Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 18
पूर्ण श्रद्धाकें साथ क्रमश: कथा सुनते हुए उसे अन्ततक पूर्णरूपसे श्रवण करना चाहिये। यथाशक्ति श्रवणके लिये उद्यत रहकर मनको प्रसन्न रखे। हृदयमें हर्षसे उललसित हो मनमें संशय या तर्क-वितर्क न करे ।।
pūrṇaśraddhayā saha kramaśaḥ kathāṃ śṛṇvan tām antataḥ pūrṇarūpeṇa śravaṇaṃ kuryāt | yathāśakti śravaṇāya udyataḥ san manaḥ prasannaṃ rakṣet | hṛdaye harṣeṇa ullasitaḥ san manasi saṃśayaṃ vā tarka-vitarkaṃ na kuryāt || satyārjavavrato dāntaḥ śuciḥ śaucasamanvitaḥ | śraddadhāno jitakrodho yathā sidhyati tac chṛṇu ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ಣ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಶ್ರವಣಕ್ಕೆ ಉದ್ಯತನಾಗಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಹೃದಯವು ಹರ್ಷದಿಂದ ಉಲ್ಲಸಿಸುತ್ತಿರಲು ಸಂಶಯವನ್ನಾಗಲಿ ತರ್ಕವಿತರ್ಕವನ್ನಾಗಲಿ ಮಾಡಬಾರದು. ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸರಳತೆಯ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹಿಯಾಗಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಶೌಚಾಚಾರಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನಾಗಿ, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಶ್ರೋತನು—ಅವನು ಹೇಗೆ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳಿರಿ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the discipline of listening to sacred narrative: hear it fully and sequentially with faith, mental clarity, joy, and without skeptical quarrelling; cultivate truthfulness, straightforwardness, self-restraint, purity/cleanliness, faith, and mastery over anger to gain spiritual fruition (siddhi).
Vaiśampāyana pauses the storyline to instruct the audience on the proper inner attitude and ethical qualifications of a hearer, framing the act of listening itself as a dharmic practice that yields ‘siddhi’ when done rightly.