Adhyaya 49: The Padmanābha Dvādaśī Observance, with the Eulogy of Lamp-Offering Merit

Verse 1

दुर्वासा उवाच । तद्वदाश्वयुजे मासि द्वादशीं शुक्लपक्षतः । संकल्प्याभ्यर्चयेद् देवं पद्मनाभं सनातनम् ॥ ४९.१ ॥

ទុរវាសា បានមានព្រះវាចា៖ «ដូចគ្នានេះដែរ ក្នុងខែ អាស្វយុជៈ នៅថ្ងៃទ្វាទសី នៃពាក់កណ្តាលខែភ្លឺ បន្ទាប់ពីធ្វើសង្កల్ప (បំណងបូជា) គួរបូជា ព្រះបដ្មនាភៈ ដ៏អស់កាលជានិច្ច»។

Verse 2

पद्मनाभाय पादौ तु कटिं वै पद्मयोनये । उदरं सर्वदेवाय पुष्कराक्षाय वै उरः । अव्ययाय तथा पाणिं प्राग्वदस्त्राणि पूजयेत् ॥ ४९.२ ॥

គួរធ្វើន្យាសៈ (ការបែងចែកអង្គ) ដោយកំណត់ជើងទាំងពីរ​ដល់ ពទ្មនាភៈ; ចង្កេះ​ដល់ ពទ្មយោនី; ពោះ​ដល់ សರ್ವទេវៈ; ទ្រូង​ដល់ ពុស្ករាក្សៈ; ហើយដៃ​ទៅកាន់ អវ្យយៈ។ ដូចដែលបាននិយាយមុន គួរបូជាអស្ត្រៈ (មន្តអាវុធពិធី) ដែលពាក់ព័ន្ធ។

Verse 3

प्रभवाय शिरः पूज्य प्राग्वदग्रे घटं न्यसेत् । तस्मिन् सौवर्णकं देवं पद्मनाभं तु विन्यसेत् ॥ ४९.३ ॥

បន្ទាប់ពីបូជាក្បាលតាមវិធីដូចមុន គួរដាក់កលស (ភាជន៍ទឹកពិធី) នៅខាងមុខ; ហើយនៅក្នុងនោះ គួរអញ្ជើញ/ដំឡើងទេវតាមាស ពទ្មនាភៈ។

Verse 4

तमेव देवं सम्पूज्य गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । प्रभातायां तु शर्वर्यां ब्राह्मणाय निवेदयेत् । एवं कॄते तु यत् पुण्यं तन्निबोध महामुने ॥ ४९.४ ॥

បូជាទេវតានោះឲ្យពេញលេញ តាមលំដាប់ ដោយក្លិនក្រអូប ផ្កា និងអ្វីៗដទៃទៀត; នៅពេលព្រឹកព្រលឹម បន្ទាប់ពីរាត្រីកន្លងផុត គួរនាំអំណោយ/នៃវេដ្យៈទៅប្រគេនដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍។ កុសលដែលកើតឡើងដោយការធ្វើដូចនេះ—សូមស្តាប់ អូមហាមុនី។

Verse 5

आसीत्कृतयुगे राजा भद्राश्वो नाम वीर्यवान् । यस्य नाम्नाऽभवद्वर्षं भद्राश्वं नाम नामतः ॥ ४९.५ ॥

នៅក្នុងក្រឹតយុគ មានព្រះមហាក្សត្រមួយ ព្រះនាម ភទ្រាស្វៈ មានអานุភាពខ្លាំង។ ដោយសារព្រះនាមរបស់ទ្រង់ តំបន់មួយ (វರ್ಷៈ) ក៏បានទទួលនាមថា «ភទ្រាស្វៈ» ដូចគ្នា។

Verse 6

तस्यागस्त्यः कदाचित् तु गृहमागत्य सत्तम । उवाच सप्तारात्रं तु वसामि भवतो गृहे ॥ ४९.६ ॥

ពេលមួយ អគស្ត្យៈ បានមកដល់គេហដ្ឋានរបស់ទ្រង់ ហើយមានព្រះវាចាថា៖ «ឱ អ្នកប្រសើរនៃអ្នកល្អទាំងឡាយ ខ្ញុំនឹងស្នាក់នៅផ្ទះរបស់អ្នករយៈពេលប្រាំពីរយប់»។

Verse 7

तं राजा शिरसा भूत्वा स्थीयतामित्यभाषत । तस्य कान्तिमती नाम भार्या परमशोभना ॥ ४९.७ ॥

ព្រះរាជា កោតគោរពដោយទម្លាក់ក្បាល ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «ដូច្នោះហើយ សូមស្ថិតនៅទីនេះ»។ ព្រះអង្គមានព្រះមហេសីឈ្មោះ កាន្តីមតី ដែលមានសោភ័ណភាពល្អឥតខ្ចោះ។

Verse 8

तस्यास्तेजः समभवद् द्वादशादित्यसंनिभम् । शतानि पञ्च तस्यासन् सपत्नीनां यतव्रत ॥ ४९.८ ॥

ពន្លឺតេជៈរបស់នាងបានកើតឡើង ដូចស្មើនឹងពន្លឺរបស់អាទិត្យទាំងដប់ពីរ។ ហើយមានស្ត្រីរួមព្រះស្វាមីចំនួនប្រាំរយ នៃព្រះអង្គ ដែលមានវត្តប្រតិបត្តិមាំមួន។

Verse 9

ताः दास्य इव कर्माणि कुर्वन्त्यहरहः शुभाः । कान्तिमत्या महाभाग भयात् त्रस्ताः विचेतसः ॥ ४९.९ ॥

ស្ត្រីទាំងនោះ ឱ អ្នកមានភាគល្អ កំពុងធ្វើកិច្ចការល្អប្រសើរ រៀងរាល់ថ្ងៃ ដូចជាទាសី។ ពួកនាងភ័យខ្លាច កាន្តីមតី ដល់ថ្នាក់ចិត្តរញ្ជួយ មិនស្ថិតស្ថេរ។

Verse 10

तामगस्त्यस्तथा दृष्ट्वा रूपतेजोऽन्वितां शुभाम् । सपत्न्यश्च भयात्तस्याः कुर्वन्त्यः कर्म शोभनम् । राजा तु तस्या मुदितं मुखमेवावलोकयन् ॥ ४९.१० ॥

អគស្ត្យៈបានឃើញនាងដូច្នោះ—ជាស្ត្រីមង្គល មានរូបសោភា និងតេជៈ—ហើយស្ត្រីរួមព្រះស្វាមីទាំងឡាយ ដោយភ័យនាង ក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើភារកិច្ចរបស់ខ្លួនយ៉ាងសមរម្យ និងសោភា។ ចំណែកព្រះរាជា វិញ គ្រាន់តែសម្លឹងមើលមុខរីករាយរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ។

Verse 11

एवंभूतामथो दृष्ट्वा राज्ञीं परमशोभनाम् । साधु साधु जगन्नाथेत्यगस्त्यः प्राह हर्षितः ॥ ४९.११ ॥

អគស្ត្យៈបានឃើញព្រះមហេសីដ៏សោភាស្រស់ស្អាតលើសលប់ដូច្នោះ ហើយមានចិត្តរីករាយ បាននិយាយថា «ល្អណាស់ ល្អណាស់ ឱ ព្រះជគន្នាថ!»

Verse 12

द्वितीये दिवसेऽप्येवं राज्ञीं दृष्ट्वा महाप्रभाम् । अहो मुष्टमहो मुष्टं जगदेतच्चराचरम् । इत्यगस्त्यो द्वितीयेऽह्नि राज्ञीं दृष्ट्वाऽभ्युवाच ह ॥ ४९.१२ ॥

នៅថ្ងៃទីពីរផងដែរ ព្រះអគស្ត្យៈបានឃើញព្រះមហេសីដែលភ្លឺរលោងដោយព្រះតេជៈដ៏អស្ចារ្យ ហើយបានពោលថា៖ «អូហ៍ អស្ចារ្យណាស់! អស្ចារ្យណាស់—លោកនេះទាំងមូល មានទាំងចល និងអចល!» ដូច្នេះ នៅថ្ងៃទីពីរ ក្រោយឃើញព្រះមហេសី គាត់បានអំពាវនាវទៅកាន់នាង។

Verse 13

तृतीयेऽहनि तां दृष्ट्वा पुनरेवमुवाच ह । अहो मूढा न जानन्ति गोविन्दं परमेश्वरम् । य एकेऽह्नि फलं चै तद् राज्ञे तुष्टः प्रदत्तवान् ॥ ४९.१३ ॥

នៅថ្ងៃទីបី ក្រោយឃើញនាង គាត់បានពោលម្ដងទៀតថា៖ «អូហ៍ មនុស្សដែលវង្វេង មិនស្គាល់គោវិន្ទៈ ព្រះអធិរាជដ៏លើសលប់។ ផលបុណ្យដែលកើតឡើងក្នុងមួយថ្ងៃនេះ ព្រះអង្គបានពេញព្រះហឫទ័យ ហើយប្រទានដល់ព្រះរាជា។»

Verse 14

चतुर्थे दिवसे हस्तावुत्क्षिप्य पुनरब्रवीत् । साधु साधु जगन्नाथ स्त्री शूद्राः साधु साध्विति । द्विजाः साधु नृपाः साधु वैश्याः साधु पुनः पुनः ॥ ४९.१४ ॥

នៅថ្ងៃទីបួន ព្រះអគស្ត្យៈលើកដៃទាំងពីរ ហើយពោលម្ដងទៀតថា៖ «ល្អណាស់ ល្អណាស់ ឱ ព្រះជាម្ចាស់នៃលោក! ‘ល្អណាស់!’—ស្ត្រី និងសូទ្រៈហៅ; ‘ល្អណាស់!’—ពួកទ្វិជៈហៅ; ‘ល្អណាស់!’—ព្រះមហាក្សត្រហៅ; ‘ល្អណាស់!’—ពួកវៃស្យៈហៅ ម្តងហើយម្តងទៀត។»

Verse 15

साधु भद्राश्व साधु त्वं भोऽगस्त्य साधु साधु ते । साधु प्रह्लाद ते साधु ध्रुव साधो महाव्रत । एवमुक्त्वा ननर्तोच्चैरगस्त्यो राजसन्निधौ ॥ ४९.१५ ॥

ព្រះអគស្ត្យៈបានពោលថា៖ «ល្អណាស់ បទ្រាស្វៈ; ល្អណាស់ អ្នក។ ឱ អគស្ត្យៈ ល្អណាស់—ល្អណាស់ចំពោះអ្នក។ ល្អណាស់ ព្រះហ្លាទៈ ល្អណាស់ចំពោះអ្នក។ ធ្រុវៈ ល្អណាស់—ឱ អ្នកកាន់វ្រតៈដ៏មហា!» បន្ទាប់ពីពោលដូច្នេះ ព្រះអគស្ត្យៈបានរាំដោយសំឡេងខ្លាំង ក្នុងព្រះរាជស្និទ្ធាន។

Verse 16

एवम्भूतं च तं दृष्ट्वा सपत्निको नृपोत्तमः । किं हर्षकारणं ब्रह्मन् येनेत्थं नृत्यते भवान् ॥ ४९.१६ ॥

ព្រះមហាក្សត្រដ៏ប្រសើរ ព្រមទាំងព្រះមហេសី បានឃើញព្រះអគស្ត្យៈនៅក្នុងសភាពដូច្នេះ ហើយសួរថា៖ «ឱ ព្រាហ្មណ៍ តើអ្វីជាមូលហេតុនៃសេចក្តីរីករាយរបស់លោក ដែលធ្វើឲ្យលោករាំដូចនេះ?»

Verse 17

अगस्त्य उवाच । अहो मूर्खः कुराज त्वमहो मूर्खानुगास्त्वमी । अहो पुरोहिता मूर्खा ये न जानन्ति मे मतम् ॥ ४९.१७ ॥

អគស្ត្យៈបានមានព្រះវាចា៖ «អាឡាស! ឱ ព្រះរាជាអាក្រក់ អ្នកល្ងង់ ហើយអ្នកដើរតាមអ្នកក៏ល្ងង់ដែរ។ អាឡាស! ព្រះសង្ឃបូជាចារ្យទាំងនោះក៏ល្ងង់ ដោយមិនយល់ដឹងអំពីអនុសាសន៍របស់ខ្ញុំ»។

Verse 18

एवमुक्ते ततो राजा कृताञ्जलिरभाषत । न जानीमो वयं ब्रह्मन् प्रश्नमेतत् त्वयेरितम् । कथयस्व महाभाग यद्यनुग्रहकृद् भवान् ॥ ४९.१८ ॥

ពេលបាននិយាយដូច្នោះហើយ ព្រះរាជាបានប្រណម្យដៃ ហើយទូលថា៖ «ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍ យើងខ្ញុំមិនយល់សំណួរដែលលោកបានដាក់ឡើយ។ សូមព្រះអង្គពន្យល់ ឱ មហាបាគ្យៈ ប្រសិនបើព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យអនុគ្រោះ»។

Verse 19

अगस्त्य उवाच । इयं राज्ञी त्वया याऽभूद् दासी वैश्यस्य वैदिशे । नगरे हरिदत्तस्य त्वमस्याः पतिरेव च । तस्यैव कर्मकारोऽभूच्छूद्रः सेवनतत्परः ॥ ४९.१९ ॥

អគស្ត្យៈបានមានព្រះវាចា៖ «ព្រះមហេសីនេះ ដោយសារអ្នក នាងបានក្លាយជាទាសី នៅក្នុងក្រុងវិទិសា ជាកម្មសិទ្ធិរបស់វៃស្យៈឈ្មោះ ហរិទត្ត។ ហើយអ្នកឯងក៏បានក្លាយជាប្តីរបស់នាង។ ចំណែកឯសូទ្រៈម្នាក់ ដែលស្មោះត្រង់ក្នុងការបម្រើ បានក្លាយជាកម្មកររបស់គាត់»។

Verse 20

स वैश्योऽश्वयुजे मासि द्वादश्यां नियतः स्थितः । स्वयं विष्ण्वालयं गत्वा पुष्पधूपादिभिर्हरिम् ॥ ४९.२० ॥

វៃស្យៈនោះ នៅខែអាស្វយុជៈ ក្នុងថ្ងៃទ្វាទសី បានស្ថិតក្នុងវិន័យ។ គាត់ទៅដោយខ្លួនឯងកាន់វិហារព្រះវិស្ណុ ហើយបូជាព្រះហរិ ដោយផ្កា ធូប និងគ្រឿងបូជាផ្សេងៗ។

Verse 21

अभ्यर्च्य स्वगृहं प्रायाद् भवन्तौ रक्षपालकौ । स्थाप्य द्वावपि दीपानां ज्वलनार्थं महामते ॥ ४९.२१ ॥

«បន្ទាប់ពីបានបូជាដោយត្រឹមត្រូវហើយ គេគួរត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្លួន។ ‘អ្នកទាំងពីរ ជាអ្នកយាម និងអ្នកការពារ।’ ហើយឱ មហាមតិ គេគួរដំឡើងចង្កៀងពីរផង ដើម្បីឲ្យភ្លើងឆេះបន្ត»។

Verse 22

गते वैश्ये भवन्तौथ दीपान् प्रज्वाल्य संस्थितौ । यावत् प्रभाता रजनी निशामेकां नरोत्तम ॥ ४९.२२ ॥

ពេលវៃស្យៈបានចាកចេញទៅហើយ ពួកគេទាំងពីរបានបំភ្លឺចង្កៀង ហើយស្នាក់នៅទីនោះ ឱបុរសប្រសើរ រហូតដល់រាត្រីឈានដល់ព្រលឹម ដោយយាមភ្ញាក់មួយយប់។

Verse 23

ततः काले मृतौ तौ तु उभौ द्वावपि दम्पती । तेन पुण्येन ते जन्म प्रियव्रतगृहेऽभवत् ॥ ४९.२३ ॥

បន្ទាប់មក កាលពេលបានដល់កំណត់ ពួកគេទាំងពីរ—ប្តីប្រពន្ធទាំងពីរ—បានស្លាប់; ហើយដោយសារបុណ្យនោះ កំណើតបន្ទាប់របស់ពួកគេបានកើតឡើងក្នុងគ្រួសាររបស់ព្រីយវ្រត។

Verse 24

इयं तु पत्नी ते जाता पुरा वैश्यस्य दासिका । पारक्यस्यापि दीपस्य ज्वालितस्य हरेर्गृहे ॥ ४९.२४ ॥

តែស្ត្រីនេះ ដែលឥឡូវក្លាយជាប្រពន្ធរបស់អ្នក កាលពីមុនជាស្រីបម្រើនៅផ្ទះវៃស្យៈម្នាក់; នាងសូម្បីតែបានបំភ្លឺចង្កៀងរបស់អ្នកដទៃ ក្នុងគេហដ្ឋានរបស់ហរិ។

Verse 25

यः पुनः स्वेन वित्तेन विष्णोरग्रे प्रदीपकम् । ज्वालयेत् तस्य यत् पुण्यं तत् सङ्ख्यातुं न शक्यते । तेन साधो हरे साधु इत्युक्तं वचनं मया ॥ ४९.२५ ॥

លើសពីនេះ អ្នកណាក៏ដោយ ដែលដោយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន បំភ្លឺចង្កៀងនៅមុខព្រះវិෂ្ណុ បុណ្យដែលកើតឡើងចំពោះគាត់ មិនអាចរាប់បានឡើយ។ ដូច្នេះ ឱអ្នកល្អ—«ល្អណាស់ ឱហរិ ល្អណាស់!»—ពាក្យដូច្នេះបាននិយាយដោយខ្ញុំ។

Verse 26

कृते संवत्सरे भक्तिं हरेः कृत्वा विचक्षणः । संवत्सरार्धं त्रेतायां सममेतन्न संशयः ॥ ४९.२६ ॥

អ្នកមានប្រាជ្ញា បានអនុវត្តភក្តិចំពោះហរិ មួយឆ្នាំក្នុងយុគក្រឹត នឹងទទួលផលស្មើគ្នា—ដោយគ្មានសង្ស័យ—នឹងការអនុវត្តពាក់កណ្តាលឆ្នាំក្នុងយុគត្រេតា។

Verse 27

त्रिमासे द्वापरे भक्त्या पूजयँल्लभते फलम् । नमो नारायणायेति उक्त्वा कलौ तु लभते फलम् । तेन मुष्टं जगद्विष्णोर्भक्तिमात्रं मयेरितम् ॥ ४९.२७ ॥

ក្នុងយុគទ្វាបរ ដោយភក្តិ អ្នកបូជារយៈបីខែ ទទួលបានផល។ តែក្នុងយុគកលី គ្រាន់តែអធិស្ឋានថា «នមោ នារាយណាយ» ក៏ទទួលបានផល។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានប្រកាសដោយសង្ខេបថា ភក្តិចំពោះព្រះវិស្ណុតែប៉ុណ្ណោះ ជាសារៈសំខាន់សម្រាប់លោក។

Verse 28

पारक्यदीपस्योत्कर्षाद् वै देवाग्रे फलमीदृशम् । प्राप्तं फलं त्वया राजन् फलमेतन् मयेरितम् । अहो मूढा न जानन्ति हरेर्दीपक्रियाफलम् ॥ ४९.२८ ॥

ពិតប្រាកដណាស់ ដោយអานุភាពលើសលប់នៃការថ្វាយចង្កៀងក្នុងនាមរបស់អ្នកដទៃ ផលបែបនេះកើតមាននៅមុខទេវតា។ ឱ ព្រះរាជា អ្នកបានទទួលផលនោះហើយ; នេះជាផលដែលខ្ញុំបានប្រកាស។ អាឡាស់! អ្នកល្ងង់មិនដឹងអំពីផលនៃពិធីថ្វាយចង្កៀងដល់ព្រះហរិ។

Verse 29

एवं विधं द्विजा ये च राजानो ये च भक्तितः । यजन्ते विविधैर्यज्ञैस्तेन ते साधवः स्मृताः ॥ ४९.२९ ॥

ដូច្នេះហើយ ឱ ពួកទ្វិជៈ អ្នកទាំងនោះ និងព្រះរាជាទាំងឡាយផងដែរ ដែលដោយភក្តិ ប្រតិបត្តិយជ្ញាប្រភេទផ្សេងៗ—ដោយអាកប្បកិរិយានោះឯង ពួកគេត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសាធុ (អ្នកសុចរិត)។

Verse 30

अहं तमेव मुक्त्वा अन्यं न पश्यामि महीतले । तेन साधोऽगस्त्येति मया चात्मा प्रशंसितः । हर्षेण महता राजन् व्याक्षिप्तेन मयेरितम् ॥ ४९.३० ॥

«លើកលែងតែគាត់ ខ្ញុំមិនឃើញអ្នកណាដូចគាត់លើផែនដីទេ។ ដូច្នេះ ឱ អ្នកល្អ ខ្ញុំបានសរសើរគាត់ថា ‘អគស្ត្យ’ ហើយក្នុងពាក្យនោះ ខ្ញុំក៏បានសរសើរខ្លួនឯងផងដែរ។ ឱ ព្រះរាជា ពាក្យនេះខ្ញុំបាននិយាយដោយសេចក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង និងដោយអារម្មណ៍រំភើប»។

Verse 31

सा स्त्री धन्या स शूद्रस्तु तथा धन्यतरो मतः । भर्तुः सुश्रूषणं कृत्वा तत्परोक्षे हरेरिति ॥ ४९.३१ ॥

ស្ត្រីនោះគេរាប់ថាមានពរ; ហើយសូទ្រនោះក៏មានពរដូចគ្នា—ថែមទាំងមានពរជាងទៀត—ព្រោះបានបម្រើប្តីដោយការគោរពយកចិត្តទុកដាក់ ហើយនៅពេលគាត់អវត្តមាន ក៏អំពាវនាវនាមព្រះហរិ។

Verse 32

सा स्त्री धन्या तथा शूद्रो द्विजसुश्रूषणे रतः । तदनुज्ञया हरेर्भक्तिः स्त्री शूद्रो तेन साध्विति ॥ ४९.३२ ॥

ស្ត្រីនោះគេរាប់ថាជាស្ត្រីមានពុទ្ធិពរ ហើយដូចគ្នានោះ សូទ្រៈដែលខិតខំសេវាបម្រើដល់ទ្វិជៈ (អ្នកកើតពីរដង)។ ដោយការអនុញ្ញាតរបស់ពួកទ្វិជៈនោះ ការភក្តីចំពោះព្រះហរិ ត្រូវបានសរសើរ; ដោយហេតុនោះ ស្ត្រី និងសូទ្រៈ ត្រូវបានហៅថា សាធុ (អ្នកប្រព្រឹត្តល្អ)។

Verse 33

असुरं भावमास्थाय प्रह्लादः पुरुषोत्तमम् । मुक्त्वा चान्यं न जानाति तेनासौ साधुरुच्यते ॥ ४९.३३ ॥

ទោះបីស្ថិតក្នុងអាកប្បកិរិយា​អសុរៈ ក៏ព្រះប្រាហ្លាទៈ ទទួលស្គាល់តែព្រះបុរសោត្តម (Puruṣottama) ប៉ុណ្ណោះ។ ដោយបានបោះបង់អ្វីផ្សេងទាំងអស់ គាត់មិនស្គាល់អ្នកដទៃទៀតឡើយ; ដូច្នេះហើយ គាត់ត្រូវបានហៅថា សាធុ (អ្នកប្រព្រឹត្តល្អ)។

Verse 34

प्रजापतिकुले भूत्वा बाल एव वनं गतः । आराध्य विष्णुं प्राप्तं तत् स्थानं परमशोभनम् । तेन साधो ध्रुवेत्येवं मयोक्तं राजसत्तम ॥ ४९.३४ ॥

កើតក្នុងវង្សព្រះប្រជាបតិ (Prajāpati) ខណៈនៅជាកុមារ គាត់បានចូលព្រៃ។ ដោយបានអារាធនាព្រះវិṣṇុ គាត់បានឈានដល់ទីស្ថានដ៏រុងរឿងលើសគេនោះ។ ដូច្នេះហើយ ឱអ្នកល្អ—នេះជាពាក្យដែលខ្ញុំបាននិយាយអំពីធ្រុវៈ (Dhruva) ឱព្រះរាជាដ៏ប្រសើរបំផុត។

Verse 35

इति राजा वचः श्रुत्वा अगस्त्यस्य महात्मनः । अल्पोपदेशराजासौ पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ॥ ४९.३५ ॥

ដូច្នេះ ព្រះរាជា បានស្តាប់ពាក្យរបស់អគស្ត្យៈ មហាត្មា ហើយដោយទទួលបានការបង្រៀនតែបន្តិចបន្តួច ព្រះអង្គបានសួរទៅកាន់មុនិពុង្គវៈ (មហាមុនិ)។

Verse 36

अगस्त्यश्च महाभागः कार्तिक्यां पुष्करं व्रजन् । गतेऽगस्त्ये प्रगच्छन् वै भद्राश्वस्य निवेशनम् ॥ ४९.३६ ॥

ហើយអគស្ត្យៈ មហាភាគៈ បានចេញដំណើរទៅកាន់ពុស្ករ (Puṣkara) ក្នុងខែការត្តិក (Kārttika)។ ពេលអគស្ត្យៈបានចាកចេញហើយ គាត់បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីលំនៅរបស់ភទ្រាស្វៈ (Bhadrāśva) ដោយពិត។

Verse 37

पृष्टश्च राज्ञा तामेव द्वादशीं मुनिसत्तमः । दुर्वासा उवाच । इदमेव मया तुभ्यं कथितं ते तपोधन ॥ ४९.३७ ॥

ព្រះរាជាបានសួរអំពីពិធីវ្រតទ្វាទសីនោះ មុនិសត្តម ដួរវាសា បានមានព្រះវាចា៖ «នេះហើយជាការដែលខ្ញុំបានប្រាប់ដល់អ្នក ឱ អ្នកដែលទ្រព្យសម្បត្តិគឺតបស្យា»។

Verse 38

कथयित्वा पुनर्वाक्यमगस्त्यो नृपसत्तमम् । उवाच पुष्करं यामि पुनरेष्यामि ते गृहम् । एवमुक्त्वा जगामाशु सद्योऽदर्शनतां मुनिः ॥ ४९.३८ ॥

បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យបន្ថែម អគស្ត្យ បានមានព្រះវាចាទៅកាន់ព្រះរាជាអធិរាជ៖ «ខ្ញុំនឹងទៅបុស្ករ ហើយនឹងត្រឡប់មកផ្ទះអ្នកវិញ»។ និយាយដូច្នេះហើយ មុនីបានចាកចេញយ៉ាងរហ័ស និងបាត់ពីទស្សនៈភ្លាមៗ។

Verse 39

राजाऽपि तेन विधिना पद्मनाभस्य द्वादशीम् । उपोष्य परमं काममिह जन्मनि चाप्तवान् ॥ ४९.३९ ॥

ព្រះរាជាក៏បានអនុវត្តតាមវិធីនោះ ដោយអធិស្ឋានអុបោសថទ្វាទសីរបស់ព្រះបដ្មនាភ ហើយបានសម្រេចគោលបំណងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ដែលប្រាថ្នា ក្នុងជីវិតនេះផងដែរ។

Verse 40

सपत्नीको नृपवरॊ द्वादशीं समुपोष्य च । इह जन्मनि राजा ऽसौ पुत्रपौत्रांस्तथा ऽऽप्तवान् ॥ ४९.४० ॥

ព្រះរាជាដ៏ប្រសើរនោះ ជាមួយព្រះមហេសី បានអនុវត្តអុបោសថទ្វាទសីដោយត្រឹមត្រូវ ហើយក្នុងជីវិតនេះបានទទួលបានកូនប្រុស និងចៅប្រុសផងដែរ។