Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision

Verse 1

सूत उवाच । एतच्छ्रृत्वा तु वचनं नारदो भगवानृषिः । पुनः पप्रच्छ तं विप्र शुकाभिपतनं मुनिम् ॥ १ ॥

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಋಷಿ ನಾರದನು ಮತ್ತೆ ಶುಕಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 2

नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं त्वयाऽतिकरुणात्मना । यच्छ्रृत्वा मानसं मेऽद्य शांतिमग्र्यामुपागतम् ॥ २ ॥

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭಗವನ್! ನೀನು ಅತಿಕರುಣಾಸ್ವಭಾವಿ; ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀ. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಇಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ।

Verse 3

पुनश्च मोक्षशास्त्रं मे त्वमादिश महामुने । नहि सम्पूर्णतामेति तृष्णा कृष्णगुणार्णवे ॥ ३ ॥

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ! ನನಗೆ ಮೋಕ್ಷಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸು; ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಗುಣಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತೃಷ್ಣೆ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 4

ये तु संसारनिर्मुक्ता मोक्ष शास्त्रपरायणाः । कुत्र ते निवसंतीह संशयो मे महानयम् ॥ ४ ॥

ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದವರು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ? ಇದು ನನ್ನ ಮಹಾ ಸಂಶಯ।

Verse 5

तं छिन्धि सुमहाभागत्वत्तो नान्यो विदांवरः । सनं. उ । धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं महामुनिः ॥ ५ ॥

ಹೇ ಸుమಹಾಭಾಗ! ಆ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸು; ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮತ್ತಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾಮುನಿಯು ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 6

पादात्प्रभृति गात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् । ततः स प्राङ्मुखो विद्वानादित्येन विरोचिते ॥ ६ ॥

ಪಾದಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ, ಕ್ರಮಯೋಗವನ್ನು ತಿಳಿದ ಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಚೇತನೆಯನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಆ ಪಂಡಿತನು ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ ಆದಿತ್ಯಪ್ರಭೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 7

पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् । न तत्र पक्षिसंघातो न शब्दो न च दर्शनम् ॥ ७ ॥

ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೆಳೆದು ಅವನು ವಿನಯದಿಂದ ಕುಳಿತನು. ಅಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪೂ ಇಲ್ಲ, ಶಬ್ದವೂ ಇಲ್ಲ, ಕಾಣುವದಕ್ಕೂ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

Verse 8

यत्र वैयासकिर्द्धाम्नि योक्तुं समुपचक्रमे । स ददर्श तदात्मानं सर्वसंगविनिःसृतः ॥ ८ ॥

ವೈಯಾಸಕಿ ತನ್ನ ಅಂತರ್ದಾಮದಲ್ಲಿ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮನನ್ನೇ ಕಂಡನು—ಎಲ್ಲಾ ಸಂಗಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ.

Verse 9

प्रजहास ततो हासं शुकः सम्प्रेक्ष्य भास्करम् । स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ॥ ९ ॥

ಆಮೇಲೆ ಶುಕನು ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗೆಯಾಡಿದನು. ನಂತರ ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪುನಃ ಯೋಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸಾಧನೆಗೆ ತೊಡಗಿದನು.

Verse 10

महायोगीश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् । अंतरीक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १० ॥

ಮಹಾಯೋಗೀಶ್ವರನಾಗಿ ಅವನು ವಿಶಾಲ ಆಕಾಶವನ್ನು ದಾಟಿದನು. ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ, ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಸಪುತ್ರನು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದನು.

Verse 11

तमुंद्यंतं द्विजश्रेष्टं वैनतेयसमद्युतिम् । ददृशुः सर्वभूतानि मनोमारुतरंहसम् ॥ ११ ॥

ಸರ್ವಭೂತಗಳೂ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಕಂಡವು—ವೈನತೇಯ (ಗರುಡ) ಸಮ ದೀಪ್ತಿಮಾನ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಂತೆ ಅತಿಶೀಘ್ರ।

Verse 12

यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तथा । पुष्प वर्षैश्च दिव्यैस्तमवचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२ ॥

ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು; ದಿವ್ಯಲೋಕವಾಸಿಗಳು ಅವರ ಮೇಲೆ ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಸಿದರು।

Verse 13

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गंधर्वाप्सरसां गणाः । ऋषयश्चैव संसिद्धाः कोऽयं सिद्धिमुपागतः ॥ १३ ॥

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಗಂಧರ್ವ-ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳೆಲ್ಲ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡವು; ಸಿದ್ಧ ಋಷಿಗಳೂ—“ಇವನು ಯಾರು, ಇಂತಹ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನು?” ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು।

Verse 14

ततोऽसौ स्वाह्रयं तेभ्यः कथयामास नारद । उवाच च महातेजास्तानृषीन्संप्रहर्षितः ॥ १४ ॥

ನಂತರ ನಾರದರು ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅನುಭವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು; ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಮುನಿ ಪರಮ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು।

Verse 15

पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमानः शुकेति वै । तस्मै प्रतिवचोदेयं भवद्भिस्तु समाहितैः ॥ १५ ॥

ನನ್ನ ತಂದೆ ‘ಓ ಶುಕ!’ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬಂದರೆ, ನೀವು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತರಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರತಿವಚನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು।

Verse 16

बाढमुक्तस्ततस्तैस्तु लोकान्हित्वा चतुर्विधान् । तमो ह्यष्टविधं त्यक्त्वा जहौ पञ्चविधं रजः ॥ १६ ॥

ಆ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಚತುರ್ವಿಧ ಲೋಕಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ಅಷ್ಟವಿಧ ತಮಸ್ಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಪಂಚವಿಧ ರಜಸ್ಸು (ಉದ್ವೇಗ)ವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದನು।

Verse 17

ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् । ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिंगपूजिते ॥ १७ ॥

ನಂತರ ಆ ಧೀಮಂತನು ಸತ್ತ್ವವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ಅದು ಅಚ್ಚರಿಯಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು। ಬಳಿಕ ಲಿಂಗಪೂಜೆಯಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ನಿತ್ಯ ನಿರ್ಗುಣ ಪದದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ಥಿರನಾದನು।

Verse 18

ततः स श्रृङ्गेऽप्रतिमे हिमवन्मेरुसन्निभे । संश्लिष्टे श्वेतपीते च रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १८ ॥

ನಂತರ ಅವನು ಹಿಮವಾನ್ ಮತ್ತು ಮೇರುಸನ್ನಿಭವಾದ ಅಪ್ರತಿಮ ಶಿಖರವನ್ನು ತಲುಪಿದನು—ಶುಭ, ಘನವಾಗಿ ಸಂಯುಕ್ತ, ಶ್ವೇತ-ಪೀತ ವರ್ಣದ, ಬಂಗಾರ-ಬೆಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದಂತಿತ್ತು।

Verse 19

शतयोजनविस्तारे तिर्यागूर्द्ध्च नारद । सोऽविशंकेन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १९ ॥

ಓ ನಾರದ, ನೂರು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರದಲ್ಲಿ—ಅಡ್ಡವಾಗಿಯೂ ಮೇಲಕ್ಕೂ—ಆ ಶುಕಪಕ್ಷಿ ಸಂಶಯರಹಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಜಿಗಿದು (ಹಾರಿ) ಹೋಯಿತು।

Verse 20

ते श्रृङ्गेऽत्यंतसंश्लिष्टे सहसैव द्विधाकृते । अदृश्येतां द्विजश्रेष्ट तदद्भुतमिवाभवत् ॥ २० ॥

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಎರಡು ಶೃಂಗಗಳು ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಎರಡು ಭಾಗವಾದಾಗ, ಅವು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿಹೋಯವು; ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು।

Verse 21

ततः पर्वतश्रृंगाभ्यां सहसैव विनिःसृतः । न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ २१ ॥

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಸಹಸಾ ಎರಡು ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತವೂ ಅವನ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಗತಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲೂ, ಪ್ರತಿಹತಿಸಲೂ ಶಕ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 22

ततो मंदाकिनीं दिव्या मुपरिष्टादभिव्रजन् । शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननम् ॥ २२ ॥

ನಂತರ ದಿವ್ಯ ಮಂದಾಕಿನಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಶುಕನು ಪುಷ್ಪಿತ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾನನ-ಉಪವನವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 23

तस्यां क्रीडासु निरताः स्नांति चैवाप्सरोगणाः । निराकारं तु साकाराददृशुस्तं विवाससः ॥ २३ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪು ಸ್ನಾನವೂ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು; ದೇಹವಂತರಾಗಿ, ವಸ್ತ್ರರಹಿತರಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರು ಆ ನಿರಾಕಾರ ಪರತತ್ತ್ವವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದರು.

Verse 24

तं प्रक्रमंतमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः । उत्तमां गतिमास्थाय पृष्टतोऽनुससार ह ॥ २४ ॥

ಅವನು ಹೊರಟಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ತಂದೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸಿದನು.

Verse 25

शुकस्तु मारुतादूर्द्ध्वं गतिं कृत्वां तरिक्षगाम् । दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ २५ ॥

ಆದರೆ ಶುಕನು ಗಾಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ತನ್ನ ಅತಿಶಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು; ಆಗ ಅವನು ಸರ್ವಭೂತರೂಪನಾದನು.

Verse 26

अथ योगगतिं व्यासः समास्थाय महातपाः । निमेषांतरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ २६ ॥

ಆಗ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ವ್ಯಾಸನು ಯೋಗಗತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಮಿಷಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಶುಕನು ಇಳಿದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು।

Verse 27

स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं गतं शुकम् । शशंसुर्मुनयः सिद्धा गतिं तस्मै सुतस्य ताम् ॥ २७ ॥

ಅವನು ನೋಡಿದನು—ಶುಕನು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದ್ವಿಧಾ ಮಾಡಿ ಪರ್ವತಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಸಿದ್ಧ ಮುನಿಗಳು ಅವನ ಪುತ್ರನು ಪಡೆದ ಆ ಗತಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು।

Verse 28

ततः शुकेतिशब्देन दीर्घेण क्रंदितं तदाः । स्वयं पित्रा स्वरेणोञ्चैस्त्रींल्लोकाननुनाद्य वै ॥ २८ ॥

ನಂತರ ‘ಶುಕೇತಿ!’ ಎಂಬ ದೀರ್ಘ ಕೂಗಿನಿಂದ ತಂದೆಯೇ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಗಿ, ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು।

Verse 29

शुकः सर्वगतिर्भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः । प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोः शब्देनानुनादयन् ॥ २९ ॥

ಶುಕನು ಸರ್ವಗತಿಯಾಗಿ, ಸರ್ವಾತ್ಮನಾಗಿ, ಸರ್ವದಿಕ್ಕುಮುಖನಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು; ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ‘ಭೋಃ’ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು।

Verse 30

तत एकाक्षरं नादं भोरित्येवमुदीरयन् । प्रत्याहरज्जगत्सर्वमुञ्चैः स्थावरजंगमम् ॥ ३० ॥

ನಂತರ ‘ಭೋ’ ಎಂಬ ಏಕಾಕ್ಷರ ನಾದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನು ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಾಹರಿಸಿದನು।

Verse 31

ततः प्रभृति वाऽद्यापि शब्दानुञ्चारितान्पृथक् । गिरिगह्वरपृष्टेषु व्याजहार शुकं प्रति ॥ ३१ ॥

ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿಗೂ ಆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿತವಾದ ಶಬ್ದಗಳು ಪರ್ವತಗುಹೆಗಳೂ ಕಂದಕಗಳೂ ಇರುವ ಶಿಲಾಮುಖಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ; ಶುಕನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡುವಂತೆ।

Verse 32

अंतर्हितप्रभावं तं दर्शयित्वा शुकस्तदा । गुणान्संत्यज्य सत्त्वादीन्पदमध्यगमत्परम् ॥ ३२ ॥

ಆಗ ಶುಕನು ಆ ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ದಿವ್ಯಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಸತ್ತ್ವಾದಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 33

महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः । सोऽनुनीतो भगवता व्यासो रुद्रेण नारद ॥ ३३ ॥

ಓ ನಾರದ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪುತ್ರನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕಂಡು ವ್ಯಾಸನು ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ ಪಡೆದನು।

Verse 34

किमु त्वं ताम्यसि मुने पुत्रं प्रति समाकुलः । पश्यसि विप्र नायांतं ब्रह्यभूतं निजांतिरे ॥ ३४ ॥

ಓ ಮುನೇ, ಪುತ್ರನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತನಾಗಿ ನೀನು ಏಕೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತೀಯ? ಓ ವಿಪ್ರ, ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಭೂತನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರುವುದನ್ನು ನೀನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ?

Verse 35

इत्येवमनुनीतोऽसौ व्यासः पुनरुप्राव्रजत् । श्वाश्रमं स शुको ब्रह्मभूतो लोकांश्चचार ह ॥ ३५ ॥

ಈ ರೀತಿ ಸಾಂತ್ವನ ಪಡೆದು ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡ ವ್ಯಾಸನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಶುಕನು ಬ್ರಹ್ಮಭೂತನಾಗಿ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು।

Verse 36

तत कालांतरे ब्रह्मन्व्यासः सत्यवतीसुतः । नरनारायणौ द्रष्टुं ययौ बदरिकाश्रमम् ॥ ३६ ॥

ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಸತ್ಯವತೀಪುತ್ರನಾದ ವ್ಯಾಸನು ನರ-ನಾರಾಯಣರ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬದರಿ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 37

तत्र दृष्ट्वा तु तौ देवौ तप्यमानो महत्तपः । स्वयं च तत्र तपसि स्थितः शुकमनुस्मरन् ॥ ३७ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವರನ್ನು ಕಂಡು ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ತಾನೂ ಆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಶುಕನನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 38

यावत्तत्र स्थितो व्यासः शुकः परमयोगवित् । श्वेतद्वीपं गतस्तात यत्र त्वमगमः पुरा ॥ ३८ ॥

ವ್ಯಾಸನು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೂ, ಪರಮ ಯೋಗವಿದನಾದ ಶುಕನು, ಹೇ ತಾತ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ಹೋದ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 39

तत्र दृष्टप्रभावस्तु श्रीमान्नारायणः प्रभुः । दृष्टः श्रुतिविमृग्यो हि देवदेवो जनार्दनः ॥ ३९ ॥

ಅಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರ ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಪ್ರಭು ನಾರಾಯಣನು ದರ್ಶನ ನೀಡಿದನು; ಏಕೆಂದರೆ ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನೇ ಶ್ರುತಿಗಳು ಹುಡುಕುವವನು, ಆದರೂ ಭಕ್ತನಿಗೆ ದೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

स्तुतश्च शुकदेवेन प्रसन्नः प्राह नारद । श्रीभगवानुवाच । त्वया दृष्टोऽस्मि योगीन्द्र सर्वदेवरहःस्थितः ॥ ४० ॥

ಶುಕದೇವನ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು, ಹೇ ನಾರದ. ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಯೋಗೀಂದ್ರ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ; ನಾನು ಸರ್ವ ದೇವರ ಗುಹ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 41

सनत्कुमारादिष्टेन सिद्धो योगेन वाडव । त्वं सदागतिमार्गस्थो लोकान्पश्य यथेच्छया ॥ ४१ ॥

ಹೇ ವಾಡವ! ಸನತ್ಕುಮಾರರು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಯೋಗದಿಂದ सिद्धನಾಗಿ ನೀನು ಸದಾಗತಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡು.

Verse 42

इत्युक्तो वासुदेवेन तं नत्वारणिसंभवः । वैकुंठं प्रययौ विप्र सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ४२ ॥

ವಾಸುದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅರಣಿಸಂಭವನು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಂದ ವಂದಿತವಾದ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದನು.

Verse 43

वैमानिकैः सुरैर्जुष्टं विरजापरिचेष्टितम् । यं भांतमनुभांत्येते लोकाः सर्वेऽपि नारद ॥ ४३ ॥

ಹೇ ನಾರದ! ಆ ಧಾಮವು ವೈಮಾನಿಕ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿದ್ದು ರಜೋಗುಣದ ಚಲನೆಯಿಂದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ; ಅದು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಾಗ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 44

यत्र विदुमसोपानाः स्वर्णरत्नविचित्रिताः । वाप्य उत्पलंसंछन्नाः सुरस्त्रीक्रीडनाकुलाः ॥ ४४ ॥

ಅಲ್ಲಿ ವಿದುಮಮಣಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಚಿನ್ನ-ರತ್ನಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಕೆರೆಗಳು ಉತ്പಲ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು ದೇವಸ್ತ್ರೀಯರ ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ತುಂಬಿವೆ.

Verse 45

दिव्यैर्हंसकुलैर्घुष्टाः स्वच्छांबुनिभृताः सदा । तत्र द्वाःस्थैश्चतुर्हस्तेनार्नाभरणभूषितैः ॥ ४५ ॥

ಅವು ದಿವ್ಯ ಹಂಸಕುಲಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ಗೋಷ್ಠವಾಗಿದ್ದು ಸದಾ ಸ್ವಚ್ಛ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳ ದ್ವಾರಪಾಲಕರು ನಾನಾ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 46

विष्वक्सेनानुगैः सिद्धैः कुमुदाद्यैरवा रितः । प्रविश्याभ्यांतरं तत्र देवदेवं चतुर्भुजम् ॥ ४६ ॥

ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನನ ಅನುಯಾಯಿ ಸಿದ್ಧರು—ಕುಮುದಾದಿಗಳು—ಯಾವುದೇ ತಡೆ ಮಾಡದೆ; ಅವನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ಚತುರ್ಭುಜ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದನು।

Verse 47

शांतं प्रसन्नवदनं पीतकौशेयवाससम् । शंखचक्रगदापद्मैर्मूर्तिमद्भिरुपासितम् ॥ ४७ ॥

ಅವನು ಶಾಂತಸ್ವರೂಪನಾದ, ಪ್ರಸನ್ನಮುಖನಾದ, ಪೀತ ಕೌಶೇಯ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯನ್ನು; ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾ-ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಸಕಾರ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಉಪಾಸಿಸಲ್ಪಡುವ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 48

वक्षस्थलस्थया लक्ष्म्या कौस्तुभेन विराजितम् । कटीसूत्रब्रह्मसूत्रकटकांगदभूषितम् ॥ ४८ ॥

ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೂ ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸಿದವು; ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಟಕಗಳು ಮತ್ತು ಅಂಗದಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 49

भ्राजत्किरीटवलयं मणिनूपुरशोभितम् । ददर्श सिद्धनि करैः सेव्यमानमहर्निशम् ॥ ४९ ॥

ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವಿಯಾಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತ, ಮಣಿನೂಪುರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನಾದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು; ಸಿದ್ಧರ ಸಮೂಹವು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನಿರಂತರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 50

तं दृष्ट्वा भक्तिभावेन तुष्टाव मधुसूदनम् । शुक उवाच । नमस्ते वासुदेवाय सर्वलोकैकसाक्षिणे ॥ ५० ॥

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಮಧುಸೂದನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು। ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಾಸುದೇವ, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಏಕೈಕ ಸಾಕ್ಷಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 51

जगद्बीजस्वरूपाय पूर्णाय निभृतात्मने । हरये वासुकिस्थाय श्वेतद्वीपनिवासिने ॥ ५१ ॥

ಜಗತ್ತಿನ ಬೀಜಸ್ವರೂಪನಾಗಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ಅಂತರಂಗ ಶಾಂತಸ್ವಭಾವನಾಗಿ; ವಾಸುಕಿಯ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವ, ಶ್ವೇತದ್ವೀಪ ನಿವಾಸಿ ಶ್ರೀಹರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 52

हंसाय मत्स्यरूपाय वाराहतनुधारिणे । नृसिंहाय ध्रुवेज्याय सांख्ययोगेश्वराय च ॥ ५२ ॥

ಹಂಸಾವತಾರನಿಗೆ, ಮತ್ಸ್ಯರೂಪನಿಗೆ, ವರಾಹದೇಹಧಾರಿಣಿಗೆ; ನೃಸಿಂಹನಿಗೆ, ಧ್ರುವಾರಾಧ್ಯ ದೇವರಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 53

चतुःसनाय कूर्माय पृथवे स्वसुरवात्मने । नाभेयाय जगद्धात्रे विधात्रेंऽतकारय च ॥ ५३ ॥

ಚತುಃಸನರು (ನಾಲ್ಕು ಕುಮಾರರು), ಕೂರ್ಮಾವತಾರ, ಪೃಥು; ದೇವತಾಸಾರಸ್ವರೂಪ ಆತ್ಮ; ನಾಭೇಯ; ಜಗದ್ಧಾತ, ವಿಧಾತ ಮತ್ತು ಅಂತಕಾರಕ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 54

भार्गवेंद्राय रामाय राघवाय पराय च । कृष्णाय वेदकर्त्रे च बुद्धकल्किस्वरूपिणे ॥ ५४ ॥

ಭಾರ್ಗವೇಂದ್ರ ಪರಶುರಾಮನಿಗೆ, ರಾಮನಿಗೆ, ರಾಘವನಿಗೆ, ಪರಮ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವೇದಕರ್ತೃ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧ-ಕಲ್ಕಿ ಸ್ವರೂಪನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 55

चतुर्व्युहाय वेद्याय ध्येयाय परमात्मने । नरनारायणाख्याय शिषिविष्टाय विष्णवे ॥ ५५ ॥

ಚತುರ್ವ್ಯೂಹ ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಜ್ಞೇಯ, ವೇದ್ಯ ಮತ್ತು ಧ್ಯೇಯ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ; ನರ-ನಾರಾಯಣ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ಶಿಷ್ಯನ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 56

ऋतधाम्ने विधाम्ने च सुपर्णाय स्वरोचिषे । ऋभवे सुव्रताख्याय सुधाम्ने चाजिताय च ॥ ५६ ॥

ಋತ-ಸತ್ಯಧಾಮನಾದ ವಿಧಾತನಿಗೆ; ಸುಪರ್ಣನಂತೆ ಪವಿತ್ರ ಪಂಖಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ; ಸುವ್ರತಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಹೋನ್ನತನಿಗೆ; ಸುಧಾಧಾಮಸ್ವರೂಪ ಅಮೃತಾನಂದಮಯನಿಗೆ; ಮತ್ತು ಅಜೇಯ ಅಜಿತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 57

विश्वरूपाय विश्वाय सृष्टिस्थित्यंतकारिणे । यज्ञाय यज्ञभोक्ते च स्थविष्ठायाणवेऽर्थिने ॥ ५७ ॥

ವಿಶ್ವರూపನಾಗಿ, ಸ್ವಯಂ ವಿಶ್ವವಾಗಿರುವ, ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಪ್ರಳಯಕಾರಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪನಿಗೂ ಯಜ್ಞಭೋಕ್ತನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅತಿವಿಶಾಲನಾಗಿಯೂ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮನಾಗಿರುವ, ಸಮಸ್ತಾರ್ಥಗಳ ಆಧಾರವೂ ಅರ್ಥಸ್ವರೂಪವೂ ಆದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 58

आदित्यसोमनेत्राय सहओजोबलाय च । ईज्याय साक्षिणेऽजायबहुशीर्षांघ्रिबाहवे ॥ ५८ ॥

ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರರು ನೇತ್ರಗಳಾಗಿರುವವನಿಗೆ, ಸಾಹಸ-ಓಜಸ್ಸು-ಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪೂಜ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅಜನ್ಮನಾಗಿ ಬಹುಶಿರಸ್ಸು, ಪಾದ, ಭುಜಗಳಿರುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 59

श्रीशाय श्रीनिवासाय भक्तवश्याय शार्ङ्गिणे । अष्टप्रकृत्यधीशाय ब्रह्मणेऽनंतसक्तये ॥ ५९ ॥

ಶ್ರೀಶನಿಗೆ, ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಗೆ, ಭಕ್ತವಶನಿಗೆ, ಶಾರ್ಙ್ಗಧನುರ್ಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅಷ್ಟಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಧೀಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 60

बृहदारण्यवेद्याय हृषीकेशाय वेधसे । पुंडरीकनिभाक्षाय क्षेत्रज्ञाय विभासिने ॥ ६० ॥

ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕದಿಂದ ವೇದ್ಯನಾದವನಿಗೆ, ಹೃಷೀಕೇಶನಾದ ಇಂದ್ರಿಯಾಧೀಶನಿಗೆ, ವೇಧಸನಾದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪುಂಡರೀಕಸಮಾನ ನೇತ್ರಗಳಿರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನಾದ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವಿಭಾಸಿನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 61

गोविंदाय जगत्कर्त्रे जगन्नाथाय योगिने । सत्याय सत्यसंधाय वैकुंठायाच्युताय च ॥ ६१ ॥

ಜಗತ್ಕರ್ತನಾದ ಗೋವಿಂದನಿಗೆ, ಜಗನ್ನಾಥ ಪರಮಯೋಗಿಗೆ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪನಿಗೂ ಸದಾ ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪನಿಗೂ, ವೈಕುಂಠನಿಗೂ ಅಚ್ಯುತ ಪ್ರಭುವಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 62

अधोक्षजाय धर्माय वामनाय त्रिधातवे । घृतार्चिषे विष्णवे तेऽनंताय कपिलायय च ॥ ६२ ॥

ಅಧೋಕ್ಷಜನಿಗೆ, ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ, ವಾಮನನಿಗೆ, ತ್ರಿಧಾತುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ; ಘೃತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ; ಅನಂತನಿಗೂ ಕಪಿಲನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 63

विरिंचये त्रिककुदे ऋग्यजुःसामरूपिणे । एकश्रृंगाय च शुचिश्रवसे शास्त्रयोनये ॥ ६३ ॥

ವಿರಿಂಚ (ಬ್ರಹ್ಮ)ಸ್ವರೂಪನಿಗೆ, ತ್ರಿಕಕುದನಿಗೆ, ಋಗ್-ಯಜುಃ-ಸಾಮರೂಪಿಣಿಗೆ; ಏಕಶೃಂಗನಿಗೆ, ಶುಚಿಶ್ರವಸನಿಗೆ, ಶಾಸ್ತ್ರಯೋನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 64

वृषाकपय ऋद्धाय प्रभवे विश्वकर्मणे । भूर्भुवुःस्वःस्वरूपाय दैत्यघ्ने निर्गुणाय च ॥ ६४ ॥

ವೃಷಾಕಪಿ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಿಗೆ, ಋದ್ಧಿಸ್ವರೂಪನಿಗೆ; ಪ್ರಭವಿಗೂ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಗೂ; ಭೂರ್ಭುವಃಸ್ವಃಸ್ವರೂಪನಿಗೆ; ದೈತ್ಯಘ್ನನಿಗೂ ನಿರ್ಗುಣನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 65

निरंजनाय नित्याय ह्यव्ययायाक्षराय च । नमस्ते पाहि मामीश शरणागतवत्सल ॥ ६५ ॥

ನಿರಂಜನನಿಗೆ, ನಿತ್ಯನಿಗೆ, ಅವ್ಯಯನಿಗೆ, ಅಕ್ಷರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಹೇ ಈಶ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 66

इति स्तुतः स भगवाञ्च्छंखचक्रगदाधरः । आरणेयमुवाचेदं भृशं प्रणतवत्सलः ॥ ६६ ॥

ಇಂತೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಧರನಾದ ಭಗವಾನ್, ಶರಣಾಗತರ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿಟ್ಟು, ಆರಣೇಯನಿಗೆ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 67

श्रीभगवानुवाच । व्यासपुत्र महाभाग प्रीतोऽस्मि तव सुव्रत । विद्यामाप्नुहि भक्तिं च ज्ञानी त्वं मम रूपधृक् ॥ ६७ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವ್ಯಾಸಪುತ್ರ ಮಹಾಭಾಗ, ಹೇ ಸುವ್ರತ! ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವಿದ್ಯೆಯನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯು; ನೀನು ಜ್ಞಾನಿ, ನನ್ನ ರೂಪಧಾರಿಯೇ.

Verse 68

यद्रूपं मम दृष्टं प्राक् श्वेतद्वीपे त्वया द्विज । सोऽहमेवावतारार्थं स्थितो विश्वंभरात्मकः ॥ ६८ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ಹಿಂದೆ ಕಂಡ ನನ್ನ ರೂಪವೇ ನಾನೇ; ಅವತಾರಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಂಭರಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 69

सिद्धोऽसि त्वं महाभाग मोक्षधर्मानुनुचिंतया । वरलोकान्यथा वायुर्यथा रवं सविता तथा ॥ ६९ ॥

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮದ ನಿರಂತರ ಅನುಚಿಂತನೆಯಿಂದ ನೀನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೀಯ. ಗಾಳಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ತಲುಪುವಂತೆ, ಸೂರ್ಯನು ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಹರಡುವಂತೆ, ನೀನು ಕೂಡ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀಯ.

Verse 70

नित्यमुक्तस्वरूपस्त्वं पूज्यमानः सुरैर्नरैः । भक्तिर्हि दुर्लभा लोके मयि सर्वपरायणे ॥ ७० ॥

ನೀನು ನಿತ್ಯಮುಕ್ತಸ್ವರೂಪ; ದೇವರೂ ಮಾನವರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸರ್ವಪರಾಯಣನಾದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಲಭ.

Verse 71

तां लब्ध्वा नापरं किंचिल्लब्धव्यमवशिष्यते । आकल्पांतः तपः संस्थौ नरनारायणावृषी ॥ ७१ ॥

ಆ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದ ಬಳಿಕ ಇನ್ನೇನೂ ಪಡೆಯಬೇಕಾದುದು ಉಳಿಯದು. ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ನರ-ನಾರಾಯಣ ಋಷಿಗಳು ಕಲ್ಪಾಂತದವರೆಗೆ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 72

तयोर्निदेशतो व्यासो जनक स्तव सुव्रतः । कर्ता भागवतं शास्त्रं तदधीष्व भुवं व्रज ॥ ७२ ॥

ಅವರ ಆದೇಶದಿಂದ, ಓ ಸುವ್ರತ ಜನಕ, ನಿನ್ನ ಸ್ತವವನ್ನು ರಚಿಸಿದ ವ್ಯಾಸನು ಭಾಗವತ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಕರ್ತನಾದನು. ನೀನು ಅದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸು।

Verse 73

स तप्यति तपस्त्वद्य पर्वते गंधमादने । त्वद्वियोगेन खिन्नात्मा तं प्रसादय मत्प्रियम् ॥ ७३ ॥

ಅವನು ಇಂದಿಗೂ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನ ವಿರಹದಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖಿತವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನಾದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು।

Verse 74

एवमुक्तः शुको विप्र नमस्कृत्य चतुर्भुजम् । यथागतं निवृत्तोऽसौ पितुरंतिकमागमत् ॥ ७४ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಓ ವಿಪ್ರ, ಶುಕನು ಚತುರ್ಭುಜ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ; ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿರುಗಿ ತಂದೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತಲುಪಿದನು।

Verse 75

अथ तं स्वंतिके दृष्ट्वा पाराशर्य्यः प्रतापवान् । पुत्रं प्राप्य प्रहृष्टात्मा तपसो निववर्त ह ॥ ७५ ॥

ನಂತರ ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿಯಾದ ಪಾರಾಶರ್ಯನು ಅವನನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಉಲ್ಲಸಿಸಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು।

Verse 76

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । आरणेयसमायुक्तः स्वाश्रमं समुपागमत् ॥ ७६ ॥

ನಾರಾಯಣನಿಗೂ ಹಾಗೂ ನರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನರನಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆರಣೇಯನೊಂದಿಗೆ ಅವನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು.

Verse 77

नारायणनियोगात्तु त्वन्मुखेन मुनीश्वर । चकार संहितां दिव्यां नानाख्यानसमन्विताम् ॥ ७७ ॥

ಓ ಮುನೀಶ್ವರಾ! ನಾರಾಯಣನ ನಿಯೋಗದಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಮುಖದ ಮೂಲಕ, ಅವನು ನಾನಾಖ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾದ ದಿವ್ಯ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.

Verse 78

वेदतुल्यां भागवतीं हरिभक्तिविवर्द्धिनीम् । निवृत्तिनिरतं पुत्रं शुकमध्यापयञ्च ताम् ॥ ७८ ॥

ವೇದಸಮಾನವಾದ, ಹರಿಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಆ ಭಾಗವತೀ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು, ನಿವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಶುಕನಿಗೂ ಅವನು ಅಧ್ಯಾಪಿಸಿದನು.

Verse 79

आत्मारामोऽपि भगवान्पाराशर्यात्मजः शुकः । अधीतवान्संहितां वै नित्यं विष्णुजनप्रियाम् ॥ ७९ ॥

ಆತ್ಮಾರಾಮನಾಗಿದ್ದರೂ, ಪಾರಾಶರ್ಯ (ವ್ಯಾಸ)ನ ಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶುಕನು, ವಿಷ್ಣುಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದನು.

Verse 80

एवमेते समाख्याता मोक्षधर्मास्तवानध । पठतां श्रृण्वतां चापि हरिभक्तिविवर्द्धनाः ॥ ८० ॥

ಓ ಅನಘನೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮಗಳು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಇವನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣಿಸುವವರಿಗೂ ಹರಿಭಕ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.