Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 105
नमोस्तु ते वामदेवाय ज्येष्ठरुद्राय कालाय कलाविकारिणे । बलंकरायापि बलप्रमाथिने भूतानि हंत्रे च मनोन्मनाय
namostu te vāmadevāya jyeṣṭharudrāya kālāya kalāvikāriṇe | balaṃkarāyāpi balapramāthine bhūtāni haṃtre ca manonmanāya
សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គជា «វាមទេវ» ជា «ជ្យេឋរុទ្រ»; ដល់ព្រះអង្គជា «កាល» ពេលវេលា អ្នកបម្លែងវិមាត្រនៃកាល; ដល់អ្នកប្រទានកម្លាំង និងអ្នកបំបាក់កម្លាំងទាំងអស់; ដល់អ្នកសម្លាប់សត្រូវសត្វអាក្រក់; និងដល់ «មនោន្មនា» អ្នកលើសពីចិត្ត។
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Scene: A composite iconography: Śiva as Vāmadeva (gentle, beautiful) on one side and as Kāla (dark, time-bearing) on the other; a haloed stillness above labeled Manonmanā, indicating transcendence beyond thought.
FAQs
Śiva is both the source of power and the tamer of power; He rules time and also grants the yogic transcendence that surpasses the mind.
No tirtha is specified; the verse is primarily a nāma-stuti (praise through epithets).
The prescription is devotional recitation through salutations (namaḥ) to multiple divine aspects.