Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 34
अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः
andhaka uvāca | nirviṇṇo'smi suraśreṣṭha triśūlā'graṃ samāśritaḥ | tasmātsūdaya māṃ yena drutaṃ syānme vyathākṣayaḥ
អន្ធកៈបានពោលថា៖ «ឱ ព្រះដ៏ប្រសើរបំផុត ខ្ញុំនឿយហត់ខ្លាំងណាស់ ដោយត្រូវជាប់នៅលើចុងត្រីសូល៍។ ហេតុនេះ សូមទ្រង់សម្លាប់ខ្ញុំទៅ ដើម្បីឱ្យការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំបានបញ្ចប់យ៉ាងឆាប់រហ័ស»។
Andhaka
Listener: Śiva (addressed by Andhaka)
Scene: Andhaka, wounded and suspended on the trident tip, face drawn with exhaustion, hands clasped in desperate supplication toward Śiva below; the sky emphasizes isolation; Śiva listens, unmoved yet compassionate.
FAQs
Suffering can become a turning point toward surrender, humility, and the desire for liberation from inner torment.
No named location appears; the verse is part of a sacred-story sequence embedded in the Tīrthamāhātmya.
None; it is a personal appeal, not a ritual instruction.