Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 54
व्यास उवाच । कष्टं वने निवसतोऽत्र सदा नरस्य नो केवलं निजतनुप्रभवं भवेच्च । दैवं च पित्र्यमखिलं न विभाति कृत्यं तस्माद्गृहे निवसतात्महितं प्रचिन्त्यम्
vyāsa uvāca | kaṣṭaṃ vane nivasato'tra sadā narasya no kevalaṃ nijatanuprabhavaṃ bhavecca | daivaṃ ca pitryamakhilaṃ na vibhāti kṛtyaṃ tasmādgṛhe nivasatātmahitaṃ pracintyam
ព្រះវ្យាសបានមានព្រះវាចា៖ មនុស្សដែលស្នាក់នៅព្រៃជានិច្ច មានទុក្ខលំបាក មិនត្រឹមតែពីរាងកាយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ។ កិច្ចធម៌ទាំងមូលចំពោះទេវតា និងបិត្រពុទ្ធ (បុព្វបុរស) ក៏មិនអាចបំពេញឲ្យភ្លឺច្បាស់បានដែរ។ ដូច្នេះ នៅពេលរស់នៅផ្ទះ គួរពិចារណាដោយប្រាជ្ញា អំពីអ្វីដែលជាប្រយោជន៍ពិតដល់ខ្លួន។
Vyāsa
Scene: Vyāsa instructs on the limits of constant forest-dwelling: an ascetic hut in a sparse forest contrasts with a household courtyard where fire-altar, offerings, and pitṛ-tarpaṇa are performed; the teaching is calm and didactic.
FAQs
Renunciation without capacity to fulfill essential dharmic obligations is incomplete; one should pursue spiritual good while honoring duties.
No particular tīrtha is named; the verse supports the Mahātmya’s broader dharma framework that makes pilgrimage meaningful.
It points to daiva and pitṛya obligations (offerings/rites to gods and ancestors) as duties more practicable within gṛhastha life.
Read Skanda Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.