Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुर्विशो ऽध्यायः इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच एष वो ऽभिहितः कृत्स्नो गृहस्थाश्रमवासिनः / द्विजातेः परमो धर्मो वर्तनानि निबोधत

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಉಪರಿವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು; ಈಗ ದ್ವಿಜರ ಪರಮಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸದುಪಚಾರದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ.

Verse 2

द्विविधस्तु गृही ज्ञेयः साधकश्चाप्यसाधकः / अध्यापनं याजनं च पूर्वस्याहुः प्रतिग्रहम् / कुसीदकृषिवाणिज्यं प्रकुर्वोतास्वयङ्कृतम्

ಗೃಹಸ್ಥನು ಎರಡು ವಿಧ—ಸಾಧಕ ಮತ್ತು ಅಸಾಧಕ. ಸಾಧಕನಿಗೆ ಅಧ್ಯಾಪನ, ಯಾಜನ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಗ್ರಹವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಅಸಾಧಕನು ಸ್ವಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಬಡ್ಡಿ, ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

कृषेरभावाद् वाणिज्यं तदभावात् कुसीदकम् / आपत्कल्पो ह्यं ज्ञेयः पूर्वोक्तो मुख्य इष्यते

ಕೃಷಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು, ಅದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ ಬಡ್ಡಿವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬಹುದು. ಇದು ಆಪತ್ಕಾಲದ ನಿಯಮವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮುಖ್ಯ ಧರ್ಮವೇ ಪ್ರಧಾನವೆಂದು ಇಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

Verse 4

स्वयं वा कर्षणं कुर्याद् वाणिज्यं वा कुसीदकम् / कष्टा पापीयसी वृत्तिः कुसीदं तद् विवर्जयेत्

ಮನುಷ್ಯನು ತಾನೇ ಕೃಷಿ ಮಾಡಬಹುದು ಅಥವಾ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಬಡ್ಡಿಗೆ ಸಾಲಕೊಡುವುದು (ಕುಸೀದ) ಕಠಿಣವೂ ಹೆಚ್ಚು ಪಾಪಕರವೂ ಆದ ಜೀವನವೃತ್ತಿ—ಆದುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 5

क्षात्रवृत्तिं परां प्रहुर्न स्वयं कर्षणं द्विजैः / तस्मात् क्षात्रेण वर्तेत वर्तनेनापदि द्विजः

ರಕ್ಷಣೆ-ಆಡಳಿತದ ಕ್ಷಾತ್ರವೃತ್ತಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ದ್ವಿಜರು ತಾವೇ ಹಾಲು ಹೊಡೆಯುವುದು ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ವಿಜನು ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮದಿಂದ ಬದುಕಲಿ; ಆದರೆ ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಾದ ಯಾವ ವೃತ್ತಿಯಿಂದಲಾದರೂ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ।

Verse 6

तेन चावाप्यजीवंस्तु वैश्यवृत्तिं कृषिं व्रजेत् / न कथञ्चन कुर्वोत ब्राह्मणः कर्म कर्षणम्

ಅದರಿಂದಲೂ ಜೀವನೋಪಾಯ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ವೈಶ್ಯವೃತ್ತಿಯಾದ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಲಿ. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಹಾಲು ಹೊಡೆಯುವ (ಉಳುಮೆ) ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 7

लब्धलाभः पितॄन् देवान् ब्राह्मणांश्चापि पूजयेत् / ते तृप्तास्तस्य तं दोषं शमयन्ति न संशयः

ಲಾಭ ದೊರೆತ ಬಳಿಕ ಪಿತೃಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅವರು ತೃಪ್ತರಾದರೆ ಅವನ ಆ ದೋಷವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 8

देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च दद्याद् भागं तु विंशकम् / त्रिंशद्भागं ब्राह्मणानां कृषिं कुर्वन् न दुष्यति

ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಭಾಗವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮுப்பತ್ತನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವವನು ದೋಷಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 9

वणिक् प्रदद्याद् द्विगुणं कुसीदी त्रिगुणं पुनः / कृषीवलो न दोषेण युज्यते नात्र संशयः

ವ್ಯಾಪಾರಿ ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿ ತೀರಿಸಬಹುದು, ಬಡ್ಡಿಕೋರನು ಮತ್ತೆ ತ್ರಿಗುಣವಾಗಿ; ಆದರೆ ಕೃಷಿಕನು ದೋಷಿಗೆಣಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 10

शिलोञ्छं वाप्याददीत गृहस्थः साधकः पुनः / विद्याशिल्पादयस्त्वन्ये बहवो वृत्तिहेतवः

ಸಾಧಕ ಗೃಹಸ್ಥನು ಶಿಲೋಞ್ಛ ವೃತ್ತಿ (ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಕಲೆಹಾಕುವುದು)ಯನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು. ಇದಲ್ಲದೆ ವಿದ್ಯೆ, ಶಿಲ್ಪ ಮೊದಲಾದವು ಅನೇಕ ಜೀವನೋಪಾಯಗಳು।

Verse 11

असाधकस्तु यः प्रोक्तो गृहस्थाश्रमसंस्थितः / शिलोञ्छे तस्य कथिते द्वे वृत्ती परमर्षिभिः

ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ‘ಅಸಾಧಕ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವನಿಗೆ, ಶಿಲೋಞ್ಛ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಧದ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಪರಮರ್ಷಿಗಳು ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 12

अमृतेनाथवा जीवेन्मृतेनाप्यथवा यदि / अयाचितं स्यादमृतं मृतं भेक्षं तु याचितम्

ಅವನು ‘ಅಮೃತ’ದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ; ಅದು ದೊರಕದಿದ್ದರೆ ‘ಮೃತ’ದಿಂದಲೂ. ಬೇಡದೆ ದೊರಕುವುದು ‘ಅಮೃತ’; ಬೇಡಿ ಪಡೆದ ಭಿಕ್ಷೆ ‘ಮೃತ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 13

कुशूलधान्यको वा स्यात् कुम्भीधान्यक एव वा / त्र्यहैहिको वापि भवेदश्वस्तनिक एव च

ಅವನು ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವವನಾಗಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಕುಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಇಡುವವನಾಗಿರಬಹುದು; ಅಥವಾ ಮೂರು ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಹೊಂದಿರಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಕೇವಲ ನಾಳೆಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಿರಬಹುದು।

Verse 14

चतुर्णामपि चैतेषां द्विजानां गृहमेधिनाम् / श्रेयान् परः परो ज्ञेयो धर्मतो लोकजित्तमः

ಈ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ದ್ವಿಜ ಗೃಹಸ್ಥರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮತಃ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮುಂದಿನವನು ಹಿಂದಿನವನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಲೋಕಜಯ (ಉನ್ನತ ಪುಣ್ಯಫಲ) ಪಡೆಯಲು ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ಸಮರ್ಥನು।

Verse 15

षट्कर्मैको भवत्येषां त्रिभिरन्यः प्रवर्तते / द्वाभ्यामेकश्चतुर्थस्तु ब्रह्मसत्रेण जीवति

ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಷಟ್ಕರ್ಮಗಳೆಲ್ಲದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಮೂರರಿಂದ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಒಬ್ಬನು ಎರಡರಿಂದ, ನಾಲ್ಕನೆಯವನು ಬ್ರಹ್ಮಸತ್ರ (ದೀರ್ಘ ವೈದಿಕ ಸತ್ರ) ನಡೆಸಿ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ।

Verse 16

वर्तयंस्तु शिलोञ्छाभ्यामग्निहोत्रपरायणः / इष्टीः पार्वायणान्तीयाः केवला निर्वपेत् सदा

ಶಿಲೋಞ್ಛ-ಉಞ್ಛಗಳಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಪರಾಯಣನಾಗಿ, ಪಾರ್ವಾಯಣ ಆಚರಣೆಗಳ ಅಂತ್ಯಕರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿಧಿಸಿದ ಸರಳ ಇಷ್ಟಿ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 17

न लोकवृतिं वर्तेत वृत्तिहेतोः कथञ्चन / अजिह्मामशठां शुद्धां जीवेद् ब्राह्मणजीविकाम्

ಜೀವಿಕೆಗೆಂದು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಲೋಕವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಾರದು. ಬದಲಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಜೀವನೋಪಾಯ—ಸರಳ, ವಂಚನೆರಹಿತ, ಶುದ್ಧ—ಅದರಿಂದಲೇ ಬದುಕಬೇಕು।

Verse 18

याचित्वा वापि सद्भ्यो ऽन्नं पितॄन्देवांस्तु तोषयेत् / याचयेद् वा शुचिं दान्तं न तृप्येत स्वयं ततः

ಸಜ್ಜನರಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಅದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ದೇವರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಅಥವಾ ಶುದ್ಧನೂ ದಾಂತನೂ ಆದವನಿಂದ ಬೇಡಲಿ; ಆದರೆ ಆ ಅನ್ನದಿಂದ ತಾನೇ ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳಬಾರದು।

Verse 19

यस्तु द्रव्यार्जनं कृत्वा गृहस्थस्तोषयेन्न तु / देवान् पितृंश्च विधिना शुनां योनिं व्रजत्यसौ

ಯಾವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಕೂಡ ವಿಧಿಯಂತೆ ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶುನಯೋನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

धर्मश्चार्थश्च कामश्च श्रेयो मोक्षश्चतुष्टयम् / धर्माविरुद्धः कामः स्याद् ब्राह्मणानां तु नेतरः

ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಾದ ಮೋಕ್ಷ—ಇವು ನಾಲ್ಕು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಧರ್ಮವಿರೋಧವಲ್ಲದ ಕಾಮವೇ ಅನುಸರಣೀಯ; ಬೇರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲ।

Verse 21

योर्ऽथो धर्माय नात्मार्थः सोर्ऽथो ऽनर्थस्तथेतरः / तस्मादर्थं समासाद्य दद्याद् वै जुहुयाद् यजेत्

ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ, ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲದೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನವೇ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ; ಕೇವಲ ತನ್ನಿಗಾಗಿ ಗಳಿಸಿದ ಧನ ಅನರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪತ್ತು ಪಡೆದವನು ದಾನ ಮಾಡಲಿ, ಹೋಮ ಮಾಡಲಿ, ಯಜ್ಞಾರಾಧನೆ ಮಾಡಲಿ।