Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 95
अतिथिरुवाच । अहं भीतः सहस्राणि ग्रामाणां च शतानि च । यत्रास्तमितशायी सन्ननेकानि द्विजोत्तमाः । संख्यया रहितान्येव वर्षाणां च शतानि च
atithiruvāca | ahaṃ bhītaḥ sahasrāṇi grāmāṇāṃ ca śatāni ca | yatrāstamitaśāyī sannanekāni dvijottamāḥ | saṃkhyayā rahitānyeva varṣāṇāṃ ca śatāni ca
អតិថិបាននិយាយថា៖ «ដោយសេចក្តីភ័យ ខ្ញុំបានវង្វេងឆ្លងកាត់ភូមិរាប់ពាន់ និងរយៗទៀត—ទីកន្លែងដែលព្រះព្រាហ្មណ៍ល្អឥតខ្ចោះជាច្រើន ដេកសម្រាកនៅពេលថ្ងៃលិច។ ពិតប្រាកដ ខ្ញុំបានឆ្លងកាត់រយៗឆ្នាំ លើសពីការរាប់បាន»។
Atithi
Listener: brāhmaṇas (dvijottamāḥ)
Scene: A lone traveler/atithi moves from village to village at dusk; brāhmaṇas are seen settling for the night after sunset rites; the traveler’s face shows fear and fatigue, suggesting centuries passing like a blur.
FAQs
Worldly wandering across countless places and long spans of time does not itself grant fulfillment; it sets the stage for seeking true sacred purpose through dharma and tīrtha.
This verse is preparatory and does not name a single tīrtha; it frames Atithi’s long journey before the promised sacred event in this Adhyāya.
No direct ritual instruction appears here; it is narrative context describing travel and duration.