Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 107
षडक्षरं मंत्रवरं तवेश जपंति ये मुनयो वीतरागाः । तेषां प्रसन्नोऽसि जपामहेतं त्वोंकारपूर्वं च नमः शिवाय
ṣaḍakṣaraṃ maṃtravaraṃ taveśa japaṃti ye munayo vītarāgāḥ | teṣāṃ prasanno'si japāmahetaṃ tvoṃkārapūrvaṃ ca namaḥ śivāya
ឱ ព្រះអម្ចាស់ អេសៈ មន្ត្រល្អឥតខ្ចោះមានប្រាំមួយអក្សរ ដែលព្រះមុនីអ្នកលះបង់រាគៈសូត្រជប។ ចំពោះពួកគេ ព្រះអង្គពេញដោយព្រះគុណ។ យើងខ្ញុំក៏សូត្រជបមន្ត្រនោះដែរ ដោយមាន “អោំ” នាំមុខ៖ «នមះ សិវាយ»។
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Type: kshetra
Listener: Bhārata (epic-style addressee)
Scene: A serene ascetic or brāhmaṇa sits before a liṅga, hands in japa-mudrā, a subtle Oṃ radiance above, while vītarāga sages appear as a quiet chorus of seers; the mantra ‘Namaḥ Śivāya’ is visualized as a garland of syllables encircling the liṅga.
FAQs
Mantra-japa, especially the ṣaḍakṣarī ‘Namaḥ Śivāya’ with Oṃ, purifies desire and draws Śiva’s grace.
No particular place is named; the verse glorifies the mantra itself as a portable tirtha of liberation.
Japa of the six-syllable mantra ‘Oṃ Namaḥ Śivāya,’ following the model of vītarāga munis.