Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 47
गौतम उवाच । संतुष्टः केन चाल्योऽस्ति फलैरपि विवर्जितः । सर्वोपीन्द्रियलौल्येन संकटे भ्रमति द्विजाः
gautama uvāca | saṃtuṣṭaḥ kena cālyo'sti phalairapi vivarjitaḥ | sarvopīndriyalaulyena saṃkaṭe bhramati dvijāḥ
គោតមៈបានមានពាក្យថា៖ អ្នកដែលពេញចិត្ត តើនរណាអាចរំខានបាន ទោះបីគ្មានផលរង្វាន់ក៏ដោយ? ប៉ុន្តែមនុស្សទាំងអស់ ដោយភាពលោភលន់ចំពោះអារម្មណ៍ទាំងប្រាំ ក៏វង្វេងចូលទៅក្នុងវិបត្តិ ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ។
Gautama
Listener: brāhmaṇas (dvijāḥ)
Scene: A forest-āśrama discourse: sage Gautama seated calmly, radiating composure; a group of brāhmaṇas listen while, in the background, figures chase sensory objects and stumble into thorny paths—symbolizing distress born of craving.
FAQs
Contentment makes a person unshakable, while sense-greed leads even the learned into anxiety and danger.
No particular tīrtha is identified in this verse; it offers general dharmic counsel within the Tīrthamāhātmya narrative.
No explicit rite is mentioned; the implied discipline is indriya-nigraha (control of the senses).