Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 61
श्रीशुक उवाच । रसता सर्पता धूलि लोके त्वशुचिना चिरम् । मुनेऽत्र शिशुना लोकस्तुष्टिं याति स बालिशः
śrīśuka uvāca | rasatā sarpatā dhūli loke tvaśucinā ciram | mune'tra śiśunā lokastuṣṭiṃ yāti sa bāliśaḥ
ព្រះស្រីសុកបានមានព្រះវាចា៖ នៅក្នុងលោកនេះយូរមកហើយ មានធូលីកខ្វក់ ស្រែកហៅហ៊ោ ហើយរអិលរអួតវារទៅ។ ប៉ុន្តែ ឱ មុនី! មនុស្សលោកក៏ពេញចិត្តត្រឹមតែដោយទារកម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ—នេះហើយជាការក្មេងខ្ចីរបស់លោក។
Śrī Śuka
Listener: Muni (explicitly addressed: ‘mune’)
Scene: Śukadeva points to a symbolic ‘world’ scene: dusty lanes, crawling infants, crying sounds; yet adults smile and applaud—an ironic tableau. Śuka remains serene, indicating higher perspective.
FAQs
The world’s satisfactions can be naïve and superficial; discernment is needed to seek lasting good.
No specific holy site is mentioned in this particular verse.
None; the verse is a reflection on worldly psychology and attachment.