Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 13
ततस्तं प्रणिपत्योच्चैः स्तुत्वा सूक्तैः श्रुतैरपि । प्रोवाच विनयोपेतः कृतांजलिपुटः स्थितः
tatastaṃ praṇipatyoccaiḥ stutvā sūktaiḥ śrutairapi | provāca vinayopetaḥ kṛtāṃjalipuṭaḥ sthitaḥ
បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបានក្រាបបង្គំចំពោះព្រះអង្គនោះ ហើយសរសើរដោយសូត្រមន្តដែលបានស្តាប់ពីវេដា ដោយសំឡេងខ្ពស់; ព្រះអង្គឈរដោយដៃប្រណម្យ (អញ្ជលី) ពោរពេញដោយភាពទន់ភ្លន់ ហើយបានទូលពាក្យ។
Narrator (Purāṇic voice; the devotee/king begins speaking next)
Tirtha: Camatkārapura (contextual)
Type: kshetra
Scene: The devotee lies prostrate then rises with folded hands, chanting Vedic-sounding hymns before Śiva-Gaurī; gaṇas stand respectfully; the atmosphere is reverent rather than dramatic.
FAQs
True devotion is expressed through humility—prostration, reverent speech, and praise rooted in sacred tradition.
This verse focuses on devotional conduct rather than naming a particular tīrtha.
Praṇāma (prostration), stuti (hymn-praise), and añjali (folded hands) as proper devotional gestures before the deity.