Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ऊदृदंतैर्यौति रुक्ष्णुशूङ्स्नुनुक्षुश्चिडीङ्श्रिभिः । वृङ्वृञ्भ्यां च विनैकाचोऽजंतेषु निहताः स्मृताः ॥ ७७ ॥
ūdṛdaṃtairyauti rukṣṇuśūṅsnunukṣuściḍīṅśribhiḥ | vṛṅvṛñbhyāṃ ca vinaikāco'jaṃteṣu nihatāḥ smṛtāḥ || 77 ||
ಊ-, ದೃ-, ದಂತ- ಮೊದಲಾದವುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಯೌತಿ’ ಇತ್ಯಾದಿ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ; ರುಕ್ಷ್ಣು, ಶೂಙ್, ಸ್ನುನುಕ್ಷು ಮೊದಲಾದ ಧಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚಿಡ್, ಈಙ್, ಶ್ರೀ-ಚಿಹ್ನಗಳೊಂದಿಗೆ; ವೃಙ್, ವೃಞ್ ಜೊತೆಯೂ—ಏಕಾಚ್ ಅಲ್ಲದ ಕಡೆ—ಅಜಂತ (ಪರಸ್ಮೈಪದ) ಪ್ರತ್ಯಯಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಪವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು.
Sanatkumara (teaching Narada technical dharma/vedanga knowledge)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It emphasizes Vedanga mastery—especially Vyakarana—as a support for dharma and moksha: correct linguistic form protects the intended meaning of mantra, scripture, and teaching.
Indirectly: Bhakti practices rely on accurate names, mantras, and recitations; this technical rule safeguards purity of utterance so devotion is expressed without distortion.
Vyakarana: a sutra-like rule about when certain grammatical markers/augments are considered elided (nihata) under specified root/affix conditions, aiding correct derivation and recitation.