Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 21
लावण्यामृतवापिकां सुवदनां गौरीं सुवासां शुभां दृष्ट्वा ते ह्यृषयोऽपि मोहमगन्भ्रांतास्तदा संभ्रमात् । नोचुः किंचना वाक्यमेव सुधियो ह्यासन्प्रमत्ता इव स्तब्धाः कान्तिमतीमतीव रुचिरां त्रैलोक्यनाथप्रियाम्
lāvaṇyāmṛtavāpikāṃ suvadanāṃ gaurīṃ suvāsāṃ śubhāṃ dṛṣṭvā te hyṛṣayo'pi mohamaganbhrāṃtāstadā saṃbhramāt | nocuḥ kiṃcanā vākyameva sudhiyo hyāsanpramattā iva stabdhāḥ kāntimatīmatīva rucirāṃ trailokyanāthapriyām
ពេលឃើញព្រះគោរី—ដូចស្រះអម្រឹតនៃសោភ័ណភាព មុខស្រស់ ស្លៀកពាក់ល្អ និងជាមង្គល—សូម្បីតែឥសីទាំងឡាយក៏ត្រូវអស្ចារ្យចាប់យក ច្របូកច្របល់ដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ បណ្ឌិតទាំងនោះមិននិយាយពាក្យណាមួយឡើយ ឈរខឹងដូចអ្នកស្រវឹង សម្លឹងមើលនាងដែលភ្លឺរលោង ឆើតឆាយ ជាទីស្រឡាញ់នៃព្រះអម្ចាស់ត្រៃលោក។
Lomaharṣaṇa (Sūta) narrating
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha kṣetra)
Type: kshetra
Scene: A luminous Gaurī appears like an ‘ambrosial pond of loveliness’; sages stand motionless, eyes fixed, mouths closed, stunned by her radiance; the Himalayan setting suggests cool light, snow peaks, and sacred stillness.
FAQs
True sanctity can overwhelm even the learned; reverent silence becomes a form of worship when faced with divine auspiciousness.
The setting is Kedārakhaṇḍa, tied to the Kedāra-Himalaya Śaiva pilgrimage sphere.
No ritual is prescribed; the verse is devotional praise (stuti) emphasizing darśana (sacred beholding).