Yamapatha (The Road of Yama), Dāna-Phala, and the Imperishable Fruition of Karma

Verse 1

नारद उवाच । कथितो भवता सम्यग्वर्णाश्रमविधिर्मुने । इदानीं श्रोतुमिच्छामि यममार्गं सुदुर्गमम् ॥ १ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ನೀವು ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ನಾನು ಯಮಮಾರ್ಗವೆಂಬ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಗಮ ಪಥವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 2

सनक उवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि यममार्गं सुदुर्गमम् । सुखदं पुण्यशीलानां पापिनां भयदायकम् ॥ २ ॥

ಸನಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಕೇಳು, ನಾನು ಯಮಮಾರ್ಗವೆಂಬ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಗಮ ಪಥವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಪುಣ್ಯಶೀಲರಿಗೆ ಸುಖದಾಯಕ, ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಭಯದಾಯಕ।

Verse 3

षडशीतिसहस्त्राणि योजनार्निनि मुनीश्वर । यममार्गस्य विस्तारः कथितः पूर्वसूरिभिः ॥ ३ ॥

ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರನೇ! ಪೂರ್ವ ಋಷಿಗಳು ಯಮಮಾರ್ಗದ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಎಂಭತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಯೋಜನೆಗಳೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ।

Verse 4

ये नरा दानशीलास्तु ते यांति सुखिनो द्विज । धर्मशून्या नरा यांति दुःखेन भृशमर्दिताः ॥ ४ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ದಾನಶೀಲರಾದ ಜನರು ಸುಖದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ; ಧರ್ಮಶೂನ್ಯರಾದವರು ದುಃಖದಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ನಲುಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 5

अतिभीता विवश्त्राश्च शुष्ककंठौष्ठतालुकाः । क्रदंतो विस्तरं दीनाः पापिनो यांति तत्पथि ॥ ५ ॥

ಅತಿಭೀತರಾಗಿ ವಿವಶರಾಗಿ, ಕಂಠ–ಒಠ–ತಾಲು ಒಣಗಿಹೋಗಿ, ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತ ದೀನರಾದ ಪಾಪಿಗಳು ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

हन्यमाना यमभटैः प्रतोदाद्यैस्तथायुधैः ॥ ६ ॥

ಯಮಭಟರಿಂದ ಹೊಡೆತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ, ಪ್ರತೋಡ (ಅಂಕುಶ) ಮೊದಲಾದ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು ಅವರು ಭಾರೀ ಯಾತನೆಯಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

इतस्ततः प्रधावंतो यांति दुःखेन तत्पथि । क्वचित्पंकः क्वचिदूह्निः क्वचित्सेतप्तसैकतम् । क्वचिद्वै दावरुपेणः तीक्ष्णधाराः शिलाः क्वचित् ॥ ७ ॥

ಇತ್ತತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತ ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ—ಎಲ್ಲಿ ಕೆಸರು, ಎಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ಏರು, ಎಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಮರಳು; ಎಲ್ಲಿ ದಾವಾನಲದಂತೆ ಬೆಂಕಿ, ಎಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಂಚಿನ ಕಲ್ಲುಗಳು।

Verse 8

क्वचित्कंटकवृक्षाश्च दुःखारोहशिला नगाः । गाढांधकाराश्च गुहाः कंटकावरणं महत् ॥ ८ ॥

ಎಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳಿನ ಮರಗಳು, ಎಲ್ಲಿ ಏರುವುದು ನೋವಿನ ಶಿಲಾಮಯ ಪರ್ವತಗಳು; ಎಲ್ಲಿ ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಗುಹೆಗಳು, ಮತ್ತಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ವಿಶಾಲ ಪ್ರದೇಶ।

Verse 9

वप्राग्रारोहणं चैव कन्दरस्य प्रवेशनम् । शर्कराश्च तथा लोष्टाः सूचीतुल्याश्च कण्टकाः ॥ ९ ॥

ಒಡ್ಡಿನ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಏರುವುದು, ಕಂದರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು, ಕಲ್ಲುಚೂರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅಡ್ಡಾಡುವುದು, ಸೂಜಿಯಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಡುವುದು—ಇಂತಹ ಕಷ್ಟಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 10

शैवालं च क्वचिन्मार्गे क्वचित्कीचकपंक्तयः । क्वचिव्द्याव्राश्च गर्जंते वर्धंते च क्वचिज्ज्वराः ॥ १० ॥

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೆಡೆ ಶೈವಲದ ಜಾರುವ ಕೆಸರು, ಕೆಲವೆಡೆ ಕೀಚಕ (ನೆಲಕಡ್ಡಿ)ಗಳ ಸಾಲುಗಳು. ಕೆಲವೆಡೆ ಕಾಡುಮೃಗಗಳು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೆಡೆ ಜ್ವರಗಳು ಉಕ್ಕಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ।

Verse 11

एवं बहुविधक्लेशाः पापिनो यांति नारद । क्रोशंतश्च रुदन्तश्च म्लायंतश्चैव पापिनः ॥ ११ ॥

ಓ ನಾರದಾ! ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಪಾಪಿಗಳು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ—ಕಿರುಚುತ್ತಾ, ಅಳುತ್ತಾ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಾಡಿಹೋಗುತ್ತಾ; ಇದೇ ಪಾಪಿಗಳ ಗತಿ।

Verse 12

पाशेन यंत्रिताः केचित्कृष्यमाणास्तथांकुशैः । शास्त्रास्त्रैस्ताड्यमानाश्च पृष्टतो यांति पापिनः ॥ १२ ॥

ಕೆಲವು ಪಾಪಿಗಳು ಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಿಗಿಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಅಂಕುಶಗಳಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆಿನಿಂದ ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಾ-ದಂಡಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಅವರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓಡಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 13

नासाग्रपाशकृष्टाश्च केचिदंत्रैश्च बधिताः । वहंतश्चायसां भारं शिश्राग्रेण प्रयांति वै ॥ १३ ॥

ಕೆಲವರನ್ನು ಮೂಗಿನ ತುದಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಪಾಶದಿಂದ ಎಳೆಯುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಅಂತ್ರಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ಶಿಶ್ನಾಗ್ರದಿಂದಲೂ ಎಳೆದು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 14

अयोभारद्वयं केचिन्नासाग्रेण तथापरे । कर्णाभ्यां च तथा केचिद्वहंतो यांति पापिनः ॥ १४ ॥

ಕೆಲವು ಪಾಪಿಗಳು ಮೂಗಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಎರಡು ಭಾರಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಇತರರೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಎರಡೂ ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಹೊತ್ತು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 15

केचिच्च स्खलिता यांति ताड्यमानास्तथापरे । अत्यर्थोच्ङ्वसिताः केचित्केचिदाच्छत्रलोचनाः ॥ १५ ॥

ಕೆಲವರು ತಡವಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯಿಂದ ಗಾಢವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತವೆ।

Verse 16

छायाजलविहीने तु पथि यांत्यतिदुःखिताः । शोचन्तः स्वानि कर्मणि ज्ञानाज्ञानकृतानि च ॥ १६ ॥

ನೆರಳೂ ನೀರೂ ಇಲ್ಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಅತಿದುಗುಡದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಅಳುತ್ತಾರೆ—ತಿಳಿದು ಮಾಡಿದವುಗಳನ್ನೂ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದವುಗಳನ್ನೂ।

Verse 17

ये तु नारद धर्मिष्ठा दानशीला सुबुद्धयः । अतीव सुखसंपन्नास्ते यांति धर्ममंदिरम् ॥ १७ ॥

ಓ ನಾರದಾ! ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢರಾದ, ದಾನಶೀಲರಾದ, ಸುಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರು ಅಪಾರ ಸುಖಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಧರ್ಮಮಂದಿರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 18

अन्नदास्तु मुनुश्रेष्ट भुंजंतः स्वादु यांति वै । नीरदा यांति सुखिनः पिबंतः क्षीरमुत्तममम् । तक्रदा दधिदाश्चैव तत्तद्भोगं लभंति वै । घृतदा मधुदाश्चैव क्षीरदाश्च द्विजोत्तम ॥ १८ ॥

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುವವರು ಸಿಹಿಯಾದ ಭೋಜನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ನೀರದಾನ ಮಾಡುವವರು ಸುಖದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮಜ್ಜಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೊಸರು ದಾನ ಮಾಡುವವರು ಅದೇ ಅದೇ ಭೋಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾ! ತುಪ್ಪ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಹಾಲು ದಾನ ಮಾಡುವವರೂ ತಮ್ಮ ದಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 19

सुधापानं प्रकुर्वंतो यांति वै धर्ममंदिरम् । शाकदाः पायसं भुंजंन्दीपदो ज्वलयन्दिशः ॥ १९ ॥

ಅಮೃತಸಮಾನ ಪಾನೀಯವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧರ್ಮಮಂದಿರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಸೊಪ್ಪು/ತರಕಾರಿ ದಾನ ಮಾಡುವವರು ಪಾಯಸವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ದೀಪದಾನ ಮಾಡುವವರು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

वस्त्रदो मुनुशार्दूल याति दिव्याम्बरावृतः । पुराकरप्रदो याति स्तूयमानोऽमरैः पथि ॥ २० ॥

ಹೇ ನರಶಾರ್ದೂಲ! ವಸ್ತ್ರದಾನ ಮಾಡುವವನು ದಿವ್ಯಾಂಬರಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಪುರಾಕರ (ಧನ-ಕರ/ಪೂರ್ವ ಲೇವಿ) ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಅಮರರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

गोदानेन नरो याति सर्वसौख्यसमन्वितः । भूमिदो गृहदश्चैव विमाने सर्वसंपदि ॥ २१ ॥

ಗೋದಾನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಸೌಖ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಭೂಮಿದಾನ ಅಥವಾ ಗೃಹದಾನ ಮಾಡುವವನು ಸರ್ವಸಂಪತ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿಮಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

अप्सरोगणसंकीर्णे क्रीडन्याति वृषालयम् । हयदो यानदश्चापि गजदश्च द्विजोत्तम ॥ २२ ॥

ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಆ ಕ್ರೀಡಾಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನು ವೃಷಾಲಯ (ವೃಷಧ್ವಜ ಶಿವನ ಧಾಮ)ವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅಶ್ವದಾನ, ಯಾನದಾನ ಮತ್ತು ಗಜದಾನ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಇದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 23

धर्मालयं विमानेन याति भोगान्वितेन वै । अनडुद्दो मुनिश्रेष्ट यानारुढः प्रयाति वै ॥ २३ ॥

ಭೋಗಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧರ್ಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ಎತ್ತು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಯಾನಾರೂಢನಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

फलदः पुष्पदश्चापि याति संतोषसंयुतः । तांबूलदो नरो याति प्रहृष्टो धर्ममंदिरम् ॥ २४ ॥

ಫಲದಾನ ಮಾಡುವವನು ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪದಾನ ಮಾಡುವವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ತಾಂಬೂಲದಾನ ಮಾಡುವವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಧರ್ಮಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

मातापित्रोश्च शुश्रूषां कृतवान्यो नरोत्तमः । स याति परितुष्टात्मा पूज्यमानो दिविस्थितैः ॥ २५ ॥

ಯಾವ ನರೋತ್ತಮನು ತಾಯಿ-ತಂದೆಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಿದನೋ, ಅವನು ಪರಿತೃಪ್ತ ಹೃದಯದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 26

शुश्रूषां कुरुते यस्तु यतीनां व्रतचारिणाम् । द्विजाग्र्यब्राह्मणानां च स यात्यतिसुखान्वितः ॥ २६ ॥

ವ್ರತಾಚಾರಿಗಳಾದ ಯತಿಗಳಿಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡುವವನು ಅತ್ಯಧಿಕ ಸುಖಸಂಪನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

सर्वभूतदयायुक्तः पूज्यमानोऽमरैर्द्विजः । सर्वभोगान्वितेनासौ विमानेन प्रयाति च ॥ २७ ॥

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೂ ದಯೆಯುಳ್ಳ ಆ ದ್ವಿಜನು ಅಮರರಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ, ಸರ್ವಭೋಗಸಂಪನ್ನವಾದ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

विद्यादानरतो याति पूज्यमानोऽब्जसूनुभिः । पुराणपठको याति स्तूयमानो मुनीश्वरैः ॥ २८ ॥

ವಿದ್ಯಾದಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದವನು ಪದ್ಮಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ ಉನ್ನತ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಪುರಾಣಪಾಠಕನು ಮುನೀಶ್ವರರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 29

एवं धर्मपरा यांति सुखं धर्मस्य मंदिरम् । यमश्चतुर्मुखो भूत्वा शंखचक्रगदासिभृत् ॥ २९ ॥

ಈ ರೀತಿ ಧರ್ಮಪರಾಯಣರು ಸುಖದಿಂದ ಧರ್ಮದ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಯಮನೂ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದೆ-ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಚತುರ್ಮುಖನಾಗಿ ದಿವ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 30

पुण्यकर्मरतं सम्यक्स्नेहान्मित्रमिवार्चति । भो भो बुद्धिमतां श्रेष्ठानरकक्लेषभीरवः ॥ ३० ॥

ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದವನನ್ನು ಮಿತ್ರನಂತೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾನೆ—ಹೇ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ! ನರಕಕ್ಲೇಶಭಯದಿಂದ।

Verse 31

युष्माभिः साधितं पुण्यमत्रामुत्रसुखावहम् । मनुष्य जन्म यः प्राप्य सुकृतं न करोति च ॥ ३१ ॥

ನೀವು ಸಾಧಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವಜನ್ಮ ಪಡೆದರೂ ಸತ್ಕೃತ್ಯ ಮಾಡದವನು ಆ ದುರ್ಲಭ ಅವಕಾಶವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 32

स एव पापिनां श्रेष्ट आत्मघातं करोति च । अनित्यं प्राप्य मानुष्यं नित्यं यस्तु न साधयेत् ॥ ३२ ॥

ಅವನೇ ಪಾಪಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರ; ಅವನು ಆತ್ಮಘಾತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಈ ಅನಿತ್ಯ ಮಾನವಜೀವನವನ್ನು ಪಡೆದು ನಿತ್ಯವಾದ ಭಗವತ್ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸಾಧಿಸದವನು।

Verse 33

स याति नरकं घोरं कोऽन्यस्तस्मादचेतनः । शरीरं यातनारुपं मलाद्यैः परिदूषितम् ॥ ३३ ॥

ಅವನು ಭಯಂಕರ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಗಿಂತ ಅಚೇತನ ಇನ್ನಾರು? ಏಕೆಂದರೆ ಮಲಾದಿ ಅಶುಚಿಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೂಷಿತವಾದ, ಯಾತನಾರೂಪವಾದ ಈ ದೇಹವನ್ನೇ ಅವನು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

तस्मिन्यो याति विश्वासं तं विद्यादात्मघातकम् । सर्वेषु प्राणिनः श्रेष्टास्तेषु वै बुद्धिजीविनः ॥ ३४ ॥

ಅದರಲ್ಲಿ (ಅಯೋಗ್ಯ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ) ವಿಶ್ವಾಸ ಇಡುವವನನ್ನು ಆತ್ಮಘಾತಕನೆಂದು ತಿಳಿ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಮಾನವರಲ್ಲಿಯೂ ಸದುದ್ದೇಶದ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಬದುಕುವವರೇ ಶ್ರೇಷ್ಠರು।

Verse 35

बुद्धिमस्तु नराः श्रेष्टा नरेषु ब्राह्मणास्तथा । ब्राह्मणेषु च विद्वांसो विद्वत्सु कृतबुद्धयः ॥ ३५ ॥

ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಅಗ್ರಗಣ್ಯರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರು ವಿಶಿಷ್ಟರು; ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿಯೂ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ, ಪರಿಪಕ್ವ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರೇ ಪರಮಶ್ರೇಷ್ಠರು.

Verse 36

कृतबुद्धिषु कर्त्तारः कर्तृषु ब्रह्मवादिनः । ब्रह्मवादिष्वपि तथा श्रेष्टो निर्मम उच्यते ॥ ३६ ॥

ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವವರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಮಕಾರರಹಿತ, ಆಸಕ್ತಿರಹಿತನನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 37

एतेभ्योऽपि परो ज्ञेयो नित्यं ध्यानपरायणः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कर्त्तव्यो धर्मसंग्रहः ॥ ३७ ॥

ಇವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಪರಮನು—ನಿತ್ಯ ಧ್ಯಾನಪರಾಯಣನಾಗಿರುವವನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಧರ್ಮಸಂಗ್ರಹವನ್ನು (ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸುವುದನ್ನು) ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 38

सर्वत्र पूज्यते जंतुर्धर्मवान्नात्र संशयः । गच्छ स्वपुण्यैर्मत्स्थानं सर्वभोगसमन्वितम् ॥ ३८ ॥

ಧರ್ಮವಂತ ಜೀವಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯಬಲದಿಂದ ನನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಅದು ಸರ್ವಭೋಗಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 39

अस्ति चेद्दुष्कृतं किंचित्पश्चादत्रैव भोक्ष्यसे । एवं यमस्तमभ्यर्च्य प्रापयित्वा च सद्गतिम् ॥ ३९ ॥

ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ದುಷ್ಕೃತ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಯಮನು ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಸದ್ಗತಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 40

आहूय पापिनश्चैव कालदंडेन तर्जयेत् । प्रलयांबुदनिर्घोषो ह्यंजनाद्रिसमप्रभः ॥ ४० ॥

ಅವನು ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಕಾಲದಂಡದಿಂದ ಬೆದರಿಸಿ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಗರ್ಜನೆ ಪ್ರಳಯಮೇಘಗಳ ಗುಡುಗುಸದ್ದಿನಂತೆ, ಅವನ ಕಾಂತಿ ಅಂಜನಗಿರಿಯ ಸಮಾನವಾಗಿತ್ತು।

Verse 41

विद्युत्प्र भायुर्घोर्भीमो द्वात्रिंशद्भुजसंयुतः । योजनत्रयविस्तारो रक्ताक्षो दीर्घनासिकः ॥ ४१ ॥

ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ, ಅತಿಘೋರ ಭೀಕರನು; ಮೂವತ್ತೆರಡು ಭುಜಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಮೂರು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರದ ದೇಹವನು, ರಕ್ತಾಕ್ಷಿ ಹಾಗೂ ದೀರ್ಘನಾಸಿಕನು ಆಗಿದ್ದನು।

Verse 42

दंष्ट्राकरालवदनो वापीतुल्योग्रलोचनः । मृत्युज्वरादिभिर्युक्तश्चित्रगुत्पोऽपि भीषणः ॥ ४२ ॥

ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಭಯಾನಕ ಮುಖವಿರುವ, ಬಾವಿಯಂತೆ ಆಳವಾದ ಉಗ್ರ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ; ಮೃತ್ಯು, ಜ್ವರಾದಿ ಉಪದ್ರವಗಳೊಂದಿಗೆ—ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನೂ ಸಹ ಭೀಕರನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 43

सर्वे दूताश्च गर्जंति यमतुल्यविभीषणाः । ततो ब्रवीति तान्सर्वान्कंपमानांश्च पापिनः ॥ ४३ ॥

ಯಮನಂತೆ ಭೀಕರರಾದ ಎಲ್ಲ ದೂತರೂ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅವನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಆ ಪಾಪಿಗಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

शोचन्तः स्वानि कर्माणि चित्रगुत्पो यमाज्ञया । भो भो पापा दुराचारा अहंकारप्रदूषिताः ॥ ४४ ॥

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಶೋಕಿಸುತ್ತ, ಯಮಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಓ ಪಾಪಿಗಳೇ, ದುರುಚಾರಿಗಳೇ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕಲుషಿತರಾದವರೇ!”

Verse 45

किमर्थमर्जितं पापं युष्माभिरविवेकिभिः । कामक्तोधादिदृष्टेन सगर्वेण तु चेतसा ॥ ४५ ॥

ಹೇ ಅವಿವೇಕಿಗಳೇ! ಕಾಮದಿಂದ ಅಂಧವಾದ, ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀವು ಪಾಪವನ್ನು ಏಕೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದಿರಿ?

Verse 46

यद्यत्पापतरं तत्तत्किमर्थं चरितं जनाः । कृतवंतः पुरा पापान्यत्यंतहर्षिताः ॥ ४६ ॥

ಜನರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪಾಪಕರವಾದ—ಅತ್ಯಂತ ಪಾಪವಾದ—ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೇ ಏಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ಅವರು ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನೂ ಅಪಾರ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮಾಡಿದರು.

Verse 47

तथैव यातना भोज्याः किं वृथा ह्यतिदुरिवताः । भृत्यमित्रकलत्रार्थं दुष्कृतं चरितं यथा ॥ ४७ ॥

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಅತಿದುಗುಡ ಏಕೆ? ಸೇವಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪತ್ನಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ಭೋಗಿಸಬೇಕು.

Verse 48

तथा कर्मवशात्प्राप्ता यूयमत्रातिदुःखिताः । युष्माभिः पोषिता ये तु पुत्राद्या अन्यतोगताः ॥ ४८ ॥

ಅದೇ ರೀತಿ ಕರ್ಮವಶದಿಂದ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಪೋಷಿಸಿದವರು—ಪುತ್ರರು ಮೊದಲಾದವರು—ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 49

युष्माकमेव तत्पापं प्राप्तं किं दुःखकारणम् । यथा कृतानि पापानि युष्माभिः सुबहूनि वै ॥ ४९ ॥

ಆ ಪಾಪವೇ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ಬಂದಿದೆ; ದುಃಖಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು? ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಹಳ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.

Verse 50

तथा प्राप्तनि दुःखानि किमर्थमिह दुःखिताः । विचारयध्वं यूयं तु युष्माभिश्चारितं पुरा ॥ ५० ॥

ಇಂತಹ ದುಃಖಗಳು ನಿಮಗೆ ಬಂದಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತೀರಿ? ನೀವೆಲ್ಲರೂ ವಿಚಾರಿಸಿರಿ—ಇದು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ನಡೆದದ್ದು.

Verse 51

यमः करिष्यते दंडमिति किं न विचारितम् । दरिद्रेऽपि च मूर्खे च पंडिते वा श्रियान्विते ॥ ५१ ॥

ಯಮನು ಖಂಡಿತ ದಂಡನೆ ವಿಧಿಸುವನೆಂದು ನೀವು ವಿಚಾರಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ಬಡವನಾಗಲಿ, ಮೂರ್ಖನಾಗಲಿ, ಪಂಡಿತನಾಗಲಿ, ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಲಿ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ (ನ್ಯಾಯ ಒಂದೇ).

Verse 52

कांदिशीके च वीरे च समवर्तीः यमः स्मृतः । चित्रगुप्तेरितं वाक्यं श्रुत्वा ते पापिनस्तदा ॥ ५२ ॥

ಕಾಂದಿಶೀಕದಲ್ಲಿಯೂ ವೀರದಲ್ಲಿಯೂ ಯಮನು ‘ಸಮವರ್ತಿ’ (ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ವಿಧಾತ) ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಹೇಳಿದ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಪಾಪಿಗಳು ಆಗ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿದರು.

Verse 53

शौचंतः स्वानि कर्मणि तूष्णीं तिष्टंति भीषिताः । यमाज्ञाकारिणः क्रूरश्चंडा दूता भयानकाः ॥ ५३ ॥

ಭೀತಿಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ಅವರು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ—ಯಮಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಆ ಕ್ರೂರ, ಚಂಡ, ಭಯಾನಕ ದೂತರು.

Verse 54

चंडलाद्याः प्रसह्यैतान्नरकेषु क्षिपंति च । स्वदुष्कर्मफलं ते तु भुक्त्वांते पापशेषतः ॥ ५४ ॥

ನಂತರ ಚಂಡಾಲರು ಮೊದಲಾದವರು ಅವರನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಎಸೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಕ್ಷಯವಾದ ಮೇಲೆ ಪಾಪಶೇಷ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

Verse 55

महीतलं च संप्राप्य भवंति स्थावरादयः । नारद उवाच । भगवन्संशयो जातो मच्चेतसि दयानिधे ॥ ५५ ॥

ಭೂಮಿತಲವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವರು ವೃಕ್ಷ-ಲತಾದಿ ಸ್ಥಾವರಜೀವಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇ ದಯಾನಿಧಿ, ನನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಶಯ ಉದಯಿಸಿದೆ।

Verse 56

त्वं समर्थोऽसि तच्छेत्तुं यतो नो ह्यग्रजो भवान् । धर्माश्च विविधाः प्रोक्ताः पापान्यपि बहूनि च ॥ ५६ ॥

ಆ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನೀವು ಸಮರ್ಥರು; ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ನಮ್ಮ ಅಗ್ರಜ. ನೀವು ವಿಧವಿಧವಾದ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 57

चिरभोज्यं फलं तेषामुक्तं बहुविदा त्वया । दिनांते ब्रह्मणः प्रोक्तो नाशो लोकत्रयस्य वै ॥ ५७ ॥

ಅವರಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಭೋಗಿಸಬಹುದಾದ ಫಲವನ್ನು ನೀವು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೂಡ ನೀವು ಘೋಷಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 58

परार्द्धद्वितयांते तु ब्रह्माण्डस्यापि संक्षयः । ग्रामदानादिपुण्यानां त्वयैव विधिनंदन ॥ ५८ ॥

ಎರಡು ಪರಾರ್ಧಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೂ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಗ್ರಾಮದಾನಾದಿ ದಾನಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯದ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೀವು ಮಾತ್ರವೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಹೇ ವಿಧಿನಂದನ।

Verse 59

कल्पकोटिसहस्त्रेषु महान्भोग उदाहृतः । सर्वेषामेव लोकानां विनाशः प्राकृते लये ॥ ५९ ॥

ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ‘ಮಹಾಭೋಗ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆದರೂ ಪ್ರಾಕೃತ ಲಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ನಾಶವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 60

एकः शिष्यत एवेति त्वया प्रोक्तं जनार्दनः । एष मे संशयो जातस्तं भवाञ्छेत्तुमर्हति ॥ ६० ॥

ಹೇ ಜನಾರ್ದನ! ನೀನು ‘ಒಬ್ಬನೇ’ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೀ. ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿದೆ—ದಯಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸು.

Verse 61

पुण्यपापोपभोगानां समाप्तिर्नास्य संप्लवे । सनक उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ गुह्याद्गुह्यतमं त्विदम् ॥ ६१ ॥

ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಳಯಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಪುಣ್ಯ–ಪಾಪ ಭೋಗಗಳ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸನಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಸಾಧು, ಸಾಧು, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ! ಇದು ಗುಹ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯ.”

Verse 62

पृष्टं तत्तेऽभिधास्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः । नारायणोऽक्षरोऽनंतः परं ज्योतिः सनातनः ॥ ६२ ॥

ನೀನು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೇಳು. ನಾರಾಯಣನು ಅಕ್ಷರ, ಅನಂತ, ಪರಮ ಹಾಗೂ ಸನಾತನ ಜ್ಯೋತಿ.

Verse 63

विशुद्धो निर्गुणो नित्यो मायामोहविवर्जितः । निर्गुणोऽपि परानन्दो गुणवानिव भाति यः ॥ ६३ ॥

ಅವನು ಪರಮ ವಿಶುದ್ಧ, ನಿರ್ಗುಣ, ನಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾಯಾಮೋಹವಿಲ್ಲದವನು. ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 64

ब्रह्मविष्णुशिवाद्यैस्तु भेदवानिव लक्ष्यते । गुणोपाधिकभेदेषु त्रिष्वेतेषु सनातन ॥ ६४ ॥

ಅವನು ಸನಾತನನಾಗಿದ್ದರೂ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮೊದಲಾದವರ ಮೂಲಕ ಭೇದವಂತನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ—ತ್ರಿಗುಣಗಳ ಉಪಾಧಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಭೇದಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ.

Verse 65

संयोज्य मायामखिलं जगत्कार्यं करोति च । ब्रह्मरुपेण सृजति विष्णुरुपेण पाति च ॥ ६५ ॥

ಭಗವಾನ್ ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಹ್ಮರೂಪದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುರೂಪದಿಂದ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 66

अंते च रुद्ररुपेण सर्वमत्तीति निश्चितम् । प्रसयांते समुत्थाय ब्रह्मरुपी जनार्दनः ॥ ६६ ॥

ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ರುದ್ರರೂಪದಿಂದ ಆತನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗ್ರಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ. ನಂತರ ಸೃಷ್ಟಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಜನಾರ್ದನನು ಬ್ರಹ್ಮರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 67

चराचरात्मकं विश्वं यथापूर्वमकल्पयत् । स्थावराद्याश्च विप्रेंद्र यत्र यत्र व्यवस्थिताः ॥ ६७ ॥

ಅವನು ಚರಾಚರಾತ್ಮಕವಾದ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಯಥಾಪೂರ್ವವಾಗಿ ಪುನಃ ಕಲ್ಪಿಸಿದನು; ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಸ್ಥಾವರಾದಿಗಳು ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದರೋ ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ಥಾಪಿತರಾದರು।

Verse 68

ब्रह्मा तत्तज्जगत्सर्वं यथापूर्वं करोति वै । तस्मात्कृतानां पापानां पुण्यानां चैव सत्तम ॥ ६८ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಯಥಾಪೂರ್ವವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಸತ್ತಮ, ಮಾಡಿದ ಪಾಪಪುಣ್ಯಗಳ ಫಲವು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 69

अवश्यमेव भोक्तव्यं कर्मणां ह्यक्षयं फलम् । नाभुक्तं क्षीयते कर्म कल्पकोटिशतैरपि ॥ ६९ ॥

ಕರ್ಮಗಳ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು; ಅನುಭವಿಸದ ಕರ್ಮವು ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳಾದರೂ ಕ್ಷಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 70

अवश्यमेव भोक्तव्यं कृतं कर्म शुभाशुभम् । यो देवः सर्वलोकानामंतरात्मा जगन्मयः । सर्वकर्मफलं भुक्ते परिपूर्णः सनातनः ॥ ७० ॥

ಮಾನವನು ಮಾಡಿದ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು. ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮನಾಗಿ ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಇರುವ ಆ ದೇವನು—ಸನಾತನ ಪರಿಪೂರ್ಣನು—ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಫಲಭೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 71

योऽसौ विश्वंभरो देवो गुणमेदव्यवस्थितः । सूजत्यवति चात्त्येतत्सर्वं सर्वभुगव्ययः ॥ ७१ ॥

ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಆ ದೇವನು ಗುಣಗಳ ನಾನಾವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪಾಲಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಸರ್ವಭೋಗಿ, ಅವ್ಯಯ ಈಶ್ವರನು.