Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 22
दिनकृद्दिनहृन्मौनी सुरथो रथिनांवरः । राज्ञीपतिः स्वर्णरेताः पूषा त्वष्टा दिवाकरः
dinakṛddinahṛnmaunī suratho rathināṃvaraḥ | rājñīpatiḥ svarṇaretāḥ pūṣā tvaṣṭā divākaraḥ
ព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើតថ្ងៃ និងជាអ្នកបំបាត់អន្ធការនៃថ្ងៃ; ជាមុនីស្ងៀម; ជាអ្នកបើករទេះមង្គល ជាអ្នកជិះរទេះល្អឥតខ្ចោះ; ជាព្រះអម្ចាស់នៃរាជ្ញី (អំណាចអធិបតេយ្យ) មានពូជមាស និងពន្លឺមាស; ជាពូសាន អ្នកចិញ្ចឹម; ជាទ្វាស្ត្រ អ្នកសិប្បកម្មទេវ; និងជាទិវាករ អ្នកបង្កើតពន្លឺថ្ងៃ។
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: Sūrya as the charioteer-lord: a splendid chariot emerging at dawn, darkness receding; the deity is paradoxically ‘silent’—calm gaze, still posture—while motion and light surge outward.
FAQs
The Sun is praised as the cosmic regulator who dispels darkness outwardly and inwardly, sustaining dharma through light and order.
No single tīrtha is named in this verse; it functions as a nāma-stuti (name-hymn) within the Kaumārikākhaṇḍa’s devotional framing.
No direct ritual is stated here; the implied practice is nāma-japa or stotra-pāṭha of Sūrya’s names for merit and auspiciousness.