Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 77
आत्मपुत्राय ते शंभो आत्मदौहित्रकाय ते । इत्युक्ते विष्णुना सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः
ātmaputrāya te śaṃbho ātmadauhitrakāya te | ityukte viṣṇunā sarve sādhusādhviti te jaguḥ
ព្រះវិṣṇu បានមានព្រះវាចា៖ «ឱ សម្ភូ នាងនេះសម្រាប់ព្រះបុត្ររបស់ព្រះអង្គ និងសម្រាប់ព្រះចៅរបស់ព្រះអង្គ»។ ពេលនោះ សព្វគ្នាបានអំពាវនាវថា «ល្អណាស់! ល្អណាស់!»
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating; direct speech by Viṣṇu and response by the assembly
Scene: After Viṣṇu’s statement, the entire assembly raises hands in approval, voices united in ‘sādhu sādhu’; Śiva remains serene as auspiciousness returns to the rite.
FAQs
Dharma is affirmed through communal consent and righteous intent, even in divine affairs.
This verse does not praise a particular tīrtha; it focuses on the wedding deliberation and approval.
It reflects the necessity of proper consent and dharmic framing for a marriage alliance.