Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 72
त्वं मे पिता त्वं जननी त्वमेव त्वं मे गुरुर्बान्धवाश्च त्वमेव । त्वं मे धर्मस्त्वं च मे मोक्षमार्गो दासस्तुभ्यं त्यज वा रक्ष देव
tvaṃ me pitā tvaṃ jananī tvameva tvaṃ me gururbāndhavāśca tvameva | tvaṃ me dharmastvaṃ ca me mokṣamārgo dāsastubhyaṃ tyaja vā rakṣa deva
ព្រះអង្គជាព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ ព្រះអង្គជាមាតារបស់ខ្ញុំ—មានតែព្រះអង្គតែមួយ។ ព្រះអង្គជាគ្រូ និងជាញាតិរបស់ខ្ញុំ។ ព្រះអង្គជាធម្មៈរបស់ខ្ញុំ និងជាមាគ៌ាទៅកាន់មោក្ខៈ។ ខ្ញុំជាទាសរបស់ព្រះអង្គ—ឱ ព្រះទេវៈ សូមបោះបង់ខ្ញុំ ឬការពារខ្ញុំ តាមព្រះហឫទ័យ។
Kamaṭha (the tortoise devotee), addressing Jayāditya (Sūrya)
Tirtha: Vyoma-liṅga / Śiva as sole refuge
Type: kshetra
Scene: A lone devotee prostrating before a liṅga; behind, faint silhouettes of father/mother/guru dissolve into the deity’s aura, symbolizing all relations absorbed in God.
FAQs
Śaraṇāgati: seeing the deity as one’s complete support—family, teacher, dharma, and liberation—culminates in humble acceptance of divine will.
The verse is primarily theological (devotional surrender) within the Jayāditya narrative; no specific tirtha is directly named here.
No explicit ritual is mentioned; the practice implied is heartfelt stuti (praise) and surrender.