Shloka 71
तदनन्तर शत्रुओंको संताप देनेवाले अश्वत्थामाने सुन्दर पंख एवं झुकी हुई गाँठवाले दूसरे बाणसे धृष्टद्युम्नकी दोनों भौंहोंके बीचमें गहरा आघात किया ।। स पूर्वमतिविद्धश्न भशं पश्चाच्च पीडित: । ससादाथ च पाज्चाल्यो व्यपाश्रयत च ध्वजम्,पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्न पहले ही बहुत घायल हो चुका था। फिर पीछे भी अत्यन्त पीड़ित हो वह रथकी बैठकमें धम्मसे बैठ गया और ध्वजापर अपने शरीरको टेक दिया
sañjaya uvāca |
tadanantaraṁ śatrūṇāṁ santāpa-dena āśvatthāmā sundara-pakṣaṁ jhuki-gāṇṭha-vantaṁ dvitīyena bāṇena dhṛṣṭadyumnasya ubhayor bhruvor madhye gāḍham āghātaṁ cakāra ||
sa pūrvam atividdhaḥ san bhṛśaṁ paścāc ca pīḍitaḥ |
sasāda atha ca pāñcālyaḥ vyapāśrayata ca dhvajam ||
ಅನಂತರ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ತಾಪ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಸುಂದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ, ಸಂಧಿಗಳು ವಂಗದ ಎರಡನೇ ಬಾಣದಿಂದ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಅವನು ಮೊದಲೇ ಬಹಳವಾಗಿ ವಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ; ಮತ್ತೆ ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಪಾಂಚಾಲ್ಯ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನು ರಥಾಸನದಲ್ಲಿ ಭಾರವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತು ಧ್ವಜಸ್ತಂಭಕ್ಕೆ ದೇಹವನ್ನು ಆಧಾರವಿಟ್ಟನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the precariousness of worldly strength and status: even a leading warrior can be brought low in a moment. Ethically, it points to the grim inevitability of suffering once war’s cycle of harm is unleashed, urging reflection on restraint and the cost of violence within the framework of kṣatriya conflict.
Aśvatthāmā shoots Dhṛṣṭadyumna with another arrow, striking him hard between the eyebrows. Dhṛṣṭadyumna, already badly wounded, collapses onto the chariot-seat and supports himself against the chariot’s banner.