Adhyaya 35

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुस्त्रिंशो ऽध्यायः सूत उवाच अन्यत् पवित्रं विपुलं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् / रुद्रकोटिरिति ख्यातं रुद्रस्य परमेष्ठिनः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಉತ್ತರ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮுப்பತ್ತುನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಪವಿತ್ರ ಹಾಗೂ ವಿಶಾಲ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಪರಮೇಶ್ವರ ರುದ್ರನದು, ‘ರುದ್ರಕೋಟಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ.

Verse 2

पुरा पुण्यतमे काले देवदर्शनतत्पराः / कोटिब्रह्मर्षयो दान्तास्तं देशमगमन् परम्

ಪುರಾತನ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾದ, ದಮನಶೀಲ ಹಾಗೂ ದಾಂತವಾದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಆ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ದೇಶಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 3

अहं द्रक्ष्यामि गिरिशं पूर्वमेव पिनाकिनम् / अन्यो ऽन्यं भक्तियुक्तानां व्याघातो जायते किल

“ನಾನು ಮೊದಲು ಗಿರೀಶನಾದ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಶಿವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತರಲ್ಲಿಯೂ ಪರಸ್ಪರ ಅಡ್ಡಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.”

Verse 4

तेषां भक्तिं तदा दृष्ट्वा गिरिशो योगिनां गुरुः / कोटिरूपो ऽभवद् रुद्रो रुद्रकोटिस्ततः स्मृतः

ಅವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಗ ಕಂಡ ಯೋಗಿಗಳ ಗುರು ಗಿರೀಶ ರುದ್ರನು ಕೋಟಿರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ‘ರುದ್ರಕೋಟಿ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

ते स्म सर्वे महादेवं हरं गिरिगुहाशयम् / पश्यन्तः पार्वतीनाथं हृष्टपुष्टधियो ऽभवन्

ಆಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾದೇವ—ಹರ, ಗಿರಿಗುಹಾವಾಸಿ, ಪಾರ್ವತೀನಾಥ—ಇವರ ದರ್ಶನದಿಂದ ಹರ್ಷಿತರಾದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಬಲಗೊಂಡು ಉನ್ನತವಾದವು।

Verse 6

अनाद्यन्तं महादेवं पूर्वमेवाहमीश्वरम् / दृष्टवानिति भक्त्या ते रुद्रन्यस्तधियो ऽभवन्

“ನಾನು ಮೊದಲೇ ಆದ್ಯಂತವಿಲ್ಲದ ಮಹಾದೇವ—ಈಶ್ವರ—ನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.” ಎಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರು ರುದ್ರನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಿದರು।

Verse 7

अथान्तरिक्षे विमलं पश्यन्ति स्म महत्तरम् / ज्योतिस्तत्रैव ते सर्वे ऽभिलषन्तः परं पदम्

ನಂತರ ಅವರು ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ, ನಿರ್ಮಲವಾದ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಪರಮಪದವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಪರಮಧಾಮದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 8

एतत् सदेशाध्युषितं तीर्थं पुण्यतमं शुभम् / दृष्ट्वा रुद्रं समभ्यर्च्य रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

ಈ ತೀರ್ಥವು ಸಜ್ಜನರಿಂದ ಅಧಿಷ್ಠಿತ, ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರ ಮತ್ತು ಶುಭಕರ. ಇಲ್ಲಿ ರುದ್ರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ರುದ್ರಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 9

अन्यच्च तीर्थप्रवरं नाम्ना मधुवनं स्मृतम् / तत्र गत्वा नियमवानिन्द्रस्यार्धासनं लभेत्

ಇನ್ನೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥ ‘ಮಧುವನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಯಾತ್ರಿಕನು ಇಂದ್ರನ ಅರ್ಧಾಸನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

अथान्यत्पुष्पनगरी देशः पुण्यतमः शुभः / तत्र गत्वा पितॄन् पूज्य कुलानां तारयेच्छतम्

ಮುಂದೆ ಪುಷ್ಪನಗರೀ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯ ಹಾಗೂ ಶುಭ ದೇಶವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ತನ್ನ ಕುಲದ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳು ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 11

कालञ्जरं महातीर्थं लोके रुद्रो महेश्वरः / कालं जरितवान् देवो यत्र भक्तिप्रियो हरः

ಕಾಲಂಜರವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಾತೀರ್ಥವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಅಲ್ಲಿ ರುದ್ರ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸ್ವಯಂ ಕಾಲವನ್ನೇ ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಪ್ರಿಯ ಹರನು ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

श्वेतो नाम शिवे भक्तो राजर्षिप्रवरः पुरा / तदाशीस्तन्नमस्कारः पूजयामास शूलिनम्

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ್ವೇತನೆಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜರ್ಷಿ ಶಿವಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಆಶೀರ್ವಚನಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 13

संस्थाप्य विधिना लिङ्गं भक्तियोगपुरः सरः / जजाप रुद्रमनिशं तत्र संन्यस्तमानसः

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಮಹಿಮೆಯಾದ ಆ ಸರೋವರದ ಬಳಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಪಿಸಿ ಅವನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ರುದ್ರಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು.

Verse 14

स तं कालो ऽथ दीप्तात्मा शूलमादाय भीषणम् / नेतुमभ्यागतो देशं स राजा यत्र तिष्ठति

ಆಗ ದೀಪ್ತಶಕ್ತಿಯ ಕಾಲನು ಭೀಕರವಾದ ಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ರಾಜನು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂದನು.

Verse 15

वीक्ष्य राजा भयाविष्टः शूलहस्तं समागतम् / कालं कालकरं घोरं भीषणं चण्डदीधितिम्

ಶೂಲಹಸ್ತನಾಗಿ, ಕಾಲಕರನಾಗಿ, ಘೋರಭೀಷಣನಾಗಿ, ಉಗ್ರದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವ ಕಾಲನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಭಯಾವಿಷ್ಟನಾದನು।

Verse 16

उबाभ्यामथ हस्ताभ्यां स्पृट्वासौ लिङ्गमैश्वरम् / ननाम शिरसा रुद्रं जजाप शतरुद्रियम्

ನಂತರ ಅವನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಈಶ್ವರಾಧಿಷ್ಠಿತ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಶಿರಸಾ ರುದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶತರುದ್ರಿಯವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು।

Verse 17

जपन्तमाह राजानं नमन्तमसकृद् भवम् / एह्येहीति पुरः स्थित्वा कृतान्तः प्रहसन्निव

ರಾಜನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಭವ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕೃತಾಂತ (ಮರಣ)ನು ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ನಗುವಿನಂತೆ ‘ಬಾ, ಬಾ!’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 18

तमुवाच भयाविष्टो राजा रुद्रपरायणः / एकमीशार्चनरतं विहायान्यं निषूदय

ಭಯಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ರುದ್ರಪರಾಯಣನಾದ ರಾಜನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಈಶ್ವರಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದವನನ್ನು ಬಿಡು; ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು।”

Verse 19

इत्युक्तवन्तं भगवानब्रवीद् भीतमानसम् / रुद्रार्चनरतो वान्यो मद्वशे को न तिष्ठति

ಇಂತೆ ಹೇಳಿದ ಭೀತಮನಸ್ಸಿನ ರಾಜನಿಗೆ ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ರುದ್ರಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರಲಿ—ನನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದವನು ಯಾರು?”

Verse 20

एवमुक्त्वा स राजानं कालो लोकप्रकालनः / बबन्ध पाशै राजापि जजाप शतरुद्रियम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಲೋಕನಿಯಾಮಕನಾದ ಕಾಲನು ರಾಜನನ್ನು ಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದನು; ಆದರೂ ರಾಜನು ಶತರುದ್ರೀಯ ಜಪವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು।

Verse 21

अथान्तरिक्षे विमलं दीप्यमानं तेजोराशिं भूतभर्तुः पुराणम् / ज्वालामालासंवृतं व्याप्य विश्वं प्रादुर्भूतं संस्थितं संददर्श

ನಂತರ ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ದೀಪ್ಯಮಾನವಾದ ತೇಜೋರಾಶಿಯನ್ನು ಕಂಡನು—ಭೂತಭರ್ತೃನಾದ ಪುರಾತನನ ಆದ್ಯ ವೈಭವ—ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ, ಸಹಸಾ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು।

Verse 22

तन्मध्ये ऽसौ पुरुषं रुक्मवर्णं देव्या देवं चन्द्रलेखोज्ज्वलाङ्गम् / तेजोरूपं पश्यति स्मातिहृष्टो मेने चास्मन्नाथ आगच्छतीति

ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ರುಕ್ಮವರ್ಣ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡನು—ದೇವಿಯೊಡನೆ ದೇವನನ್ನು—ಚಂದ್ರರೇಖೆಯಂತೆ ಉಜ್ವಲ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ. ಆ ತೇಜೋರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಅತಿಹರ್ಷಗೊಂಡು, “ನಮ್ಮ ನಾಥನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಮೆನೆದನು।

Verse 23

आगच्छन्तं नातिदूरे ऽथ दृष्ट्वा कालो रुद्रं देवदेव्या महेशम् / व्यपेतभीरखिलेशैकनाथं राजर्षिस्तं नेतुमभ्याजगाम

ನಂತರ ಕಾಲನು ದೇವದೇವಿಯ ಪತಿಯಾದ ಮಹೇಶ ರುದ್ರನು ಅತಿದೂರವಲ್ಲದೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಭಯವಿಲ್ಲದ, ಅಖಿಲೇಶರ ಏಕನಾಥನನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜರ್ಷಿ ಅವನನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದನು।

Verse 24

आलोक्यासौ भगवानुग्रकर्मा देवो रुद्रो भूतभर्ता पुराणः / एकं भक्तं मत्परं मां स्मरन्तं देहीतीमं कालमूचे ममेति

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಉಗ್ರಕರ್ಮನಾದ ಭಗವಾನ್—ಪುರಾತನ ಭೂತಭರ್ತಾ ದೇವ ರುದ್ರನು—ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಕಾಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಈ ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತನನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು; ಇವನು ನನ್ನವನು।”

Verse 25

श्रुत्वा वाख्यं गोपतेरुग्रभावः कालात्मासौ मन्यमानः स्वभावम् / बद्ध्वा भक्तं पुनरेवाथ पाशैः क्रुद्धो रुद्रमभिदुद्राव वेगात्

ಗೋಪತಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಉಗ್ರನು, ಕಾಲಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನು, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವೇ ಪರಮವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಭಕ್ತನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ರುದ್ರನ ಕಡೆ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 26

प्रेक्ष्यायान्तं शैलपुत्रीमथेशः सो ऽन्वीक्ष्यान्ते विश्वमायाविधिज्ञः / सावज्ञं वै वामपादेन मृत्युं श्वेतस्यैनं पश्यतो व्याजघान

ಆಗ ವಿಶ್ವಮಾಯೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿದ ಈಶನು ಶೈಲಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಶ್ವೇತನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅವನು ಮರಣವನ್ನೇ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ಎಡಪಾದದಿಂದ ಹೊಡೆದು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು.

Verse 27

ममार सो ऽतिभीषणो महेशपादघातितः / रराज देवतापतिः सहोमया पिनाकधृक्

ಮಹೇಶನ ಪಾದಾಘಾತದಿಂದ ಆ ಅತಿಭೀಷಣನು ನಾಶವಾಯಿತು. ಆಗ ದೇವತಾಪತಿ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಶಿವನು, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ದಿವ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 28

निरीक्ष्य देवमीश्वरं प्रहृष्टमानसो हरम् / ननाम साम्बमव्ययं स राजपुङ्गवस्तदा

ಈಶ್ವರದೇವನಾದ ಹರನನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ರಾಜಪುಂಗವನ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ಆಗ ಅವನು ಅವ್ಯಯನಾದ ಸಾಂಬನಿಗೆ—ಉಮಾಸಹಿತ ಶಿವನಿಗೆ—ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 29

नमो भवाय हेतवे हराय विश्वसंभवे / नमः शिवाय धीमते नमो ऽपवर्गदायिने

ಕಾರಣಸ್ವರೂಪನಾದ ಭವನೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿಶ್ವಸಂಭವನಾದ ಹರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ. ಧೀಮಂತನಾದ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಃ. ಅಪವರ್ಗ—ಮೋಕ್ಷ—ಕೊಡುವವನಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ.

Verse 30

नमो नमो नमो ऽस्तु ते महाविभूतये नमः / विभागहीनरूपिणे नमो नराधिपाय ते

ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ—ನಿಮ್ಮ ಮಹಾವಿಭೂತಿಗೆ ನಮಃ. ವಿಭಾಗರಹಿತ ಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಃ; ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 31

नमो ऽस्तु ते गणेश्वर प्रपन्नदुः खनाशन / अनादिनित्यभूतये वराहशृङ्गधारिणे

ಹೇ ಗಣೇಶ್ವರ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಶರಣಾಗತರ ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನೇ. ಅನಾದಿ-ನಿತ್ಯ ಸತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ನಮಃ; ವರಾಹಶೃಂಗ ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 32

नमो वृषध्वजाय ते कपालमालिने नमः / नमो महानटाय ते नमो वृषध्वजाय ते

ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಕಪಾಲಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದವನಿಗೆ ನಮಃ. ಮಹಾನಟನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮತ್ತೆ ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 33

अथानुगृह्य शङ्करः प्रणामतत्परं नृपम् / स्वगाणपत्यमव्ययं सरूपतामथो ददौ

ಆಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ ಶಂಕರನು, ನಮಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಿನಾಶಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ತನ್ನಂತೆಯೇ ರೂಪಸಾಮ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು.

Verse 34

सहोमया सपार्षदः सराजपुङ्गवो हरः / मुनीशसिद्धवन्दितः क्षणाददृश्यतामगात्

ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪರಿಷದರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಹರನು—ಮುನೀಶ್ವರರು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ವಂದಿಸಿದ ಬಳಿಕ—ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು.

Verse 35

काले महेशाभिहते लोकनाथः पितामहः / अयाचत वरं रुद्रं सजीवो ऽयं भवत्विति

ಮಹಾದೇವನು ಕಾಲನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ ಲೋಕನಾಥನಾದ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ರುದ್ರನಿಗೆ ವರ ಬೇಡಿದನು—“ಇವನು ಮತ್ತೆ ಸಜೀವನಾಗಲಿ.”

Verse 36

नास्ति कश्चिदपीशान दोषलेशो वृषध्वज / कृतान्तस्यैव भवता तत्कार्ये विनियोजितः

ಹೇ ಈಶಾನ, ಹೇ ವೃಷಧ್ವಜ! ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ದೋಷದ ಲೇಶವೂ ಇಲ್ಲ; ಕೃತಾಂತನೇ ನಿನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 37

स देवदेववचनाद् देवदेवेश्वरो हरः / तथास्त्वित्याह विश्वात्मा सो ऽपि तादृग्विधो ऽभवत्

ದೇವರ ವಚನದಿಂದ ದೇವದೇವೇಶ್ವರ ಹರ (ಶಿವ) ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದನು. ವಿಶ್ವಾತ್ಮನು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದನು; ಅವನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತ್.

Verse 38

इत्येतत् परमं तीर्थं कालञ्जरमिति श्रुतम् / गत्वाभ्यर्च्य महादेवं गाणपत्यं स विन्दति

ಇಂತೆ ಇದು ‘ಕಾಲಂಜರ’ವೆಂಬ ಪರಮ ತೀರ್ಥವೆಂದು ಶ್ರುತವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ಗಾಣಪತ್ಯ (ಶಿವಗಣತ್ವ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.