Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 12
त्वं ब्रह्मा त्वं हृषीकेशस्त्वं शक्रस्त्वं हुताशनः । त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमिन्दुस्त्वं दिवाकरः
tvaṃ brahmā tvaṃ hṛṣīkeśastvaṃ śakrastvaṃ hutāśanaḥ | tvaṃ yajñastvaṃ vaṣaṭkārastvamindustvaṃ divākaraḥ
ព្រះអង្គជាព្រហ្មា; ព្រះអង្គជាហ្រឹសីកេស; ព្រះអង្គជាសក្រក; ព្រះអង្គជាទេវតាភ្លើង។ ព្រះអង្គជាយជ្ញ; ព្រះអង្គជាសូរស្រែក «វសត់»; ព្រះអង្គជាព្រះចន្ទ និងព្រះអង្គជាព្រះអាទិត្យ។
Viśvāmitra
Type: kshetra
Scene: A hymn of identifications: the Lord appears as a composite cosmic figure—four-faced Brahmā crown, Viṣṇu’s conch/discus, Indra’s vajra, Agni’s flames—while sun and moon hover as eyes; below, a yajña-kuṇḍa with the vaṣaṭ-cry visualized as a golden syllable rising in smoke.
FAQs
All divine powers, cosmic functions, and even ritual speech culminate in the One Lord; worship becomes all-inclusive rather than sectarian.
No specific site is named; the verse sacralizes the entire cosmos, aligning tīrtha worship with universal divinity.
It references Vedic ritual elements (yajña, vaṣaṭkāra) but gives no step-by-step injunction.