Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 12
ब्रह्मघ्नं च सुरापे च चौरे भग्नव ते शठे । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः
brahmaghnaṃ ca surāpe ca caure bhagnava te śaṭhe | niṣkṛtirvihitā sadbhiḥ kṛtaghne nāsti niṣkṛtiḥ
«សម្រាប់អ្នកសម្លាប់ប្រាហ្មណ៍ សម្រាប់អ្នកផឹកស្រា សម្រាប់ចោរ សម្រាប់អ្នកបំបែកព្រហ្មចារី/ពាក្យសច្ចា និងសម្រាប់អ្នកល្បិចកល—អ្នកសុចរិតបានកំណត់វិធីសងបាប។ តែសម្រាប់អ្នកអគុណ គ្មានវិធីសងបាបឡើយ។»
Rājā (the King) — continuing speech
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (frame; not explicit here)
Scene: The king enumerates notorious sins—brahmahatyā, surāpāna, theft, vow-breaking, deceit—then points to ingratitude as beyond expiation; listeners appear sobered, heads bowed.
FAQs
Ingratitude is portrayed as a uniquely grave moral failing—worse than many named sins—because it violates the very foundation of dharma and social trust.
No single tīrtha is specified in this verse; it functions as a dharma-teaching embedded within the broader tīrtha narrative.
The verse refers generally to niṣkṛti/prāyaścitta (expiations) for various sins, but states none exists for kṛtaghna (ingratitude).