Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 42
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
तं तत्र तिग्मद्युभिरायुधैर्वृतं ह्यश्वत्थमूले कृतकेतनं पतिम् । स्नेहप्लुतात्मा निपपात पादयो रथादवप्लुत्य सबाष्पलोचन: ॥ ४२ ॥
taṁ tatra tigma-dyubhir āyudhair vṛtaṁ hy aśvattha-mūle kṛta-ketanaṁ patim sneha-plutātmā nipapāta pādayo rathād avaplutya sa-bāṣpa-locanaḥ
ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಬೇರು ಬಳಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡು ದಾರುಕನ ಹೃದಯ ಸ्नेಹದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಅವನು ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದು, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು।
FAQs
The verse highlights Kṛṣṇa’s divine majesty and protection—His personal weapons appear radiant around Him, emphasizing that even in His final earthly pastime He remains the Supreme Lord, fully sovereign and unconquerable.
Dāruka, Kṛṣṇa’s charioteer, arrives and—overwhelmed by love and separation—jumps down from the chariot and bows at the Lord’s feet with tearful eyes.
It teaches heartfelt bhakti: approach God with humility, reverence, and genuine emotion—placing oneself at the Lord’s feet rather than relying solely on pride, status, or intellectual understanding.