Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
लिब्लुव्वपूशप्स्वपूसृपियभरभगम्नम्यमो रभिः । क्रुशिर्दंशिदिशी दृश्मृश्रिरुश्लिश्विश्स्पृशः कृषिः ॥ ८१ ॥
libluvvapūśapsvapūsṛpiyabharabhagamnamyamo rabhiḥ | kruśirdaṃśidiśī dṛśmṛśriruśliśviśspṛśaḥ kṛṣiḥ || 81 ||
ಮುಂದಿನ ಧಾತುಗಳು—ಲಿಬ್, ಲುವ್, ವಪೂ, ಶಪ್, ಸ್ವಪ್, ಊ, ಸೃಪ್, ಇ, ಭರ, ಭಗ, ಗಮ್, ನಮ್, ಯಮ್, ರಭಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರುಶಿ, ದಂಶಿ, ದಿಶೀ, ದೃಶ್, ಮೃಶ್, ಶ್ರೀ, ರುಶ್, ಲಿಶ್, ವಿಶ್, ಸ್ಪೃಶ್ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ।
Sanatkumara (in instruction to Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes Vedanga–Vyakarana as a support-discipline: precise knowledge of verbal roots safeguards mantra-meaning and correct recitation, which in turn stabilizes dharma-practice and moksha-oriented study.
Indirectly: bhakti is nourished when names, mantras, and praises are understood and pronounced correctly; this technical listing underlines the scriptural view that disciplined language-knowledge protects devotional practice from error.
Vyakarana (grammar), specifically dhātu-pāṭha style enumeration of verbal roots used to derive correct word-forms—useful for interpreting scripture, composing stotras, and performing ritual recitation with accuracy.