Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 43
साग्रमेका निशा यद्वन्मैथुने सक्तचेतसः । एतस्मिन्नंतरे देवास्तारकप्रद्रुता भयात् । ब्रह्माणं शरणं जग्मुः स्तुत्वा तं शरणं गताः
sāgramekā niśā yadvanmaithune saktacetasaḥ | etasminnaṃtare devāstārakapradrutā bhayāt | brahmāṇaṃ śaraṇaṃ jagmuḥ stutvā taṃ śaraṇaṃ gatāḥ
សម្រាប់ចិត្តដែលជាប់លាប់ក្នុងការរួមស្នេហា មួយយប់ហាក់ដូចជារយឆ្នាំ។ ក្នុងចន្លោះនោះ ព្រះទេវតាទាំងឡាយ ដោយភ័យតារាក បង្ខំឲ្យរត់គេច បានទៅសុំជ្រកកោនព្រះព្រហ្មា; ពួកគេបានសរសើរព្រះអង្គ ហើយស្វែងរកការការពារ។
Narrator (Purāṇic narration; speaker not explicit in snippet)
Scene: The devas, shaken by Tāraka’s terror, hurry to Brahmā’s abode; their faces show fear and urgency, hands folded in praise, while cosmic time seems stretched by the opening simile.
FAQs
Attachment distorts time and awareness; in crisis, the devas model seeking refuge through praise and surrender to a higher authority.
No specific tīrtha is named; the verse advances the mythic-historical frame within the Tīrthamāhātmya.
Implicitly, stuti (hymnic praise) and śaraṇāgati (seeking refuge) are presented as devotional responses, but no formal rite is prescribed.