Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 47
ततस्तव गणो भूयामिति मेऽभीप्सितो वरः । तथेत्युक्त्वा स भगवान्हरश्चादर्शनं गतः
tatastava gaṇo bhūyāmiti me'bhīpsito varaḥ | tathetyuktvā sa bhagavānharaścādarśanaṃ gataḥ
បន្ទាប់មក ពរដ៏ខ្ញុំប្រាថ្នាគឺ៖ «សូមឲ្យខ្ញុំក្លាយជាមួយក្នុងចំណោមគណៈ (gaṇa) របស់ព្រះអង្គ—កងបរិវារអ្នកបម្រើ»។ ព្រះហរៈដ៏មានព្រះភាគបានមានព្រះបន្ទូលថា «ដូច្នោះហើយ» ហើយបានលាក់បាត់ពីទិដ្ឋភាព។
Narrator (devotee/petitioner; closing narration)
Listener: King/interlocutor in the narrative frame
Scene: Śiva, having said ‘tathā’, dissolves into light; the devotee remains in añjali, overwhelmed yet composed, as the divine presence fades into the sky/space.
FAQs
The highest boon is not worldly gain but intimate service to Śiva—belonging to his divine retinue through devotion.
No particular tīrtha is identified in this verse.
No explicit prescription; the verse highlights the devotional aspiration of becoming Śiva’s attendant.