Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 7
न करोति व्ययं तस्य केवलं संचये रतः । ततः कालेन महता मंजूषाऽस्य निरर्गला । जाता हेममयी विप्राः कार्पण्यनिरतस्य च
na karoti vyayaṃ tasya kevalaṃ saṃcaye rataḥ | tataḥ kālena mahatā maṃjūṣā'sya nirargalā | jātā hemamayī viprāḥ kārpaṇyaniratasya ca
គាត់មិនចំណាយអ្វីឡើយ មានតែរីករាយក្នុងការសន្សំ។ កាលយូរច្រើនទៅ ឱ ព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ ប្រអប់ទ្រព្យរបស់គាត់ ទោះគ្មានសោ ក៏ក្លាយជាប្រអប់មាស ព្រោះគាត់ជាប់ចិត្តលើភាពកំណាញ់។
Sūta (contextual continuation)
Listener: Ṛṣayaḥ
Scene: A large chest without a lock sits open, brimming with gold; the miserly maṭha-pati guards it anxiously, refusing to spend, while brāhmaṇas/pilgrims look on—an image of wealth turning into bondage.
FAQs
Wealth without righteous spending and charity hardens into miserliness, inviting downfall in dharma narratives.
The tīrtha-setting remains implicit; the verse functions as ethical instruction within the Tīrthamāhātmya storyline.
Implicitly, the dharma of proper expenditure and dāna is contrasted with hoarding, though no specific rite is detailed.