यः सदारं नरं पश्येदेकांतस्थं तु बुद्धिमान् । अपि चात्यंतपापः स्यात्किं पुनर्निजबांधवम्
yaḥ sadāraṃ naraṃ paśyedekāṃtasthaṃ tu buddhimān | api cātyaṃtapāpaḥ syātkiṃ punarnijabāṃdhavam
អ្នកមានប្រាជ្ញា បើមើលឃើញបុរសម្នាក់នៅឯកោជាមួយស្ត្រីក្នុងទីស្ងាត់ ក៏ទទួលបាបធ្ងន់ដែរ; តើមិនធ្ងន់ជាងនេះទេ ប្រសិនបើបុរសនោះជាសាច់ញាតិរបស់ខ្លួន។
Narrator (contextual ethical maxim; not explicit in the verse)
Scene: A pilgrim/wise man averts his eyes while a couple is implied to be in seclusion; the composition emphasizes ethical restraint—turned face, lowered gaze, and a boundary (curtain/doorway/forest grove).
Dharma emphasizes restraint and respect for privacy; even unintended impropriety can generate moral fault.
None; the verse provides a dharmic rule of conduct supporting purity during sacred narratives.
No ritual; it is a conduct-prescription (ācāra) warning against entering or observing private situations.