Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 36
उदयास्तमने नित्यं पर्यस्तः स्याद्दिवाकरः । व्यदृश्यत सकृत्पुंभिः कबन्धैः परिवारितः
udayāstamane nityaṃ paryastaḥ syāddivākaraḥ | vyadṛśyata sakṛtpuṃbhiḥ kabandhaiḥ parivāritaḥ
នៅពេលថ្ងៃរះ និងថ្ងៃលិច ព្រះអាទិត្យហាក់ដូចបែរប្រែខូចទ្រង់ទ្រាយជានិច្ច; ហើយម្តងម្កាល មនុស្សបានឃើញដូចជាព្រះអាទិត្យត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយខ្លួនគ្មានក្បាល—រូបភ័យស្លុត។
Unspecified (narrative voice within Prabhāsakṣetramāhātmya; likely Sūta)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: At dawn/dusk over the Prabhāsa coast, the sun appears warped and unsteady; around it loom faint silhouettes of kabandhas—headless trunks—encircling like a dreadful garland in the sky.
FAQs
Cosmic disturbances mirror moral crisis; dharma urges repentance and refuge in sacred places and righteous conduct.
Prabhāsa-kṣetra, framed as the sacred landscape where extraordinary signs accompany major Purāṇic events.
None; it is a description of celestial and spectral omens.