Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 3
सूत उवाच । गतायामथ सावित्र्यां शापं दत्त्वा द्विजोत्तमाः । गायत्री सहसोत्थाय वाक्यमेतदुदैरयत्
sūta uvāca | gatāyāmatha sāvitryāṃ śāpaṃ dattvā dvijottamāḥ | gāyatrī sahasotthāya vākyametadudairayat
សូតាបាននិយាយថា៖ ពេលសាវិត្រីបានចាកចេញទៅ បន្ទាប់ពីប្រកាសបណ្តាសា ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរ កាយត្រីបានក្រោកឡើងភ្លាមៗ ហើយបាននិយាយពាក្យទាំងនេះ។
Sūta (Lomaharṣaṇa)
Tirtha: Puṣkara (implied)
Type: kshetra
Listener: brāhmaṇas/śaunakādi sages (implied by ‘dvijottamāḥ’)
Scene: Sūta narrates: Savitrī has departed after pronouncing a curse; Gāyatrī rises immediately, poised to speak—an assembly of devas/brāhmaṇas listening in a sacrificial setting.
FAQs
Speech in purāṇic dharma is potent—words spoken in anger or vow create consequences that require immediate moral and ritual response.
The narrative belongs to the Hāṭakeśvara-kṣetra māhātmya in Nāgara Khaṇḍa.
None directly; it introduces Gāyatrī’s forthcoming declaration.