Adhyaya 70: The King Confronts the Rakshasa and Restores the Brahmin’s Wife

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे औत्तममन्वन्तरे एकोनसप्ततितमोऽध्यायः । सप्ततितमोऽध्यायः- ७० । मार्कण्डेय उवाच । अथारुरोह स्वरथं प्रणिपत्य महामुनिम् । तेनाख्यातं वनं तच्च प्रययावुत्पलावतम् ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಪುರಾಣದ ಔತ್ತಮ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಅರವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ಎಪ್ಪತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಅವನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಮಹರ್ಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರು ಸೂಚಿಸಿದ ಆ ಅರಣ್ಯದ ಕಡೆಗೆ, ‘ಉತ್ಪಲಾವಟಕ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 2

यथाख्यातस्वरूपां च भार्यां भर्त्रा द्विजस्य ताम् । भक्षयन्तीं ददर्शाथ श्रीफलानि नरेश्वरः ॥

ಆಗ ರಾಜನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು—ವರ್ಣಿಸಿದಂತೆಯೇ—ಶ್ರೀಫಲ (ಬಿಲ್ವ) ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 3

पप्रच्छ च कथं भद्रे ! त्वमेतद्वनमागता । स्फुटं ब्रवीहि वैशालेरपि भार्या सुशर्मणः ॥

ಅವನು ಕೇಳಿದನು—“ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಈ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ? ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು—ನೀನು ವೈಶಾಲಿಯ ಸುಶರ್ಮನ ಪತ್ನಿಯೇ?”

Verse 4

ब्राह्मण्युवाच । सुताहमतिरात्रस्य द्विजस्य वनवासिनः । पत्नी विशालपुत्रस्य यस्य नाम त्वयोदितम् ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು—“ನಾನು ಅರಣ್ಯವಾಸಿಯಾದ ದ್ವಿಜ ಅತಿರಾತ್ರನ ಪುತ್ರಿ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶಾಲನ ಪುತ್ರನ—ನೀನು ಹೇಳಿದ ಹೆಸರಿನವನು—ಅವನ ಪತ್ನಿ ನಾನು.”

Verse 5

साहं हृता बलाकेन राक्षसेन दुरात्मना । प्रसुप्ता भवनस्यान्ते भ्रातृमातृवियोजिता ॥

“ನಾನು ಮನೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ—ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ—ಆ ದುಷ್ಟ ರಾಕ್ಷಸ ಬಾಲಾಕನು ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು.”

Verse 6

भस्मीभवतु तद्रक्षो येनास्म्येवं वियोजिता । मात्रा भ्रातृभिरन्यैश्च तिष्ठाम्यत्र सुदुःखिता ॥

ನನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ, ಸಹೋದರರು ಮತ್ತು ಇತರರಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಭಸ್ಮವಾಗಲಿ. ತಾಯಿ-ಭ್ರಾತೃಜನರ ವಿಯೋಗದಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಇದ್ದೇನೆ.

Verse 7

अस्मिन्वनेऽतिगहने तेनानीयाहमुज्झिता । न वेद्मि कारणं किं तन्नोपभुङ्क्ते न खादति ॥

ಈ ಅತ್ಯಂತ ದಟ್ಟವಾದ ಭಯಂಕರ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆತಂದು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು—ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಭೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 8

राजोवाच अपि तज्ज्ञायते रक्षस्त्वामुत्सृज्य क्व वै गतम् । अहं भर्त्रा तवैवात्र प्रेषितो द्विजनन्दिनि ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿದೆಯೇ? ಓ ದ್ವಿಜಪ್ರಿಯೆ, ನಿನ್ನ ಪತಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 9

ब्राह्मण्युवाच अस्यैव काननस्यान्ते स तिष्ठति निशाचरः । प्रविश्य पश्यतु भवान् न बिभेति ततो यदि ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ಆ ನಿಶಾಚರನು ಈ ಅರಣ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ನೀನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡು—ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಭಯಪಡದಿದ್ದರೆ.

Verse 10

मार्कण्डेय उवाच प्रविवेश ततः सोऽथ तया वर्त्मनि दर्शिते । ददृशे परिवारॆण समवेतञ्च राक्षसम् ॥

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ತೋರಿಸಿದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಅವನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಪರಿಚಾರಕರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಿಂತಿದ್ದ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 11

दृष्टमात्रे ततस्तस्मिन् त्वरमाणः स राक्षसः । दूरादेव महीं मूर्ध्ना स्पृशन् पादान्तिकं ययौ ॥

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ರಾಕ್ಷಸನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಂದನು; ದೂರದಿಂದಲೇ ಶಿರಸಿನಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ರಾಜನ ಪಾದಗಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 12

राक्षस उवाच ममात्रागच्छता गेहं प्रसादस्ते महान् कृतः । प्रसाधि किं करोम्येष वसामि विषये तव ॥

ರಾಕ್ಷಸನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀವು ನನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದು ನನಗೆ ಮಹಾ ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರಿ—ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದೊಳಗೇ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 13

अर्घञ्चेमं प्रतीच्छ त्वं स्थीयताञ्चेदमासनम् । वयं भृत्या भवान् स्वामी दृढमाज्ञापयस्व माम् ॥

“ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಈ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿರಿ. ನಾವು ನಿಮ್ಮ ದಾಸರು; ನೀವು ಸ್ವಾಮಿ—ನನಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿರಿ.”

Verse 14

राजोवाच कृतमेव त्वया सर्वं सर्वामेवातिथिक्रियाम् । किमर्थं ब्राह्मणवधूस्त्वयानीता निशाचर ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಆತಿಥ್ಯಸತ್ಕಾರದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೀ. ಆದರೆ ಹೇ ನಿಶಾಚರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿ ತಂದೆ?”

Verse 15

नेयं सुरूपा सन्त्यन्या भाय्र्यार्थञ्चेद् हृता त्वया । भक्ष्यार्थं चेत्कथं नात्ता त्वयैतत्कथ्यतां मम ॥

“ಅವಳು ವಿಶೇಷ ಸೌಂದರ್ಯವತಿಯಾಗಿಲ್ಲ—ಇನ್ನೂ ಇತರರು ಇದ್ದಾರೆ. ಹೆಂಡತಿಗಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಅವಳನ್ನೇ ಏಕೆ? ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಂದಾದರೆ, ಅವಳನ್ನು ಏಕೆ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ? ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.”

Verse 16

राक्षस उवाच न वयं मानुषाहारा अन्ये ते नृप ! राक्षसाः । सुकृतस्य फलं यत्तु तदश्नीमो वयं नृप ॥

ರಾಕ್ಷಸನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ನಾವು ನರಮಾಂಸಭಕ್ಷಕರು ಅಲ್ಲ; ಅವರು ಬೇರೆ ರಾಕ್ಷಸರು. ನಾವು, ಓ ರಾಜನೇ, ಯಾವದೇ ಸುಕೃತದ (ಪುಣ್ಯದ) ಫಲವೋ ಅದನ್ನೇ ಉಪಭೋಗಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 17

स्वभावञ्च मनुष्याणां योषिताञ्च विमानिताः । मानिताश्च समश्नीमो न वयं जन्तुखादकाः ॥

ನಾವು ಮನುಷ್ಯರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೇ ‘ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ’; ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವಮಾನಿತರಾದಾಗಲೂ, ಗೌರವಿತರಾದಾಗಲೂ—ಅದನ್ನೂ ನಾವು ಗ್ರಸಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಪ್ರಾಣಿಭಕ್ಷಕರು ಅಲ್ಲ.

Verse 18

यदस्माभिर्नृणां क्षान्तिर्भुक्ता क्रुध्यन्ति ते तदा । भुक्ते दुष्टे स्वभावे च गुणवन्तो भवन्ति च ॥

ನಾವು ಜನರ ಕ್ಷಮಾಶೀಲತೆಯನ್ನು ‘ಭಕ್ಷಿಸಿದಾಗ’ ಅವರು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ದುಷ್ಟಸ್ವಭಾವ ‘ಭಕ್ಷಿತ’ವಾದಾಗ ಅವರು ಗುಣಸಂಪನ್ನರೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

सन्ति नः प्रमदा भूप ! रूपेणाप्सरसां समाः । राक्षस्यस्तासु तिष्ठत्सु मानुषीषु रतिः कथम् ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಪ್ಸರಸೆಯರ ಸಮಾನ ಸೌಂದರ್ಯವಿರುವ ರಾಕ್ಷಸಿಯರು ಇದ್ದಾರೆ. ಅಂಥ ರಾಕ್ಷಸಿಯರು ಲಭ್ಯವಿರುವಾಗ ಮಾನವ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆ ಕಾಮನೆ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದು?

Verse 20

राजोवाच यद्येषा नोपभोगाय नाहाराय निशाचर । गृहं प्रविश्य विप्रस्य तत्किमेषा हृता त्वया ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನಿಶಾಚರನೇ, ಅವಳು ಭೋಗಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಭಕ್ಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನೀನು ಅವಳನ್ನು ಏಕೆ ಅಪಹರಿಸಿದೆ?

Verse 21

राक्षस उवाच मन्त्रवित् स द्विजश्रेष्ठो यज्ञे यज्ञे गतस्य मे । रक्षोघ्नमन्त्रपठनात् करोत्युच्चाटनं नृप ॥

ರಾಕ್ಷಸನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮಂತ್ರವಿದ್. ನಾನು ಯಾವಾಗ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೋ, ಆಗಾಗ ರಾಕ್ಷಸಘ್ನ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

वयं बुभुक्षितास्तस्य मन्त्रोच्चाटनकर्मणा । क्व यामः सर्वयज्ञेषु स ऋत्विग् भवति द्विजः ॥

ಅವನ ಮಂತ್ರಪ್ರೇರಿತ ಹೊರಹಾಕುವಿಕೆಯಿಂದ ನಾವು ಹಸಿದವರಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯಜ್ಞದಲ್ಲೂ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಋತ್ವಿಜ್ ಆಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

ततोऽस्माभिरिदन्तस्य वैकल्यमुपपादितम् । पत्नीविना पुमानिज्याकर्मयोग्यो न जायते ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಈ ವೈಕಲ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದೆವು—ಪತ್ನಿಯಿಲ್ಲದ ಪುರುಷನು ಯಜ್ಞೀಯ ಇಜ್ಯಾ-ಕರ್ಮ, ಅಂದರೆ ಯಜ್ಞಾರಾಧನೆ, ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 24

मार्कण्डेय उवाच वैकल्योच्चारणात्तस्य ब्राह्मणस्य महामतेः । ततः स राजातिभृशं विषण्णः समजायत ॥

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವೈಕಲ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ (ಅಥವಾ ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ) ರಾಜನು ಆಗ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು.

Verse 25

वैकल्यमेवं विप्रस्य वदन्मामेव निन्दति । अनर्हमर्घस्य च मां सोऽप्याह मुनिसत्तमः ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವೈಕಲ್ಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ನನ್ನನ್ನೂ ನಿಂದಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ನಾನು ಅರ್ಘ್ಯ, ಅಂದರೆ ಗೌರವ, ಪಡೆಯಲು ಅಯೋಗ್ಯನೆಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 26

वैकल्यं तस्य विप्रस्य राक्षसोऽप्याह मे यथा । अपत्नीकतया सोऽहं सङ्कटं महदास्थितः ॥

ನಾನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ದೋಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ರಾಕ್ಷಸನೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ನಾನು ಪತ್ನಿಹೀನನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾದುಃಖದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 27

मार्कण्डेय उवाच एवम् चिन्तयतस्तस्य पुनरप्याह राक्षसः । प्रणामनम्रो राजानं बद्धाञ्जलिपुटो मुने ॥

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು— ಅವನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು; ಓ ಮುನಿಯೇ, ರಾಜನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 28

नरेन्द्राज्ञाप्रदानेन प्रसादः क्रियतां मम । भृत्यस्य प्रणतस्य त्वं युष्मद्विषयवासिनः ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹ ತೋರಿಸು. ನಾನು ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ನಿನ್ನ ಸೇವಕನು; ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ವಂದಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 29

राजोवाच स्वभावं वयमश्नीमस्त्वयोक्तं यन्निशाचर । तदर्थिनो वयं येन कार्येण शृणु तन्मम ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ನಿಶಾಚರ, ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೂ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶವಿದೆ— ಆ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 30

अस्यास्त्वयाद्य ब्राह्मण्या दौःशील्यमुपभुज्यताम् । येन त्वयात्तदौःशील्या तद्विनीता भवेदियम् ॥

ಇಂದು ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯ ದುಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ ತೆಗೆದುಹಾಕು; ನೀನು ಆ ದುಷ್ಟತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅವಳು ವಿನೀತಳಾಗಿ, ಸುಶಿಕ್ಷಿತಳಾಗಿ ಆಗಲಿ।

Verse 31

नीयतां यस्य भार्येयं तस्य वेश्म निशाचर । अस्मिन् कृते कृतं सर्वं गृहमभ्यागतस्य मे ॥

ಓ ನಿಶಾಚರನೇ! ಅವಳು ಯಾರ ಪತ್ನಿಯೋ ಆ ಪುರುಷನ ಮನೆಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಅದು ನೆರವೇರಿದರೆ, ಈ ಮನೆಗೆ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 32

मार्कण्डेय उवाच ततः स राक्षसस्तस्याः प्रविश्यान्तः स्वमायया । भक्षयामास दौःशील्यं निजशक्त्या नृपाज्ञया ॥

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಂತೆ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳ ದುಶ್ಚರಿತ್ರವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 33

दौःशील्येनातिरौद्रेण पत्नी तस्य द्विजन्मनः । तेन सा संपरित्यक्ता तमाह जगतीपतिम् ॥

ಆ ದ್ವಿಜನ ಪತ್ನಿ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ದುಶ್ಚರಿತ್ರದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಕೆ ಭೂಮಿಪತಿ (ರಾಜ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 34

स्वकर्मफलपाकेन भर्तुस्तस्य महात्मनः । वियोजिताहं तद्धेतुरयमासीन् निशाचरः ॥

ನನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮಫಲದ ಪರಿಪಾಕದಿಂದ ನಾನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪತಿಯಿಂದ ವಿಯುಕ್ತಳಾದೆ. ಆ ವಿಯೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಈ ನಿಶಾಚರ (ರಾಕ್ಷಸ)ನೇ ಆಗಿದ್ದನು.

Verse 35

नास्य दोषो न वा तस्य मम भर्तुर्महात्मनः । ममैव दोषो नान्यस्य सुकृतं ह्युपभुज्यते ॥

ಅವನಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ದೋಷ ನನ್ನದೇ, ಮತ್ತಾರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯದ (ಮತ್ತು ಅದರ ಫಲದ) ಭೋಗವನ್ನು ಕರ್ತನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

अन्यजन्मनि कस्यापि विप्रयोगः कृतो मया । सोऽयं ममाप्युपगतः को दोषोऽस्य महात्मनः ॥

ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ವಿಭಜನೆ/ವಿಯೋಗವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದ್ದೆ; ಅದೇ ಕರ್ಮಫಲವು ಇಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೂ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಏನು ದೋಷ?

Verse 37

राक्षस उवाच प्रापयामि तवादेशादिमां भर्तृगृहं प्रभो । यदन्यत्करणीयन्ते तदाज्ञापय पार्थिव ॥

ರಾಕ್ಷಸನು ಹೇಳಿದನು—ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಈ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಅವಳ ಪತಿಯ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನೂ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ, ರಾಜನೇ.

Verse 38

राजोवाच अस्मिन् कृते कृतं सर्वं त्वया मे रजनीचर । आगन्तव्यञ्च ते वीर कार्यकाले स्मृतेन मे ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನಿಶಾಚರ, ಇದು ನೆರವೇರಿದರೆ ನೀನು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಓ ವೀರ, ಕಾರ್ಯವಿದ್ದಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕರೆಯುವ ಪ್ರತಿಸಾರಿ ನೀನು ಬರಬೇಕು.

Verse 39

नाथेत्युक्त्वा तु तद्रक्षस्तामादाय द्विजाङ्गनाम् । निन्ये भर्तृगृहं शुद्धां दौःशील्यापगमात्तदा ॥

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಏವಮಸ್ತು, ಪ್ರಭೋ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಪತಿಯ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು. ನಂತರ ಅಪವಾದದ ಮಲಿನತೆ ದೂರವಾದುದರಿಂದ ಅವಳು ಶುದ್ಧಳಾದಳು.