Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 25
लक्ष्मीरुवाच । ततो मया पुनः प्रोक्तो भगवान्स मुनीश्वरः । मानुषत्वे न मे रागो विरक्तिर्महती स्थिता
lakṣmīruvāca | tato mayā punaḥ prokto bhagavānsa munīśvaraḥ | mānuṣatve na me rāgo viraktirmahatī sthitā
ព្រះនាងលក្ខ្មីមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបាននិយាយម្តងទៀតទៅកាន់ព្រះអង្គដ៏ប្រសើរនោះ ក្នុងចំណោមមហាមុនីថា «ចំពោះជីវិតជាមនុស្ស ខ្ញុំមិនមានការចងចិត្តទេ; ភាពមិនលោភលន់ដ៏ធំស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំ»។
Lakṣmī
Listener: a great sage (munīśvara)
Scene: Lakṣmī, serene and radiant, speaks to a great sage: despite human embodiment, she feels no rāga; her face shows calm detachment, with a quiet hermitage or shrine backdrop.
FAQs
True spiritual aspiration begins with vairāgya—seeing worldly status as insufficient and seeking higher attainment through dharma.
No tīrtha is named in this verse; it sets the narrative frame for a vrata/tīrtha teaching.
None directly; Lakṣmī is preparing to request an ‘uttama vrata’ (supreme observance).