Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 19
शुचि: शीलान्विताचार: शुक्लवासा जितेन्द्रिय: । संस्कृत: सर्वशास्त्रज्ञ: श्रद्दधानोइनसूयक:
śuciḥ śīlānvita-ācāraḥ śukla-vāsā jitendriyaḥ | saṃskṛtaḥ sarva-śāstra-jñaḥ śraddadhāno 'n-asūyakaḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು— ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಶೀಲಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಸದಾಚಾರಿಯಾಗಿ, ನಿರ್ಮಲ ಶ್ವೇತವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ, ಜಿತೇಂದ್ರಿಯನಾಗಿ, ಸಂಸ್ಕಾರಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನಾಗಿ, ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನಾಗಿ, ದೋಷದೃಷ್ಟಿರಹಿತನಾಗಿ ಇರುವ ಪಂಡಿತನನ್ನು ದಾನಮಾನಗಳಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ ವಾಚಕನಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಧರ್ಮಮರ್ಯಾದೆ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the transmitter of sacred tradition should be ethically qualified: pure, disciplined, learned, faithful, and free from envy or fault-finding; such a person should be honored and supported so the teaching is preserved and conveyed rightly.
In the Svargārohaṇa context, Vaiśaṃpāyana describes the standards for selecting a competent and morally fit vācaka (reciter) of the epic—emphasizing character and self-mastery alongside scholarship.