Shloka 51
पद्मनाभो5रविन्दाक्ष: पद्मगर्भ: शरीरभृत् । महर्द्धिर््रद्धो वृद्धात्मा महाक्षो गरुडध्वज:
bhīṣma uvāca | padmanābho 'ravindākṣaḥ padmagarbhaḥ śarīrabhṛt | maharddhir ṛddho vṛddhātmā mahākṣo garuḍadhvajaḥ ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನೇ ಪದ್ಮನಾಭ; ಅರವಿಂದಾಕ್ಷ, ಕಮಲನಯನ; ಪದ್ಮಗರ್ಭ, ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಧ್ಯೇಯ; ಶರೀರಭೃತ್, ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಪಾಲಕ. ಅವನು ಮಹೈಶ್ವರ್ಯಸಂಪನ್ನ, ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪ್ರಾಚೀನ ಆತ್ಮ, ವಿಶಾಲನೇತ್ರ, ಮತ್ತು ಗರುಡಧ್ವಜಧಾರಿ—ಈ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಭು ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recollection through divine epithets: contemplating the Lord as the inner dweller (heart-lotus), the sustainer of all beings, and the all-seeing ancient Self. Such remembrance supports dharmic living by orienting the mind toward reverence, restraint, and inner steadiness.
Bhishma is reciting a sequence of sacred names and attributes of Viṣṇu (in the style of a litany of epithets), continuing his instruction on dharma by recommending praise and contemplation of the Lord’s qualities.