Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 37
नमामि विश्वेश्वरविश्वरूपं सनातनं ब्रह्म निजात्मरूपम् । नमामि सर्वं निजभावभावं वरं वरेण्यं नतोऽस्मि
namāmi viśveśvaraviśvarūpaṃ sanātanaṃ brahma nijātmarūpam | namāmi sarvaṃ nijabhāvabhāvaṃ varaṃ vareṇyaṃ nato'smi
ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំ ព្រះអម្ចាស់នៃសកលលោក ព្រះដែលមានរូបជាសកលលោក—ព្រះព្រហ្មន៍អស់កល្ប ជារូបនៃអាត្មា។ ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំ ព្រះដែលជាទាំងអស់ ជាមូលដ្ឋានខាងក្នុងនៃសភាពទាំងឡាយ—ព្រះដ៏ឧត្តម ដ៏គួរឲ្យគោរពបំផុត; ខ្ញុំសូមលុតជង្គង់ក្រាបសំពះចំពោះព្រះអង្គ។
Dakṣa
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Listener: Rudra/Śiva
Scene: A contemplative stuti scene where Śiva is suggested as the cosmos itself—stars, rivers, mountains, and beings subtly forming a divine silhouette—while Dakṣa bows in awe before the Kedāra shrine.
FAQs
The highest Śiva is not merely a deity “out there,” but the cosmic form and the indwelling Self—realized through inner knowledge and devotion.
The verse is part of Kedārakhaṇḍa’s Kedāra-centered narration, where Śiva’s universal nature underwrites the holiness of the kṣetra.
No formal ritual is stated; the emphasis is contemplative praise aligning devotion with Self-knowledge.