Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 96
ज्ञानात्सर्वमनुप्राप्तं भूतसाम्यं निरंतरम् । सर्वभूतात्मकं ज्ञात्वा केवलं च सदा शिवम् । विना शिवेन यत्किंचिन्नास्ति वस्त्वत्र न क्वचित्
jñānātsarvamanuprāptaṃ bhūtasāmyaṃ niraṃtaram | sarvabhūtātmakaṃ jñātvā kevalaṃ ca sadā śivam | vinā śivena yatkiṃcinnāsti vastvatra na kvacit
ពីប្រាជ្ញានោះ គាត់បានសម្រេចដឹងគ្រប់យ៉ាង—មានភាពស្មើគ្នាឥតដាច់ចំពោះសត្វទាំងអស់។ ដោយដឹងថាព្រះសិវៈតែមួយ អស់កល្បជានិច្ច គឺជាអាត្មានៃសត្វទាំងអស់ គាត់យល់ថា ក្រៅពីព្រះសិវៈ មិនមានអ្វីណាមួយស្ថិតនៅទីណាទេក្នុងលោកនេះ។
Lomaharṣaṇa (Sūta), deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative style
Tirtha: Kedāra-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Inquirer within Kedāra-khaṇḍa frame (unspecified)
Scene: A meditative king seated in stillness, inner vision expanding to perceive Śiva in all beings—humans, animals, trees—bathed in a single luminous presence.
FAQs
Highest knowledge reveals Śiva as the one reality and the inner Self of all beings, producing steady equality and detachment.
Kedāra-kṣetra contextually, where Śaiva jñāna and Śivarātri merit are extolled.
No direct prescription here; it describes the fruit (jñāna and non-dual vision) that follows Śaiva practice such as Śivarātri observance.