Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 41
तदहं पुत्र दुर्भाग्या महीसागरसंगमे । निमज्जीष्ये वरं मृत्युर्जीविते किं फलं मम । त्वमप्येवं महामौनी नन्द भक्तो हरेश्चिरम्
tadahaṃ putra durbhāgyā mahīsāgarasaṃgame | nimajjīṣye varaṃ mṛtyurjīvite kiṃ phalaṃ mama | tvamapyevaṃ mahāmaunī nanda bhakto hareściram
ដូច្នេះ កូនប្រុសអើយ ខ្ញុំដែលជាអ្នកអភ័ព្វ នឹងលោតចូលទៅក្នុងចំណុចប្រសព្វនៃផែនដីនិងមហាសមុទ្រ ការស្លាប់គឺប្រសើរជាង។ តើការរស់នៅរបស់ខ្ញុំមានផលអ្វី? ហើយកូនក៏ជាអ្នកស្ងប់ស្ងៀមដ៏អស្ចារ្យ ជាអ្នកគោរពបូជាព្រះហរិជាយូរមកហើយ។
Aitareya’s mother
Tirtha: महीसागरसंगम
Type: sangam
Scene: A sorrowful mother at a windswept seashore-sangam, gesturing toward the waves as if to enter them; the son stands nearby, calm and attentive; distant horizon, confluence imagery, and a devotional aura despite despair.
FAQs
Despair can arise even near devotion; the Purāṇic arc typically redirects such hopelessness toward right understanding, patience, and dharma.
A “mahī-sāgara-saṅgama” (meeting of land and ocean) is referenced, suggestive of a coastal saṅgama tīrtha, but the text here does not name a specific location.
None; the verse mentions an intended act of self-drowning, which is not a dharmic prescription.