Adhyaya 30

Verse 1

श्रीराजोवाच ततो महाभागवत उद्धवे निर्गते वनम् । द्वारवत्यां किमकरोद् भगवान् भूतभावन: ॥ १ ॥

ರಾಜಾ ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾಭಾಗವತ ಉದ್ಧವನು ವನಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ನಂತರ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜೀವಿಗಳ ಪಾಲಕನಾದ ಭಗವಾನ್ ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 2

ब्रह्मशापोपसंसृष्टे स्वकुले यादवर्षभ: । प्रेयसीं सर्वनेत्राणां तनुं स कथमत्यजत् ॥ २ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದ ತನ್ನ ವಂಶ ನಾಶವಾದ ಬಳಿಕ, ಯಾದವಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಭಗವಾನ್ ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಹೇಗೆ ತ್ಯಜಿಸಿದನು?

Verse 3

प्रत्याक्रष्टुं नयनमबला यत्र लग्नं न शेकु: कर्णाविष्टं न सरति ततो यत् सतामात्मलग्नम् । यच्छ्रीर्वाचां जनयति रतिं किं नु मानं कवीनां द‍ृष्ट्वा जिष्णोर्युधि रथगतं यच्च तत्साम्यमीयु: ॥ ३ ॥

ಆ ದಿವ್ಯರೂಪದ ಮೇಲೆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಲಸಿದಾಗ ಅವರು ಅದನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯಲಾರಿದರು; ಆ ರೂಪವು ಸತ್ಪುರುಷರ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ದೂರ ಸರಿಯದು. ಆ ಶ್ರೀ ಕವಿಗಳ ವಾಣಿಗೂ ಮಧುರ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ—ಅವರ ಮಾನ-ಮಹಿಮೆ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳುವುದು! ಹಾಗೆಯೇ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನ ರಥದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡ ಅನೇಕ ಯೋಧರು ಭಗವಂತನಂತೆಯೇ ದಿವ್ಯ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 4

श्री ऋषिरुवाच दिवि भुव्यन्तरिक्षे च महोत्पातान् समुत्थितान् । द‍ृष्ट्वासीनान् सुधर्मायां कृष्ण: प्राह यदूनिदम् ॥ ४ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಋಷಿ ಹೇಳಿದರು—ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಶುಭ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭಾಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಯಾದವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 5

श्रीभगवानुवाच एते घोरा महोत्पाता द्वार्वत्यां यमकेतव: । मुहूर्तमपि न स्थेयमत्र नो यदुपुङ्गवा: ॥ ५ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಯದುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಮನ ಧ್ವಜಗಳಂತೆ ಈ ಭಯಾನಕ ಅಪಶಕುನಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಉಳಿಯಬಾರದು.

Verse 6

स्‍त्रियो बालाश्च वृद्धाश्च शङ्खोद्धारं व्रजन्त्वित: । वयं प्रभासं यास्यामो यत्र प्रत्यक् सरस्वती ॥ ६ ॥

ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರು ಇಲ್ಲಿಂದ ಶಂಖೋದ್ದಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ. ನಾವು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆವು; ಅಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿ ಪಶ್ಚಿಮಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.

Verse 7

तत्राभिषिच्य शुचय उपोष्य सुसमाहिता: । देवता: पूजयिष्याम: स्‍नपनालेपनार्हणै: ॥ ७ ॥

ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸೋಣ. ನಂತರ ದೇವತೆಗಳ ಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಚಂದನಲೇಪನ ಮಾಡಿ, ವಿವಿಧ ಅರ್ಘ್ಯ-ಅರ್ಪಣೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸೋಣ.

Verse 8

ब्राह्मणांस्तु महाभागान् कृतस्वस्त्ययना वयम् । गोभूहिरण्यवासोभिर्गजाश्वरथवेश्मभि: ॥ ८ ॥

ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಹಾಗೂ ಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೋವು, ಭೂಮಿ, ಚಿನ್ನ, ವಸ್ತ್ರ, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ ಮತ್ತು ನಿವಾಸಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಪೂಜಿಸುವೆವು.

Verse 9

विधिरेष ह्यरिष्टघ्नो मङ्गलायनमुत्तमम् । देवद्विजगवां पूजा भूतेषु परमो भव: ॥ ९ ॥

ಈ ವಿಧಿಯೇ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಅನಿಷ್ಟವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಂಗಳವನ್ನು ತರುವದು. ದೇವತೆಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳ ಪೂಜೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಪರಮ ಕಲ್ಯಾಣಕರವಾದ ಉನ್ನತ ಜನ್ಮವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 10

इति सर्वे समाकर्ण्य यदुवृद्धा मधुद्विष: । तथेति नौभिरुत्तीर्य प्रभासं प्रययू रथै: ॥ १० ॥

ಮಧುದ್ವಿಷನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಯದುವಂಶದ ಹಿರಿಯರು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ದೋಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರ ದಾಟಿ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾಸ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.

Verse 11

तस्मिन् भगवतादिष्टं यदुदेवेन यादवा: । चक्रु: परमया भक्त्या सर्वश्रेयोपबृंहितम् ॥ ११ ॥

ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿ ಯದುದೇವನಾದ ಭಗವಂತನ ಆದೇಶದಂತೆ ಯಾದವರು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸರ್ವಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 12

ततस्तस्मिन् महापानं पपुर्मैरेयकं मधु । दिष्टविभ्रंशितधियो यद्‌द्रवैर्भ्रश्यते मति: ॥ १२ ॥

ನಂತರ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಯಾದವರು ಅಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯಾದ ಮೈರೇಯ ಮದ್ಯವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಕುಡಿದರು; ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಮತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮದಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 13

महापानाभिमत्तानां वीराणां द‍ृप्तचेतसाम् । कृष्णमायाविमूढानां सङ्घर्ष: सुमहानभूत् ॥ १३ ॥

ಅತಿಯಾಗಿ ಕುಡಿದು ಮದಗೊಂಡು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಯದು ವೀರರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಭೀಕರ ಕಲಹಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು.

Verse 14

युयुधु: क्रोधसंरब्धा वेलायामाततायिन: । धनुर्भिरसिभिर्भल्ल‍ै‌र्गदाभिस्तोमरर्ष्टिभि: ॥ १४ ॥

ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದವರು ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು; ಬಿಲ್ಲು-ಬಾಣ, ಕತ್ತಿ, ಭಲ್ಲ, ಗದೆ, ತೋಮರ ಮತ್ತು ಭಾಲಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಒಬ್ಬರೊಡನೆ ಒಬ್ಬರು ಯುದ್ಧವಾಡಿದರು.

Verse 15

पतत्पताकै रथकुञ्जरादिभि: खरोष्ट्रगोभिर्महिषैर्नरैरपि । मिथ: समेत्याश्वतरै: सुदुर्मदा न्यहन्शरैर्दद्भ‍िरिव द्विपा वने ॥ १५ ॥

ಹಾರಾಡುವ ಧ್ವಜಗಳಿದ್ದ ರಥಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕತ್ತೆಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಎತ್ತುಗಳು, ಕೋಣಗಳು, ಹೇಸರಗತ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೂ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡ ಆ ಯೋಧರು ಪರಸ್ಪರ ಎದುರಾದರು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳು ದಂತಗಳಿಂದ ಕಾದಾಡುವಂತೆ, ಅವರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು.

Verse 16

प्रद्युम्नसाम्बौ युधि रूढमत्सराव्- अक्रूरभोजावनिरुद्धसात्यकी । सुभद्रसङ्ग्रामजितौ सुदारुणौ गदौ सुमित्रासुरथौ समीयतु: ॥ १६ ॥

ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷವು ಕೆರಳಿದಾಗ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಸಾಂಬನೊಂದಿಗೆ, ಅಕ್ರೂರನು ಕುಂತಿಭೋಜದೊಂದಿಗೆ, ಅನಿರುದ್ಧನು ಸಾತ್ಯಕಿಯೊಂದಿಗೆ, ಸುಭದ್ರನು ಸಂಗ್ರಾಮಜಿತನೊಂದಿಗೆ, ಸುಮಿತ್ರನು ಸುರಥನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಗದರು ಪರಸ್ಪರ ಭೀಕರವಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದರು.

Verse 17

अन्ये च ये वै निशठोल्मुकादय: सहस्रजिच्छतजिद्भ‍ानुमुख्या: । अन्योन्यमासाद्य मदान्धकारिता जघ्नुर्मुकुन्देन विमोहिता भृशम् ॥ १७ ॥

ನಿಶಠ, ಉಲ್ಮುಕ, ಸಹಸ್ರಜಿತ, ಶತಜಿತ ಮತ್ತು ಭಾನು ಮುಂತಾದ ಇತರರೂ ಕೂಡ ಮದದಿಂದ ಕುರುಡಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಮುಕುಂದನಿಂದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಎದುರಾಗಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೊಂದರು.

Verse 18

दाशार्हवृष्ण्यन्धकभोजसात्वता मध्वर्बुदा माथुरशूरसेना: । विसर्जना: कुकुरा: कुन्तयश्च मिथस्तु जघ्नु: सुविसृज्य सौहृदम् ॥ १८ ॥

ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ವಿವಿಧ ಯದು ಕುಲಗಳ ಸದಸ್ಯರು - ದಾಶಾರ್ಹರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಅಂಧಕರು, ಭೋಜರು, ಸಾತ್ವತರು, ಮಧುಗಳು, ಅರ್ಬುದರು, ಮಾಥುರರು, ಶೂರಸೇನರು, ವಿಸರ್ಜನರು, ಕುಕುರರು ಮತ್ತು ಕುಂತಿಗಳು - ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹತ್ಯೆಗೈದರು.

Verse 19

पुत्रा अयुध्यन् पितृभिर्भ्रातृभिश्च स्वस्रीयदौहित्रपितृव्यमातुलै: । मित्राणि मित्रै: सुहृद: सुहृद्भ‍ि- र्ज्ञातींस्त्वहन् ज्ञातय एव मूढा: ॥ १९ ॥

ಹೀಗೆ ಭ್ರಮೆಗೊಳಗಾಗಿ, ಪುತ್ರರು ತಂದೆಯರೊಂದಿಗೆ, ಸಹೋದರರು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ, ಅಳಿಯಂದಿರು ಮಾವಂದಿರೊಂದಿಗೆ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಅಜ್ಜಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದರು. ಮಿತ್ರರು ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಹಿತೈಷಿಗಳು ಹಿತೈಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಪ್ತ ಬಂಧುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೊಂದರು.

Verse 20

शरेषु हीयमानेषु भज्यमानेसु धन्वसु । शस्‍त्रेषु क्षीयमानेषु मुष्टिभिर्जह्रुरेरका: ॥ २० ॥

ಅವರ ಬಾಣಗಳು ಮುಗಿದು, ಧನುಸ್ಸುಗಳು ಮುರಿದು, ಇತರ ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಎರುಕಾ (ಕಬ್ಬು) ದಂಡಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು।

Verse 21

ता वज्रकल्पा ह्यभवन् परिघा मुष्टिना भृता: । जघ्नुर्द्विषस्तै: कृष्णेन वार्यमाणास्तु तं च ते ॥ २१ ॥

ಮುತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಆ ಎರುಕಾ ದಂಡಗಳು ವಜ್ರದಂತೆ ಕಠಿಣವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟವು। ಅವುಗಳಿಂದ ಅವರು ಮರುಮರು ಪರಸ್ಪರ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು; ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತಡೆಯಲು ಬಂದಾಗ ಅವನ ಮೇಲೆಯೂ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿದರು।

Verse 22

प्रत्यनीकं मन्यमाना बलभद्रं च मोहिता: । हन्तुं कृतधियो राजन्नापन्ना आततायिन: ॥ २२ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಅವರು ಬಲಭದ್ರನನ್ನೂ ಶತ್ರುವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ದಾಳಿಕೋರರಂತೆ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು।

Verse 23

अथ तावपि सङ्‌क्रु‌द्धावुद्यम्य कुरुनन्दन । एरकामुष्टिपरिघौ चरन्तौ जघ्नतुर्युधि ॥ २३ ॥

ಓ ಕುರುನಂದನ, ಆಗ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರೂ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧರಾದರು. ಎರುಕಾ ದಂಡಗಳನ್ನು ಗದೆಗಳಂತೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಅವುಗಳಿಂದ ಸಂಹರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 24

ब्रह्मशापोपसृष्टानां कृष्णमायावृतात्मनाम् । स्पर्धाक्रोध: क्षयं निन्ये वैणवोऽग्निर्यथा वनम् ॥ २४ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದ ಬಾಧಿತರಾಗಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆವೃತಚಿತ್ತರಾದ ಆ ಯೋಧರ ಸ್ಪರ್ಧಾಜನಿತ ಕ್ರೋಧವು ಅವರನ್ನು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು—ಬಿದಿರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬೆಂಕಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವನವನ್ನು ದಹಿಸುವಂತೆ।

Verse 25

एवं नष्टेषु सर्वेषु कुलेषु स्वेषु केशव: । अवतारितो भुवो भार इति मेनेऽवशेषित: ॥ २५ ॥

ತನ್ನ ವಂಶದ ಎಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾದಾಗ ಕೇಶವನು ಮನದಲ್ಲಿ—ಇಗ ಭೂಮಿಯ ಭಾರ ಇಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು।

Verse 26

राम: समुद्रवेलायां योगमास्थाय पौरुषम् । तत्याज लोकं मानुष्यं संयोज्यात्मानमात्मनि ॥ २६ ॥

ನಂತರ ರಾಮನು ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ ಯೋಗಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಪರಮಪುರುಷನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು; ಆತ್ಮವನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ ಈ ಮನುಷ್ಯಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು।

Verse 27

रामनिर्याणमालोक्य भगवान् देवकीसुत: । निषसाद धरोपस्थे तुष्णीमासाद्य पिप्पलम् ॥ २७ ॥

ರಾಮನ ನಿರ್ಯಾಣವನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಕೀಸುತ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ಸಮೀಪದ ಅಶ್ವತ್ಥ (ಪಿಪ್ಪಲ) ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತನು।

Verse 28

बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भ‍िर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥

ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತಿಮಾನವಾದ ಚತುರ್ಭುಜ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಧೂಮರಹಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಆ ಕಿರಣಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು। ಅವನ ವರ್ಣ ಘನಶ್ಯಾಮ ಮೇಘದಂತೆ, ಮತ್ತು ಕಂತಿ ಕರಗಿದ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನದಿಂದ ಸರ್ವಮಂಗಳಮಯ ರೂಪ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು। ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಯುಗಲ ಧರಿಸಿ, ಕಮಲಮುಖದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಸ್ಮಿತ, ನೀಲ ಕುಂತಲಗಳು, ಮನೋಹರ ಕಮಲನಯನಗಳು, ಮಿನುಗುವ ಮಕರಾಕೃತಿ ಕುಂಡಲಗಳು ಇದ್ದವು। ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಿರೀಟ, ಕಟಕ, ಅಂಗದ, ಹಾರ, ನೂಪುರ ಮತ್ತು ರಾಜಚಿಹ್ನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯಿಂದ ಅವನು ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು। ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ದೇಹದ ಸುತ್ತ ಅವನ ಸ್ವಾಯುಧಗಳು ಮೂರ್ತಿಮಂತವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು; ಅವನು ಬಲ ಉರಿನ ಮೇಲೆ ಎಡ ಪಾದವನ್ನು—ಕಮಲಾರుణ ತಳವೊಂದಿಗೇ—ಇಟ್ಟು ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 29

बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भ‍िर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥

ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತಿಮಾನವಾದ ಚತುರ್ಭುಜ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಧೂಮರಹಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಆ ಕಿರಣಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು। ಅವನ ವರ್ಣ ಘನಶ್ಯಾಮ ಮೇಘದಂತೆ, ಮತ್ತು ಕಂತಿ ಕರಗಿದ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನದಿಂದ ಸರ್ವಮಂಗಳಮಯ ರೂಪ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು। ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಯುಗಲ ಧರಿಸಿ, ಕಮಲಮುಖದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಸ್ಮಿತ, ನೀಲ ಕುಂತಲಗಳು, ಮನೋಹರ ಕಮಲನಯನಗಳು, ಮಿನುಗುವ ಮಕರಾಕೃತಿ ಕುಂಡಲಗಳು ಇದ್ದವು। ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಿರೀಟ, ಕಟಕ, ಅಂಗದ, ಹಾರ, ನೂಪುರ ಮತ್ತು ರಾಜಚಿಹ್ನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯಿಂದ ಅವನು ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು। ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ದೇಹದ ಸುತ್ತ ಅವನ ಸ್ವಾಯುಧಗಳು ಮೂರ್ತಿಮಂತವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು; ಅವನು ಬಲ ಉರಿನ ಮೇಲೆ ಎಡ ಪಾದವನ್ನು—ಕಮಲಾರుణ ತಳವೊಂದಿಗೇ—ಇಟ್ಟು ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 30

बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भ‍िर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥

ಪ್ರಭು ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ಚತುರ್ಭುಜ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಧೂಮರಹಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದರು. ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನ, ದೇಹ ಘನಶ್ಯಾಮ ಮೇಘವರ್ಣ, ಕాంతಿ ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯಿತು; ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಯುಗಲದಿಂದ ಶುಭಮಂಗಳವಾಗಿ ಆವೃತರಾದರು. ಪದ್ಮಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಧುರಸ್ಮಿತ, ನೀಲ ಕೇಶಗಳಿಂದ ಶಿರ ಮಂಡಿತ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಮನೋಹರ ನೇತ್ರಗಳು, ಮಕರಾಕೃತಿ ಕುಂಡಲಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಿರೀಟ, ಕಟಕ-ಅಂಗದ, ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿ, ಹಾರ, ನೂಪುರ ಮತ್ತು ರಾಜಚಿಹ್ನಗಳಿಂದ ಅವರು ವಿರಾಜಿಸಿದರು. ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವೃತ ಅಂಗ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿಮಂತ ಸ್ವಾಯುಧಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಬಲ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಪದ್ಮಲಾಲ ತಳವಿರುವ ಎಡ ಪಾದವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅವರು ಆಸೀನರಾದರು.

Verse 31

बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भ‍िर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥

ಪ್ರಭು ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ಚತುರ್ಭುಜ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಧೂಮರಹಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದರು. ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನ; ದೇಹ ಘನಶ್ಯಾಮ ಮೇಘವರ್ಣ, ಕాంతಿ ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯಿತು; ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಯುಗಲದಿಂದ ಮಂಗಳವಾಗಿ ಆವೃತರಾದರು. ಪದ್ಮಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಧುರಸ್ಮಿತ, ನೀಲ ಕೇಶಗಳಿಂದ ಶಿರ ಮಂಡಿತ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಮನೋಹರ ನೇತ್ರಗಳು, ಮಕರಾಕೃತಿ ಕುಂಡಲಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಿರೀಟ, ಕಟಕ-ಅಂಗದ, ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿ, ಹಾರ, ನೂಪುರ ಮತ್ತು ರಾಜಚಿಹ್ನಗಳಿಂದ ಅವರು ವಿರಾಜಿಸಿದರು. ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವೃತ ಅಂಗ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿಮಂತ ಸ್ವಾಯುಧಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಬಲ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಪದ್ಮಲಾಲ ತಳವಿರುವ ಎಡ ಪಾದವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅವರು ಆಸೀನರಾದರು.

Verse 32

बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भ‍िर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥

ಪ್ರಭು ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ಚತುರ್ಭುಜ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಧೂಮರಹಿತ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದರು. ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನ; ದೇಹ ಘನಶ್ಯಾಮ ಮೇಘವರ್ಣ, ಕాంతಿ ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯಿತು; ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಯುಗಲದಿಂದ ಮಂಗಳವಾಗಿ ಆವೃತರಾದರು. ಪದ್ಮಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಧುರಸ್ಮಿತ, ನೀಲ ಕೇಶಗಳಿಂದ ಶಿರ ಮಂಡಿತ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಮನೋಹರ ನೇತ್ರಗಳು, ಮಕರಾಕೃತಿ ಕುಂಡಲಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಿರೀಟ, ಕಟಕ-ಅಂಗದ, ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿ, ಹಾರ, ನೂಪುರ ಮತ್ತು ರಾಜಚಿಹ್ನಗಳಿಂದ ಅವರು ವಿರಾಜಿಸಿದರು. ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವೃತ ಅಂಗ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿಮಂತ ಸ್ವಾಯುಧಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಬಲ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಪದ್ಮಲಾಲ ತಳವಿರುವ ಎಡ ಪಾದವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅವರು ಆಸೀನರಾದರು.

Verse 33

मुषलावशेषाय:खण्डकृतेषुर्लुब्धको जरा । मृगास्याकारं तच्चरणं विव्याध मृगशङ्कया ॥ ३३ ॥

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜರಾ ಎಂಬ ಬೇಟೆಗಾರನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಮೃಗಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದವನ್ನು ಜಿಂಕೆಯ ಮುಖವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಬೇಟೆ ಸಿಕ್ಕಿತೆಂದುಕೊಂಡು, ಸಾಂಬನ ಮುಷಲದ ಉಳಿದ ಕಬ್ಬಿಣದ ತುಂಡಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ಬಾಣದಿಂದ ಆ ಪಾದವನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದನು.

Verse 34

चतुर्भुजं तं पुरुषं द‍ृष्ट्वा स कृतकिल्बिष: । भीत: पपात शिरसा पादयोरसुरद्विष: ॥ ३४ ॥

ಆ ಚತುರ್ಭುಜ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ, ತನ್ನ ಅಪರಾಧದಿಂದ ಭೀತನಾದ ಬೇಟೆಗಾರನು ಅಸುರದ್ವೇಷಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಗಳ ಬಳಿ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಬಿದ್ದನು.

Verse 35

अजानता कृतमिदं पापेन मधुसूदन । क्षन्तुमर्हसि पापस्य उत्तम:श्लोक मेऽनघ ॥ ३५ ॥

ಜರ ಹೇಳಿದನು: ಓ ಮಧುಸೂದನ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾನು ಈ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಉತ್ತಮಶ್ಲೋಕ, ಓ ನಿಷ್ಪಾಪ ಪ್ರಭು, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ पापಿಯನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ.

Verse 36

यस्यानुस्मरणं नृणामज्ञानध्वान्तनाशनम् । वदन्ति तस्य ते विष्णो मयासाधु कृतं प्रभो ॥ ३६ ॥

ಓ ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನ್ನ ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆಯು ಅಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಓ ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಅಪಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ!

Verse 37

तन्माशु जहि वैकुण्ठ पाप्मानं मृगलुब्धकम् । यथा पुनरहं त्वेवं न कुर्यां सदतिक्रमम् ॥ ३७ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ವೈಕುಂಠನಾಥ, ಈ ಪಾಪಿ ಬೇಟೆಗಾರನನ್ನು ಈಗಲೇ ಕೊಲ್ಲು, ಆಗ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಸಜ್ಜನರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 38

यस्यात्मयोगरचितं न विदुर्विरिञ्चो रुद्रादयोऽस्य तनया: पतयो गिरां ये । त्वन्मायया पिहितद‍ृष्टय एतदञ्ज: किं तस्य ते वयमसद्गतयो गृणीम: ॥ ३८ ॥

ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ರುದ್ರರಂತಹ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮಂತಹ ಅಲ್ಪರು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬಲ್ಲೆವು?

Verse 39

श्रीभगवानुवाच मा भैर्जरे त्वमुत्तिष्ठ काम एष कृतो हि मे । याहि त्वं मदनुज्ञात: स्वर्गं सुकृतिनां पदम् ॥ ३९ ॥

ಶ್ರೀ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಓ ಜರ, ಭಯಪಡಬೇಡ. ಏಳು. ಇದೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆಯೇ ನಡೆದಿದೆ. ನನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ನೀನು ಈಗ ಪುಣ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗು.

Verse 40

इत्यादिष्टो भगवता कृष्णेनेच्छाशरीरिणा । त्रि: परिक्रम्य तं नत्वा विमानेन दिवं ययौ ॥ ४० ॥

ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದಿವ್ಯ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಆದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಬೇಟೆಗಾರನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಪ್ರकटವಾದ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಏರಿ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 41

दारुक: कृष्णपदवीमन्विच्छन्नधिगम्य ताम् । वायुं तुलसिकामोदमाघ्रायाभिमुखं ययौ ॥ ४१ ॥

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಾರುಕನು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದನು. ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಸಿಯ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಆ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 42

तं तत्र तिग्मद्युभिरायुधैर्वृतं ह्यश्वत्थमूले कृतकेतनं पतिम् । स्‍नेहप्लुतात्मा निपपात पादयो रथादवप्लुत्य सबाष्पलोचन: ॥ ४२ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಬೇರು ಬಳಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡು ದಾರುಕನ ಹೃದಯ ಸ्नेಹದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಅವನು ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದು, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು।

Verse 43

अपश्यतस्त्वच्चरणाम्बुजं प्रभो द‍ृष्टि: प्रणष्टा तमसि प्रविष्टा । दिशो न जाने न लभे च शान्तिं यथा निशायामुडुपे प्रणष्टे ॥ ४३ ॥

ದಾರುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರಭೋ! ನಿಮ್ಮ ಚರಣಕಮಲದ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ನಾನು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಚಂದ್ರನಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಿಳಿಯದಂತೆ, ನನಗೆ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಶಾಂತಿಯೂ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 44

इति ब्रुवति सूते वै रथो गरुडलाञ्छन: । खमुत्पपात राजेन्द्र साश्वध्वज उदीक्षत: ॥ ४४ ॥

ಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು: ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಸಾರಥಿ ಇನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಗರುಡಚಿಹ್ನೆಯ ಧ್ವಜದೊಂದಿಗೆ, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ವಜ ಸಹಿತ ಪ್ರಭುವಿನ ರಥವು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿ ಹಾರಿಹೋಯಿತು।

Verse 45

तमन्वगच्छन् दिव्यानि विष्णुप्रहरणानि च । तेनातिविस्मितात्मानं सूतमाह जनार्दन: ॥ ४५ ॥

ಆಗ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದಿವ್ಯ ಆಯುಧಗಳು ಎದ್ದು ರಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವು. ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಸಾರಥಿಗೆ ಜನಾರ್ದನನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 46

गच्छ द्वारवतीं सूत ज्ञातीनां निधनं मिथ: । सङ्कर्षणस्य निर्याणं बन्धुभ्यो ब्रूहि मद्दशाम् ॥ ४६ ॥

ಓ ಸಾರಥಿ, ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂಧುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ನಾಶವಾದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸು. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಸಂಕರ್ಷಣನ ನಿರ್ಯಾಣವನ್ನೂ ನನ್ನ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಹೇಳು.

Verse 47

द्वारकायां च न स्थेयं भवद्भ‍िश्च स्वबन्धुभि: । मया त्यक्तां यदुपुरीं समुद्र: प्लावयिष्यति ॥ ४७ ॥

ನೀನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಡ; ನಾನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಯದುಪುರಿಯನ್ನು ಸಮುದ್ರವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮುಳುಗಿಸಲಿದೆ.

Verse 48

स्वं स्वं परिग्रहं सर्वे आदाय पितरौ च न: । अर्जुनेनाविता: सर्व इन्द्रप्रस्थं गमिष्यथ ॥ ४८ ॥

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ತಂದೆತಾಯಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಅರ್ಜುನನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಿರಿ.

Verse 49

त्वं तु मद्धर्ममास्थाय ज्ञाननिष्ठ उपेक्षक: । मन्मायारचितामेतां विज्ञायोपशमं व्रज ॥ ४९ ॥

ಆದರೆ ನೀನು, ದಾರುಕ, ನನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು; ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾಗಿ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆ ನಿರಾಸಕ್ತನಾಗಿರು. ಇವು ನನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಲೀಲೆಗಳು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಶಾಂತಿಗೆ ಸೇರು.

Verse 50

इत्युक्तस्तं परिक्रम्य नमस्कृत्य पुन: पुन: । तत्पादौ शीर्ष्ण्युपाधाय दुर्मना: प्रययौ पुरीम् ॥ ५० ॥

ಹೀಗೆ ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ದಾರುಕನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ದುಃಖಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.