Adhyaya 26

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच अथातः संप्रवक्ष्यामि दानधर्ममनुत्तमम् / ब्रह्मणाभिहितं पूर्वमृषीणां ब्रह्मवादिनाम्

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಮೇಲ್ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ನಾನು ದಾನದ ಅನುತ್ತಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದನು।

Verse 2

अर्थानामुदिते पात्रे श्रद्धया प्रतिपादनम् / दानमित्यभिनिर्दिष्टं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ತನ್ನ ಧನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದೇ ‘ದಾನ’ ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ; ಅದು ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ—ಎರಡರ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 3

यद् ददाति विशिष्टेभ्यः श्रद्धया परया युतः / तद् वै वित्तमहं मन्ये शेषं कस्यापि रक्षति

ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯೋಗ್ಯರಾದ ಪಾತ್ರರಿಗೆ ಯಾರು ಏನನ್ನಾದರೂ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದು ನಾನು ಮನ್ಯಿಸುತ್ತೇನೆ; ಉಳಿದದ್ದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ನ್ಯಾಸದಂತೆ ಕಾಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 4

नित्यं नैमित्तिकं काम्यं त्रिविधं दानमुच्यते / चतुर्थं विमलं प्रोक्तं सर्वदानोत्तमोत्तमम्

ದಾನವು ನಿತ್ಯ, ನೈಮಿತ್ತಿಕ, ಕಾಮ್ಯ ಎಂದು ಮೂರು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯದು ‘ವಿಮಲ’ ದಾನವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಅದು ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ।

Verse 5

अहन्यहनि यत् किञ्चिद् दीयते ऽनुपकारिणे / अनुद्दिश्य फलं तस्माद् ब्राह्मणाय तु नित्यकम्

ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಪ್ರತಿಫಲವಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರತಿಯುಪಕಾರ ಮಾಡದವನಿಗೆ ನೀಡುವುದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಿತ್ಯದ ದಾನವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 6

यत् तु पापोपशान्त्यर्थं दीयते विदुषां करे / नैमित्तिकं तदुद्दिष्टं दानं सद्भिरनुष्ठितम्

ಪಾಪಶಮನಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿದ್ಯಾವಂತರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ದಾನವನ್ನು ‘ನೈಮಿತ್ತಿಕ’ ದಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಸಜ್ಜನರು ಅದನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 7

अपत्यविजयैश्वर्यस्वर्गार्थं यत् प्रदीयते / दानं तत् काम्यमाख्यातमृषिभिर्धर्मचिन्तकैः

ಸಂತಾನ, ವಿಜಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಅಥವಾ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ನೀಡುವ ದಾನವನ್ನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವ ಋಷಿಗಳು ‘ಕಾಮ್ಯ’ ದಾನವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 8

यदीश्वरप्रीणनार्थं ब्रह्मवित्सु प्रदीयते / चेतसा धर्मयुक्तेन दानं तद् विमलं शिवम्

ಈಶ್ವರಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಿಗೆ ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದಾನ ನೀಡಿದರೆ, ಆ ದಾನವು ನಿರ್ಮಲವೂ ಮಂಗಳಕರವೂ ಆಗಿ—ಶಿವಸ್ವರೂಪ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತದೆ।

Verse 9

दानधर्मं निषेवेत पात्रमासाद्य शक्तितः / उत्पत्स्यते हि तत्पात्रं यत् तारयति सर्वतः

ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದಾನದರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪಾತ್ರವೇ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ದಾತನನ್ನು ತಾರಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 10

कुटुम्बभक्तवसनाद् देयं यदतिरिच्यते / अन्यथा दीयते यद्धि न तद् दानं फलप्रदम्

ಕುಟುಂಬದ ಆಹಾರ-ವಸ್ತ್ರಾದಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಉಳಿದುದನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು; ಇಲ್ಲವಾದರೆ (ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ) ನೀಡಿದುದು ಫಲಪ್ರದ ದಾನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 11

श्रोत्रियाय कुलीनाय विनीताय तपस्विने / वृत्तस्थाय दरिद्राय प्रदेयं भक्तिपूर्वकम्

ಶ್ರೋತ್ರಿಯನಿಗೆ, ಕುಲೀನನಿಗೆ, ವಿನೀತನಿಗೆ, ತಪಸ್ವಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಸದುಪಾಯದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ದರಿದ್ರನಿಗೆ—ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ—ದಾನ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 12

यस्तु दद्यान्महीं भक्त्या ब्राह्मणायाहिताग्नये / स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಹಿತಾಗ್ನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಶೋಕವಿಲ್ಲ।

Verse 13

इक्षुभिः संततां भुमिं यवगोधूमशलिनीम् / ददाति वेदविदुषे यः स भूयो न जायते

ವೇದವಿದ್ವಾಂಸನಿಗೆ ಕಬ್ಬಿನಿಂದ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದ, ಯವ, ಗೋಧಿ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 14

गोचर्ममात्रामपि वा यो भूमिं संप्रयच्छति / ब्राह्मणाय दरिद्राय सर्वपापैः प्रमुच्यते

ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಗೋಚರ್ಮಮಾತ್ರವಾದರೂ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

भूमिदानात् परं दानं विद्यते नेह किञ्चन / अन्नदानं तेन तुल्यं विद्यादानं ततो ऽधिकम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿದಾನಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ದಾನವಿಲ್ಲ. ಅನ್ನದಾನವು ಅದಕ್ಕೆ ಸಮ; ವಿದ್ಯಾದಾನವು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ।

Verse 16

यो ब्राह्मणाय शान्ताय शुचये धर्मशालिने / ददाति विद्यां विधिना ब्रह्मलोके महीयते

ಶಾಂತ, ಶುಚಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಡುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

दद्यादहरहस्त्वन्नं श्रद्धया ब्रह्मचारिणे / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मणः स्थानमाप्नुयात्

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅನ್ನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 18

गृहस्थायान्नदानेन फलं प्राप्नोति मानवः / आममेवास्य दातव्यं दत्त्वाप्नोति परां गतिम्

ಗೃಹಸ್ಥನ ಅನ್ನದಾನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನೇ ನೀಡಬೇಕು; ಅದನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

वैशाख्यां पौर्णमास्यां तु ब्राह्मणान् सप्त पञ्च वा / उपोष्य विधिना शान्तः शुचिः प्रयतमानसः

ವೈಶಾಖ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ, ಶಾಂತ, ಶುಚಿ, ನಿಯಮಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಏಳು—ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಐದು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 20

पूजयित्वा तिलैः कृष्णैर्मधुना न विशेषतः / गन्धादिभिः समभ्यर्च्य वाचयेद् वा स्व्यं वदेत्

ಕಪ್ಪು ಎಳ್ಳಿನಿಂದ—ಹಾಗೆಯೇ ಜೇನಿನಿಂದಲೂ, ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ—ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಗಂಧಾದಿ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ತಾನೇ ಪಠಿಸಬೇಕು.

Verse 21

प्रीयतां धर्मराजेति यद् वा मनसि वर्तते / यावज्जीवकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

‘ಧರ್ಮರಾಜನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 22

कृष्णाजिने तिलान् कृत्त्वा हिरण्यं मधुसर्पिषी / ददाति यस्तु विप्राय सर्वं तरति दुष्कृतम्

ಕೃಷ್ಣಾಜಿನದ ಮೇಲೆ ಎಳ್ಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಚಿನ್ನ, ಜೇನು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಆ ದಾನವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನೀಡುವವನು, ಎಲ್ಲಾ ದುಷ್ಕೃತ (ಪಾಪ)ವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

कृतान्नमुदकुम्भं च वैशाख्यां च विशेषतः / निर्दिश्य धर्मराजाय विप्रेभ्यो मुच्यते भयात्

ವೈಶಾಖ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾಕಾನ್ನ ಹಾಗೂ ಜಲಕುಂಭವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಧರ್ಮರಾಜ (ಯಮ)ನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

सुवर्णतिलयुक्तैस्तु ब्राह्मणान् सप्त पञ्च वा / तर्पयेदुदपात्रैस्तु ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ಸುವರ್ಣಮಿಶ್ರಿತ ತಿಲಗಳಿರುವ ಜಲಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ಏಳು—ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಐದು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 25

माघमासे तु विप्रस्तु द्वादश्यां समुपोषितः / शुक्लाम्वरधरः कृष्णैस्तिलैर्हुत्वा हुताशनम्

ಮಾಘ ಮಾಸದ ದ್ವಾದಶಿ ದಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಶ್ವೇತ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಸಮ್ಯಕ್ ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಎಳ್ಳನ್ನು ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 26

प्रदद्याद् ब्राह्मणेभ्यस्तु तिलानेव समाहितः / जन्मप्रभृति यत्पापं सर्वं तरति वै द्विजः

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಎಳ್ಳು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ದ್ವಿಜನು ಜನ್ಮದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

अमावस्यामनुप्राप्य ब्राह्मणाय तपस्विने / यत्किचिद् देवदेवेशं दद्याच्चोद्दिश्य शङ्करम्

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗ ತಪಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ದೇವದೇವೇಶ ಶಂಕರನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 28

प्रीयतामीश्वरः सोमो महादेवः सनातनः / सप्तजन्मकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

ಸನಾತನ ಮಹಾದೇವನಾದ ಸೋಮೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ. ಏಳು ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪವು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 29

यस्तु कृष्णचतुर्दश्यां स्नात्वा देवं पिनाकिनम् / आराधयेद् द्विजमुखे न तस्यास्ति पुनर्भवः

ಕೃಷ್ಣಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ದ್ವಿಜನ ಮುಖದಿಂದ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಚಾರ್ಯನ ಮೂಲಕ) ಪಿನಾಕೀ ದೇವನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವನಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ.

Verse 30

कृष्णाष्टम्यां विशेषेण धार्मिकाय द्विजातये / स्नात्वाभ्यर्च्य यथान्यायं पादप्रक्षालनादिभिः

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ದ್ವಿಜಾತಿಯು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನಾದಿ ಸೇವೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 31

प्रीयतां मे महादेवो दद्याद् द्रव्यं स्वकीयकम् / सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति परमां गतिम्

“ಮಹಾದೇವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ; ನನಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವಕೀಯ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ. ಸರ್ವಪಾಪವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.”

Verse 32

द्विजैः कृष्णचतुर्दश्यां कृष्णाष्टम्यां विशेषतः / अमावास्यायां भक्तैस्तु पूजनीयस्त्रिलोचनः

ದ್ವಿಜರು ಕೃಷ್ಣಚತುರ್ದಶಿ ಹಾಗೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಚನನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಭಕ್ತರೂ ಸಹ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 33

एकादश्यां निराहारो द्वादश्यां पुरुषोत्तमम् / अर्चयेद् बाह्मणमुखे स गच्छेत् परमं पदम्

ಏಕಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಹಾರ ವ್ರತವಿಟ್ಟು, ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಮುಖವಾಗಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದವನು ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

एषा तिथिर्वैष्णवीं स्याद् द्वादशी शुक्लपक्षके / तस्यामाराधयेद् देवं प्रयत्नेन जनार्दनम्

ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯೇ ವೈಷ್ಣವೀ ತಿಥಿ; ಆ ದಿನ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 35

यत्किञ्चिद् देवमीशानमुद्दिश्य ब्राह्मणे शुचौ / दीयते विष्णवे वापि तदनन्तफलप्रदम्

ಶುದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಈಶಾನನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅಥವಾ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಏನನ್ನಾದರೂ—even ಸ್ವಲ್ಪ—ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದು ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 36

यो हि यां देवतामिच्छेत् समाराधयितुं नरः / ब्राह्मणान् पूजयेद् यत्नात् सतस्यां तोषयेत् ततः

ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವ ದೇವತೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ಬಯಸಿದರೂ, ಮೊದಲು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಆ ದೇವತೆಯನ್ನೇ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 37

द्विजानां वपुरास्थाय नित्यं तिष्ठन्ति देवताः / पूज्यन्ते ब्राह्मणालाभे प्रतिमादिष्वपि क्वचित्

ದ್ವಿಜರ ದೇಹವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದೇವತೆಗಳು ನಿತ್ಯವೂ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन तत् तत् फलमभीप्सता / द्विजेषु देवता नित्यं पूजनीया विशेषतः

ಆದುದರಿಂದ ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವನೋ, ಅವನು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ದ್ವಿಜರೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ದೇವತೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 39

विभूतिकामः सततं पूजयेद् वै पुरन्दरम् / ब्रह्मवर्चसकामस्तु ब्रह्माणं ब्रह्मकामुकः

ವಿಭೂತಿ ಹಾಗೂ ರಾಜೈಶ್ವರ್ಯ ಬಯಸುವವನು ಸದಾ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ; ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು ನಿತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲಿ।

Verse 40

आरोग्यकामो ऽथ रविं धनकामो हुताशनम् / कर्मणां सिद्धिकामस्तु पूजयेद् वै विनायकम्

ಆರೋಗ್ಯ ಬಯಸುವವನು ರವಿ (ಸೂರ್ಯ)ಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ; ಧನ ಬಯಸುವವನು ಹುತಾಶನ (ಅಗ್ನಿ)ಯನ್ನು; ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿ ಬಯಸುವವನು ವಿನಾಯಕ (ಗಣೇಶ)ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲಿ।

Verse 41

भोगकामस्तु शशिनं बलकामः समीरणम् / मुमुक्षुः सर्वसंसारात् प्रयत्नेनार्चयेद्धरिम्

ಭೋಗ ಬಯಸುವವನು ಶಶಿ (ಚಂದ್ರ)ಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ; ಬಲ ಬಯಸುವವನು ಸಮೀರಣ (ವಾಯು)ವನ್ನು; ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಬಯಸುವ ಮುಮುಕ್ಷು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಲಿ।

Verse 42

यस्तु योगं तथा मोक्षमन्विच्छेज्ज्ञानमैश्वरम् / सोर्ऽचयेद् वै विरूपाक्षं प्रयत्नेनेश्वरेश्वरम्

ಯೋಗ, ಮೋಕ್ಷ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ—ಈಶ್ವರೇಶ್ವರ ಮಹೇಶ್ವರ—ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 43

ये वाञ्छन्ति महायोगान् ज्ञानानि च महेश्वरम् / ते पूजयन्ति भूतेशं केशवं चापि भोगिनः

ಮಹಾಯೋಗಗಳನ್ನು, ಮೋಕ್ಷಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಬಯಸುವವರು—ಭೋಗಸಾಧಕರಾಗಿದ್ದರೂ—ಭೂತೇಶನನ್ನೂ ಕೇಶವನನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 44

वारिदस्तृप्तिमाप्नोति सुखमक्षय्यमन्नदः / तिलप्रदः प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम्

ಜಲದಾನ ಮಾಡುವವನು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುವವನು ಅಕ್ಷಯ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ತಿಲದಾನದಿಂದ ಇಷ್ಟ ಸಂತಾನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ದೀಪದಾನದಿಂದ ಉತ್ತಮ ದೃಷ್ಟಿ (ಪ್ರಕಾಶ) ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 45

भूमिदः सर्वमाप्नोति दीर्घमायुर्हिरण्यदः / गृहदो ऽग्र्याणि वेश्मानि रूप्यदो रूपमुत्तमम्

ಭೂಮಿದಾನ ಮಾಡುವವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಚಿನ್ನದಾನ ಮಾಡುವವನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಗೃಹದಾನ ಮಾಡುವವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಬೆಳ್ಳಿದಾನ ಮಾಡುವವನು ಉತ್ತಮ ರೂಪ (ಕಾಂತಿ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

वासोदश्चन्द्रसालोक्यमश्विसालोक्यमश्वदः / अनडुदः श्रियं पुष्टां गोदो व्रध्नस्य विष्टपम्

ವಸ್ತ್ರದಾನ ಮಾಡುವವನು ಚಂದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅಶ್ವದಾನ ಮಾಡುವವನು ಅಶ್ವಿನಿಗಳ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಎತ್ತು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಪೋಷಿತ ಶ್ರೀ (ಸಮೃದ್ಧಿ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಗೋ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ವ್ರಧ್ನನ ದಿವ್ಯ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

यानशय्याप्रदो भार्यामैश्वर्यमभयप्रदः / धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्मसात्म्यताम्

ವಾಹನ ಮತ್ತು ಶಯ್ಯೆಯ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಉತ್ತಮ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅಭಯದಾನ ಮಾಡುವವನು ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಧಾನ್ಯ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಶಾಶ್ವತ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ತಾದಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 48

धान्यान्यपि यथाशक्ति विप्रेषु प्रतिपादयेत् / वेदवित्सु विशिष्टेषु प्रेत्य स्वर्गं समश्नुते

ಯಥಾಶಕ್ತಿ ವಿಪ್ರರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೇದವಿತ್ತರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ, ಧಾನ್ಯವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಮರಣಾನಂತರ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 49

गवां घासप्रदानेन सर्वपापैः प्रमुच्यते / इन्धनानां प्रदानेन दीप्ताग्निर्जायते नरः

ಹಸುಗಳಿಗೆ ಹುಲ್ಲು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇಂಧನ (ಕಟ್ಟಿಗೆ) ದಾನದಿಂದ ಅವನೊಳಗೆ ದೀಪ್ತವಾದ ಶುಭ ಅಗ್ನಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 50

फलमूलानि शाकानि भोज्यानि विविधानि च / प्रदद्याद् ब्राह्मणेभ्यस्तु मुदा युक्तः सदा भवेत्

ಹಣ್ಣು, ಬೇರು, ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ದಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಸದಾ ಹರ್ಷಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು.

Verse 51

औषधं स्नेहमाहारं रोगिणे रोगशान्तये / ददानो रोगरहितः सुखी दीर्घायुरेव च

ರೋಗಿಯ ರೋಗಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಔಷಧ, ಸ्नेಹ (ಎಣ್ಣೆ/ತುಪ್ಪ) ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ರೋಗರಹಿತನಾಗಿ, ಸುಖಿಯಾಗಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

असिपत्रवनं मार्गं क्षुरधारासमन्वितम् / तीव्रितापं च तरति छत्रोपानत्प्रदो नरः

ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾದುಕಾ (ಪಾದರಕ್ಷೆ) ದಾನ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನು, ಕ್ಷುರಧಾರೆಯಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಅಸಿಪತ್ರವನದ ಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ಅದರ ಉಗ್ರ ತಾಪವನ್ನೂ ದಾಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

यद् यदिष्टतमं लोके यच्चापि दयितं गृहे / तत्तद् गुणवते देयं तदेवाक्ष्यमिच्छता

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವೋ, ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೋ—ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಅದನ್ನೇ ಗುಣವಂತ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಲಿ.

Verse 54

अपने विषुवे चैव ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः / संक्रान्त्यादिषु कालेषु दत्तं भवति चाक्षयम्

ಅಯನ, ವಿಷುವ, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ ಗ್ರಹಣ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಮೊದಲಾದ ಪವಿತ್ರ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 55

प्रयागादिषु तीर्थेषु पुण्येष्वायतनेषु च / दत्त्वा चाक्षयमाप्नोति नदीषु च वनेषु च

ಪ್ರಯಾಗ ಮೊದಲಾದ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ—ನದಿತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

दानधर्मात् परो धर्मो भूतानां नेह विद्यते / तस्माद् विप्राय दातव्यं श्रोत्रियाय द्विजातिभिः

ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದಾನಧರ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ವಿಜರು ವೇದನಿಷ್ಠ ಶ್ರೋತ್ರಿಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 57

स्वगायुर्भूतिकामेन तथा पापोपशान्तये / मुमुक्षुणा च दातव्यं ब्राह्मणेभ्यस्तथान्वहम्

ತನ್ನ ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ, ಪಾಪಶಾಂತಿಗಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವ ಮುಮುಕ್ಷುವೂ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 58

दीयमानं तु यो मोहाद् गोविप्राग्निसुरेषु च / निवारयति पापात्मा तिर्यग्योनिं व्रजेत् तु सः

ಮೋಹದಿಂದ ಗೋವುಗಳಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ದಾನವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಪಾಪಾತ್ಮನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 59

यस्तु द्रव्यार्जनं कृत्वा नार्चयेद् ब्राह्मणान् सुरान् / सर्वस्वमपहृत्यैनं राजा राष्ट्रात् प्रवासयेत्

ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಬಳಿಕವೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸದವನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಡಿಸಬೇಕು।

Verse 60

यस्तु दुर्भिक्षवेलायामन्नाद्यं न प्रयच्छति / म्रियमाणेषु विप्रेषु ब्राह्मणः स तु गर्हितः

ದುರ್ಭಿಕ್ಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮರಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅನ್ನಾದಿಯನ್ನು ನೀಡದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಗರ್ಹಿತನು।

Verse 61

न तस्मात् प्रतिगृह्णीयुर्न विशेयुश्च तेन हि / अङ्कयित्वा स्वकाद् राष्ट्रात् तं राजा विप्रवासयेत्

ಅವನಿಂದ ಯಾರೂ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯಾರೂ ಬೆರೆಯಬಾರದು; ಅವನಿಗೆ ಅಪಕೀರ್ತಿಯ ಗುರುತು ಹಾಕಿ ರಾಜನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಡಿಸಬೇಕು।

Verse 62

यस्त्वसद्भ्यो ददातीह स्वद्रव्यं धर्मसाधनम् / स पूर्वाभ्यधिकः पापी नरके पच्यते नरः

ಅಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ತನ್ನ ಧನವನ್ನು ‘ಧರ್ಮಸಾಧನ’ವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನೀಡುವವನು ಹಿಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪಾಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆ ಮನುಷ್ಯನು ನರಕದಲ್ಲಿ ದಹನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 63

स्वाध्यायवन्तो ये विप्रा विद्यावन्तो जितेन्द्रियाः / सत्यसंयमसंयुक्तास्तेभ्यो दद्याद् द्विजोत्तमाः

ವೇದಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ನಿಜವಾದ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಯಮದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 64

सुभुक्तमपि विद्वांसं धार्मिकं भोजयेद् द्विजम् / न तु मूर्खमवृत्तस्थं दशरात्रमुपोषितम्

ಅವನು ಈಗಾಗಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಊಟಮಾಡಿದ್ದರೂ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಧಾರ್ಮಿಕ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ದುಶೀಲ ಮೂರ್ಖನಿಗೆ—ಹತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದರೂ—ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬಾರದು.

Verse 65

सन्निकृष्टमतिक्रम्य श्रोत्रियं यः प्रयच्छति / स तेन कर्मणा पापी दहत्यासप्तमं कुलम्

ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಯೋಗ್ಯ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾರು ಬೇರೆಡೆ ದಾನ ಕೊಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಪಾಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಏಳನೇ ತಲೆಮಾರಿನವರೆಗೆ ದಹಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 66

यदिस्यादधिको विप्रः शीलविद्यादिभिः स्वयम् / तस्मै यत्नेन दातव्यं अतिक्रम्यापि सन्निधिम्

ಶೀಲ, ವಿದ್ಯೆ ಮೊದಲಾದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸ್ವತಃ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದಾನೋ, ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿ ವಿಶೇಷ ಯತ್ನದಿಂದ ಅವನಿಗೇ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 67

यो ऽर्चितं प्रतिगृह्णीयाद् दद्यादर्चितमेव च / तावुभौ गच्छतः स्वर्गं नरकं तु विपर्यये

ಯಾರು ಅರ್ಚಿತ/ಸಂಸ್ಕೃತವಾದ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೋ ಮತ್ತು ಯಾರು ಅರ್ಚಿತವಾದದ್ದನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಾನೋ—ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ವಿರುದ್ಧವಾದರೆ (ಅರ್ಚಿಸದನ್ನು ಕೊಡು-ತೆಗೆ) ನರಕವುಂಟು.

Verse 68

न वार्यपि प्रयच्छेत नास्तिके हैतुके ऽपि च / पाषण्डेषु च सर्वेषु नावेदविदि धर्मवित्

ಧರ್ಮವಿದನು ನಾಸ್ತಿಕನಿಗೆ—ಅವನು ತರ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದರೂ—ನೀರನ್ನೂ ಕೊಡಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಪಾಷಂಡರಿಗೆ ಮತ್ತು ವೇದವಿದೆಯಿಲ್ಲದವನಿಗೂ ಕೊಡಬಾರದು.

Verse 69

अपूपं च हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान् / अविद्वान् प्रतिगृह्णानो भस्मी भवति काष्ठवत्

ಅವಿದ್ಯಾವಂತನೂ ಅಯೋಗ್ಯನೂ ಅಪೂಪ, ಚಿನ್ನ, ಹಸು-ಕುದುರೆ, ಭೂಮಿ ಅಥವಾ ಎಳ್ಳುಗಳ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಭಸ್ಮವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 70

द्विजातिभ्यो धनं लिप्सेत् प्रशस्तेभ्यो द्विजोत्तमः / अपि वा जातिमात्रेभ्यो न तु शूद्रात् कथञ्चन

ಉತ್ತಮ ದ್ವಿಜನು ಧನವನ್ನು ಪ್ರಶಸ್ತ ದ್ವಿಜರಿಂದಲೇ ಬೇಡಬೇಕು; ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಜನ್ಮಮಾತ್ರ ದ್ವಿಜರಿಂದಲೂ, ಆದರೆ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಶೂದ್ರನಿಂದಲ್ಲ.

Verse 71

वृत्तिसङ्कोचमन्विच्छेन्नेहेत धनविस्तरम् / धनलोभे प्रसक्तस्तु ब्राह्मण्यादेव हीयते

ಜೀವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಮಿತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ಧನವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಬಾರದು. ಧನಲೋಭದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದಿಂದಲೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 72

वेदानधीत्य सकलान् यज्ञांश्चावाप्य सर्वशः / न तां गतिमवाप्नोति सङ्कोचाद् यामवाप्नुयात्

ಎಲ್ಲ ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಯಜ್ಞಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಅಂತರಸಂಕೋಚದಿಂದ ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಅವನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 73

प्रतिग्रहरुचिर्न स्यात् यात्रार्थं तु समाहरेत् / स्थित्यर्थादधिकं गृह्णन् ब्राह्मणो यात्यधोगतिम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದಾನಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಡಬಾರದು; ಜೀವನಯಾತ್ರೆಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಸ್ಥಿತಿಮಾತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 74

यस्तु याचनको नित्यं न स स्वर्गस्य भाजनम् / उद्वेजयति भूतानि यथा चौरस्तथैव सः

ಯಾವನು ಸದಾ ಯಾಚಕನಾಗಿರುವನೋ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಲ್ಲ. ಅವನು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕಳವಳಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವನು ಕಳ್ಳನಂತೆಯೇ.

Verse 75

गुरून् भृत्यांश्चोज्जिहीर्षुरर्चिष्यन् देवतातिथीन् / सर्वतः प्रतिगृह्णीयान्न तु तृप्येत् स्वयं ततः

ಗುರುಗಳನ್ನೂ ಅವಲಂಬಿತರನ್ನೂ ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲು, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಭೋಗತೃಪ್ತನಾಗಬಾರದು.

Verse 76

एवं गृहस्थो युक्तात्मा देवतातिथिपूजकः / वर्तमानः संयातात्मा याति तत् परमं पदम्

ಈ ರೀತಿ ಯೋಗಸಂಯತಾತ್ಮನಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸುವ ಗೃಹಸ್ಥನು, ನಿಯಂತ್ರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬದುಕಿದರೆ ಆ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 77

पुत्रे निधाय वा सर्वं गत्वारण्यं तु तत्त्ववित् / एकाकी विचरेन्नित्यमुदासीनः समाहितः

ಅಥವಾ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ. ಅವನು ಸದಾ ಏಕಾಕಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಲಿ—ಆಸಕ್ತಿರಹಿತ, ಸಮಭಾವಿ, ಸಮಾಹಿತ ಮನಸ್ಸಿನವನು.

Verse 78

एष वः कथितो धर्मो गृहस्थानां द्विजोत्तमाः / ज्ञात्वानुतिष्ठेन्नियतं तथानुष्ठापयेद् द्विजान्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಗೃಹಸ್ಥರ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ನಿತ್ಯ ನಿಯಮದಿಂದ ಆಚರಿಸಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ದ್ವಿಜರಿಗೂ ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿರಿ.

Verse 79

इति देवमनादिमेकमीशं गृहधर्मेण समर्चयेदजस्त्रम् / समतीत्य स सर्वभूतयोनिं प्रकृतिं याति परं न याति जन्म

ಇಂತೆ ಗೃಹಧರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಅನಾದಿ ಏಕೈಕ ಈಶ್ವರ ದೇವನನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಯೋನಿಯಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಬಾರನು.