Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 79
अहं वक्ता रमयिता त्वं वाच्या परमेश्वरि । अहं श्रोता च गाता च त्वं गीतिर्गेयमेव च
ahaṃ vaktā ramayitā tvaṃ vācyā parameśvari | ahaṃ śrotā ca gātā ca tvaṃ gītirgeyameva ca
អូ ព្រះនារីអធិរាជ, អញជាអ្នកនិយាយ និងជាអ្នកបង្កើតសេចក្តីរីករាយ; អ្នកជាពាក្យដែលត្រូវនិយាយ។ អញជាអ្នកស្តាប់ និងជាអ្នកច្រៀង; អ្នកជាបទចម្រៀង និងជាអ្វីដែលត្រូវច្រៀង—ដូច្នេះ ការបញ្ចេញពាក្យ និងភក្តីភាព ស្ថិតក្នុងយើងទាំងពីរជាមួយគ្នា។
Śiva (deduced from Śiva-Śakti identification in Prabhāsa-kṣetra-māhātmya context)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (Parameśvarī)
Scene: Śiva addresses the Supreme Goddess in a luminous inner-sanctum vision: the pair seated together, with flowing script-like ribbons of mantra emerging and returning, showing speaker and spoken as one.
FAQs
All sacred speech and song culminate in the divine unity of Śiva-Śakti—devotion is both the act and the deity.
Prabhāsa-kṣetra provides the sacred setting for this hymn-like identification.
No explicit prescription; it implicitly sanctifies stotra, gāna, and attentive listening as forms of worship.