನೊಣಗಳಿಂದ ಅವು ಶೋಭಿಸಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಷಟ್ಕೋಣದ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಂಖ ಮತ್ತು ಪದ್ಮದಂತಿರುವ ರೂಪಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।
Verse 34
सहितौ निजशक्तिभ्यां ध्यात्वा पूर्ववदर्चयेत् । केशरेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु मातरः ॥ ३४ ॥
ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಹಿಂದಿನ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಕೇಸರಗಳಲ್ಲಿ ಷಡಂಗಗಳನ್ನು, ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಮಾತೃಕைகளை ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।
Verse 35
इन्द्राद्यानपि वज्ज्रादीन्पूजयेद्धरणीगृहे । एवमाराध्य विघ्नेशं साधयेत्स्वमनोरथान् ॥ ३५ ॥
ಧರಣೀಗೃಹದಲ್ಲಿ (ಪವಿತ್ರ ಭೂಮಿಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ) ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ವಜ್ರಾದಿ ದಿವ್ಯಾಯುಧ-ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ವಿಘ್ನೇಶನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ತನ್ನ ಮನೋರಥಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।
Verse 36
चतुश्चत्वारिंशताढ्यं चतुः शतमतंद्रितः । तर्पयेदंबुभिः शुद्धैर्गजास्यं दिनशः सुधीः ॥ ३६ ॥
ವಿವೇಕಿಯಾದವನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅತಂದ್ರಿತನಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ಜಲದಿಂದ ಗಜಾಸ್ಯ (ಗಣೇಶ)ನಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು—ನಲವತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳವರೆಗೆ, ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕುನೂರು ತರ್ಪಣಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು।
Verse 37
पद्मैस्तु वशयेद्भूपांस्तत्पत्नीश्चोत्पलैस्तथा । कुमुदैर्मंत्रिणोऽश्वत्थसमिद्भिर्वाडवाञ्शुभैः ॥ ३७ ॥
ಪದ್ಮಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ರಾಜರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಹುದು; ಹಾಗೆಯೇ ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಅವರ ರಾಣಿಯರನ್ನು. ಕುಮುದಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು, ಶುಭ ಅಶ್ವತ್ಥ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಕುಲೀನ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಹುದು।
Verse 38
उदुंम्बरोत्थैर्नृपतीन्वैश्यान्प्लक्षसमुद्भवैः । वटोद्भवैः समिद्भिश्च वशयेदंतिमान्बुधः ॥ ३८ ॥
ಉದುಂಬರ ವೃಕ್ಷದ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ರಾಜರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಹುದು; ಪ್ಲಕ್ಷ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ವೈಶ್ಯರನ್ನು; ವಟ (ಆಲ) ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಅತಿ ಕೆಳವರ್ಗದವರನ್ನೂ ಅಧೀನಗೊಳಿಸಬಹುದು।
Verse 39
आज्येन श्रियमाप्नोति स्वर्णाप्तिर्मधुना भवेत् । गोदुग्धेन गवां लाभो दध्ना सर्वसमृद्धिमान् ॥ ३९ ॥
ನೆಯ್ಯಿನ ಆಹುತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಜೇನಿನ ಆಹುತಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಗೋದುಗ್ಧ ಆಹುತಿಯಿಂದ ಗೋಸಂಪತ್ತು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಮೊಸರಿನ ಆಹುತಿಯಿಂದ ಸರ್ವಸಮೃದ್ಧಿ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 40
अन्नाप्तिरन्नहोमेन समिद्भिर्वेतसां जलम् । वासांसि लभते हुत्वा कुसुंभकुसुमैः शुभैः ॥ ४० ॥
ಅನ್ನಹೋಮದಿಂದ ಅನ್ನಪ್ರಾಪ್ತಿ; ವೇತಸ (ವಿಲ್ಲೋ) ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಜಲಪ್ರಾಪ್ತಿ. ಶುಭ ಕುಸುಂಭ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ।
Verse 41
अथ सर्वेष्टदं वक्ष्ये चतुरावृत्तितर्पणम् । मूलेनादौ चतुर्वारं प्रत्येकं च प्रतर्पयेत् ॥ ४१ ॥
ಇದೀಗ ಸರ್ವ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಚತುರಾವೃತ್ತಿ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು।
Verse 42
पूर्वमंत्राक्षरैर्मंत्रैः स्वाहांतैश्च चतुश्चतुः । मूलमंत्रैश्चतुर्वारपूर्वकं संप्रतर्प्य च ॥ ४२ ॥
ಪೂರ್ವಮಂತ್ರದ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ರಚಿತವಾದ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಅಂತ್ಯ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜಪ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।
Verse 43
मिथुनादींस्ततः पश्चात्पूर्ववत्संप्रतर्पयेत् । देवेन सहितां शक्तिं शक्त्या च सहितं तु तम् ॥ ४३ ॥
ನಂತರ ಮಿಥುನಾದಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಪೂರ್ವವಿಧವಾಗಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು—ದೇವನೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಆ ದೇವನನ್ನೂ।
Verse 44
एवंच षड्विंशतिधा मिथुनानि भवंति हि । स्वनामाद्यर्णबीजानि तानि सन्तर्पयेत्क्रमात् ॥ ४४ ॥
ಈ ರೀತಿ ಮಿಥುನಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ವಿಧಗಳಾಗಿವೆ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ವರ್ಣ-ಬೀಜಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಂತರ್ಪಣ (ಪೋಷಣೆ-ತೃಪ್ತಿ) ಮಾಡಬೇಕು।
Verse 45
भवेत्संभूय सचतुश्चत्वारिंशञ्चतुः शतम् । एवं संतप्य तत्पश्चात्पूर्ववत्सोपचारकैः ॥ ४५ ॥
ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಅದು ನೂರ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ಸಂಸ್ಕಾರ/ಸಂತಾಪನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಪೂರ್ವವಿಧವಾಗಿ ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ರಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।
Verse 46
सर्वाभीष्टं च संप्रार्थ्य प्रणम्योद्वासयेत्सुधीः । भाद्रकृष्णचतुर्थ्यादिप्रतिमासमतंद्रितः ॥ ४६ ॥
ಎಲ್ಲ ಅಭೀಷ್ಟಗಳ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿವೇಕಿಯು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉದ್ವಾಸನ (ಸಮಾಪ್ತಿ/ವಿಸರ್ಜನೆ) ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಭಾದ್ರಪದ ಕೃಷ್ಣ ಚತುರ್ಥಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಪ್ರತಿಮಾಸವೂ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಅನುಷ್ಠಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।
Verse 47
आरभ्यार्कोदयं मंत्री यावच्चंद्रोदयो भवेत् । तावन्नोपविशेद्भूमौ जितवाविस्थरमानसः ॥ ४७ ॥
ಸೂರ್ಯೋದಯದಿಂದ ಚಂದ್ರೋದಯವಾಗುವವರೆಗೆ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಬರಿಬೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಮನಸ್ಸಿನ ಬಾಹ್ಯ ಚಂಚಲತೆ ಹಾಗೂ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತನಾಗಿರಬೇಕು।
Verse 48
ततश्चंद्रोदये मन्त्री पूजयेद्गणनायकम् । पूर्वोक्तविधिना सम्यङ्नानापुष्पोपहारकैः ॥ ४८ ॥
ನಂತರ ಚಂದ್ರೋದಯದಲ್ಲಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ, ನಾನಾ ಪುಷ್ಪೋಪಹಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಿ (ಅನುಷ್ಠಾತ) ಗಣನಾಯಕ (ಗಣೇಶ)ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 49
एकविंशतिसंख्याकान्मोदकांश्च निवेदयेत् । तदग्रे प्रजपेन्मन्त्रमष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ४९ ॥
ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಮೋದಕಗಳನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಆ ನೈವೇದ್ಯದ ಮುಂದೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಾವಿರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು।
Verse 50
ततः कर्पूरकाश्मीररक्तपुष्पैः सचन्दनैः । अर्ध्यं दद्यात्तु मूलांते ङेते गणपतिं ततः ॥ ५० ॥
ನಂತರ ಕರ್ಪೂರ, ಕಾಶ್ಮೀರ (ಕೇಸರ), ಕೆಂಪು ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದನದೊಂದಿಗೆ ಮೂಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಗಣಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 51
इदमर्ध्यं कल्पयामि हृदंतोऽर्ध्यमनुर्मतः । स्तुत्वा नत्वा विसृज्याथ यजेच्चंद्रमसं पुनः ॥ ५१ ॥
“ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಅನುಮೋದಿತವಾದ ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ।” ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 52
अर्ध्यं दद्याञ्चतुर्वारं पूजयित्वा गुरुं ततः । निवेदितेषु विप्राय दद्यादर्धांश्च मोदकान् ॥ ५२ ॥
ಗುರುವಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಮೋದಕಗಳ ಅರ್ಧಭಾಗಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 53
स्वयमर्द्धान्प्रभुंजीत ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । एवं व्रतं यः कुरुते सम्यक्संवत्सरावधि ॥ ५३ ॥
ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿಕೊಂಡು, ತಾನೇ ಕೇವಲ ಅರ್ಧಮಾತ್ರ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷಾವಧಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವ್ರತ ಆಚರಿಸುವವನು ಅಭಿಷ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 54
पुत्रान्पौत्रान्सुखं वित्तमारोग्यं लभते नरः । सूर्योदयादशक्तश्चेदस्तमारभ्य मंत्रवित् ॥ ५४ ॥
ನರನು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರ, ಸುಖ, ಧನ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮಂತ್ರವಿದನು ಸೂರ್ಯೋದಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಲು ಅಶಕ್ತನಾದರೆ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.
Verse 55
चंद्रोदयांतं पूर्वोक्तविधिना व्रतमाचरेत् । एवं कृतेऽपि पूर्वोक्तं फलमाप्नोति निश्चितम् ॥ ५५ ॥
ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಚಂದ್ರೋದಯದವರೆಗೆ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 56
गणिशप्रतिमां दंतिदंतेन कपिनापि वा । गजभग्रेन निंबेन सितार्केंणाथवा पुनः ॥ ५६ ॥
ಗಣೇಶನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಆನೆಯ ದಂತದಿಂದ, ಅಥವಾ ಕಪಿ (ಕೋತಿ) ಮೂಲಕವೂ; ಅಥವಾ ಆನೆಯಿಂದ ಮುರಿದ ದಂತಖಂಡದಿಂದ; ಅಥವಾ ಬೇವುಮರದ ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ, ಅಥವಾ ಬಿಳಿ ಅರ್ಕಶಿಲೆಯಿಂದಲೂ ಮಾಡಬಹುದು.
Verse 57
कृत्वा तस्यां समावाह्य प्राणस्थापनपूर्वकम् । अभ्यर्च्य विधिवन्मन्त्री राहुग्रस्ते निशाकरे ॥ ५७ ॥
ಅದನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಮೊದಲು ಪ್ರಾಣಸ್ಥಾಪನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮಂತ್ರಜ್ಞನಾದ ಪುರೋಹಿತನು ಅದರಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಬೇಕು. ರಾಹುಗ್ರಸ್ತ ಚಂದ್ರ (ಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ) ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 58
स्पृष्ट्रा चैव निरहारस्तां शिखायां समुद्वहन् । द्यूते विवादे समरे व्यवहारे जयं लभेत् ॥ ५८ ॥
ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಿರಾಹಾರನಾಗಿ, ಆ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಧರಿಸಿದವನು ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ, ವಿವಾದದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಲೋಕವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಜಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 59
बीजं वराहो बिंद्धाढ्यौ मन्विंद्वान्नौ कलौ ततः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाग्रा कर्णोच्छिष्टगणे वदेत् ॥ ५९ ॥
‘ಕರ್ಣೋಚ್ಛಿಷ್ಟ-ಗಣ’ದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಈ ಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು— “ಬೀಜ, ವರಾಹ, ಬಿಂಧ-ಆಢ್ಯ, ಮನು-ಇಂದು-ಅನ್ನ, ನಂತರ ಕಲಿ; ಸ್ಮೃತಿ, ಮಾಂಸ, ಇಂದು, ಮನು, ಅಗ್ರ (ಶ್ರೇಷ್ಠ).”
Verse 60
बकः सदीर्घपवनो महायक्षाय यं बलिः । बलिमंत्रोऽयमाख्यातो न चेद्वर्णोऽखिलेष्टदः ॥ ६० ॥
“ಬಕಃ ಸದೀರ್ಘಪವನಃ”— ಇದು ಮಹಾಯಕ್ಷನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಬಲಿ. ಇದನ್ನು ಬಲಿ-ಮಂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅಕ್ಷರ/ಉಚ್ಚಾರದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿದ್ದರೆ ಇದು ಸಮಸ್ತ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡದು.
Verse 61
प्रणवो भुवनेशानीस्वबीजांते नवार्णकः । हस्तीति च पिशाचीति लिखेञ्चैवाग्रिंसुंदरी ॥ ६१ ॥
ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಭುವನೇಶಾನಿಯ ಸ್ವ-ಬೀಜದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಈ ನವಾರ್ಣ ಮಂತ್ರ. ಇದನ್ನು “ಹಸ್ತೀ” ಮತ್ತು “ಪಿಶಾಚೀ” ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ “ಅಗ್ರಿಂ-ಸುಂದರೀ” ಜೊತೆಯೂ ಬರೆಯಬೇಕು.
Verse 62
नवार्णोऽयं समुद्दिष्टो भजतां सर्वसिद्धिदः । पदैः सर्वेण मंत्रेण पञ्चांगानि प्रकल्पयेत् ॥ ६२ ॥
ಈ ನವಾರ್ಣ ಮಂತ್ರವು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಪದಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ; ಭಜಿಸುವವರಿಗೆ ಇದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮಂತ್ರದ ಎಲ್ಲ ಪದಗಳಿಂದ ಇದರ ಪಂಚಾಂಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು.
Verse 63
अन्यत्सर्वं समानं स्यात्पूर्वमंत्रेण नारद । अथाभिधास्ये विधिवद्वक्रतुंडमनुत्तमम् ॥ ६३ ॥
ಓ ನಾರದ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವಮಂತ್ರದಂತೆ ಸಮಾನವಾಗಿರಲಿ. ಈಗ ನಾನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅನುತ್ತಮ ವಕ್ರತುಂಡ ಪ್ರಭುವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 64
तोयं विधिर्वह्नियुक्तकर्णेंद्वाढ्यो हरिस्तथा । सदीर्घो दारको वायुर्वर्मांतोऽयं रसार्णकः ॥ ६४ ॥
‘ತೋಯ’ ಎನ್ನುವುದು ‘ವಿಧಿ’ (ಬ್ರಹ್ಮ/ವಿಧಾನ) ಎಂದೂ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ‘ವಹ್ನಿ’ ಕರ್ಣ–ಇಂದುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ ವಿಭೂಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ‘ಹರಿ’ಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ‘ವಾಯು’ ದೀರ್ಘ, ‘ದಾರಕ’ ಶಿಶು. ಇದು ‘ವರ್ಮ’ ಅಂತ್ಯ ಹೊಂದಿ ‘ರಸಾರ್ಣಕ’—ರಸದ ಸಾಗರ—ಎಂದು ಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ.
Verse 65
भार्गवोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुब्देवो गणाधिपः । वक्रतुण्डाभिधो बीजं वं शक्तिः कवचं पुनः ॥ ६५ ॥
ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಭಾರ್ಗವ, ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್, ದೇವತೆ ಗಣಾಧಿಪ (ಗಣೇಶ). ‘ವಕ್ರತುಂಡ’ ಬೀಜ, ‘ವಂ’ ಶಕ್ತಿ, ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕವಚವೂ ಆಗಿದೆ.
Verse 66
तारदृन्मध्यगैर्मंत्रवर्णैश्चंद्रविभूषितैः । कृत्वा षडंगमन्त्रार्णान्भ्रूमध्ये च गले हृदि ॥ ६६ ॥
ತಾರ ಮತ್ತು ದೃನ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ, ಚಂದ್ರತತ್ತ್ವದಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾದ ಮಂತ್ರವರ್ಣಗಳಿಂದ ಆ ಮಂತ್ರಾಕ್ಷರಗಳ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ; ಭ್ರೂಮಧ್ಯ, ಕಂಠ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.
Verse 67
नामौ लिंगे पदे न्यस्याखिलेन व्यापकं चरेत् । उद्यदर्कद्युतिं हस्तैः पाशांकुशवराभयान् ॥ ६७ ॥
ಲಿಂಗದಲ್ಲೂ ಪಾದಗಳಲ್ಲೂ ಎರಡು ನಾಮಗಳ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಶ, ಅಂಕುಶ, ವರಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ಅಭಯಮುದ್ರೆ ಧರಿಸಿದವನು।
Verse 68
दधतं गजवक्त्रं च रक्तभूषांबरं भजेत् । ध्यात्वैवं प्रजपेत्तर्कलक्षं द्रव्यैर्दशांशतः ॥ ६८ ॥
ಗಜಮುಖವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕೆಂಪು ಆಭರಣ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದ ದೇವರನ್ನು ಭಜಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ತಕ್ಕ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಹೋಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।
Verse 69
अष्टभिर्जुहुयात्पीठे तीव्रादिसहितेऽर्चयेत् । मूर्तिं मूर्तेन संकल्प्य तस्यामावाह्य पूजयेत् ॥ ६९ ॥
ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ತೀವ್ರಾದಿ (ಮಂತ್ರ/ವಿಧಿ)ಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ದೇವಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಕಾರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 70
षट्कोणेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु शक्तयः । यजेद्विद्यां विधात्रीं च भोगदां विप्रघातिनीम् ॥ ७० ॥
ಷಟ್ಕೋಣಗಳಲ್ಲಿ ಷಡಂಗಗಳನ್ನು, ಕಮಲದಳಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಭೋಗಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಹಾಗೂ ಶತ್ರುಬಲವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ವಿದ್ಯಾ—ವಿಧಾತ್ರೀ—ಯನ್ನು ಯಜಿಸಬೇಕು।
Verse 71
निधिप्रदीपां पापघ्नीं पुण्यां पश्चाच्छशिप्रभाम् । दलाग्रेषु वक्रतुंड एकदंष्ट्रमहोदरौ ॥ ७१ ॥
ನಂತರ ನಿಧಿಪ್ರದೀಪಾ—ಪಾಪಘ್ನಿ, ಪುಣ್ಯದಾಯಕಿ—ಯನ್ನು, ಅದರ ಬಳಿಕ ಶಶಿಪ್ರಭಾ (ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆ) ಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ದಳಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಕ್ರತುಂಡ, ಏಕದಂಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಮಹೋದರರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।
Verse 72
गजास्यलंबोदरकौ विकटौ विध्नराट् तथा । धूम्रवर्णस्ततो बाह्ये लोकेशान्हेतिसंयुतान् ॥ ७२ ॥
ಅವನು ಗಜಾಸ್ಯ, ಲಂಬೋದರ, ವಿಕಟ ಹಾಗೂ ವಿಘ್ನಗಳ ಅಧಿಪತಿ ‘ವಿಧ್ನರಾಟ್’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನು. ನಂತರ ಬಾಹ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಧೂಮ್ರವರ್ಣನಾಗಿ, ಲೋಕಪಾಲರು ಮತ್ತು ಅವರ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
Verse 73
एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्गणनायकम् । साधंयेदखिलान्कामान्वक्रतुंड प्रंसादतः ॥ ७३ ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಐದು ‘ಆವರಣ’ಗಳೊಂದಿಗೆ ಗಣನಾಯಕನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ, ವಕ್ರತುಂಡ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಾಧಕನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
Verse 74
लब्ध्वा गुरुमुखान्मंत्रं दीक्षासंस्कारपूर्वकम् । ब्रह्मचारी हविष्याशी सत्यवाक् च जितेंद्रियः ॥ ७४ ॥
ಗುರುಮುಖದಿಂದ ದೀಕ್ಷಾ-ಸಂಸ್ಕಾರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದು ಸಾಧಕನು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿರಬೇಕು—ಹವಿಷ್ಯಾಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನುಡಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಬೇಕು.
Verse 75
जपेदर्कसहस्रं तु षण्मासं होमसंयुतम् । दारिद्य्रं तु पराभूय जायते धनदोपमः ॥ ७५ ॥
ಆರು ತಿಂಗಳು ಹೋಮದೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಕಸಹಸ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ, ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಸಾಧಕನು ಧನದ (ಕುಬೇರ) ಸಮಾನವಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 76
चतुर्थ्यादि चतुर्थ्यंतं जपेदयुतमादरात् । अष्टोत्तरशतं नित्यं हुत्वा प्राग्वत्फलं लभेत् ॥ ७६ ॥
ಚತುರ್ಥಿಯಿಂದ ಮುಂದಿನ ಚತುರ್ಥಿವರೆಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ 108 ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
Verse 77
पक्षयोरुभयोर्मंत्री चतुर्थ्यां जुहुयाच्छतम् । अपूपैर्वत्सरे स स्यात्समृद्धेः परमं पदम् ॥ ७७ ॥
ಶುಕ್ಲ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣ—ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳ ಚತುರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಅಪೂಪಗಳಿಂದ ನೂರು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 78
अङ्गारकचतुर्थ्यां तु देवमिष्ट्वा विधानतः । हविषा पा यसान्नेन नैवेद्यं परिकल्पयेत् ॥ ७८ ॥
ಅಂಗಾರಕ ಚತುರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಾನದಂತೆ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಹವಿಸ್ ಹಾಗೂ ಪಾಯಸ (ಕ್ಷೀರ)ದಿಂದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.
Verse 79
ततो गुरुं समभ्यंर्त्य भोजयेद्विधिवत्सुधीः । निवेदितेन जुहुयात्सहरस्रं विधिवद्वसौ ॥ ७९ ॥
ನಂತರ ಗುರುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೋಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಅರ್ಪಿಸಿದ ನೈವೇದ್ಯ ದ್ರವ್ಯದಿಂದಲೇ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾವಿರ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.
Verse 80
एवं संवत्सरं कृत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । अथान्यत्साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ ८० ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಮಹತ್ತರ ಶ್ರೀ (ಸಮೃದ್ಧಿ) ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಈಗ ಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಧನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
Verse 81
इष्ट्वा गणेशं पृथुकैः पायसापूपमोदकः । नानाफलैस्ततोमंत्री हरिद्रामथ सैन्धवम् ॥ ८१ ॥
ಪೃಥುಕ (ಅವಲಕ್ಕಿ), ಪಾಯಸ, ಅಪೂಪ, ಮೋದಕ ಹಾಗೂ ನಾನಾ ಫಲಗಳಿಂದ ಗಣೇಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಮಂತ್ರವಿದನು ಹರಿದ್ರಾ (ಅರಿಶಿನ) ಮತ್ತು ಸೈಂಧವ (ಕಲ್ಲು ಉಪ್ಪು) ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.
Verse 82
वचां निष्कार्द्धभागं च तदर्द्धं वा मनुं जपेत् । विशोध्य चूर्णं प्रसृतौ गवां मूत्रे विनिक्षिपेत् ॥ ८२ ॥
ವಚೆಯನ್ನು ಅರ್ಧ ನಿಷ್ಕ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಅದರ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಚೂರ್ಣಮಾಡಿ, ಆ ಚೂರ್ಣದ ಎರಡು ಪ್ರಸೃತಿ ಗವ್ಯಮೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಕಬೇಕು.
Verse 83
सहस्रकृत्वो मनुना मंत्रयित्वा प्रयत्नतः । स्नातामृतुदिने शुद्धां शुक्लांबरधरां शुभाम् ॥ ८३ ॥
ನಿಯತ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ, ಋತುದಿನದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ, ಶುದ್ಧಳಾದ, ಶುಭಳಾದ, ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು (ಸಿದ್ಧ/ಸ್ಥಿರ) ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 84
देवस्य पुरतः स्थाप्य पाययेदौषधं सुधीः । सर्वलक्षणसंपन्नं वंध्यापि लभते सुतम् ॥ ८४ ॥
ಅವಳನ್ನು ದೇವರ ಮುಂದಿಟ್ಟು, ಜ್ಞಾನಿಯು ಆ ಔಷಧವನ್ನು ಕುಡಿಸಬೇಕು. ಆಗ ವಂಧ್ಯೆಯೂ ಸಹ ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.
Verse 85
अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् । गोचर्ममात्रां धरणीमुपलिप्य प्रयत्नतः ॥ ८५ ॥
ಇದೀಗ ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ಪರಮ ಅದ್ಭುತ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗೋಚರ್ಮಮಾತ್ರದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.
Verse 86
विकीर्य धान्यप्रकरैस्तत्र संस्थापयेद्धटम् । शुद्धोदकेन संपूर्य तस्योपरि निधापयेत् ॥ ८६ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯರಾಶಿಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘಟವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಶುದ್ಧ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಂತರ ಅದರ ಮೇಲೆಗೆ (ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಸ್ತು) ಇಡಬೇಕು.
Verse 87
कपिलाज्येन संपूर्णं शरावं नूतनं शुभम् । षडष्टाक्षरमंत्राभ्यां दीपमारोपयेच्छुभम् ॥ ८७ ॥
ಕಪಿಲಾ ಘೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೊಸದೂ ಶುಭವಾದ ಶರಾವವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಷಡಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತ ಶುಭ ದೀಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।
Verse 88
दीपे देवं समावाह्य गंधपुष्पादिभिर्यजेत् । स्नातां कुमारीमथवा कुमारं पूजयेत्सुधीः ॥ ८८ ॥
ದೀಪದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಕುಮಾರಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕುಮಾರನನ್ನಾಗಲಿ ಜ್ಞಾನಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।
Verse 89
दीपस्य पुरतः स्थाप्यध्यात्वा देवं जपेन्मनुम् । प्रदीपे स्थापिते पश्येद्द्विजरूपं गणेश्वरम् ॥ ८९ ॥
ದೀಪದ ಮುಂದೆ (ವಸ್ತುವನ್ನು) ಇಟ್ಟು ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು। ದೀಪ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಬಳಿಕ ದ್ವಿಜರೂಪದ ಗಣೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಬೇಕು।
Verse 90
पृष्टस्ततः संपदि वा नष्टं चैवाप्यनागतम् । सकलं प्रवदेदेवं कुमारी वा कुमारकः ॥ ९० ॥
ನಂತರ ಸಂಪತ್ತು, ಕಳೆದುಹೋದದ್ದು, ಅಥವಾ ಮುಂದಿನ ಕಾಲದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದರೆ, ಕುಮಾರಿಯೇ ಆಗಲಿ ಕುಮಾರನೇ ಆಗಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕು।
Verse 91
षडक्षरो हृदंतश्चेद्भवेदष्टाक्षरो मनुः । अन्येऽपि मंत्रा देवर्षे सन्ति तंत्रे गणेशितुः ॥ ९१ ॥
ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಹೃದ್’ ಬೀಜ ಸೇರಿದರೆ ಅದು ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ। ಓ ದೇವರ್ಷಿ, ಗಣೇಶ ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇತರ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಇವೆ।
Verse 92
किंत्वत्र यन्न साध्यं स्यात्र्रिषु लोकेषु साधकैः । अष्टविंशरसार्णाभ्यां तन्न पश्येदपि क्वचित् ॥ ९२ ॥
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಿದ್ಧ ಸಾಧಕರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಗುರಿ ಯಾವುದು? ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ‘ರಸ’ ಮತ್ತು ‘ಅರ್ಣ’ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಏನೂ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಲ್ಲ।
Verse 93
एतद्गणेशमंत्राणां विधानं ते मयोदितम् । शठेभ्यः परशिष्येभ्यो वंचकेभ्योऽपि मा वद ॥ ९३ ॥
ಗಣೇಶಮಂತ್ರಗಳ ಈ ವಿಧಾನವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಕಪಟರಿಗೆ, ಪರಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೋಸಗಾರರಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಬೇಡ।
Verse 94
एवं यो भजते देवं गणेशंसर्वसिद्धिदम् । प्राप्येह सकलान्भोगनिंते मुक्तिपदं व्रजेत् ॥ ९४ ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿದಾತ ದೇವ ಗಣೇಶನನ್ನು ಭಜಿಸುವವನು, ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।
Frequently Asked Questions
Nyāsa is presented as the ritual “installation protocol” that aligns mantra, body, and cosmos: ṣaḍaṅga nyāsa stabilizes the mantra’s limbs, bhuvana-nyāsa maps Bhūr–Bhuvar–Svar onto the practitioner, and varṇa/pada-nyāsa installs phonemic and semantic power (mātṛkā) so that japa and homa operate as an integrated consecration rather than mere recitation.
It specifies a center-and-enclosure logic: a geometrically defined yantra (hexagon/triangle/lotus/bhūpura), pīṭha worship from Ādhāra-Śakti to Paratattva, directional placements, corner deities with consorts, mātṛkā and ṣaḍaṅga installations on petals/filaments, and lokapāla associations—hallmarks of layered protective “coverings” (āvaraṇas).
It openly promises siddhis (prosperity, influence, victory, fertility, protection) through calibrated offerings and vows, while framing Gaṇeśa-mantra worship as also yielding liberation when performed with proper initiation, restraint (brahmacarya), truthfulness, and disciplined observance—thus placing pragmatic results within a soteriological horizon.